Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Dossiers Geopolitiek

Thursday23 November 2017

 

Wanneer men in dit land over extremisme spreekt, dan gaat het over ‘links,’ ‘rechts’ of 'religieus' extremisme. Eens je dit label op zak hebt, geraak je er niet makkelijk van af en in het slechtste geval wordt je er zelfs voor veroordeeld (cfr. Eddy Hermy, Dyab Abou Jahjah). Zo'n beslissing omwille van je keurmerk maken, is dan ook niet meer dan een truukje van de gevestigde machten om alle oppositie monddood te maken, ook intern. Vraag maar eens aan Rudy De Leeuw, hij heeft de voorbije dagen mogen ondervinden wat een mediahetze in de praktijk wilt zeggen. All is fair in love and war. And liberal democracy.

Extremisme is dus een nogal rekbaar begrip. Volgens ons is bijvoorbeeld Guy Verhofstadt toch wel een pak gevaarlijker voor deze maatschappij dan (opnieuw) Eddy Hermy. Heeft iemand Eddy Hermy bijvoorbeeld al eens horen oproepen tot oorlog in Syrië of Libië? Verhofstadt doet dat openlijk. Hij wil de Syrische terroristen zelfs bewapenen, nadat er al 4.000 soldaten overleden zijn in de recente conflicten! Dit terwijl Eddy Hermy reeds jaren campagne voert onder de noemer ‘oorlog is volksbedrog’. Kunnen we niet beter investeren in onderwijs en sociale voorzieningen dan met Amerikaanse F16's onder het bevel van Amerikaanse NAVO-generaals de 'vrijheid' van Verhofstadt en aanverwanten door de strot van soevereine naties te rammen? Of laten we ons weer meeslepen met de bloeddorstige oorlogspropaganda van de internationale gemeenschap? Vergis u niet, de ‘massavernietigingswapens’ van Saddam zijn ook nog altijd niet gevonden, maar nu met de Iraanse A-bom, dit keer zijn we zeker! En Libië is trouwens ook geen paradijs op aarde geworden na afslachting van leider Kadhaffi, de interventies hebben alvast geen 'erger' voorkomen met deze pyrrusoverwinning.

Dus als deze ophitsing leidt tot oorlogen die mensen zoals Verhofstadt op hun geweten hebben, telt dat dan niet als oorlogsmisdaad?

En wat te zeggen over Griekenland? Verhofstadt ligt, samen met zijn EU-sovjets en financiële partners, mee aan de basis van de crisis in dat land. En alsof de Grieken nog niet genoeg hebben afgezien, moet het van Generalinspekteur Verhofstadt allemaal nog wat radicaler. Met welk recht, vragen wij ons af? Waar haalt hij het recht vandaan om van Griekenland te eisen dat het zichzelf uitverkoopt? Is dit in het Europese belang of in het belang van de Grieken? De enige twee die hiervan profiteren zijn de Chinezen (na Portugal kopen zij nu ook half Griekenland op) en de leiders van het vierde rijk (o.a. Duitslands nieuwe grootindustriekabinet, er is dus niets veranderd). China versterkt de belangen in Europa, Duitsland versterkt het aandeel in de Grieks bezetting en kan er nu tegen lagere kosten fabrieken opkopen en ontmantelen. Troika is Grieks voor Weimardemocratie. De huidige eerste minister van Griekenland is een big banker van Goldman Sachs en nooit verkozen, en dat in de bakermat van de democratie… Voor Verhofstadt geen probleem natuurlijk, het zijn toch maar luie Grieken.

Published in Blog
Sunday, 18 December 2011 17:47

Matonge, PVDA en Chinese belangen

 

Wie sturen de protesten die in Brussel plaatsvinden naar aanleiding van de verkiezingsuitslagen in Congo? Op het eerste zicht zijn het de aanhangers van Etienne Tshisekedi, die de uitslag van de verkiezingen in HUN land (Congo) niet willen aanvaarden als het legitieme resultaat van deze verkiezingen. De betogers bestaan voornamelijk uit Nieuwe Belgen, maar maken zich toch liever druk over een ander land dan België. Het blijft een vreemde psychologische zaak, tenzij je net zoals het N-SA gelooft dat ingeweken vreemdelingen voor het overgrote deel België als een melkkoe zien en niet als hun vaderland natuurlijk.

Published in Artikels
Thursday, 18 December 2008 20:18

Wereldregering?

Wereldregering: het idee klinkt zo utopisch dat je zult denken er lachend of schouderophalend mee weg te komen. Dat is vandaag echter niet meer het geval. Een journalist van de Financial Times, een van de meest gezaghebbende kranten ter wereld, heeft onlangs een pleidooi ervoor gehouden. In het artikel “And now for a world government” (9 december) pleit journalist Gideon Rachman zonder blikken of blozen voor een wereldregering naar het model van de Europese Unie. De kosmopolitische infiltratie van onze zogenaamde publieke opinie is reeds zo ver gevorderd dat het boude cynisme waarmee deze “profeet” – de man behoort tot een volk van profeten – zijn pleidooi houdt nog nauwelijks ophef veroorzaakt.

 Gideon Rachman schrijft:

“Dus: zou het Europese model wereldwijd kunnen gaan? Er zijn drie redenen om te denken dat het kan.

Ten eerste, het wordt steeds duidelijker dat de moeilijkste vraagstukken waar regeringen voor staan internationaal van aard zijn: er is wereldwijde klimaatopwarming, een wereldwijde financiële crisis en een ‘wereldwijde oorlog tegen terreur’.

Published in Artikels
Wednesday, 11 August 2010 04:56

Oorlog is volksbedrog

 

Inleiding

 

Bij een campagne hebben idealistische organisaties de neiging, hoe goed ook bedoeld, meteen het onrecht aan te klagen en in de eisen te duiken. Gelijk hebben en gelijk krijgen zijn echter twee verschillende zaken. Zonder degelijke omkadering die blijk geeft van een wereldbeschouwing, zijn deze initiatieven vaak verloren moeite die de clichés niet voorbij gaan. Bij deze dan ook een volledige omkadering voor deze antioorlogscampagne, die de ideeën van het Alternatief in lijn brengen met de eis tot een stop aan oorlog en provocaties tot oorlog. Zo kan men exact weten wat de overwegingen zijn die aan de basis liggen van onze standpunten, alsook onze ambities dit discours verder te nemen. Daarom, de weg naar het Alternatief begint bij…

 …de crisis van het Westen

Concentratie van kapitaal evolueert in verschillende stadia in vorm, tijd en ruimte. Het marxisme stelt dat de constante hierin klassenstrijd is. Dit negeert echter de evolutie van de afgelopen decennia, waarbij het kapitaal is overgegaan van de exploiterende nationale klassen naar een amorfe supranationale gemeenschap. Tevens is de eigenlijke aard van het kapitaal getransformeerd van een (productieve) materiële naar een hoofdzakelijk (fiduciaire) financiële toestand.

Nu, het is niet alsof deze supranationale gemeenschap een geheime agenda heeft, bepaald door duistere groepjes en met als doel de verspreiding van het boze kapitalisme. Het is evenmin alsof in de sterren van Das Kapital geschreven stond dat dit de ontwikkelingsfase van het kapitalisme zou zijn. Er is een eenvoudige vaststelling die voorbijgaat aan dergelijke sterrenwichelarij. En dat is hoe een financieel kapitalisme veroordeeld is tot een eeuwige verdieping en uitbreiding. Doet zij dat niet, dan haalt de rente hem in en imploderen de betrokken economieën onder het gewicht van de schuldenberg.

Deze levensnoodzakelijke uitbreiding is de afgelopen decennia voornamelijk gekenmerkt geweest door een verdieping via de zogeheten ‘soft power’ van de Westerse democratie. Het gevolg is het heel eigen economisch, politiek en maatschappelijk systeem waar wij nu in leven.

Deze verdieping dreigt echter te verzadigen. Ter instandhouding van dit systeem gebaseerd op de snellere circulatie van geld - dat bij nader inzien toch niet zo stabiel blijkt als maatschappelijk model - wordt de soft power ingewisseld voor een toenemend aantal regimemaatregelen. Denken we aan repressie tegen sociale ontsporing in de grootsteden (nultolerantie…) Maar denken we net zo goed aan de privatisering van economische nutsectoren, die moedwillig aan multinationals worden overgelaten.

Komt daar nog bij dat er het afgelopen decennium een morele deuk geslagen is in het systeem an sich. Voorgaande economische crisissen waren zonder uitzondering conjunctureel van aard, maar nu zijn het de structurele aspecten die terug in vraag worden gesteld. Het failliet van ‘onfeilbare’ bedrijven werd reeds in 2001 ingeluid door Enron. De nieuwe verzuiling is inmiddels alweer oud, wij nemen onze zekerheden niet meer als vanzelfsprekend.

Deze onzekerheid duidt op een nakend failliet van vertrouwen dat het systeem in stand dient te houden. En de paradox is dat dit vertrouwen niet terug zal komen zonder maatregelen tegen de toenemende armoede, werkloosheid en sociale ontsporing – precies hetgeen waar dat systeem zelf voor verantwoordelijk is.

Men kan dus geen kant op, de vlucht vooruit met crisismanagement is de enige mogelijkheid. Met de komst van nieuwe machtsblokken – de Russische Federatie, India, China, Zuid-Amerika… – moet het systeem zijn bestaansrecht immers blijven bewijzen, de invloedssfeer moet uitgebreid worden, zowel intern… als extern.

Iran: een chronologie

Het systeem dat we vooral kennen onder de noemer “de Westerse wereld” leeft in crisis. En heeft daarom nood aan economische en morele zelfbevestiging door de uitbreiding van de invloedssfeer. Tijdens de Koude Oorlog was dit eenvoudig met het communisme als antagonisme. Ook leek het systeem best wel te werken, dus waarom niet? Maar in een multipolaire wereld met structurele economische crisissen kan men moeilijker zijn bestaan rechtvaardigen. Vanuit deze onzekerheid ontstaat de overtuiging om de wereld eraan te herinneren waarom zij het Westen nodig heeft. En het gevolg is een onophoudelijke golf van diplomatische provocaties, propagandistische manipulaties, militaire missies, expansie van internationale organisaties...

De Islamitische Republiek Iran is een schoolvoorbeeld van hoe zoiets kan uitwerken, een (allesbehalve exhaustieve) chronologie:

In 2005 begon de pas verkozen president Ahmadinejad het Israëlische regime en diens internationale zionistische invloed op de korrel te nemen.

  • In 2006 werd de Iraanse voetbalploeg door demonstraties met Israëlische en Amerikaanse vlaggen onthaald op de wereldbeker voetbal in Duitsland.
  • In 2007 begon de VSA – gesteund door de EU – de Iraanse ambities voor toelevering van gas aan de geplande Nabucco-pijpleiding te verwerpen.
  • In 2008 werden de Iraanse nucleaire ambities systematisch door de internationale media en politiek in de richting van atoombommen geduwd, ongeacht wat de regering zelf ook verklaarde.
  • In 2009 barstte een internationaal circus los rond de nieuwe presidentsverkiezingen. Merkel, die de Ieren op de vingers tikte voor een referendum rond de EU-grondwet te organiseren, begon democratie en mensenrechten te prediken. In de Westerse pers werden foto’s van demonstraties pro-Ahmadinejad bewerkt om op protesten van de tegenstanders te lijken.
  • In 2010 zijn we reeds op het punt gekomen dat de VSA op een bellicistische aanpak is overgegaan en openlijk over een militaire aanval op het land spreekt.

 Doorheen dit verhaal werden economische sancties bovendien opgevoerd en kwam de Veiligheidsraad herhaaldelijk bijeen.

Een dergelijke aaneenschakeling van gebeurtenissen, waarin de Westerse wereld zich als homogeen blok opstelt, toont aan hoe belangrijk de bevestiging van het morele gelijk is. En het had – voor de weinig relevante EU – niet gehoeven. De EU had de neutrale partij in het verhaal kunnen zijn. Nu zijn Brazilië en Turkije dat, met Venezuela en Rusland als gedogende partners. Iran heeft voor honderden miljarden aan productieve economische projecten liggen, was minder getroffen door de economische crisis en heeft het hoogste BBP per inwoner in het Midden-Oosten. Op Israël na, maar demografisch is Iran daar wel het tienvoud van!

Nu goed, men beseft dit wel, daarom steunde men de mislukte groene revolutie van Moussavi in 2009. Iran was onder de Sjah een strategische factor voor het Westen en men wil dat maar al te graag terug. Maar met de cultuur van de islamitische revolutie en de economische en diplomatische maatregelen van Ahmadinejad, kan dat niet. Iran wil graag economische relaties met onze landen, maar onze regeringen eisen dat Iran de poorten openzet voor de concentratie van het kapitaal te versterken. Dit terwijl Ahmadinejad hier in veel opzichten zoals Chavez is, hij probeert de economie productief en nationaal te houden om het in dienst van het volk te stellen. Ziehier het probleem.

Onze regeringen schieten dus naast een immense markt omwille van provocaties die voor de bevolking geen enkele economische of territoriale belangen behartigen. Niet de W van Welvaart, maar de W van Westen krijgt voorrang. Niet de I van Innovaties, maar de I van Interest. Dat is hoe prioriteiten worden gesteld door onze overheden en Iran is hier het meest recente doelwit voor.

Oorlog is volksbedrog

Met deze omkadering kunnen we tot de slogan van de campagne komen: oorlog is volksbedrog. Landen die minder verbonden zijn aan het internationale kapitalisme hebben beduidend minder schade ondervonden van de economische crisis. Het potentieel aan economische ontwikkeling en grondstoffen in landen zoals Iran, Rusland en Venezuela zouden een grote bijdrage aan onze noodlijdende economieën kunnen betekenen. Maar in de plaats kijkt men niet verder dan discretionaire maatregelen: meer delokalisatie; meer immigratie en meer antisociale maatregelen. Men wil de economie niet transformeren op een wijze die de concentratie van het kapitaal verlaagt en meerwaarde creëert, men wil uitsluitend drukking van marginale kosten. Een cynisch resultaat dat wij in naam van democratie en mensenrechten (over protectionisme gesproken), binnenkort 45 jaar zullen moeten werken. Na aftrek van de jaren dat we werkloos zijn geweest omwille van datzelfde beleid, overigens.

Ons huidig economisch model is intrinsiek antisociaal. “Groei” komt door de versnelling aan de basis en de concentratie aan de top van het kapitaal, niet door de uitbreiding van de verworvendheden en welvaart van de burgers. En dit model vereist een morele superioriteit waar men constant aan herinnerd moet worden. Het is daarom dat de internationale provocaties voortduren, het is daarom dat de oorlog in Afghanistan en Irak voortduren.

Vergeten we niet dat de “vuile” bommen van het Amerikaanse leger danig veel schade hebben aangericht dat het nog vele jaren en vele miljarden zal kosten eer het milieu, de economie en de gemeenschappen terug hersteld zijn. Miljarden, die wij meebetalen. Wie gelooft dat hieraan deelnemen, al is het maar ondersteunend, een democratische en humanitaire plicht is, heeft een perverse manier van denken. Overigens, deelname aan de oorlog in Afghanistan werd tot besloten zonder enige vorm van parlementair debat, over democratie gesproken.

Daarom: oorlog is volksbedrog. Het is een zware uitdrukking, maar in het licht van bovenstaand kunnen we stellen: een financieel kapitalisme in crisis heeft nood aan militaire conflicten. De internationale provocaties nemen toe, de failliete Westerse economieën dreigen te imploderen zonder nieuw conflict. De Amerikaanse oorlogseconomie voorop natuurlijk. Maar al de Westerse regeringen dragen de verantwoordelijkheid tegenover hun burgers door hier niet mee te breken nu dat zich nieuwe machtsblokken als alternatief stellen.

Populaire steun voor radicale hervormingen

Op dit hoogsteigen moment werkt de EU actief mee aan de destabilisering van de Iraanse regering, op dezelfde wijze dat dit reeds in Rusland, Georgië en Oekraïne werd toegepast. Dezelfde mots d’ordre, dezelfde internationale organisaties, dezelfde mediacampagnes, provocaties, manifestaties… De terroristische Iraanse Volksmojahedin is in 2009 van de zwarte lijst gehaald en Frankrijk heeft officiële erkenning gegeven aan hun hoofdkwartier in Auvers-sur-Oise!

Dit terwijl in de EU meer dan 25 miljoen werkloos zijn (waaronder 20,7% van de jongeren), 22% huisvestingsproblemen heeft (70 miljoen leeft in ondermaatse omstandigheden) en 80 miljoen op de armoedegrens leeft (waarvan de helft in structurele armoede). En dat is maar een greep van wat uit de Joint Reports on Social Protection and Social Inclusion (http://ec.europa.eu/social/main.jsp?langId=en&catId=750)

Dus waar blijven onze mensenrechten? Onze regeringen moeten de economische groei ten bate van de burgers als leidmotief hanteren, vooral in tijden dat er duidelijk nood is aan grote hervormingen. Maar in de plaats krijgen supranationale cowboyspelletjes voorrang.

Laat ons geen illusies maken. De oorlogen zullen niet ophouden zolang het concept van het Westen als onderpand kan blijven dienen. De overgang van een Westerse staat naar een socialistische (of solidaristische) is daarom pas mogelijk zodra de gelegenheid zich biedt voor een populaire, democratische revolutie. Enkel in zo’n klimaat zal men de nodige radicale hervormingen steunen en enkel in zo’n klimaat is er een kans dat de internationale terreur stopt.

Conclusie

Met deze uiteenzetting weet u nu wat wij weten. Oorlog heeft niets met ideologie, islam, atoomwapens, goed of slecht te maken. Het heeft alles te maken met het behoud van het Westen, een economisch, politiek en maatschappelijk model dat dient als container voor internationale, antisociale financiële belangen veilig te stellen. Dit rechtstreeks aanvallen zou echter een tactische blunder zijn, daar het ons samen zou hopen met abstracte samenzweringstheorieën en clichérevolutionairen. Bewustmaking werkt door eerst zelf de associaties te leggen en dat als vertrekpunt te nemen. Dat is de tactiek die van de unieke boodschap van het Alternatief tot nu toe een succesverhaal gemaakt heeft. Vanuit dit verhaal hoeven wij ons geen enkel thema te schuwen.

Daarom is het in deze campagne van belang dat de associatie tussen oorlog en het Westen, het financiële kapitalisme, gelegd wordt. Via bewustmakingscampagnes zoals deze kan dan ook de noodzaak geopperd worden tot de terugtrekking van onze militairen en de stopzetting van medewerking aan supranationale militaire organisaties zoals de ISAF en de NAVO. Waarom wij de landen die vandaag geterroriseerd worden, zoals Venezuela en Iran, moeten steunen en waarom zij ons moeten steunen. De inzet van onze militairen en de provocaties voor nieuwe gewapende conflicten staan symbool voor de onverantwoordelijkheid van onze politici. De Westerse expansiepolitiek is onlosmakelijk verbonden met het financiële kapitalisme en de hypocrisie wanneer het over democratie en mensenrechten gaat. En het staat symbool voor de crisis en het failliet van het Westers systeem.

Vanuit dit perspectief staan wij sterk voor onze eisen over te brengen zonder illusies Eis daarom de onmiddellijke terugtrekking van onze militairen. Heb daarom principieel respect voor de soevereiniteit van landen zoals Iran en eis een gelijkwaardig herstel van onze eigen soevereiniteit. Opdat wij een nieuw blok kunnen vormen. Opdat wij samen het IMF, de Wereldbank en de WHO radicaal kunnen hervormen. Opdat wij daarmee vrij staan ons eigen economisch beleid in dienst van onze eigen mensen te stellen. En opdat wij diplomatische en economische relaties met andere soevereine entiteiten kunnen onderhouden.

Opdat onze vrachtschepen naar Iran gaan, en onze helikopters niet langer naar Afghanistan.

Tegen de oorlog en op naar een Alternatief!

Published in Artikels
Page 2 of 2

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter