Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog In de Media

Sunday19 November 2017

Thursday, 06 August 2015 17:30

Wereld van contrasten

Written by

"Het [Sousse en Port El Kantaoui, nvdr] is een beetje het Monaco van de Tunesische kust. De place to be, waar schatrijke Tunesiërs en Algerijnen op vakantie gaan, maar waar je ook Duitse en Britse jachten in het haventje ziet. In het dorp vind je geen alcohol, maar in de all inclusive hotels schenken ze alles in plastic bekertjes. Het is een plek die westers geld uitstraalt en moslimextremisten beschouwen als een oord van verderf. In hetzelfde hotel waar gesluierde vrouwen de vloer dweilen, dansen westerse toeristen zes keer per dag rond het zwembad op het hotelliedje van de animatoren. Dat contrast is heel groot."

Traumapsycholoog Erik De Soir

Bron: Van Puymbroeck, R. (29 juni 2015). 'Voor extremisten is dit een oord van verderf'. De Morgen, p. 9.

Moslims eisen dat Weyts verbod op onverdoofd slachten intrekt

De moslimgemeenschap eist van Vlaams minister Ben Weyts (N-VA) dat hij voor 1 september zijn ‘onwettige beslissing’ op onverdoofd slachten intrekt. Dat blijkt uit een officiële ingebrekestelling die gisteren in zijn bus viel. Doet hij dat niet, dan ondernemen ze verdere juridische stappen.

De organisaties suggereren Weyts het Offerfeest te erkennen als een Vlaamse, culturele ­traditie. Zo zou een uitzondering mogelijk zijn op de Europese dierenwelzijnsregels, waardoor ­onverdoofd slachten op tijdelijke slachtvloeren wel mogelijk is.

Weyts houdt voet bij stuk. ‘Waarom hebben we nog regels als we ze, onder druk, aan de kant schuiven? En het onverdoofd slachten als een Vlaamse, culturele traditie omschrijven? Ik dacht het niet.’

‘Onverdoofd slachten is Vlaamse culturele traditie’

Thursday, 06 August 2015 11:08

"Niemand is erop voorbereid"

Written by

"Er wordt stilaan een punt bereikt vanwaaruit geen terugkeer meer mogelijk is. De zelfmoordpolitiek van zowel de linker- als de rechterzijde, met name op het vlak van immigratie, zal ons land in je reinste chaos storten. Niemand is erop voorbereid, zeker niet de etnische Fransman die decennialang door kosmopolitische propaganda gehersenspoeld is. Maar het is nog altijd niet te laat om oorlog te voorkomen. Het Urgentieplan voor Calais, waarvan Dissidence française aan de basis ligt, past in een benaderingswijze om voorstellen te doen. De boodschap die we willen overbrengen is simpel: er bestaat nog een alternatief voor de multiculturele chaos. Dat noemen wij remigratie, dat wil zeggen: een vreedzaam beleid conform internationale overeenkomsten dat geen complete institutionele aardverschuiving vereist en dat het mogelijk zou maken door stimuleringsmechanismen de migratiestromen duurzaam om te keren en het etnisch-culturele evenwicht in ons land te herstellen. Voor het te laat is..."

Vincent Vauclin

Bron: Lorphelin, L. (5 augustus 2015). La Dissidence française. Entretien avec Vincent Vauclin. Présent.

Te weinig kogels: ‘Militairen moeten zelf ‘pang pang’ roepen’

Het Nederlandse leger kampt met een ernstig munitietekort. Daardoor moeten soldaten tijdens schietoefeningen zelf pang beginnen roepen.

Heel wat munitie-oefeningen werden al afgeblazen, maar degenen die toch doorgaan moeten het zonder kogels stellen. Tijdens dergelijke oefeningen moeten militairen gewoon zelf even ‘pang pang’ roepen, zo vertelt Jean Debie van de militaire vakbond VBM.

Het ministerie van Defensie heeft het munitietekort ondertussen erkend. Volgens hen zou de voorraad minimaal zijn door het hoge verbruik tijdens missies en de langere leveringstijden.

“Wat vandaag echter wordt voortgebracht, komt zelfs voor de kunstgeschiedenis niet in aanmerking. En wat de filosofische scholen van deze tijd betreft: ze zijn er noch voor het leven, noch voor de ziel; aan hun opvattingen wordt niet werkelijk aandacht geschonken: noch door filosofen, noch door geleerden uit andere vakgebieden. Ze dienen enkel om dissertaties over te schrijven, die in andere dissertaties geciteerd worden, die op hun beurt door niemand worden gelezen – behalve door toekomstige filosofiedocenten. De waarde van de wetenschap heeft Nietzsche ter discussie gesteld. Het wordt tijd om ook naar de waarde van de kunst te vragen. Tijden zonder echte kunst en filosofie kunnen nog steeds machtig zijn: dat hebben de Romeinen ons geleerd. Maar voor oerconservatieven gaat, als kunst en filosofie verdwijnen, ook de waarde van het leven verloren.

Welnu, voor ons niet. Ik kreeg te horen dat een leven zonder kunst niet de moeite waard is; ik antwoord daarop: wiens leven? […] Niemand kan een nauwere band hebben met de grote kunst van ons verleden – want het heden kent geen grote kunst – dan ik heb: ik zou niet willen leven zonder Goethe, zonder Shakespeare, zonder de oude architectuur […]. Bach en Mozart gaan voor mij boven alles; maar daaruit volgt zeker niet de noodzaak om de duizenden schrijvende, schilderende, wereldbeschouwende grootstadinwoners als echte kunstenaars en denkers te bestempelen. In Duitsland wordt meer geschilderd, geschreven en ‘ontworpen’ dan in alle andere landen van de wereld samen. Is dat een teken van cultuur of gebrek aan realiteitszin? Zijn we zo rijk aan uitbeeldingskracht of zo arm aan praktische energie? En strookt het resultaat ook maar een beetje met het zelfbewuste kabaal? […] Hier schuilt het gevaar dat al deze krachteloze, verwijfde, overbodige ‘bewegingen’ niet enkel als een noodzaak, maar zelfs als een noodzaak van de tijd worden beschouwd. Ik noem dat de levensbeschouwing van de kunstnijverheid. Bouwen, schilderen en dichten als kunstnijverheid, religie als kunstnijverheid, politiek als kunstnijverheid, de wereldbeschouwing zelf als kunstnijverheid – hemeltergend is de stank die uit al die kringen en verenigingen, cafés en voordrachtzalen, exposities, uitgeverijen en tijdschriften walmt.

[…] Wat vroeger, toen er een levende kunst was, de regel was, namelijk het ritme (‘Takt’) van het leven […], heeft plaats moeten ruimen voor het ‘ontwerp’, het meest verachtelijke wat er is. Alles wat niet meer leeft, wordt ‘ontworpen’. Men ontwerpt een persoonlijke cultuur met theosofie en meestercultus, men ontwerpt een persoonlijke religie met Boeddha-uitgaven op geschept papier, men ontwerpt een staat uit Eros. Sinds de revolutie zou men zelfs landbouw, handel en industrie willen ‘ontwerpen’.

Deze idealen moeten aan scherven worden geslagen; hoe harder het klettert, hoe beter. Hardheid, Romeinse hardheid is het, wat zich nu in de wereld begint af te tekenen. Voor iets anders zal binnenkort geen ruimte meer zijn. Kunst ja, maar in beton en staal, dichtkunst ja, maar door mannen met stalen zenuwen en onverbiddelijk doorzicht, religie ja, maar neem je gezangboek – niet Confucius op geschept papier – en ga naar de kerk, politiek ja, maar door staatsmannen en niet door wereldverbeteraars. Al het andere doet niet ter zake. En men mag niet vergeten wat achter ons en wat voor ons, mensen van deze eeuw, ligt. Tot een Goethe zullen wij Duitsers het niet opnieuw schoppen, maar tot een Caesar.”

Oswald Spengler

Bron: Rekto:verso

Page 3 of 14

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter