Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels Boeren tonen de weg: EU-vlaggen in brand

Saturday21 October 2017

Friday, 24 July 2009 17:27

Boeren tonen de weg: EU-vlaggen in brand

Written by 

In het Waalse Libramont hebben boeren naar aanleiding van de 75ste landbouwbeurs in die stad de opgehangen EU-vlaggen verbrand, uit protest tegen de landbouwpolitiek die de Europese bezettingsunie voert ten overstaan van de landbouweconomie in ons land. De landbouwpolitiek van de EU is, zoals de rest van haar economische politiek, gericht op de belangen van grote bedrijven: de belangen van de grote distributiebedrijven, maar ook van de grote agro-bedrijven staan centraal. De grote agro-bedrijven in dit land zijn corporaties die verweven zijn met grote bankbelangen die de sector controleren en die op hun beurt verweven zijn met de corporatieve belangen van de christelijke politieke zuil. Hun zaakjes worden binnen de EU-staat behartigd door het kruim van het politiek-economische establishment uit de christelijke zuil, die de staat België samen met andere belangengroepen beheert. Dit op het niveau waar het echt iets uitmaakt: de EU-staat. Dat is de reden waarom de Europese landbouwsteun vooral (zo niet bijna volledig) naar die grote corporatieve landbouwbedrijven gaat. Om de belangen van die corporaties op Europees vlak ook op nationaal vlak door te drukken en de eigen landbouwers zo maximaal uit te buiten zijn de nationale instellingen volledig onderhorig en dienstbaar gemaakt aan de EU-staat. Meer en meer mensen beginnen de uitverkoop van nationale belangen aan de EU door te krijgen. Daarom hebben de landbouwers in Libramont niet alleen de EU-vlaggen in brand gestoken, maar ook de stand van het Federaal Agentschap voor de Veiligheid van de Voedselketen (FAVV) in de vernieling geschopt, om zo de verantwoordelijkheid te benadrukken die de Belgische elite draagt voor de neergang van onze voedselbedrijven.

 

Tegelijk met de grote agro-bedrijven zijn ook de grote distributiebedrijven bezig de boeren maximaal uit te persen. De agro-bedrijven leggen de prijzen vast voor veevoeders en de afnameprijzen voor afgemeste dieren, terwijl de distributiebedrijven de prijzen voor melk, groenten, vlees via kartelmethodes zo laag mogelijk houden. Zo laag dat vandaag onder de productieprijs verkocht wordt en onze boeren in plaats van een inkomen alleen nog schulden genereren. De boeren worden dus op twee fronten aangevallen: enerzijds door de agro-industrie en anderzijds door de grote distributiemolochen. Tussen deze kapitalistische pletwals worden onze boeren langzaam maar zeker economisch en financieel verpulverd. De winsthonger van de multinationale conglomeraten is niet te stillen. De financiële kapitaalgroepen die achter deze conglomeraten staan, willen zo geld genereren dat ze voor een deel hebben vergokt op de casinobeursen van het wereldkapitalisme. Om deze winsten veilig te stellen moeten de middenklassen, waar de boeren toe behoren, maximaal worden uitgebuit. Zo verplicht men alle productiekrachten (zowel de arbeiders, bedienden, kaders en kleine kapitaalbezitters als de boeren) om de crisis van het grootkapitaal mee te betalen.

Voor N-SA is het duidelijk dat de EU-staat alleen maar de volgende fase van globalisering versterkt en ondersteunt. Het is de EU-kapitaalelite die de Euro-staat willen gebruiken als puzzelstuk in een wereldomvattende vrije markt. De EU is in die zin niet meer dan een stel goede speelkaarten in handen van een globalistische elite die volledig vervreemd is van de nationale staat en de belangen in het geval van België (Vlaanderen) al volledig aan die EU-staat heeft verkocht. Daarom is het hoopgevend dat boeren als eersten hebben ingezien dat de EU de werkelijke vijand van de nationale belangen is. Daarom hebben ze ook die EU-vlaggen als symbool van de onderdrukkingsstaat verbrand. De nationale belangen kunnen maar verdedigd en gevrijwaard worden als delen van de nationale burgerij zich verbinden met het volk. Dat is zo voor het landbouwvraagstuk, maar ook voor de grote uitdagingen die een relance en vernieuwing van onze economische belangen in zich dragen. Ook de vreemdelingenproblematiek en de door N-SA voorgestane remigratie kunnen maar succesvol zijn als er een nationaal front opgebouwd wordt rond verschillende economische groepen die het nationale als belangengemeenschap en motor van sociale welvaart zien. Die dag komt steeds dichterbij. Vandaag zijn boeren zich steeds meer bewust van het belang van een nationale staat en nationale onafhankelijkheid. Morgen zullen de arbeiders van Opel Antwerpen inzien dat hun Europese vakbondsaanpak spaak loopt op het gezonde nationalisme van een deel van de Duitse elite, en hun strijd terugbrengen naar waar het hoort: op het nationale vlak, tegen de volksvreemde elites die ons land gekaapt en uitverkocht hebben aan de EU-staat. Binnenkort zal ook duidelijk worden dat een inperking van de vreemdelingeninvoer en zelfs een terugkeerbeleid onmogelijk gemaakt zullen worden door die EU, die zich internationaal verbonden heeft om Europa te verzuipen in een vloedgolf van massa-immigratie. Op dat ogenblik zullen er krachten zijn binnen de elite die uit angst voor geweld en chaos in onze steden het geweer van schouder zullen willen veranderen. 

Op een dergelijk ogenblik moet er een nationaal-revolutionaire beweging klaar staan om dit ongenoegen om te buigen tot actie. Een actie van boeren voor hogere melkprijzen mag dan ook niet los gezien worden van een breder ongenoegen en een wijdverspreide frustratie van veel groepen binnen onze volksgemeenschap. Integendeel, de actie van de boeren moet worden gezien als een zoveelste vonk binnen onze gemeenschap die wordt veroorzaakt door de onhoudbare spanningen die deze postindustriële maatschappij inhoudt. Het volksfrontdenken van de nationale beweging is op langere termijn de enige alternatieve piste voor de komende ontlading van die krachten. Als het zo ver komt, dan is het aan hen die een duidelijke strategie van volksverbonden sociaal-economische belangen voorstaan om naar voor te treden. Om dat in de toekomst te kunnen doen, moeten wij ons nu organiseren en een duidelijke ideologische koers uitstippelen. Het is niet door aan de zijlijn te staan en af te wachten dat een dergelijk alternatief er zal komen. Alleen een inzet waarbij het eigenbelang plaats maakt voor het volksbelang is in staat om weerwerk te bieden tegen de wolven die zich verschuilen achter het lompenproletariaat dat dag na dag aangroeit door de regularisatie van illegalen en de door de elite georganiseerde menseninvoer.

Als we op de dag van de waarheid niet beschikken over een revolutionaire organisatie, dan zullen die wolven van het linkse en rechtse liberalisme ons verslinden. Wij zoeken dus mensen die ook hun tanden scherpen en die weerbaar zijn. Er is maar één alternatief: het Nieuw-Solidaristisch Alternatief. Daarom op naar een strijdbaar congres op 10 oktober!

Wacht niet langer, sluit aan bij de vrije krachten!


Eddy Hermy
Hoofdcoördinator N-SA

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter