Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Wednesday19 September 2018

Tuesday, 02 June 2009 22:04

Medebeheer in ondernemingen Featured

Written by

Als het N-SA hebben we al meermaals erop gewezen dat fundamentele vernieuwingen in het sociaal-economisch bestel noodzakelijk zijn, waaronder een nieuwe industriële revolutie, en de huidige structurele crisis geeft ons daarin gelijk. Het neoliberalisme heeft gefaald en het moet bijgevolg afgeschreven worden. De oplossingen kunnen niet komen van liberale populisten genre Dedecker bij ons of Sarkozy in Frankrijk. Voor ons, nieuw-solidaristen, is het medebeheer van de medewerkers in een bedrijf één van de strijdpunten, omdat we bedrijven aanzien als belangengemeenschappen ter bevordering van de materiële welvaart van het volk. We moeten vaststellen dat het neocorporatistisch model, dat dateert sinds de uitbouw van de Europese welvaartstaten vlak na W.O.2, op dit vlak in een aantal opzichten heeft gefaald en verouderd is. De reeds dertig jaar aanhoudende neoliberale aanvallen op en uithollingen van dit neocorporatisme hebben de situatie er overigens niet bepaald op verbeterd, integendeel! Om de situatie te begrijpen is het noodzakelijk de bestaande situatie enigszins te kennen, daarom onder punt 1 een kort overzicht met de voornaamste tekortkomingen. Het is namelijk zo dat men in het neocorporatistisch model er nooit in geslaagd is om de bedrijven te laten evolueren tot daadwerkelijke belangengemeenschappen. Logisch, gezien de overmacht van de productiefactor kapitaal op arbeid. Het onevenwicht tussen beide werd mee geïnstitutionaliseerd tot euforie van de liberaal gezinde werkgevers enerzijds en marxistische mollen in werknemersorganisaties anderzijds.

Medebeheer verschilt niet alleen van het klassieke, liberalistische kader van rechten en plichten zoals vervat in het verbintenissenrecht (waarin onderhandelen een centrale plaats krijgt), maar ook bij wijze waarop tot een gemeenschappelijke oplossing binnen een bedrijf gekomen wordt. Het huidige sociaal-economische overlegmodel is gebaseerd op onderhandelen, en kan bijgevolg nooit solidaristisch van aard zijn. Hier moet gewezen worden op het nep-solidarisme van vooral christen-democratische aard maar ook in sommige Vlaams-nationale middens die “solidaristische” kenmerken menen te ontwaren in het bestaande sociaal-economische systeem. Medebeheer en onderhandelen gelijken op mekaar, maar ze zijn totaal verschillend! Onderhandelen tussen werkgevers en werknemers binnen het bestaande neocorporatistische model is niets anders dan het afwegen van de belangen van de bedrijfseigenaars (of hun aangestelden), de directie, tegenover de belangen van de personen van wie ze de arbeid inhuren en aan wie ze hun orders geven. De klassieke tegenstelling tussen kapitaal en arbeid blijft dus bestaan. En net dat is voor ons, solidaristen, zo verwerpelijk. Wat in tegenstelling tot medebeheer ontbreekt, is een betrokkenheid door te delen via de beleidsstructuren, structureel medebeheer en via de financiële resultaten ook financieel medebeheer! Bijgevolg verschilt medebeheer fundamenteel van onderhandelen, omdat de oplossing gezocht wordt via een organisatorische, bedrijfsinterne weg, zijnde de beleidsstructuren en eigendomsrechten van de onderneming zelf. Bij onderhandelen daarentegen, wordt de oplossing gezocht langs een niet-organisatorische, bedrijfsexterne weg, namelijk de tegengestelde belangen van werkgever en werknemer. Met het oog op de vrijwaring van hun eigen persoonlijke belangen zullen zij onderhandelen over en niet via beleidsstructuren en eigendomsrechten. We komen op dit onderscheid tussen medebeheer enerzijds en onderhandelen anderzijds verder nog terug.
 

Tuesday, 26 May 2009 18:39

De Europese maffia voert groene kaart in Featured

Written by

"Zelfs al is het hedendaagse proletariaat materieel meer welgesteld dan vroeger, het verkeert niettemin in slechtere vorm. De behoeftige arbeider van weleer had iets wat hij vandaag niet meer heeft: hij wist wie zijn vijand was en hij had een identiteit (een volks- of klassenidentiteit): hij had dikwijls een goed ontwikkelde cultuur. Hij zong liederen, vocht zijn politieke gevechten, stichtte verenigingen en verafgoodde sociale theoretici, zelf als hij die niet altijd ten volle begreep. Bekeken met de sobere helderheid van de terugblik was de arme van gisteren een belangrijk subject in de geschiedenis. Maar de pauper van vandaag in een verenigd Europa, is tot hiertoe nauwelijks meer dan het slachtoffer van de omstandigheden. En terwijl zijn voorgangers zich aan de marges van de samenleving bevonden is hij tegenwoordig een niet betrokken buitenstaander." (Uit: Der Spiegel)

De eurostaat heeft vandaag de blauwe kaart ingevoerd. Door de invoer van die blauwe kaart kunnen nu duizenden hoogopgeleide mensen zonder problemen uit de derde wereld naar Europa getransfereerd worden. Onze eigen overschotten aan hoogopgeleide mensen zullen nu nog meer dan vroeger het land verlaten, omdat de concurrentie (net als vroeger het geval was bij het proletariaat) enorm zal toenemen. Maar deze keer zal de concurrentie tussen eigen middenkader, en zelfs leidinggevend kader, en vreemdelingen in onze bedrijven en universiteiten gaan. Tot nu toe was het zo dat hoogopgeleiden hun volle steun gaven aan die eurostaat. Zij beschouwden tot hiertoe Europa als een opportuniteit en hebben zich op deze manier geïsoleerd van de proletarische en lager geschoolde massa in eigen land. De concurrentie op de arbeidsmarkt, waar die proletarische medeburger het slachtoffer van is, raakt niet de belangen van de hoger opgeleide groep en laat die elite dus Siberisch koud. De ideologen van de transnationale staatsvorm, zoals Mark Eyskens, spreken zelfs zonder de minste schroom van de overgang naar een volgende fase in de globalisering. Volgens Eyskens moeten wij nu streven naar een bestuurlijk GLOBALISTAN dat de tweespalt tussen overheid en markt moet heruitvinden en dit in een globale context. De WTO, het IMF, de Wereldbank en de VN zouden een romp moeten vormen om een toekomstige wereldstaat mogelijk te maken.

Tuesday, 26 May 2009 15:02

Geen woorden maar daden!

Written by

Het voorbije weekeinde is een oude vrouw van 64 jaar in Geraardsbergen overvallen door 'jongeren'. De 'jongeren' waren vanuit Doornik naar deze stad afgezakt met als doel overvallen op klaarlichte dag te plegen. De doelwitten van deze 'jongeren' waren oudere dames die met vuistslagen en schoppen als beesten bewerkt werden om hen daarna van hun handtas te kunnen beroven. De vrouw van 64 zou intussen hersendood zijn. Het gepolitiseerde parket heeft die 'jongeren' vlug opgespoord maar heeft hen na enkel uren weer gewoon vrijgelaten. Die zullen wel gelachen hebben! Waar wij niet om moeten lachen, uiteindelijk bleken de verdachten op de koop toe 'onschuldig', afgezien van een aantal andere misdaden natuurlijk, maar daar geeft ons apparaat niet om. Gelukkig voor hen hebben de echte daders, weer twee 'jongeren', zelf bekentenissen afgelegd. 

Het Nieuw-Solidaristisch Alternatief zoekt naar soevereine alternatieven waarmee weerstand kan geboden worden aan de allesvernietigende globalisering, welke in eerste instantie georchestreerd wordt vanuit de EU. Wij kunnen ons dan ook volledig achter het alternatief van de Delta Unie scharen, zoals ook in dit zeer compleet artikel van nationalisme.info wordt voorgesteld. Het verheugt ons dat het besef groeit waarom de huidige loop van zaken een halt moet toegeroepen worden. Met een verenigd volksfront zullen we gezamenlijk de strijd tegen het internationalisme aangaan!  

***********************************

Thursday, 14 May 2009 16:03

PVDA+, revisionisme in dienst van het grootkapitaal Featured

Written by

De Belgische Partij Van De Arbeid (PVDA+)  is door de meest reactionaire Belgische burgerij uit de mottebollen gehaald. Extreem-liberale verdedigers van het monopoliekapitalisme (LDD) zorgden er zelf voor dat de PVDA de benodigde handtekeningen kreeg om aan de verkiezingen deel te kunnen nemen. Ze mag in ruil daarvoor op het tv-scherm en in de kranten opdraven als alternatief. Dit mag ze doen als ze er in ruil voor zorgt dat de autochtone arbeiders een paardenbril opgezet krijgen. Die paardenbril moet dienen om de eigen arbeiders niet te laten zien dat het binnenhalen van honderdduizenden en honderdduizenden vreemdelingen mee aan de basis ligt van de massale afdankingen die nu door het kapitaal worden uitgevoerd. Dat men een partij als de PVDA+ gebruikt is niet onlogisch, aangezien de partij op verschillende vlakken de agenda van de meest reactionaire fractie van de elite ondersteunt. Het verdedigen van het koningshuis, de verdediging van België, het ondersteunen van de globalistische agenda van de elite (met name de uitbouw van een Europese staat), meegaan in de internationalistische aspiraties van het grootkapitaal, het invoeren van arbeidsoverschotten. Maar vooral haat aanwakkeren tegen nationalisten en onze volksgebonden politiek staat op de partij haar agenda, net als de agenda van de transnationale kapitaalsklasse. Al deze elementen maken van de PVDA+ dan ook een geschikte gesprekspartner voor deze fractie van de elite.

Page 110 of 116

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter