Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Q&A Displaying items by tag: nationalisme

Monday23 July 2018

Wednesday, 14 November 2012 08:22

Wat te denken van Groot-Nederland?

 

België, net als alle andere EU- en EFTA-lidstaten in meer of mindere mate, bestaat de facto niet meer. De nationale economische en politieke elites zijn de afgelopen decennia naar het supranationale niveau overgegaan, waardoor zij boven de nationale twisten zijn te komen staan.

Dit is een gevolg van de globalisering, het supranationale kapitaal heeft de nationale economie uitverkocht en de politieke bevoegdheden overgedragen aan instellingen zoals de Europese Unie. Zij voelen zich dus al niet meer gehorig aan de Belgische staatsstructuur. De overgebleven elite vecht ondertussen om de restanten van onze soevereiniteit (federale en regionale overheden, administratieve posities in multinationals, toeleveringsbedrijven).

Wanneer men dit feit beseft, dan begrijpt men ook waarom wij van een post-Belgische context spreken. De Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd is een achterhoedegevecht geworden, omdat de aanhangers nog steeds denken dat er een Belgische macht te breken valt. De belgicistische strijd is ondertussen eveneens een achterhoedegevecht, omdat zij op hun beurt denken dat er nog steeds een Belgische macht te verdedigen valt. België is als schaduw van haar voormalige zelf een vehikel voor het supranationale kapitaal, net als het bedrieglijke concept van een "onafhankelijk Vlaanderen binnen de Europese Unie". Immers, hoe komt het anders dat de meest verstokte Belgische en Vlaamse patriotten voor dezelfde internationale context zijn? Waar ligt het verschil?

Wij zijn Vlaamse nationalisten, hetgeen betekent dat wij onze nationale economische en politieke soevereiniteit willen waarborgen om het in dienst van ons volk te stellen. Daarvoor moeten wij zowel de Vlaams-nationalistische als de belgicistische paradigma's overstijgen. Daarom stellen wij ook dat ons separatisme bij de Europese Unie begint. Als alternatief schuiven wij het concept van een tegenunie naar voren. De Noordwest-Europese regio's zijn economisch en politiek compatibel en zouden dus een eigen unie kunnen vormen die een tegenwicht kan bieden voor de supranationale context. Een dergelijke context is, naast een externe hefboom, ook intern beheersbaar voor de deelstaten, die nu een verwaarloosbaar gewicht hebben binnen de Europese Unie. Er wordt wel eens het argument gegeven dat een onafhankelijk Vlaanderen 15 tot 16 zetels zou krijgen in het Europees Parlement... dat is dan nog steeds op een totaal van 754 zetels! Maar binnen een Noordwest-Europese Unie zou zij ongeveer 25% van de macht hebben.

België kan gerust verdampen binnen een dergelijke unie, daar mag het volk over beslissen. Maar eigenlijk doet dit niet meer ter zake. Het aantal deelstaten binnen een tegenunie is van ondergeschikt belang aan de missie van deze unie. Wat wel belangrijk is: er is geen reden om deelstaten af te stoten. Hier verschillen wij van Groot-Nederlandse romantici, die Wallonië domweg cadeau willen doen aan Frankrijk (zelfs al is hier geen historisch precedent voor, overigens). Zulke mensen moeten zich eens vragen stellen bij de gewilligheid van een natiestaat als Frankrijk om mee te gaan in dergelijk rattachisme. Zulke mensen moeten ook beseffen dat de Nederlandse natiestaat Vlaanderen wel zal willen, maar niet binnen een federale context. Zulke mensen moeten ook beseffen dat "België" afkomstig is van het Latijns voor "Zuid-Nederland", als zij toch de romantische toer op willen blijven gaan.

De door ons vooropgestelde tegenunie is bedoeld om soeverein te staan tegenover de supranationale context, zeker in het geval van een implosie van de Europese Unie en/of een crash van de Euro (niet ondenkbaar). Maar het moet ook weerstand bieden tegenover de (nog bestaande) economische en politieke elites in Frankrijk en Duitsland. Daarom is het belangrijk Wallonië binnen een dergelijke unie te houden. Dat zij onder een corrupt PS-dictaat gebukt gaat doet er overigens niet toe, alsof de onze zoveel beter is op dit moment.

Wie ondanks alle bovenbeschreven overwegingen alsnog vindt dat Vlaanderen onafhankelijk moet worden binnen of buiten de Europese Unie, die heeft de bewijslast bij hem liggen. Wij horen zo iemand graag uitleggen wat de Europese Unie zo wenselijk maakt boven een Noordwest-Europese Unie. En als men de grenzen van Vlaanderen wil sluiten, dan zou men de schaalvoordelen zonder de Europese Unie als vehikel moeten kunnen verantwoorden. Opnieuw, wij horen het graag.

Natuurlijk moet een tegenunie ook een eenheidsproject voorstellen om de economische en politieke hefboom te garanderen. Voor een Noordwest-Europese Unie kan een ambitieus en prestigieus economisch integratieproject worden opgestart, de rivierdelta wordt op dit moment bijvoorbeeld verdeeld door het anarchokapitalisme van de Europese Unie, om van de ontstolen zeewateren nog maar te zwijgen. Een gemiste kans voor grootheid.

Om een politieke eenheid te bekomen kan deze Unie desnoods een Delta Unie, Heel-Nederland, Bourgondisch Kreis of zelfs Zeventien Provinciën genoemd worden. Er kan gedebatteerd worden over de politieke sociale en culturele integratie, maar dit zou tenminste ons eigen Noordwest-Europees project zijn. Dit terwijl de Europese Unie ontworpen is als transatlantisch integratieproject. Daarom ook is de idee van een gaullistisch Europa ("De Derde Macht") een doodgeboren kind voor de multipolaire wereld van morgen. En dat geldt zowel economisch, politiek als cultureel, iets wat niet terug te draaien valt.

Hoe het ook zij, de nood aan een economische en politieke tegenunie om onze veel te kleine en veel te verdeelde regio's mee te verdedigen tegen supranationale invloeden, daar bestaat geen alternatief voor.

 

 

 


 

Nota

Om verwarring te voorkomen:

  • Groot-Nederland is de unie tussen Nederland en Vlaanderen, veelal een romantische notie en vaak nog eens inclusief Frans-Vlaanderen. Het is een idee waar Vlaamse onafhankelijkheid aan vooraf dient te komen en waar geen plaats voor Wallonië of Luxemburg wordt weggelegd.
  • Heel-Nederland is een unie gebaseerd op de huidige Benelux. Het einde van België is hier geen vereiste bij, maar zou dit ook niet in de weg moeten liggen.
  • Sommige Groot-Nederlandse romantici vinden het begrip "Groot" te beperkend klinken en gebruiken ten onrechte "Heel-Nederland". Wallonië beschouwen zij niet als Nederlands, omwille van de doorgedreven verfransing en/of vanuit een historisch revisionisme.
Published in Q&A

Thierry Vanroy heeft in een reactie op de uitspraken van Bart De Wever over de Vlaamse beweging (herinnert u zich dit nog?), het succes van de N-VA en de nederlaag van het Vlaams Belang een analyse geschreven met een concreet voorstel ter inhoudelijke vernieuwing van die laatste. Wij herhalen wat wij toen ook al gezegd hadden:

De ontwikkelingen volgen zich in toenemende mate op, de oude paradigma's zijn dood en begraven. Ook de komende tijden zullen vormingsdagen worden ingelegd voor precies deze reden. Wie hier reeds op aanwezig is geweest, die weet de waarde van deze vormingsdagen.

 


 

 

Op 29 december 2011 zei ik het al, de Vlaamse beweging heeft afgedaan: “Jullie letten niet op de wereld, maar de wereld let ook niet op jullie. Ik ben er ook mee opgehouden.” En nu Bart De Wever: “De enige bijdrage die de Vlaamse Beweging vandaag nog kan leveren aan een onafhankelijk Vlaanderen, is ophouden te bestaan.” Ik had, net als Bart De Wever, een reden om dit te verkondigen en het zal niemand moeten verbazen dat het nu ook weer niet zo impulsief van zowel mij als van Bart De Wever kwam.

“Ach, eerst Vlaamse onafhankelijkheid, daarna zien we wel verder.” “De beweging is een huis met vele deuren.” “De V-partijen moeten samenwerken.” Wat blijft daar nog van over, nu dat Bart De Wever zelf afstand neemt? Of nog, waarom zou ik of iemand anders wel moeten luisteren, wanneer hij dat zelf niet doet?

De Vlaamse beweging wordt door haar politieke frontman Bart De Wever gevraagd om Seppuku te plegen, om zo haar bestaansreden te bereiken. Laat dat feit eerst even heel goed doordringen. Nee, Peter de Roover, u gaat dat niet weglachen: De Wever lacht u weg. En ik lach met u en al helemaal met uw voorganger Defoort, die samen met Mei’68-pedofiel Cohn-Bendit nu door de Europese wandelgangen huppelt. Want dat vinden u en De Wever minder kwalijk. Op dat vlak ken ik mijn prioriteiten wel. De Wever zijn commentaar is geen nieuwe marsrichting, geen opbouwende kritiek. Dit is een eindpunt. Al wie nu nog kritiek heeft op de Vlaamse beweging, staat in zijn recht. Vooral electoraal, terwijl het juist daar taboe is om aan de beweging te raken.

Maar eigenlijk was ik erover opgehouden. Toch krijg ik nog steeds pertinent vragen over mijn standpunten en dan vooral over mijn lidmaatschap van het Vlaams Belang. Dus, in een poging zowel de N-VA, het Vlaams Belang, de Vlaamse beweging, het nationalisme en ikzelf allemaal in één artikel te rammen: Allons-y!

Published in Artikels

 

De PVDA (en dan vooral haar voorzitter) wordt door de burgerij al een tijdje gepromoot als verstandige mensen die een valabel alternatief naar voren schuiven dat, gepaard met gerechtvaardigde kritiek op de crisis, het erkennen waard is.

Daarbij is het voor de liberale en internationalistische fractie van de burgerij belangrijk dat de PVDA, naast een bondgenoot ter uitbreiding van de immigratie, ook en vooral een fanatieke bondgenoot is tegen elke vorm van nationalisme.

De aan het buitenland verkochte elite (de EU-transnationalisten) kunnen dus rekenen op de steun van de communisten op twee van de belangrijkste domeinen die hun winstmaximalisaties moeten garanderen. Lage lonen door een surplus aan werkkrachten en een transnationale afzetmarkt voor haar producten.

Dat de voorzitter van de PVDA daarbij soms kemels schiet en ronduit contradictoire en onsamenhangende oplossingen naar voren schuift, dat is daarbij van geen tel. Neem nu de eis van de PVDA voor het nationaliseren van banken. Wie gaat die banken nationaliseren en van wie worden ze eigendom? De nationale staat en het volk van die nationale staat, zo zou je toch zo denken.

En als je beroep doet op de nationale staat en het volk van die nationale staat dan heb je toch nationalisme?

Maar zo ziet de PVDA dat niet, of zo wil ze dat niet zien, want het gevaar bestaat dat er  dan een deel van haar kleinburgerlijke achterban uit de intellectuele middenklasse zou afhaken. En belangrijker nog, dan zou een deel van de machtselite de partij niet meer als een bondgenoot zien om haar transnationale Europese belangen mee te verdedigen.

Nochtans zijn de erfgenamen van het maoïsme zich maar al te bewust van het feit dat communisten, als het hen past, niet terugdeinzen voor enige nationalistische reflexen.

In de publicaties van de partij worden de banden met China en het vroegere maoïsme niet meer nadrukkelijk in de kijker gezet. Deels omdat het een band zou blootleggen met een land dat wat kolonialistische uitbuiting betreft elke verbeelding tart. En verder omdat het een duidelijk voorbeeld is van het protokapitalisme van de communistische voorhoede en de corrruptie die het genereert.

Maar ook omdat de partij de geschiedenis graag naar de hand zet (lees: vevalst) of liever verzwijgt.

De PVDA wil dan ook niets meer geweten hebben van het feit dat de communistische partij en de latere grote roerganger Mao in de jaren '20 van de vorige eeuw een tijd lang functionaris geweest is van de ultranationalistische beweging Kuomintang (KMT) van oprichter Sun-Yat Sen.

De Communistische Partij van China moedigde zelf het dubbellidmaatschap van de KP en de KMT aan. Zo had de KP zeven afgevaardigden in het "centraal uitvoerend comitée" van de KMT en had Mao een directeursfunctie aan het door de KMT geleide Boerenopleidingscentrum.

Maar volgens Peter Mertens leidt nationalisme steeds tot rascisme en fascisme, dat is een beetje een rare gedachtensprong. Want als dat echt zo is, wat moeten we dan denken van de Chinse communisten waar de partij zulke goede banden mee heeft?

En wat moeten we dan denken van de PVDA zelf?

Zijn zij dan cryptofascisten?

Voor mij is dat niks nieuws.

Maar voor de burgerlijke aanhang en voor de vele komieke zielen uit de amusementswereld die als  democratische voorvechters dienst doen op lijsten van de PVDA moet dat toch even schrikken zijn.

Stel je voor, daar sta je dan te blinken op een verkiezingslijst van de PVDA. Eentje vol  met rode cryptofascisten, verkleed als clowns met rode neuzen.

Rood, zoals het bloed van de miljoenen arbeiders, systematisch vermoord onder het communisme.

Published in Artikels

 

Spanje staat klaar om als klein visje #3 door de grote boze oceaan verzwolgen te worden. Spooksteden in het midden van nergens, een recentelijk gesloten luchthaven Madrid-Zuid (op 200km van Madrid), een bankrun van €100 miljard op drie maanden (wat niet handig is wanneer je vooral aandoenlijke zombiebankjes hebt)... Enfin, we weten het ondertussen wel. Double-dip recession, want wee het gebeente van wie het woord depressie durft te gebruiken.

Maar Spanje is voor velen dan ook grotendeels een paellabestemming.  De Spanjaard is mañana en moet je niet mee laten draaien in het Germaansch calvinisme van de Noord-Europeanen... Behalve natuurlijk de Catalaan, de Vlaming van het Zuiden, de dierenrechtenactivist, de antifascistische nationalist, toonbeeld voor de N-VA... Oeps.

De herfinanciering (en voorzichtige nationalisering maar dat mag niet) van de Spaanse banken door de LTRO's van de EU heeft weinig uitgehaald. En met stijgende rente en dalende investeringen, dreigt de financiële gezondheid over de kop te gaan. En dat geldt ook voor Catalonië, waar Spanje's grootste probleemkind Bankia ligt.

De oplossing voor Catalonië? Wel, de autonome regio roept nu op dat de federale overheid vooruit moet met centraal gestuurde regionale herstellingsplannen, want anders houden zij het zelf niet vol. De federalisering van Spanje houdt in dat zowat de helft van de belastingen door de regio's zelf geïnd en gespendeerd worden. Dat werkte in het voordeel van de Catalanen, tot de immo ineenstortte en men nu met zo'n 13 miljard euro aan schulden voor dit jaar zit, dat ze met haar eigen draagvlak niet meer kan herfinancieren. Dat is overigens meer dan 1/3de van de totale 36 miljard EUR, terwijl de regio zelf voor niet meer dan 1/5de van de nationale economie staat, mooi rolmodel.

Maar Catalonië kan dan toch zelf naar de internationale markt stappen? Wel, niet wanneer je zelf schuldig bent aan de onlangs weer verlaagde rating (alsof het iets zou uitmaken in een tijd dat zelfs Duitsland haar obligaties niet aan de man krijgt). De ECB dan? Ja, zouden ze wel willen, dan zijn zij volledig van de 'Spaanse dwingelandij' verlost. En hier komen we dan ook aan de clou van het verhaal.

Om herfinanciering van de ECB te krijgen, zullen lidstaten moeten gehoorzamen aan het plan Merkel: het Europees Fiscaal Pact. Dat legt vanaf 2013 strenge regels op aan de individuele begrotingen, gecontroleerd vanuit Brussel. Haal je die niet, dan privatiseer je nog maar wat meer.

De 'nationalistische' regering van Catalonië staat achter dit pact, de regerende coalitie was dan ook reeds toen de socialistische regering in Spanje aan de macht was in de sociale uitgaven aan het kappen. En die weg (nu onder rechtsliberale federale regering) wil zij verder op. Door nu de fiscale autonomie over te dragen aan het neoliberale project van Brussel, komt Catalonië zo dichter bij een 'stabiele' (uche) 'autonomie' (kuch) binnen een 'verenigd' (proest) 'Europa der Volkeren' (hatsjie!). En gezien de ondemocratische en financieelkapitalistische structuur van de EU is het een dwaling te denken dat hier ooit een sociaal project uit voort kan komen. Laat staan dat de Catalaanse regerende CDC dat ooit zou steunen.

En wie had hier ook alweer een geforceerde fiscale unie voorspeld? Juist.

Trouwens, iemand die niet akkoord ging met dat Pact is nog zo'n jacobijns gedrocht, het Verenigd Koninkrijk. Hoe gaat het eigenlijk op dat eiland? Onafhankelijk Ierland heeft gisteren in een referendum ook voor het Pact gestemd. Nog zo'n 'nationalistisch' toonbeeld, 14% werkloos, ineenstorting van het BBP en 70.000 man die het land vorig jaar uitgevlucht zijn, op zoek naar betere oorden. Hm! Met zulke cijfers zie je dat ook zij een ineenstorting van hun belastinginkomen mogen verwachten. Daarmee wordt het Fiscaal Pact óf een dode letter óf een sociaal bloedbad.

En dan is er Schotland, waar de SNP deze maand haar Yes-campagne gelanceerd heeft voor het onafhankelijkheidsreferendum in 2014. De SNP, nog zo'n broertje van de hoera-identitairen van de N-VA, wil Schotland in de Europese Unie als onafhankelijke lidstaat, met de euro en de hele reutemeteut. Maar dat kunnen de Schotten heus wel, want zij hebben olie. Afgezien van dat het onzeker is hoe zij die van het Verenigd Koninkrijk gaan lospeuteren, is er nog steeds Peak Oil in 2015. Hoe wil Schotland daarop een eigen economische toekomst uitbouwen? En gaat zij de megaleningen om haar banken het hoofd boven water te houden aan Londen terugbetalen? Het Schots draagvlak is op dat vlak nog meer miserabel dan dat van Catalonië.

Of... zal men in dat referendum niet gewoon besluiten dat het beter is Schotland binnen een meer coherente, versatiele en niet-EU-gehorige Britse Unie te houden? Niet dat wij het land van 'The City' verdedigen, maar het gaat hier om het mechanisme.

Gezien de afslachting van pro-besparingspartijen in recente verkiezingen (Duitsland, Frankrijk, Griekenland etc.), zullen wij de komende jaren een wederopstanding van sociale partijen zien, om nog niet van een sociale (en nationale) revolutie tegen Europa te spreken. Waar staan we dan met de pseudonationalistische neoliberalen zoals de CDC, Fine Gael, SNP en de N-VA?

Wij zagen dit als eersten al van ver aankomen en nu volgt dan ook een nieuwe voorspelling: regionalistische partijen worden de komende jaren ideologisch ontmaskerd als universalistische fascisten en electoraal weggevaagd als neoliberale verraders. Quebec is al voorgegaan, maar dat lijkt iedereen moedwillig te vergeten. En ook de N-VA kan maar zolang nog de façade hooghouden.

Ons alternatief is dat economisch-compatibele regio's een tegenunie oprichten naast de Europese.  Of dit nu een Belgische Unie moet worden, een Noordwest-Europese of een sexy Delta-Unie, dat doet er niet toe. Of Wallonië en Vlaanderen daarbinnen aparte lidstaten worden, dat doet er ook niet toe, vandaar dat wij altijd vanuit een post-Belgische context denken. Als zowel Vlaanderen en Wallonië een sociale politiek willen voeren, dan moeten wij samen een vuist tegen de neoliberale EU kunnen ballen. Waarom zou een sociale Noordwest-Europese Unie niet kunnen maar een asociale Europese Unie wel? Wij laten ons niet vangen door dezelfde dwalingen als economische analfabeten, de tafelspringers bij de N-VA.

Als nationalisme nog een toekomst wil als strijdmiddel tegen de dictatuur van Berlijn, Brussel en Frankfurt, dan moet zij pragmatisch kunnen zijn op dit vlak. Als het Vlaams Belang haar sociaal-economisch programma waar wil maken, dan zal zij moeten beseffen dat Vlaanderen dit draagvlak net zo min heeft als Catalonië en Schotland (cfr. Dexia-debacle). Wij leven reeds in een post-Belgische context, de onafhankelijkheidsstrijd moet geen "landerisation" worden, zoals het Front National dat noemt, maar een échte monetaire, fiscale en economische zelfbeschikking.

Published in Artikels
Sunday, 06 May 2012 23:15

Wat te denken van het Vlaams Belang?

Financieel mondialisme

De systeempartijen zijn geïntegreerd in het financieel mondialisme. Het Vlaams Belang is de enige partij die daarbuiten staat en is dus de enige partij die een stem kan verheffen voor het volk. Om die reden is het Vlaams Belang de enige partij met de mogelijkheid tot een echt verzet.

In het verleden weigerde het Vlaams Belang een opening naar het proletariaat en ging zij voor een 'verruiming' met het asociale economisch programma van 2003 en het opvrijen van het liberale patronaat, zoals VLOTT (Hugo Coveliers) en de lange tijd uitgestoken hand naar LDD (Jean-Marie Dedecker).

Deze strategie heeft evenwel gefaald (gelukkig) en wij stellen nu een wil tot coöptatie vast. Het nieuwe sociaal-economisch programma van 2012 is een stap in de goede richting, dit is hier bewijs van.

Clash of Civilizations

Dit neemt evenwel niet weg dat wij het discours van islambashing en soortgelijke platitudes resoluut afwijzen. Volgens ons is de politieke correctheid (in dienst van het mondialisme) een tweesnijdend zwaard: enerzijds links-humanistische 'verdraagzaamheid', dat de mensen categoriseert op basis van geloof of afkomst; anderzijds rechts-neoconservatieve retoriek, dat de mensen aanvalt op basis van geloof of afkomst. In beide gevallen wordt het achterliggende systeem van economische immigratie en sociale dumping vergeten.

Men kan stellen dat dit een electoralistische keuze is, maar het is onze overtuiging (en wij leveren de bewijzen aan in onze artikels) dat hier een strategie achterzit, waaronder geopolitieke (transatlantische) belangen. Dit is niet in het belang van het volk en wij vrezen voor zij die meegaan in deze polarisering.

De een kan niet zonder de ander

Het is onmogelijk de Europese Unie en de Euro fundamenteel aan te vallen zonder de achterliggende logica te ontmaskeren en daar alternatieven voor te bieden. De strijd tegen deze supranationale instellingen is dus de strijd tegen het financieel mondialisme. Echter, het is óók onmogelijk de strijd tegen financieel mondialisme aan te binden zonder de Clash of Civilizations te bestrijden, wat er een onderdeel van is. Immers, de zogeheten 'islamisering' is een gevolg van immigratie en het zogeheten 'islamtuig' is het resultaat van een combinatie van sociale dumping en cultureel nihilisme.

Een kans

Wij stellen vast dat het Vlaams Belang tegenwoordig de hand uitreikt voor coöptatie van onze strijd. Wij aanvaarden deze hand met als missie er een antiliberale partij van te maken dat voor het volk kiest.

Published in Q&A

De titel bovenaan dit stuk lijkt misschien voor veel mensen niet gepast om een 1 Mei-viering aan te kondigen. Toch is de titel zeer actueel en omschrijft het perfect waar wij ons als werkende mensen sociaal en economisch bevinden in dit land.

Want waarom werken wij?

En waarvoor hebben de voorgaande generaties al die jaren gewerkt?

Wij hebben allemaal zeker gewerkt om in onze dagelijkse behoeften te voorzien. Maar wij zijn al lang niet meer een klasse van paupers van honderd jaar geleden.

Door strijd, door hard werken en door politieke emancipatie hebben wij onzelf als werkende bevolking uit het moeras van het pauperisme gehaald. Velen van onze klasse en van ons volk werken (in tegenstelling tot vroeger) niet louter meer om brood op de plank te krijgen.

Veel arbeidersgezinnen en werkende mensen hebben in de loop der jaren geld opzij gezet, vaak gepaard met veel zweet. Anderen hebben zich blauw betaald aan een eigen woning en mogen zich nu eigenaar van die woning noemen. Jongeren gaan ten einde dit doel te bereiken op termijn langdurende verbintenissen aan die financieel zwaar wegen.

Op deze manier hebben wij collectief de welvaart helpen vergroten en jongeren doen dit nu ook. Sparen en/of een huis kopen genereert op zichzelf weer werk voor anderen. Anderen hebben een bedrijf opgestart, wat tot nog meer werkgelegenheid en welvaart leidt.

En dus  zou je van de staat (en van de politieke  elite die haar beheert) mogen verwachten dat de eerste zorg naar hen gaat die voor deze welvaart hebben gezorgd. Maar de economische en politieke elite verzuimt dit te doen. Zij had en heeft niet de belangen van de arbeiders en de werkende mensen voor ogen gehad in de voorbije jaren, integendeel, steeds meer wordt voorrang aan de belangen van banken en financieel casinokapitaal gegeven.

Published in Artikels
Monday, 05 March 2012 20:32

Zijn Afrikanen en moslims extreemrechts?

Sinds kort ben ik bevriend geraakt met Patrice Lumumba, of toch zijn facebookgeest. Voor wie Lumumba niet kent, Congo heeft niet enkel genocides, dictators en verwende Belgische prinsen. De man was een pan-Afrikaans nationalist en eerste minister in 1960. Niet lang genoeg helaas, Mobutu bracht hem met de medewerking van de CIA om op 17 januari 1961 (om dat vervolgens tot feestdag uit te roepen).

Maar genoeg over zijn verleden, dat kan iedereen overal nalezen. Belangrijk is zijn nalatenschap, of meer bepaald de mentaliteit die zijn aanhangers uitdragen. En dit is waar het relevant wordt. Op een paar dagen tijd zien we Lumumba's facebookgeest:

- de herverkiezing van Poetin toejuichen;

- hollywoodisme aanklagen;

- westerse inmenging waar en wanneer dan ook onder vuur nemen, vooral de Franse, niet alleen kritiek op 'FrançAfrique', maar ook op wapensmokkel in Syrië;

- steun aan het Front National betuigen;

...

Wacht, wat was dat laatste? Juist ja, pan-Afrikaanse Afrikanen steunen het Front National. En met goede reden. Links en rechts (in Frankrijk samen te vatten als 'UMPS') voeren zonder onderscheid een neokoloniale politiek, steunen staatsgrepen, fabriceren bloedige oorlogen en plaatsen hun marionetten. En onderwijl wordt het volk zelf afgepoeierd. Ze zeggen het niet zo, maar wie is er de afgelopen decennia van Afrikaans lijden aan de macht geweest?

Published in Artikels
Monday, 24 May 2010 10:23

Hoog de nationale solidariteit

Het zijn vreemde tijden. Het systeem dat deze maatschappij legitimeert wankelt en wordt giftiger met de dag. In Wezembeek-Oppem neemt het N-SA in deze zin akte van een wel zeer treffende schertsvertoning. Twee militanten van de actiegroep Voorpost, waar ook N-SA militanten kameraadschappelijke banden mee onderhouden, worden nu geconfronteerd met nultolerantie... omwille van taalactivisme! Geen in het wilde weg neersteken van mensen, geen homejackings, maar gewoon wat vandalisme met graffiti. Geeft dat soms blijk van een criminele organisatie die de gewapende revolutie wil doen uitbreken zoals men in Thailand poneerde? Men zou het haast denken, want stande pede werd een huiszoeking bij de twee uitgevoerd. Of is dit soms een normale procedure die ze bij eender welke willekeurige grafittikunstenaar uitvoeren?

Wel bewijst het dat blauw blijkbaar wel daadkrachtig, snel en efficiënt kan werken als ze dat wil, het vraagt gewoon de aanzet door een niet-benoemde burgemeester en een voldoende absurde reden. Of ja, absurd, men wil de rijke Franstaligen die de ghettostad Brussel ontvluchten niet het gevoel geven dat ze niet welkom zouden zijn in de Rand. En wiens schuld is het dat Brussel een ghettostad is? Inderdaad, de cirkel sluit zich. We hopen dat de Vlaamse beweging zich - naast de taalkwestie - ook van dit mechanisme vergewist. Dit is meer dan een verkiezingsstunt, dit is een doelgericht marketingbeleid, daar is blauw wel nog nuttig voor blijkbaar. Meer blauw, nultolerantie etc. is alleszins niet nodig als het politieapparaat hier de tijd aan kan verdoen, dan liggen de problemen toch elders.

Het N-SA wenst zich dan ook solidair te verklaren met alle slachtoffers van een dergelijke liberale repressiestorm, wie of wat ze ook zijn. In deze strijd staan we gelijk, voor ons is het dan ook een vanzelfsprekendheid die meningen, organisaties en bewegingen overschrijden.

Hoog de nationale solidariteit, voor dergelijke repressie zijn wij allemaal gelijk!

Published in Nieuws & Pers

De Vree en Henderickx, twee studenten aan de Hogeschool Mechelen, volgden het N-SA gedurende het afgelopen academiejaar. Wij hebben hen alle ruimte gelaten voor een objectieve kijk op de beweging en met deze reportage trachten zij de kijker inzicht te geven in onze denkwijze. De reportage werd afgelopen dinsdag als eindwerk voorgesteld.

Wij danken hen voor het professionalisme en de objectiviteit die zij het afgelopen jaar aan de dag hebben gelegd en wensen hen veel sterkte bij hun verdere carrière. Bij deze het resultaat:

Link naar videobron

 

 

Published in Artikels
Wednesday, 08 December 2010 22:12

Z-Vlag naar analogie met de DeVlag

Men zegt dat de geschiedenis zich nooit op dezelfde manier herhaalt. En als ze dat toch zou doen, dat ze zich dan manifesteert als een parodie. Men zegt ook dat een ezel zich nooit twee keer aan dezelfde steen stoot.

Maar dan houdt men er geen rekening mee dat er verschillende soorten ezels bestaan. De aanwezigheid van mijnheer Dewinter op een in Israël gehouden congres over terrorisme en fundamentalisme is daar een voorbeeld van.

Omdat mijnheer Dewinter en zijn partij niet meer willen praten over gastarbeiders en remigratie (omdat hun liberale agenda en ideologie dat niet toelaat) moesten hij en zijn partij een ander dada vinden. Die laatste moet dienen om de achterban van de partij niet nog meer vaandelvluchtig te maken. De strijd tegen de islamisering van de steden (want steden zijn geen volkeren) lijkt voor Dewinter dan ook een mooi vehikel om de uitstroom en het defaitisme bij de militant te keren.

Als een ware Don Quichot trekt Dewinter nu elke week ten strijde tegen windmolens. Niet die van Electrawinds of een andere groene stroomvoorziener, maar wel tegen die van de imams. Overal waar een moskee of een minaret opduikt, daar duikt ook Dewinter met zijn Tea Party op. Dat er overal kebabzaken en nachtwinkels uitgebaat worden door moslims en dat moslimpolitici steeds vaker verkozen raken, dat vindt Dewinter niet zo erg. Ook een debat voeren met een krankzinnige zoals Abou Imran, om toch maar in de pers te komen, kan door de islamitische beugel van Dewinter.

Dat die vreemdelingen hier hun eigen economie opzetten en onze eigen mensen uit de weg duwen op de arbeidsmarkt, dat stoort de Tea Party van Dewinter niet. De liberale boel moet immers blijven draaien.

De partij van Dewinter zegt dat het gevaar van moslims komt, maar dat die moslims naar hier werden gehaald door de partijen van het kapitaal, om zo het liberaalkapitalisme in Vlaanderen te versterken, daar rept hij met geen woord over. Dat er culturele akkoorden werden gesloten met moslimlanden (waardoor die moslims hier nu hun gang kunnen gaan) in ruil voor olie en gas, daarover bij de Tea Party geen kik.

Economische kritiek op het ultraliberalisme van de belgicistische burgerij is het Vlaams Belang vreemd. De strijd van het VB tegen moslims is dan ook geen strijd tegen arbeidsimmigratie op zich. Die agenda is op een subtiele manier van een binnenlandse anti-immigratieproblematiek naar een geopolitiek prowesters discours verlegd, in het belang van buitenlandse zetbazen.

En deze geopolitieke agenda wordt verkocht naar de achterban als wat het in se niet is, een anti-immigratiestrijd. Dewinter en zijn Tea party zijn op binnenlands vlak totaal irrelevant geworden, daarom deze wanhopige zet.

Inderdaad, wat de nationalistische thematiek betreft zijn hij en zijn partij volledig gepasseerd en getackeld door de N-VA. Ook wat betreft het asiel- en immigratiethema wordt hij buitenspel gezet door die partij. Het debat van vorige week zondag in de Zevende Dag is daar een bewijs van, de Tea Party zat niet eens mee aan de debattafel.

Voor Dewinter geldt maar één uitweg: de vlucht vooruit. Dienstbaarheid aan vreemde landen en buitenlandse geopolitieke belangen maakt hij nu tot zijn doel. Zoals ooit de DeVlag (Deutsch-Vlämische Arbeitsgemeinschaft) deed voor de Duitse belangen. De strijd ondersteunen tegen moslims (en voor olie- en waterbelangen) die de Amerikanen en hun Joodse huurlingen voeren.

Daarom zijn Dewinter en enkele andere huurlingen van de Amerikaanse belangen naar de terreurstaat Israël getrokken. Die Joodse gasten organiseerden daar een congres tegen terrorisme en fundamentalisme. En Dewinter & co gingen daar het stinkende luchtje opsnuiven.
Want, buiten Saoedi-Arabië misschien, kun je nergens grotere fundamentalisten aantreffen dan in Israël. En, buiten de Verenigde Staten misschien, kan je nergens grotere terroristen aantreffen dan in Israël. Dus als je fundamentalisme en terrorisme wil bestuderen, waar kan je dat dan beter dan in Israël of de Verenigde Staten?

Een land, waar terreur het hoofdbestanddeel uitmaakt van de binnenlandse en buitenlandse politiek. Een land, gesticht door terreur, moord en etnische zuiveringen. Een moordland, gesticht door terreurgroepen zoals Hagana, Irgun en de doodseskaders van de Stern Gang.

Een land, waar door massale immigratie van Joden en gesteund door Joods-Amerikaans geld, de oorspronkelijke bevolking uit de eigen huizen, uit de eigen steden en uit het eigen land werd verdreven. Als in de Brusselse Rand francofone indringers bestuurlijke of culturele eisen stellen, dan spreekt de Tea Party over Franstalig expansionisme dat moet bestreden worden (en terecht). Als Turken en Marokkanen in Brussel en in ander grote steden steeds meer grondgebied en leefruimte inpikken van de oorspronkelijke bevolking, dan roept de Tea Party dat de steden bezet worden (en terecht). Maar als Joden een volledig land inpalmen en de oorspronkelijke bevolking van naar schatting 4,5 miljoen mensen permanent uit dit land houdt, dan besluit de Tea Party van Dewinter dat het goed is. Dan wauwelt Dewinter dat Joden aan de frontlinie zitten in de strijd tegen de islam.

Dat hij daarmee juist hetzelfde zegt als de Franstalige indringers in de Brusselse Rand, die beweren dat zij aan de frontlinie staan van de francofone belangengemeenschap, is bij dit heerschap nog niet opgekomen. Of dat hij daarmee juist hetzelfde zegt als de Turkse, Marokkaanse en andere minderheden die stellen dat zij recht hebben op grond, sociale voorzieningen en macht in ons land, alleen omdat zij dit territorium bezetten, lijkt mijnheer niet eens te beseffen.

Door zich aan de kant te scharen van de imperialistische doctrine die het zionisme is, legitimeert hij tevens de Fransdolle burgerij die de onteigening en uitbreiding van onze hoofdstad tot haar doel stelt. Zo legitimeer je daarbij diegenen die de Koran als inspiratiebron nemen om in onze steden de Oemma te realiseren.

Is het immers niet legitiem om door geweld en immigratietoevloed, vermengd met ideologie of geloof, grond van de oorspronkelijke bewoners te roven? Dewinter en zijn Tea Party vinden duidelijk van wel in hoofde van Israël. Dat een geopolitieke aanhankelijkheidskeuze leidt tot het corrumperen van je eigen binnenlandse doelstellingen wat immigratie betreft, is ronduit pervers.

Dat je de francofonie eigenlijk gelijk geeft in haar territoriale ambities, terwijl je constant de eigen militanten laat opdraven als er weer een manifestatie tegen francofoon imperialisme plaatsvindt, getuigt van een ongelooflijk cynisme.

Dewinter heeft zijn kaarten op een buitenlandse agenda ingezet. De collaboratie met de Amerikaanse en Israëlische oorlogspolitiek is daarmee een feit. Dewinter en zijn Tea Party sluiten zich aan bij de belgicistische politiek van slaafsheid aan het atlantisme. Israël en de Verenigde Staten dringen aan op een uitbreiding van oorlogsvoering, ditmaal tegen Iran. De Belgische burgerij, die nu al de oorlogsmisdaden van het imperium Amerika met Belgische troepen en geld ondersteunt, krijgt op die manier steun van een factie van het Vlaams-nationalisme. Niet voor niets neemt Dewinter het voorbeeld van de Tea Party over.

Extreem imperialistisch Amerikaans staatsnationalisme, gekruid met een antisociale afbraakpolitiek. Wat dit nog met solidaristisch Vlaams-nationalisme te maken heeft, dat moge de geest van Dillen weten. Die draait zich om in zijn graf. Wat de rechtse nationalistische studentenverenigingen en de overblijvende onafhankelijke nationalistische groepen hier allemaal over denken mag Joost weten. Het debat wordt immers gesmoord door de kracht van het geld vanuit de Madoutoren. Dit geld wordt voorzien door de Belgische staat en aangewend om iedereen monddood te maken (voor wat, hoort wat).

De beweging is stil en noncombattief. Iedereen laat zich meeslepen in het buitenlands avontuur van het VB. Geen kritiek, geen vragen. Volgzaamheid tot in het absurde, in de plaats van strijdbaarheid en debat.

De Z-Vlag is een feit dat door niemand anders dan het N-SA openlijk wordt gehekeld en in vraag gesteld. ZIONISTISCHE VLAAMSE ARBEIDSGEMEENSCHAP. Aangevoerd en gestuurd door het Vlaams Belang en haar Tea-afdeling.

Kan het nog zieliger?

Published in Artikels

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter