Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Q&A Displaying items by tag: kapitalisme

Thursday26 April 2018

Het jaar van het gevaarlijke dromen bestaat grofweg uit twee delen. Eerst maakt Zizek een aantal opmerkingen over de dynamiek van het kapitalisme, waardoor deze ideologie er steeds weer in slaagt zich aan de veranderende omstandigheden aan te passen zonder evenwel haar principes van uitbuiting en onrechtvaardigheid op te geven.

Het is ook een ondoorzichtig systeem dat de economische grondslag van de samenleving weet te verbergen achter culturele tegenstellingen. Feministische, antiracistische of homobewegingen richten hun pijlen op de verkeerde vijand, aldus Zizek. Zij komen op voor tolerantie en een gelijkwaardige plaats binnen de maatschappij. In feite zijn ze systeembevestigend, terwijl de klassenstrijd zijn kapitalistische vijand wil vernietigen en er een ander maatschappijmodel voor in de plaats wil stellen. Die analyse heeft Zizek al eerder gemaakt, maar ze is nog even waar als vroeger.

In een tweede deel gaat Zizek dieper in op de protestbewegingen van 2011, en die stemmen hem niet vrolijk. De Britse rellen hadden volgens socioloog Zygmunt Bauman geen revolutionair elan. Het waren daden van onvolwaardige en gediskwalificeerde consumenten en Zizek sluit zich daarbij aan. De relschoppers waren niet in staat om mee te spelen in het spel van consumentisme en daarom grepen ze gewoon wat ze niet konden kopen. Meer zat er niet achter. Occupy ziet hij dan weer als de reactie van een stel naïevelingen. Een revolte is geen revolutie, merkt Zizek op: “Communisme is geen carnaval van massaprotest waarin een systeem tot stilstand is gebracht; het is een nieuwe organisatievorm, discipline en hard werken.”

Maar wat betekent dat concreet? In het verleden is Zizek daar altijd nogal wazig over geweest. Hier licht hij echter toch een tipje van de sluier. We moeten weg van Marx, zegt hij nogal verrassend. Zijn communisme was immers niet meer of niet minder dan een kapitalisme zonder kapitaal: een uitgebreide zelfreproductie zonder winst of uitbuiting. Nee, Zizek ziet het hegeliaanser en daardoor ook onbepaalder. We moeten de sprong in het ijle durven maken, schrijft hij, omdat zo’n sprong de mogelijkheid van een rechtvaardiger toekomst inhoudt.

Bron: Verplancke, M. (2 april 2013). Sprong in het ijle. De Morgen Boeken, p. 6

Published in In de Media
Tuesday, 13 November 2012 11:46

Waarom die haat tegen het socialisme?

Deze vraag is ironisch, gezien wij van liberalen de vraag krijgen waarom wij zo anti-neoliberaal zijn in plaats van anti-socialistisch. Het N-SA is in heden en verleden altijd consequent geweest: wij zullen de eersten zijn om in een gezamenlijk front tegen het supranationale kapitaal te stappen. Bovendien steunen wij (en krijgen wij steun van) post-socialistische bewegingen, die veelal in Latijns- en Zuid-Amerika gebaseerd zijn. Maar er zijn ook tal van "linkse" individuen in onze contreien waar wij een goede verstandhouding mee onderhouden, al houden zij dat wel voor zichzelf.

Echter, wij moeten voortdurend dezelfde vaststelling maken: links collaboreert met het kapitaal. De analyse die links hanteert naar "het fascisme" (wat zij ons noemen) toe is dat wij de stoottroepen van het kapitalisme zouden zijn. Dat is de realiteit op zijn kop zetten. De grondeis van socialisten is het internationale socialisme, zelfs al noemen zij dat nu 'andersglobalisme'. Dat maakt het (vandaag supranationale) kapitaal de objectieve bondgenoot van links. Immigratie, een kapitalistisch instrument, wordt eveneens dogmatisch gesteund door links.

Links werd ooit begrepen als de verdediging van het proletariaat, de strijd tegen de uitbuiting door de bourgeois, de elites. Maar door mee te gaan in het inter-/transnationalisme en de bijhorende immigratiepolitiek, zijn wij de facto 'het nieuwe links' geworden en zij "de stoottroepen van het kapitaal".

Zolang 'links' weigert te accepteren dat internationalisme en immigratie instrumenten van het kapitaal zijn, zal samenwerking altijd moeilijk blijven. Laten wij dit ontleden door op de vier voornaamste aspecten verder in gaan.

1. Antiracisme in dienst van het kapitaal

Voor sommigen betekent links zijn dat zij een prioriteit geven aan "de antiracistische strijd" (AFF, ALS, Comac, LSP, Blokbuster) en daarvoor communiceren zij gretig met de mainstream pers en justitie (CGKR bijvoorbeeld). Nu horen wij sommigen alweer zeggen "Wat is er mis met antiracisme?" Wel, tegen racisme zijn is niets mis mee, maar antiracisme is een autoritaire visie op wat racisme is én hoe het moet bestreden worden. Dus dan staan onze mensen tussen Occupy Stad-X om te debatteren over het supranationale kapitaal... waarna al snel blijkt dat economie veel te moeilijk is en het toch allemaal de schuld moet zijn van die racistische, mysogenistische kapitalisten en hun fascistische stoottroepen. U weet wel: jobs, geen racisme; baas in eigen buik en onze zwarte medemens moet dreadlocks hebben en de djembe spelen op onze bijeenkomsten (want alternatieve stereotypes zijn niet racistisch).

Nogmaals, voor het N-SA is immigratie een instrument van het kapitaal tegen wat simpelweg "de blanke arbeider" kan worden genoemd: de oorspronkelijke arbeider waar de sociale beweging uit is voortgekomen en wie zij hoorde te dienen. Immigratie drukt de lonen en vernietigt de sociale verworvenheden. Met de holle trotskistische slogans doen socialisten aller slag mee aan hun heel eigen racisme van links, dat in de hand speelt van het supranationale kapitaal. Antiracisme is dus eveneens racistisch.

2. De vakbondsstrijd in dienst van het kapitaal

'Links' weigert de collaboratie door de corrupte vakbondstop in vraag te stellen. Wij steunen de vakbondsstrijd onvoorwaardelijk omdat wij de arbeiders steunen, maar voor het leiderschap hebben wij geen vriendelijke woorden. Zij zitten immers verwoven met de politieke- en kapitaalselites. Niet alleen duikt ook hier weer dat bedrieglijke anti-racisme op en wordt het bestendigd in het beleid, zij stellen de supranationale context evenmin in vraag. De Internationale, weet u wel?

De enige manier om de arbeider te beschermen binnen de context van de Europese Unie (vrij verkeer van goederen, mensen en kapitaal - vooral naar Duitsland) en de globalisering, is door nationalisme. Het vrije verkeer moet stoppen en sectoren moeten binnen een nieuw-solidaristisch kader (in de geest van de Wet van 20 september 1948) genationaliseerd worden.

Arbeid, natie, orde. Maar voor socialisten is dat... fascisme! En dus verkiest men dat onze industrie verhuist, om zich vervolgens blind te staren op het wanneer en tegen welke voorwaarden. De feiten spreken hier voor zich.

3. Geopolitiek in dienst van het kapitaal

Misschien een laatste bemerking bij onze socialistische kameraden is hun banden met contrarevolutionaire krachten, zoals de Moedjahedeen in Iran en elders. Maar ook de banden tussen de PVDA+ en China leiden voortdurend tot belangenvermenging. Zij willen niet mee met de tijden, de internationale strijd is vandaag een voor de multipolaire wereld, de As van Verzet dat voorbij de oude paradigma's gaat. Vandaar onze steun aan (het oude) Libië, Syrië, Iran, Rusland, Venezuela, Libanon etc. Maar zo'n wereld wil men niet erkennen omdat zij veelal rechts van de waarden is of toch op zijn minst patriottisch.

4. Dogma in dienst van het kapitaal

Maar maak hen dat maar eens duidelijk. Het dogmatische karakter van bovenbeschreven principes houdt immers een belangrijke regel in: hier wordt in geen geval over gedebatteerd. Er zijn in het verleden trotskisten en socialisten geweest die een debat probeerden te organiseren over deze zaken, maar ofwel werden zij tegengehouden door hun ideologische leiders, ofwel werden zij stande pede uit hun respectievelijke organisaties gezet vanwege ook maar met ons te praten.

Mensen zijn vandaag zowel meer links alsook meer nationalistisch aan het worden. Maar links weigert het nationalisme en dus zijn zij vandaag de stoottroepen van het kapitaal dat zij beweren te bestrijden. En nationalisten die de valkuilen van het systeem hier niet bij inzien, die vallen dan voor van die achterlijke naïviteit zoals "ik ben nationalistisch, maar economisch ben ik eerder een PVDA'er" of "ik ben nationalistisch, maar ik ben tegen racisme". En dat soort wordt dan per definitie lid van de neoliberale N-VA.

De situatie is pervers door dergelijk dogma. Maar wij zijn degenen die hier consequent blijven, niet zij.

Published in Q&A

De titel bovenaan dit stuk lijkt misschien voor veel mensen niet gepast om een 1 Mei-viering aan te kondigen. Toch is de titel zeer actueel en omschrijft het perfect waar wij ons als werkende mensen sociaal en economisch bevinden in dit land.

Want waarom werken wij?

En waarvoor hebben de voorgaande generaties al die jaren gewerkt?

Wij hebben allemaal zeker gewerkt om in onze dagelijkse behoeften te voorzien. Maar wij zijn al lang niet meer een klasse van paupers van honderd jaar geleden.

Door strijd, door hard werken en door politieke emancipatie hebben wij onzelf als werkende bevolking uit het moeras van het pauperisme gehaald. Velen van onze klasse en van ons volk werken (in tegenstelling tot vroeger) niet louter meer om brood op de plank te krijgen.

Veel arbeidersgezinnen en werkende mensen hebben in de loop der jaren geld opzij gezet, vaak gepaard met veel zweet. Anderen hebben zich blauw betaald aan een eigen woning en mogen zich nu eigenaar van die woning noemen. Jongeren gaan ten einde dit doel te bereiken op termijn langdurende verbintenissen aan die financieel zwaar wegen.

Op deze manier hebben wij collectief de welvaart helpen vergroten en jongeren doen dit nu ook. Sparen en/of een huis kopen genereert op zichzelf weer werk voor anderen. Anderen hebben een bedrijf opgestart, wat tot nog meer werkgelegenheid en welvaart leidt.

En dus  zou je van de staat (en van de politieke  elite die haar beheert) mogen verwachten dat de eerste zorg naar hen gaat die voor deze welvaart hebben gezorgd. Maar de economische en politieke elite verzuimt dit te doen. Zij had en heeft niet de belangen van de arbeiders en de werkende mensen voor ogen gehad in de voorbije jaren, integendeel, steeds meer wordt voorrang aan de belangen van banken en financieel casinokapitaal gegeven.

Published in Artikels

Eerst had je de Tea Party als kritiek op financiële democratie & -kapitalisme, maar dat werd gerecupereerd door neocons en dwaalt nu ergens tussen de A van Abortus en de C van Contraceptie, de rest van het alfabet zijn ze vergeten. Toen kreeg je Occupy Wall Street, je zou denken dat de naam duidelijk genoeg was. Maar dat werd gerecupereerd door linkse randgroepen met fantastische ideeën uit Zeitgeistdocumentaires en sloganeske clichés zoals "Geen grenzen!"  En voordat het goed op weg was, werden de standpunten omgebogen tot yoga, feminisme, veganisme, enzovoort, enzoverder.

In die zin is er geen haar verschil tussen de Tea Party en Occupy Wall Street. Je kan in navolging van onderstaand wel nog afvragen of jongeren hun prioriteiten wel op orde hebben. En protesten hier zijn ook in datzelfde bedje ziek, lees de laatste paragraaf van dit artikel op Blokbuster maar eens. Welja, niet voor niets dat wij voortdurend tegen de Clash of Civilizations, populisme  etc. ageren, als we dit lezen zouden wij bijna denken dat wij bij de tegenbetoging thuishoren! Maar even serieus, "Alles wat ons verdeelt, verzwakt ons" is toch ronduit potsierlijk voor een organisatie met een ideologie dat mensen niet als mensen ziet en meningen niet als meningen. "Fascisme is geen mening, maar een misdaad," maar dat "fascisme" is voor hen wel een heel los begrip. Als zij werkelijk geen verdeeldheid willen, wij staan open voor een debat.  Dus trotskisten moeten niet flauw doen, neem ons woord er niet voor, vraag dat maar na bij eender welke communist die hun aard een beetje kent.

En inderdaad, daarmee niet gesteld dat het aan de 'rechterzijde' veel beter gaat. Het is heel leuk wanneer Rob Verreycken een artikel schrijft waarin hij het politieke discours van het Franse FN bejubelt, maar aanvaard dan ook de consequenties. Of was het gewoon bedoeld als een nieuwe ronde anti-Dewinter gekibbel van Frank Vanhecke zijn mannetje in het veld?

Wij proberen consequent op te roepen tot subversie, geen achterhoedegevechten, geen sektair geweld. En wij proberen vooral te begrijpen wat er gebeurt in de plaats van in de val van je eigen onvermogen te vallen. Want net zoals bij Occupy Wall Street en de Arabische Lentes, zien wij hoe snel oprecht protest anders ontspoort en haar boodschap verloren ziet gaan.

 


 

 

Jongeren-opstand is wereldrisico

 

Bron: De Standaard

 

BRUSSEL - De grootste bedreiging voor de wereldeconomie wordt niet langer gevormd door natuurrampen. Sociaal-economische factoren zijn nu een groter risico, zegt het Wereld Economisch Forum.

Elk jaar stelt het Wereld Economisch Forum (WEF) enkele weken voor zijn jaarvergadering in Davos een rapport op over de risico's die de wereldeconomie bedreigen. Dit jaar staan vooral sociaal-economische risico's bovenaan. De meest waarschijnlijke bedreiging is een groeiende inkomenskloof tussen arm en rijk, terwijl chronische begrotingstekorten op de tweede plaats komen. Qua impact is een financiële systeemcrisis het meest bedreigende fenomeen.

Published in Blog
Tuesday, 21 September 2010 17:20

Nu vrijdag: Spoedactie tegen Millionaire Fair

spoedactiensaDit weekeinde mogen superrijken van heinde en verre naar Antwerpen afzakken voor de "Millionaire Fair" in de Antwerp Expo. Dit groots opgezette evenement wordt georganiseerd door de Girath Media Group (GMG), die onder meer bekend staat voor hoogwaardige (maar vooral heel glossy) literatuur zoals de "Millonaire Guide" en de tijdschriften "Jacky" en "Miljonair".

Ach, luxejachten en appartementen in Monte Carlo moeten toch ook verkocht worden, zelfs al is het crisis? Maar wie voornoemde blaadjes al eens is tegengekomen in de dorpskiosk, zou moeten weten dat GMG niet rekent op de aandacht van Albert Frère wanneer deze een pakje sigaretten koopt. Men maakt allusie de toplaag van het kapitaal aan te spreken, maar de elites zelf zal je daar niet snel zien rondlopen. Het gebeuren is immers zo exclusief, dat jan en alleman er voor 20 EUR binnen mag, minder dan de entree voor een voetbalwedstrijd dus.

GMG mikt dan ook op een heel ander publiek, en daar komt de echte aard van deze 'markt' naar boven. Jongedames met een Fendi uit Turkije, die in de VIP-ruimte van dancings voor genoeg animo zorgen in ruil voor gratis champagne. Jongemannen met een Tony Montana t-shirt, die nog voor hun dertigste bij de gemeentewerken terechtkomen om de voornoemde jongedame - inmiddels zwanger - en tweekamerflat te onderhouden. Maar ook verkopers, die maar 500 EUR per maand moeten bijbetalen om met een geleaste Audi A8 bij Hamburg-Mannheimer te mogen rondrijden. Bourgeois-bohémiens. Aspirant-jetset. Möchtegern-gangsters en wannabe-nouveaux riches. Wat BV's met vrijkaarten laten rondhuppelen en daartussen vind je dan nog heel misschien de verdwaalde neef van een Russische oligarch.

Evenementen zoals de Millionaire Fair zijn uitdragers van de kapitalistische cultuur, ze scheppen de perverse illusie die onbereikbare welvaart bereikbaar doet lijken. Onbereikbare welvaart, omdat slechts 2% van de huishoudens een fortuin boven de 1,5 miljoen EUR heeft, aldus de PVDA+ webstek miljonairstaks.be. Wat de PVDA+ echter makkelijk vergeet is dat van die 2% slechts een fractie nog niet op leeftijd zit, als we uitgaan van een situatie vergelijkbaar met die van Nederland (http://www.spaarbaak.nl/vraagbaak.php?zw=hoeveel+multimiljonairs+zijn+er+in+nederland). Ook onbereikbaar, omdat je zelfs met een fortuin van 2 miljoen EUR nog geen deftige luxejacht kan veroorloven (die gaan pas te water vanaf 1,5 miljoen EUR). Maar dat neemt niet weg dat standhouder Pierre Mignon je toestaat de illusie letterlijk te proeven, zelfs al kost een coupe champagne dan nog 10 EUR.

Van blingbling op straat tot champagne op de Millionaire Fair, in tijden van crisis moeten wij deze commerciële illusie in vraag durven stellen. Zeker is immers dat het om meer gaat dan verkoop, het betreft een prestigecultuur die langzaam gecultiveerd is geweest in onze samenleving en een hele markt van schijnbare exclusiviteit in stand houdt. Iedereen wil uniek zijn en dit toon je vandaag door oppervlakkige prestige. Deze prestigecultuur maakt het onbereikbare bereikbaar, en het sociale onzichtbaar. Het zet niet aan tot productieve inzet en het motiveert niet tot innovatie; men kan er niet van leven en al helemaal niet samenleven. Het legt juist een consumptiepatroon op dat samenleven onmogelijk maakt door onafwendbaar in meer sociale ongelijkheid en verdeling te resulteren.

Voor het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) hangt sociaal links onlosmakelijk samen met maatschappelijk rechts. Dit betekent niet alleen een klassenverzoening door sociale rechtvaardigheid, maar ook door nationale bevrijding van de transnationale consumptiecultuur waarop de Millionaire Fair kapitaliseert. Het herbevestigen van de kapitalistische illusie op een moment dat honderdduizenden werkloos op straat staan, alsof die illusionaire rijkdommen binnen ieders bereik liggen, kunnen wij niet ongemoeid voorbij laten gaan.

Het N-SA roept haar militanten dan ook op voor een protestactie aan de Antwerp Expo. De actie zal doorgaan op vrijdag om 20u. Gelieve u hiervoor zo snel mogelijk aan te melden via This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Published in Nieuws & Pers

Vrijdag 24 september stond voor het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) in het teken van antikapitalistische strijd. In de Antwerp Expo streek namelijk het circus van de "Millionaire Fair" neer. Erg 'Fair' kon je het hele concept niet noemen en van echte miljonairs hebben we weinig gemerkt, maar kom. Een tiental gemotiveerde militanten verzamelden zich rond 20u aan de hoofdingang van de expo, gewapend met vlaggen, spandoek en talloze pamfletten die werden uitgedeeld aan de bezoekers van de beurs.

De organisatie leek onze actie niet echt te smaken, maar hun fluwelen handschoen (letterlijk) weerhield ons niet van de interactie met de bezoekers op te zoeken. Helaas mocht dit niet baten, een decadente levenswijze valt niet makkelijk om te buigen zo blijkt. Maar wat verwacht je ook van mensen die lopen te pronken met (gehuurde) limousines, in een wijk waar de (jeugd)werkloosheid ver boven het gemiddelde ligt (en wat voor gemiddelde). Zij die geen benul hebben, verbloemen dat graag met materialistische zaken, zoveel was duidelijk. Parels voor de zwijnen krijgt een heel andere dimensie met dit soort volk.

In het kader van onze sensibilisering tegenover het kapitalistische vraagstuk mag deze actie zeker een succes genoemd worden, maar we zijn er nog niet. Wij hopen dat meer zich zullen aansluiten bij onze strijd en dat dit een basis kan zijn voor een Alternatieve beweging in Vlaanderen.

Tenslotte kan een Nationale beweging enkel Sociaal zijn!

[Een videoverslag volgt spoedig]

Published in Nieuws & Pers

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter