Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Dossiers Vierde Rijk

Thursday23 November 2017

 

Wanneer men in dit land over extremisme spreekt, dan gaat het over ‘links,’ ‘rechts’ of 'religieus' extremisme. Eens je dit label op zak hebt, geraak je er niet makkelijk van af en in het slechtste geval wordt je er zelfs voor veroordeeld (cfr. Eddy Hermy, Dyab Abou Jahjah). Zo'n beslissing omwille van je keurmerk maken, is dan ook niet meer dan een truukje van de gevestigde machten om alle oppositie monddood te maken, ook intern. Vraag maar eens aan Rudy De Leeuw, hij heeft de voorbije dagen mogen ondervinden wat een mediahetze in de praktijk wilt zeggen. All is fair in love and war. And liberal democracy.

Extremisme is dus een nogal rekbaar begrip. Volgens ons is bijvoorbeeld Guy Verhofstadt toch wel een pak gevaarlijker voor deze maatschappij dan (opnieuw) Eddy Hermy. Heeft iemand Eddy Hermy bijvoorbeeld al eens horen oproepen tot oorlog in Syrië of Libië? Verhofstadt doet dat openlijk. Hij wil de Syrische terroristen zelfs bewapenen, nadat er al 4.000 soldaten overleden zijn in de recente conflicten! Dit terwijl Eddy Hermy reeds jaren campagne voert onder de noemer ‘oorlog is volksbedrog’. Kunnen we niet beter investeren in onderwijs en sociale voorzieningen dan met Amerikaanse F16's onder het bevel van Amerikaanse NAVO-generaals de 'vrijheid' van Verhofstadt en aanverwanten door de strot van soevereine naties te rammen? Of laten we ons weer meeslepen met de bloeddorstige oorlogspropaganda van de internationale gemeenschap? Vergis u niet, de ‘massavernietigingswapens’ van Saddam zijn ook nog altijd niet gevonden, maar nu met de Iraanse A-bom, dit keer zijn we zeker! En Libië is trouwens ook geen paradijs op aarde geworden na afslachting van leider Kadhaffi, de interventies hebben alvast geen 'erger' voorkomen met deze pyrrusoverwinning.

Dus als deze ophitsing leidt tot oorlogen die mensen zoals Verhofstadt op hun geweten hebben, telt dat dan niet als oorlogsmisdaad?

En wat te zeggen over Griekenland? Verhofstadt ligt, samen met zijn EU-sovjets en financiële partners, mee aan de basis van de crisis in dat land. En alsof de Grieken nog niet genoeg hebben afgezien, moet het van Generalinspekteur Verhofstadt allemaal nog wat radicaler. Met welk recht, vragen wij ons af? Waar haalt hij het recht vandaan om van Griekenland te eisen dat het zichzelf uitverkoopt? Is dit in het Europese belang of in het belang van de Grieken? De enige twee die hiervan profiteren zijn de Chinezen (na Portugal kopen zij nu ook half Griekenland op) en de leiders van het vierde rijk (o.a. Duitslands nieuwe grootindustriekabinet, er is dus niets veranderd). China versterkt de belangen in Europa, Duitsland versterkt het aandeel in de Grieks bezetting en kan er nu tegen lagere kosten fabrieken opkopen en ontmantelen. Troika is Grieks voor Weimardemocratie. De huidige eerste minister van Griekenland is een big banker van Goldman Sachs en nooit verkozen, en dat in de bakermat van de democratie… Voor Verhofstadt geen probleem natuurlijk, het zijn toch maar luie Grieken.

Published in Blog
Tuesday, 20 December 2011 10:25

De nieuwe Euro: Het ESM uitgelegd

Finaciële democratie uitgelegd.

Voor meer informatie over het Vierde Rijk van de nieuwe Euro, hier is de laatste Eurotop volledig uitgelegd.

Doet ons afvragen of deze transferunie ook door de Forza Flandria's van de eurofiele Vlaamse beweging wordt aangevallen? Collaboratie krijgt terug een heel nieuwe betekenis!

Published in Blog
Sunday, 11 December 2011 14:25

De nieuwe Euro onder de loep

 

Dit weekeinde, exact 20 jaar na het Verdrag van Maastricht, werd de eurozone wakker met een nieuwe munt. Hij heet de euro, hij ziet er hetzelfde uit, maar de mechanismen zijn permanent veranderd. Wij voorspelden dat de euro in haar oude vorm met de euro(zone)top van afgelopen donderdag 8 december en vrijdag 9 december 2011 haar zwanenzang zou zingen en dat is precies wat er gebeurd is.

Daarmee zijn de spelregels dus permanent veranderd, tijd om deze Brave New World te begrijpen, hetgeen redelijk ingewikkeld was, zelfs voor mij, dus zet je even rustig neer en laten we alles van de afgelopen dagen en de komende maanden eens binnen de juiste context plaatsen.

Wat er in een notendop uit de eurotop is gekomen (klik hier voor de volledige tekst):

Alle ministers, behalve die van het Verenigd Koninkrijk, zijn akkoord met een fiscaal pact. Dit fiscaal pact betekent dat de Europese regels de nationale wetgeving mogen annuleren, als een lidstaat zich niet aan die Europese regels houdt.

Eerst waren het ook nog Denemarken, Hongarije, Nederland, Finland, Ierland, Zweden en Tsjechië die met een njet dreigden, maar de meeste draaiden binnen de 24 uur zo'n 180° om door, ehm, Merkozy's toverstokje? Niemand weet het en de landen die het nu toch eerst langs hun parlement laten gaan, moet je niet meer serieus nemen. Kijk maar naar het Finse parlement, dat de dag voor de eurotop nog gestemd had dat het ESM (Europees Stabiliseringsmechanisme) ongrondwettelijk is, maar

Published in Artikels

De transnationale politieke elites die samenhokken in het Europese Parlement – en daar helpen om de nationale staten waar zij uit voortkomen verder af te breken – gaan vandaag een stap verder in het ontmantelen van de nationale soevereiniteit. Er wordt voorgesteld om een (supra)nationale Europese kieskring in te voeren. Deze kieskring moet de politieke eenmaking van de superstaat vorm geven. De kandidaat – en er zullen in eerste instantie 25 kandidaten zijn – die in alle landen van de Unie de meeste stemmen samenraapt, kan zelfs aanspraak maken op het voorzitterschap van de Europese Commissie. Het gaat hier dus om niet meer of niet minder dan een verdoken Europese presidentsverkiezing.

Links-liberalen zoals Yves Desmet van De Morgen vinden het een “goed idee”. Eindelijk weerwerk tegen dat anti-Europese en “populistische nationalisme”, schrijft hij, want dat kent toch alleen maar “angst voor de andere en egoïsme voor het eigene”. En dit terwijl “globalisering en internationalisering niet alleen een bedreiging maar ook en vooral een opportuniteit bieden”, stelt hij. Dat een liberaal-socialist het eigene verwerpt, is op zijn minst raar te noemen. De liberaal-socialistische stroming heeft het “eigene” in de vorm van vette mandaten en dikke aandelenbrokken in allerlei PPS (publiek-private samenwerkingen ) immers dicht tegen de eigen borst gedrukt en laat zich dat eigene niet afnemen. Dat je zo ook de staat efficiënter aan de private sector kunt koppelen omdat je in deze samenwerkingsvorm niet verplicht bent de eisen in acht te nemen die vroeger bij de klassieke aanbesteding bestonden, zal wel volledig toevallig zijn. Dat je ook de Europese verplichtingen inzake open concurrentie bij die aanbestedingen ontwijkt en dus de Europese plicht om zeep helpt waar vrije concurrentie binnen de Euroruimte verplicht is, mag niet als een nationalistische techniek en zeker niet als een vorm van corporatisme gezien worden volgens mensen als Desmet.

Nochtans – en daarom steunt N-SA deze afwijkingsvormen die ons los van Europa met ons nationale patronaat laten samenwerken – zijn deze mechanismen vormen van nationaal corporatisme. Maar zo willen de links-liberalen de zaak niet benoemen. Want dan zou duidelijk worden dat het patronaat en een deel van de binnenlandse politieke elite nog wel eens nationalistischer en corporatistischer zijn dan ze eigenlijk willen toegeven. Ook binnen de traditionele partijen. Of zouden ze zelf niet beseffen dat wat ze uitspoken, is ontsproten aan corporatistische denkbeelden en voortkomt uit nationalistische (eigen) belangen?

In elk geval is dat “egoïsme voor het eigene” goed als het ten dienste van de liberale politieke mandatenklasse en sommige binnenlandse kapitaalgroepen staat. Voor het volk gelden echter andere wetten volgens Desmet. Nadat Duitse, Franse en andere Europese banken een grote financiële luchtbel hebben geblazen in landen als Ierland, Portugal, Griekenland en Spanje, door massaal geld aan die landen te lenen voor o.m. dubieuze vastgoedprojecten, mogen de egoïsten van het eigene (aldus Desmet) – d.w.z. de gewone werkende mensen van het Europese continent – nu de lucht die is ontsnapt uit die financiële luchtbel betalen.

In landen waar de financiële crisis woedt, worden mensen als citroenen uitgeperst en hun sociale model wordt versneld vernietigd. In de landen waar de banken die massaal geld in luchtkastelen staken hun standplaats hebben, mogen de werkenden dan weer miljarden ophoesten om de “heren” van de financiële sector in het kostuum te houden. En dat zal ook in België gebeuren door de sociale zekerheid uit te hollen. Dat is wat lieden als Yves Desmet waarschijnlijk bedoelen met de “opportuniteiten” van een geglobaliseerde wereld benutten. Dat laat onder andere toe dat de vroegere nationale banken nu probleemloos internationaal (inter-Europees) met geld kunnen speculeren in de grote speeltuin die de EU voor de monopolies is. Er is verder ook een grote massa werkende mensen waarop die laatste kunnen terugvallen, want in een kapitalistische maatschappij met een communistische staatsbovenbouw (wat de EU in feite is) is het nu eenmaal de standaardpraktijk om de knoeiboel te laten betalen door de werkende massa. Een overheveling van de lonen en opbrengsten uit het werk van arbeiders en kleine ondernemers naar de zakken van de grote kapitaalgroepen. Mooi Europa… Om dat allemaal in goede banen te leiden moeten we dus een “general manager” hebben. Een opper-eurocommissaris…

Voor Verhofstadt moeten die Europarlementairen, die in heel de unie kandidaat zullen zijn, de rooftochten tegen de werkende bevolking een wettelijk en democratisch tintje geven. Zoiets noemt een liberaal dan een draagkrachtversterking voor een democratie. Een liberale democratie, welteverstaan. De marxisten noemden dat altijd al internationale democratie voor een internationale solidariteit. De liberalen zijn daar wat wolliger in, maar internationalisme is wat beide nastreven. Voor de nationale identiteiten of, beter gezegd, de volkeren die gevangen zitten in dit marxistisch-liberalistische en door grootheidswaanzin gedreven experiment van extensie van nationale staten tot een Verenigde Staten van Europa is er maar één uitweg mogelijk. Ofwel betalen we ons arm aan de expansiepolitiek van de samengebundelde transnationale krachten uit de uniestaten, ofwel verlaten we deze economische, monetaire en financiële Titanic.

Voor degenen die het Europese project altijd hebben gezien als een garantie op vrede binnen Europa – en het daarom hebben ondersteund – moet het toch stilaan duidelijk worden: vrede zal deze unie niet brengen, wel burgeroorlogen die zullen voortspruiten uit de onteigeningen van loon en sociale vergoedingen van werkende mensen. En zoals we nu zien, zal Europa ook niet de vrede brengen in de wereld die het zegt na te streven. Dat tonen de oorlogsvoering tegen Libië en de betrokkenheid in Afghanistan duidelijk aan. “Europa” voert nu voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog een aanvalsoorlog uit op buitenlands territorium. Dat kadert in het hegemoniestreven van de grote leden binnen de EU, die deze eigenlijk in hun macht hebben. Daarbij speelt ook duidelijk de verdeling van macht tussen Frankrijk en Duitsland een rol: Duitsland beheerst Oost- en Midden-Europa, en Frankrijk mag zijn belangen uitbreiden in het Middellandse Zeegebied. Ons land heeft niks te winnen bij het voeren van oorlogen om territoriale macht noch bij de gewapende steun aan economische oorlogen.

De Nationaaldemocratische Partij wijst daarom de Europese superstaat af. Onze partij is daarin consequenter dan andere partijen die zich nationalistisch noemen. Wij weigeren te aanvaarden dat België “verdampt” in Europa (zoals de N-VA beweert en voorstaat), omdat ook Vlaanderen dan gelijktijdig zal verdampen. Wij weigeren ook te kiezen voor de combinatie van een euro-kritische houding en een pleidooi voor een sterke Europese defensie (zoals Vlaams Belang dat doet). Wij pleiten daarentegen voor een samenwerkingsverband van vrije, op corporatieve leest geschoeide gemeenschappen, die nationale onafhankelijkheid en soevereiniteit als basis nemen. Wij willen geen Europees superstaatsgedrocht met internationalistische aspiraties. Alleen zij die de economische expansie van de transnationale monopolies (en hun oorlogen) willen laten betalen door hun volk willen deze superstaat. Maar wij zijn hiervan overtuigd:

HET VOLK WIL NIET BESPAREN OM EEN OORLOG TE BETALEN!

Daarom houden we op 30 april een 1-mei-demonstratie in Gent. Tegen de Eurostaat en tegen oorlogsgeweld!

Published in Nieuws & Pers
Thursday, 16 April 2009 16:34

Weg met de EU-staat!

Op 7 juni zijn er verkiezingen voor het Europese Parlement. Dan laat de politieke klasse in de EU-lidstaten – die zich supra-nationaal heeft georiënteerd – haar afgevaardigden door het eigen volk herverkiezen. De zo verkozen europarlementsleden zullen na de verkiezingen echter niet de belangen van de eigen natie gaan verdedigen, maar uitsluitend die van de kapitaalsgroepen behartigen. Die kapitaalsgroepen hebben de nationale staat als wingewest geruild voor een nieuwe superstaat: de Europese Unie. Die Europese staat is een feit en de nationale parlementen (en de daarbij behorende politieke klasse) dienen alleen nog om langs de trechter van de nepdemocratie de Europese wetgeving door de strotten van de burgers te kunnen duwen. Alleen het verraad van de eigen nationale machtskaste ten voordele van die Unie maakt het mogelijk dat er zo een stille machtsgreep plaatsvindt in de verschillende lidstaten. De nationale staten zijn verdampt en onze grondwetten – en alles wat daarop was gebaseerd – zijn eerst uitgehold en daarna opgevuld met het gif dat men "Europese wetgeving" noemt.

Published in Artikels
Tuesday, 04 October 2011 22:37

BIG PIS: Het Einde van België is Begonnen


Laat me met een stelling beginnen dat vast weer wat stof zal doen opwaaien:

Banken doen in 20 jaar wat de Vlaamse beweging in geen 200 jaar kon.

Dit stelt een leuke analogie, laten we de Belgische communautaire situatie dus eerst eens financieel bekijken. Kort samengevat heeft Vlaanderen een blootstelling aan slecht krediet, van een Wallonië en een Brussel in permanente staat van budgettaire crisis. Dit zowel in de vorm van transfers als gezamenlijke obligaties, waardoor Vlaanderen aan hogere tarieven moet lenen.

Dat is het zowat, in een notendop.

Dan nu het terrein van de big boys. De activa van Dexia zijn 180% van het Belgische BNP. Hoe kan dat? Omdat de financiële markten de reële economie ongeveer de afgelopen 20 jaar overtroffen hebben. De communautaire situatie betreft tenminste nog het garanderen van sociale zekerheid, werkgelegenheid, inkomen etc. Maar dat alles wordt natuurlijk genegeerd door de wereld waar we in leven, die van het financiële kapitalisme, waarvoor 'Wallonië' nog slechts uit papiertjes met andermans schulden bestaat. Schulden aangegaan op basis van financiële zeepbellen, hetgeen betekent dat na het uiteenspatten van die bellen, de toenmalige waarde vrijwel nooit meer behaald wordt (zo zal het ongeveer tot 2050 duren vooraleer Ierse huizen terug naar hun pre-crash niveau geklommen zijn).

Dexia heeft een groter dan gemiddelde blootstelling aan zulke af te schrijven verliezen (lees: Griekenland), wat met het financiële klimaat van de laatste jaren tot steeds grotere herfinancieringsproblemen heeft geleid. De chronologie van dit sneeuwbaleffect zou heel wat sexy afkortingen met saaie uitleg vragen (CDS, EFSF, LIBOR, EURUSD, SPV, FRBNY, BFSR...), laten we het dus als volgt samenvatten: Dexia heeft alle mogelijke middelen uitgeput en is zich sinds dit jaar aan het financieren met ultrakorte termijnclausules (en zelfs daar is geen interesse meer voor).

Volgende stap: nationalise ... oh nee, wacht, dat mag niet van privatiseer-happy Europa! Goed, opdelen dan! Dexia wordt dus opgedeeld in een 'goede' (dat zal wel!) en een 'slechte' bank (en die laatste krijgt staatsgaranties). Kan België zich dat veroorloven? Tja, 'relatieve gezondheid' noemt men dat, de Belgische staatsschuld is nog altijd 60% (!) minder dan die van Dexia. En voor de wijsneuzen, ja, ik weet dat dit een kromme vergelijking is, maar foefjes zoals 'bilateral netting' werken slechts zolang er geen schakel wegvalt. Dus hou jullie niet voor de gek, alsjeblieft.

In de financiële sector fluistert men al een paar maanden stiekem over de BIG PIS, zijnde de PIIGS + België. Iedereen wist dat dit er aan zat te komen; het was té stil rond België, dat zichzelf wijs maakte eerst andere katten te moeten geselen (zelfs al zijn die katten stokoud en reeds halfdood gegeseld). En nu dus de grote implosie. Afgelopen vrijdag was iedereen over de financieringswet bezig, maar dat de explosie van de CDS van België (een soort barometer van hoeveel kans er is dat een land bankroet gaat) tegelijk het einde van Dexia in de komende weken zou aankondigen, dat besefte iedereen, al durfde niemand het te zeggen.

Terug naar de stelling aan het begin van dit artikel. Het komt erop neer dat België een entiteit gaat rechthouden die groter is dan zichzelf en ook relatief meer schulden heeft. Ierland heeft dit ook gedaan in 2008, maarrrr ... Ierland had wel geen schulden destijds! Nu wel natuurlijk, véél schulden. Dus vraag je maar eens af of de + 7 miljard besparingen volgend jaar de paar honderd miljard potentiële garanties, de al even grote schuldenberg die er nu al is én de gigantische stapel van nog steeds verborgen lijken in de kast zullen helpen in de ogen van de wereld. En dat de mening van de wereld er wel degelijk toe doet en België niet het eiland is dat sommigen ervan maken, dat zullen we zien wanneer België zelf liquiditeitsproblemen krijgt, voor een groot deel door de overenthousiaste gemeenten (allemaal schuldenaar bij Dexia) gedragen, gevolgd door een verplicht rondje vernietig-je-land met het IMF (een eerste voorspelling). Noch Wallonië, noch Brussel, noch Vlaanderen zullen hieraan ontsnappen. België gaat imploderen zonder dat vlaggengezwaai daarvoor nodig zal zijn. Het hele land zal als het 'Griekenland aan de Maas' bestempeld worden en er iets niets wat daar aan te doen valt. Vergelijk dat met de communautaire kwesties en het hele Vlaanderen-Wallonië-verhaal lijkt plots op niet meer dan peanuts voor iedereen die niet op Italianen in ballententen staat te smijten.

Hoe is het zo ver kunnen komen?

Ten eerste: banken werden aangezet om zich internationaal uit te breiden (door de EU). Zo zijn we Fortis verloren aan de ABN AMRO-kwestie en nu verliezen we Dexia aan de soevereine schuldencrisis en haar geïnduceerde expansiedrang in Turkije (dat zwaar lijdt onder de Griekse crisis).

Ten tweede: banken kregen hier een middel voor van de EU, de Euro. Na een paar jaar euforische marktinflatie is er nu een veel te kleine en onwillige ECB (de NBB is niet meer dan een museum), onder de knoet van Deutschland (en Dexia is voor hen Frans, dus je kan hun reactie al verwachten).

Ten derde: banken mochten vriendjes worden met de Verenigde Staten, we weten allemaal hoe dat afgelopen is.

Ten vierde: heel veel meer, maar dit zal wel volstaan.

En nu zit België geketend door Europese dictaten: geen eigen monetair beleid, beperkte bewegingsruimte (zonder eerst privatiseringen en sociale afbraak door te voeren), geen reserves ... en een bevolking die nu heel snel en heel pijnlijk zal ondervinden wat dit concreet zal inhouden.

De ultraliberale euronationalisten van de N-VA bieden hier geen oplossing, dat zal meteen duidelijk worden. Het 'nieuwe' economische programma van het VB lijkt van een andere planeet te komen (en is toch niet van belang zolang Filip Dewinters fantasiewereld maar prioriteit krijgt). Dit zal de omnipotente halfgoden van de N-VA electoraal doen imploderen (tweede voorspelling) en de socialisten, vooral klein-links, zullen boomen (derde voorspelling).

Is er een alternatief? Ja, een dat precies dit voorspeld heeft, een dat weet wat de vreemde elites binnenkort met België zullen doen, een dat weet wat de daaropvolgende marxistische opgang zal inhouden... Een alternatief dat dit alles voorspeld heeft, oplossingen voorgesteld heeft en daar nu voor vervolgd wordt! Wij waarschuwen voor het internationale kapitaal, wij waarschuwen voor een extensie van de marxistische sirenenzang (gevaarlijk om te onderschatten, naïef om mee te sympathiseren) ... wij waarschuwen voor alles wat zeer binnenkort een zeer pijnlijke waarheid zal worden.

En wij zijn de slechteriken?!

We hebben nog een kans: nationaliseer Dexia, schrijf een ontruimingsbevel uit en geef de Europese instellingen in Brussel 48 uur om het land te verlaten, voer een eigen munt in en devalueer die, sluit de grenzen en richt een internationaal tribunaal voor financieel terrorisme op. Het zal op termijn minder schade aanrichten dat wat ons nu boven het hoofd hangt. Wie dat nu niet wil beseffen spreken we in 2014 wel, maar dan zal het te laat zijn (voorspelling vier).

Published in Artikels
Page 3 of 3

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter