Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Dossiers Vakbonden

Thursday23 November 2017

Thursday, 26 January 2012 18:13

Waarom schaadt VSV de moederpartij VB?

Soms zijn de dingen niet zo onschuldig als zij lijken. Neem nu de geplande actie van de Vlaamse Solidaire Vakbond (VSV) en de uitleg die daarbij gegeven wordt. De actie is duidelijk een schaamlapje waarachter men de ultraliberale ideeën van de leiding van die anti-vakbondscel probeert weg te moffelen.

Een vakbond die nochtans onder controle van Dewinter en de partijtop staat, maar desondanks toch blijft uitpakken met ultrareactionaire standpunten. Standpunten die je eerder bij Open VLD en N-VA zal vinden.

Niet dat het Vlaams Belang de laatste jaren uitblonk in het ontwikkelen van solidaristische en sociale ideeën, dat niet. Maar je zou toch kunnen verwachten dat door de gewijzigde machtsverhoudingen tussen N-VA en VB die laatste toch wel iets slimmer uit de hoek zou komen dan met praat die je alleen bij donkerblauwe baronnen van de elite te horen en te lezen krijgt?

Niet dus, de VSV blijft maar razen tegen vakbonden en blijft maar schuimbekken tegen sociale strijd. De anti-vakbond weet blijkbaar niet goed voor wat ze nu staan. De vorige staking heeft de Morelcel ( want daar liggen haar roots en dat verklaart veel) nog opgeroepen om vooral niet te staken, want staken is slecht voor de economie.

Published in Artikels
Wednesday, 21 December 2011 17:09

Voor sociaal overleg, wij steunen de staking!

In het licht van de algemene staking van donderdag 22 december, wil het N-SA haar steun betuigen met dit protest. Voor ons moet solidarisme in de geest van de Wet van 20 september 1948 worden gezien, waarin sociaal overleg tussen de sociale klassen en de staat werd vereeuwigd. Corporatisme? Welja, waar denkt men dan dat wij voor staan?

Wanneer men na jarenlang geouwehoer nu in sneltempo tot een ondemocratische afbraakregering komt, kán het niet dat er plots gebroken wordt met deze fundamentele pijler van onze rechtstaat!

Published in Nieuws & Pers
Wednesday, 30 November 2011 11:54

Reactie op VSV-actie tegen Dexia-bankrovers

 

De VSV en de leiding van Voorpost worden betaald door het Vlaams Belang. Die organisaties worden dus gefinancierd door een partij. Dat is niets nieuws, maar eigenlijk is de VSV dan ook in handen van de partij om het systeem van vakbonden op een (weinig) verdoken manier te kunnen aanvallen. De anti-vakbond VSV onafhankelijk en neutraal noemen is dan ook een regelrechte leugen. De VSV is een partijsyndicaat, er is zelfs geen buffer tussen partij en syndicaat zoals dat bij andere vakbonden nog het geval is. In dit geval zijn de hoofdkwartieren van partij en vakbond in dezelfde lokalen gevestigd, een stalinistische structuur die je zelfs bij het ABVV niet meer tegenkomt.
 
En juist die mensen zeggen op te komen tegen de partijsyndicaten? Als zogezegde "solidaristen" wachten tot zij zich voor het karretje van een liberale partij als het VB kunnen spannen voor dergelijke acties, in plaats van zelf eens iets te doen, wat is dan hun geloofwaardigheid? De crisis is reeds sinds 2007 gaande, er was tijd genoeg, lijkt ons.

Published in Nieuws & Pers
Tuesday, 02 June 2009 22:04

Medebeheer in ondernemingen

Als het N-SA hebben we al meermaals erop gewezen dat fundamentele vernieuwingen in het sociaal-economisch bestel noodzakelijk zijn, waaronder een nieuwe industriële revolutie, en de huidige structurele crisis geeft ons daarin gelijk. Het neoliberalisme heeft gefaald en het moet bijgevolg afgeschreven worden. De oplossingen kunnen niet komen van liberale populisten genre Dedecker bij ons of Sarkozy in Frankrijk. Voor ons, nieuw-solidaristen, is het medebeheer van de medewerkers in een bedrijf één van de strijdpunten, omdat we bedrijven aanzien als belangengemeenschappen ter bevordering van de materiële welvaart van het volk. We moeten vaststellen dat het neocorporatistisch model, dat dateert sinds de uitbouw van de Europese welvaartstaten vlak na W.O.2, op dit vlak in een aantal opzichten heeft gefaald en verouderd is. De reeds dertig jaar aanhoudende neoliberale aanvallen op en uithollingen van dit neocorporatisme hebben de situatie er overigens niet bepaald op verbeterd, integendeel! Om de situatie te begrijpen is het noodzakelijk de bestaande situatie enigszins te kennen, daarom onder punt 1 een kort overzicht met de voornaamste tekortkomingen. Het is namelijk zo dat men in het neocorporatistisch model er nooit in geslaagd is om de bedrijven te laten evolueren tot daadwerkelijke belangengemeenschappen. Logisch, gezien de overmacht van de productiefactor kapitaal op arbeid. Het onevenwicht tussen beide werd mee geïnstitutionaliseerd tot euforie van de liberaal gezinde werkgevers enerzijds en marxistische mollen in werknemersorganisaties anderzijds.

Medebeheer verschilt niet alleen van het klassieke, liberalistische kader van rechten en plichten zoals vervat in het verbintenissenrecht (waarin onderhandelen een centrale plaats krijgt), maar ook bij wijze waarop tot een gemeenschappelijke oplossing binnen een bedrijf gekomen wordt. Het huidige sociaal-economische overlegmodel is gebaseerd op onderhandelen, en kan bijgevolg nooit solidaristisch van aard zijn. Hier moet gewezen worden op het nep-solidarisme van vooral christen-democratische aard maar ook in sommige Vlaams-nationale middens die “solidaristische” kenmerken menen te ontwaren in het bestaande sociaal-economische systeem. Medebeheer en onderhandelen gelijken op mekaar, maar ze zijn totaal verschillend! Onderhandelen tussen werkgevers en werknemers binnen het bestaande neocorporatistische model is niets anders dan het afwegen van de belangen van de bedrijfseigenaars (of hun aangestelden), de directie, tegenover de belangen van de personen van wie ze de arbeid inhuren en aan wie ze hun orders geven. De klassieke tegenstelling tussen kapitaal en arbeid blijft dus bestaan. En net dat is voor ons, solidaristen, zo verwerpelijk. Wat in tegenstelling tot medebeheer ontbreekt, is een betrokkenheid door te delen via de beleidsstructuren, structureel medebeheer en via de financiële resultaten ook financieel medebeheer! Bijgevolg verschilt medebeheer fundamenteel van onderhandelen, omdat de oplossing gezocht wordt via een organisatorische, bedrijfsinterne weg, zijnde de beleidsstructuren en eigendomsrechten van de onderneming zelf. Bij onderhandelen daarentegen, wordt de oplossing gezocht langs een niet-organisatorische, bedrijfsexterne weg, namelijk de tegengestelde belangen van werkgever en werknemer. Met het oog op de vrijwaring van hun eigen persoonlijke belangen zullen zij onderhandelen over en niet via beleidsstructuren en eigendomsrechten. We komen op dit onderscheid tussen medebeheer enerzijds en onderhandelen anderzijds verder nog terug.
 

Published in Nieuws & Pers

Even geleden waren onze militanten nog eens voor de Opel-campagne (Klik hier voor meer info) aan de fabriekspoorten pamfletten aan het uitdelen. Tot hun grote verbazing daagde daar plots een tiental Vlaams Belang militanten met een spandoek op! "Vlaamse Jobs voor Vlaamse Arbeiders - Opel in Vlaamse Handen" titelde het. Tiens, waar hadden we dat nog gezien? Oh ja, op onze eigen pamfletten, die inmiddels al een maand beschikbaar waren! 

Wij van het N-SA zijn enerzijds blij dat het Vlaams Belang toch nog het licht ziet. Dit bewijst dat onze ideeën toch overkomen. Anderzijds vrezen we (om niet te zeggen: we zijn er zeker van) dat het puur voor de vorm is. Dewinter heeft zijn kant inmiddels al lang gekozen, dat hij nu en dan het wapen van schouder wisselt, is een goedkope truc die geen consequentie heeft in de koers van het Vlaams Belang.

 

Published in Nieuws & Pers
Friday, 15 July 2011 23:29

De Vlaamse 'solidaire' vakbond

Het is natuurlijk zinloos, maar ik zou toch wel enkele opmerkingen willen geven aan de heer Rob Verreycken. Bij het lezen van zijn “antwoord aan de heer Eddy Hermy” in naam van de Vlaamse Solidaire Vakbond moest ik toch wel even lachen met de advocatentaal van Rob Verreycken. De Rob die ik vroeger heb leren kennen als potige militant tijdens betogingen en acties allerhande, bij nacht en ontij – en waarvoor ik hem ook steeds heb gewaardeerd en naar waarde geschat – is na politicus en Europees parlementsmedewerker nu een heuse vakbondswoordvoerder geworden.

Natuurlijk zouden we allemaal moeten blij zijn met de oprichting van een eigen vakbond (waar wij al lang vragende partij voor zijn) en laat me duidelijk zijn: ik geef deze “solidaire” vakbond het voordeel van de twijfel en zal ook dit initiatief steunen (als arbeiders hier tenminste inspraak zouden krijgen natuurlijk). Ik heb dus inderdaad ook twijfels – en geen kleine twijfels. Twijfels die gebaseerd zijn op mijn persoonlijke gesprekken met Rob Verreycken, die naar mijn gevoel geen enkele voeling heeft met de Vlaamse arbeiders en nog minder met wat er zich op de werkvloer afspeelt (en dus ook onze noden niet begrijpt).

Waarop ik mij concreet baseer wil ik jullie besparen, maar één voorbeeld wil ik toch geven. Vorig jaar kreeg ik een blaadje in de bus van de vakbondscel van het Vlaams Belang waar de heer Verreycken verantwoordelijk voor was (is). Hij riep de Vlaams Belang-leden op om uit de vakbonden te treden. Voor mij was dit niet nodig, want ik ben jaren geleden bij de Christelijke vakbond buitengetrapt. Een arbeider heeft volgens meneer Verreycken geen vakbond nodig (waarom zo nodig er dan eentje oprichten?). Er volgde een opsomming van instellingen die het werk van de vakbonden voor de arbeiders gratis en voor niets doen. Ik nam contact op met meneer Rob Verreycken, omdat ik een cheque had gekregen van 138 euro “sociaal voordeel” en geen van deze instellingen kon me hiermee verder helpen; ze verwezen me hiervoor door naar ... jawel, een vakbond. Het antwoord van meneer Verreycken was toen:  “Ja, Jan, we kennen dat probleem maar daar kan echt niets aan gedaan worden en het gaat toch MAAR over 138 euro.” Wanneer iemand die jarenlang vele duizenden euro’s staatsloon verdient en zovele voordeeltjes geniet zoiets aan een arbeider als antwoord geeft, dan wens ik hem als vakbondsleider veel succes. Maar neem het mij dan niet kwalijk dat ik de grootste twijfels over dit ganse opzet heb. Als hij in zijn “antwoord aan de heer Eddy Hermy” ook nog zegt dat ik me als marxist in de rand van de samenleving bevind, ga ik u besparen hoe ik op deze belediging zou willen reageren.

En tot slot nog even dit. Meneer Rob Verreycken komt uit o.a. de NSV, die als clubkleuren zwart-wit-rood heeft. Men zou dit kunnen interpreteren – in zijn eigen geest – als de kleuren van het oude Duitse keizerrijk speciaal gekozen voor de Nationaal Socialistische Vereniging. Hij had vroeger in zijn handtekening een odal-rune verwerkt: in zijn eigen denken een symbool van een of andere SS-divisie. Als klap op de vuurpijl kiezen ze in het logo van hun fonkelnieuwe “vakbond” een tandwiel: het symbool – volgens zijn eigen denken – van het nationaalsocialistische Deutsche Arbeitsfront, de vakbond van het nationaalsocialistische Duitsland met Robert Ley aan het hoofd. Inderdaad, ik vind de opmerkingen van meneer Rob Verreycken volslagen belachelijk.

Houzee!

Jan De Beule,
Gemeenteraadslid Vlaams Belang Hamme
Coördinator N-SA

Published in Nieuws & Pers
Thursday, 30 October 2008 17:48

Over het N-SA en stakingen, orde…

Stakingen goedkeuren, allicht bestaat er binnen de rechtse Kerk geen grotere vloek. N-SA keurt stakingen goed, maar we behoren –gelukkig- niet tot de klassieke rechtse (of linkse) Kerk! Her en der breken de jongste weken stakingen uit (Beaulieu, Gevangenissen, Carrefour,...), de sociale onvrede neemt toe. Als nieuw-solidaristen steunen wij stakingen, ook al zijn ze tegen het door rechts (ook de oude solidaristen!) zo geprezen Orde-beginsel. Over de reden waarom wij dit doen, dit artikel.

Een aantal rechts(-nationale) critici verdenken ons omwille van ondermeer deze pro-stakingshouding van nationaal-bolsjevistische sympathieën. We moeten hen teleurstellen. Ook al bekennen we ons tot de nationaal-revolutionaire stroming en hebben we enige sympathie voor figuren als Niekisch, wij zijn daarom nog geen "natbols"! Met onze uitleg zouden we er ons eenvoudig kunnen vanaf maken door te verwijzen naar het artikel 'De baas is een smeerlap' van de hand van Koenraad Elst, ooit verschenen in 't Pallieterke en terug te vinden in de artikels op onze webstek. Met de gedachtegang van Koenraad Elst in dit artikel kunnen we grotendeels akkoord gaan. Maar we gaan op onze visie toch nog wat dieper in.

In tegenstelling tot de klassieke rechterzijde en de conservatieven geloven wij niet echt in "evolutie", in een gezapige gewenste verandering van het maatschappelijke, politieke en sociaal-economische systeem. Orde is er niet meer (wat in de tijd van pakweg Joris Van Severen wel even anders was) dus wat valt er nog te bewaren van het bestaande chaossysteem? Elk maatschappelijk instituut dat Orde schept of onderhoudt werd of wordt vernietigd door het ethisch en economisch liberalisme: de Kerk, ouderlijk gezag, leerkrachtengezag, de sociaal geëngageerde bedrijfsleider,... ze smelten allen als sneeuw voor de zon. Wat steeds meer overblijft is een typisch "westerse", Amerikaanse maatschappij: oorlog van allen tegen allen, concurrerende individuen die zich suf consumeren en produceren.

Gans deze decadente liberaal-democratuur kan op niet de minste sympathie bij ons rekenen. Niets minder dan haar ondergang wensen we! Stakers die toegangen blokkeren, dat is –hoe beperkt ook- tenminste nog een blijk van daadkracht. Strijd in plaats van oeverloos slap "overleg" en gekonkel binnen het bestaande systeem dat toch telkens weer uitdraait op winst voor het grootkapitaal.

Staking is een vorm van strijd, zelfs wanneer ze opgestart en vooralsnog ingebed worden door de systeemvakbonden. Stakingen kunnen een energie opwekken die niet noodzakelijk volledig onder controle te houden valt door de systeemkrachten, met inbegrip van de vakbonden. Zeker niet, wanneer de stakende werknemer van de ene dag op de andere zijn of haar weinige spaargeld bij de banken in rook zou zien opgaan. Voor elke politieke kracht die ingaat tegen het heersende systeem en haar machtshebbers is dit op zich reeds een interessant gegeven. Pas wanneer een Volksstaat de maatschappelijke structuren en instituten heeft hersteld of opgebouwd waarin Orde kan gedijen, wordt echte samenwerking mogelijk en krijgt strijd een andere betekenis.

Dat stakingen meestal door de systeemvakbonden uitgeroepen worden verandert niets aan de voor ons interessante inhoud en het potentieel dat ze kunnen bezitten. De gesyndiceerde werknemer verneemt via de pers ook wel dat de kopstukken van ACV en ABVV een maandelijks loon van respectievelijk 4000 en 4700 euro opstrijken of dat het ACW bijvoorbeeld met handen en voeten verstrengeld zit in het banksysteem (Dexia). De werknemer weet of verneemt ook wel dat vakbondslui soms delocalisaties aan hun achterban verkopen omdat ze zelf lucratieve postjes zijn beloofd bij hun multinationale ondernemingen. Geloven we dan dat er een plotse algemene staking annex revolte zal uitbreken die het tabula rasa zal brengen? Neen! Maar wat stokken in de wielen steekt van deze op maximale winst en groei beluste economie kan gewoon niet slecht zijn. Tegen het globaliserend internationalistisch grootkapitaal is staking voor al wie het nationalistisch "eigen-volk-eerst" genegen is, een gewettigd actiemiddel!

Published in Artikels
Sunday, 09 November 2008 20:01

Discriminatie? Het mag!

Een rechter heeft geoordeeld dat het ontslag van een vakbondslid uit de vakbond ontoelaatbaar en onwettig is. Het vakbondslid in kwestie had op een kieslijst van de partij Vlaams Belang gestaan en was zo voor de vakbond niet meer aanvaardbaar als lid van hun organisatie vanwege de ideologische verschillen die deze kandidaatstelling meebracht. De ontoelaatbaarheid van het ontslag, en dus de verwijdering uit de vakbond, is echter niet op principiële gronden afgekeurd door de rechter maar wel doordat de vakbond had nagelaten de vakbondstatuten op een wettelijke wijze zo aan te passen dat dergelijke ontslagen op een juridisch correcte wijze zouden gebeuren. Omdat dit blijkbaar niet het geval was, is het ontslag nu voorlopig niet rechtsgeldig verklaard door de rechter. Het VB juicht de beslissing van de rechtbank toe en beweert dat ze een overwinning op de vakbonden heeft behaald...

 

Published in Artikels
Wednesday, 02 December 2009 13:48

Schaduwboksen

Eigenbelang en Vlaams Belang, het begint stilaan goed op elkaar te rijmen. Want eigenbelang en daarmee gepaard een interne machtsstrijd in de partij zijn synoniem aan elkaar. Zeker als de partij zoals alle andere partijen van het parlementarisme is omgevormd tot naamloze vennootschap. Naamloze vennootschappen, die dienen om een kliek van geld en werk te voorzien. Ik heb al de persberichten doorgenomen, heb Dewinter gehoord en Valkeniers beluisterd. Kan mij iemand zeggen waarover het ging? Het enige wat ik gezien heb, is een match schaduwboksen van het laagste niveau dan nog met als enig doel de interne macht van een gedegenereerde kliek potentaten veilig te stellen. De door Dewinter ingehuurde schijnvoorzitter (blijkbaar moest er eerst nog 25 000 euro surplus aan te pas komen om hem ingehuurd te houden) die zijn partij graag als een Tijl Uilenspiegel ziet, fungeert hier als Lamme Goedzak, de reisgezel van Tijl. Het is maar slecht gevonden van die schijnvoorzitter om in een interview Tijl Uilenspiegel als partijvoorbeeld naar voor te schuiven. Want Tijl was een romanfiguur die stond voor een luchthartige vagebond en een kwajongen. Nu moet iedereen toch even serieus zijn. Zien Valkeniers, Dewinter e tutti quanti, die uitblinken in burgerlijkheid, zichzelf nu echt als rebelse kwajongens? Ze lijken veel meer op dandy's die aan salonschuimen doen.

Published in Artikels
Tuesday, 21 September 2010 18:06

Effechecken

De vakbondsbaronie in dit land heeft een nieuw wapen in de strijd om arbeidsplaatsen voor de allochtone achterban in elkaar geknutseld. Het kreeg de strategische benaming EFFECHECKEN van de baronnen mee. Beter ware geweest de actie EVEN NUCHTER WORDEN te noemen of - nog accurater - de actie gewoonweg te noemen wat ze is. Een verklikkersactie gericht tegen de eigen arbeiders van autochtone afkomst.

Je zou denken dat de vakbondselite zich bekreunt om de nationale arbeidersklasse, maar dat is verkeerd gedacht. Net zoals de economische elite doet de vakbondstop er alles aan om de eigen nationale achterban in te passen in een multipolaire en multinationale strategie van het liberaal-democratische transnationaal kapitalisme. Met name de strategie die erop gericht is arbeid steeds goedkoper te maken door massaal overschot op de arbeidsmarkt aan te leggen door invoer en invoeging van vreemdelingen in onze bedrijven. De bonzen van kapitaal en vakbond en hun mombakkesen in de politiek hebben daar een mooi versluierwoord voor in gebruik. Diversiteit en gelijkheidspolitiek noemen ze het beestje. Maar achter die woorden schuilt het feit dat het hier gaat om een verschuiving en herverdeling van welvaart ten voordele van het grootkapitaal en zijn ingevoerde productiekrachten.

Want de winst die gemaakt wordt door een overschot aan arbeiders (en de loondruk naar beneden die dat meebrengt) gaat natuurlijk in eerste instantie naar het patronaat. Het verlies dat  de eigen arbeiders lijden, wordt ook getransfereerd naar het reserveleger van de kapitaalselite  met name naar de ingevoerde gastarbeiders. Zo creëert de transnationale elite een leger van mogelijke stakingsbrekers die de sociale en nationale strijd moeten verlammen en zelfs onmogelijk moeten maken. Een strijd die nochtans broodnodig is om de sociale verworvenheden van de eigen arbeiders in stand te houden. Vroeger noemde men een subproletariaat gewoonweg een rattenleger (naar analogie van stakingsbrekers die als "rat" werden bestempeld), maar nu noemt men  het subproletariaat een diversiteitsverrijking. Het resultaat is hetzelfde. Het is een leger dat sociale en nationale strijd moet helpen saboteren.

Daarom gaat een liberale extremist als Verhofstadt  in het Europese Parlement tekeer tegen elke poging van een deel van de nationale elite (zoals Sarkozy in Frankrijk) die - al was het maar om electorale redenen - een minimale  beperking van vreemdelingen op het grondgebied wil. En daarom ook slaat de groenlinkse liberaal Cohn-Bendit purperblauw van woede uit als zijn verraderspraktijk in gevaar dreigt te komen door die nationale krachten die de Europese transnationale elite uit zelfbehoud proberen te dwarsbomen. Die Cohn-Bendit zou men dan ook beter Shlomo De Bandiet noemen. Want net als de rest van de Europese elite betreft het hier een volksverrader die spuwt op de eigen nationale arbeidersklassen in de lidstaten. Zoals ook de PVDA+ de eigen arbeidersklasse verraadt om zo haar droom van een supranationaal socialistisch Europa te verwezenlijken.
Toen ook de staatstoeter VRT op haar beurt de blitz tegen de eigen arbeidersbevolking op het getouw zette in het programma Volt was het hek bij die rode bloedhonden helemaal van de dam. De schotelvodden die de vuiligheid van het establishment vrijelijk in de strot van onze bevolking mogen wrijven gingen  hier ten lande op antidiscriminatiejacht. Daarbij werd vastgesteld dat 6 op de 8 interimkantoren bereid waren om in te gaan op een vraag van een nepwerkgever om geen allochtoon personeel voor een fictief bedrijf te leveren.

Verontwaardiging bij de kleinburgerlijke slijmlinkse paters alom. Nu gaan die interimkantoren toch wel onze eigen arbeiders bevoordelen, zeker? Dat is een doodzonde tegen het principe van het marxistische en liberalistische project van mondialisering. Heb je nu ooit van zijn leven, daar gaan we nu toch niet meer aan beginnen zeker? Eigen arbeiders ondersteunen is niet hip en progressief, maar lijkt verdorie op fascisme. Binnenkort zal de onnozele linkse kleinburgerij nog gaan eisen dat men een blinde niet mag weigeren als er een vacature voor een chauffeur openstaat. Een blinde medemens kan er toch ook niks aan doen dat hij niet kan zien zeker! En als er slachtoffers vallen in het verkeer door die blinde, dan is dat de prijs die moet betaald worden voor diversiteit. En als onze eigen arbeiders geen werk vinden ten voordele van vreemde arbeiders, dan is dat ook een prijs die moet betaald worden volgens die snullen.

Zolang de heren en de madammekes die geen bal uitstaans hebben met werkmensen niet zelf de rekening moeten betalen natuurlijk. Waar de kleine luitjes van links die in de val van het multiculturalisme zijn getrapt niet over malen is het feit dat er bij die interimkantoren 2 op de 8 bereid waren om de eigen arbeiders te discrimineren. 2 op de 8 bij die kantoren wensten niet in te gaan op de vraag om autochtone arbeiders te leveren en wensten integendeel allochtonen te leveren. Een duidelijk discriminerende houding van die kantoren naar mensen met een witte huid die tot het eigen volk behoren.

Maar ook de vakbond voelt zich geroepen om collega-werkmakkers op te sporen die nog niet volledig zijn overtuigd van het diversiteitsverhaaltje. Of bazen op te sporen die liever werkvolk hebben dat werkt in plaats van werkvolk dat bidt of onverstaanbaar staat te koekeloeren op de werkvloer. Daarom hebben de bonden de actie EFFECHECKEN opgezet. Een actie die dient om actief andersdenkenden op te sporen die zich verzetten tegen de massale instroom van vreemdelingen in de bedrijven. Met dat doel hebben ze een ellenlange vragenlijst opgesteld waartussen ze op een sluwe wijze vraagjes hebben geplaatst over de vreemdelingenvriendelijkheid van het bedrijf, van de arbeiders van het bedrijf en van de vakbondsverantwoordelijken. Is er een non-discriminatieclausule opgenomen in het arbeidsreglement van uw bedrijf? Kunnen de directe leidinggevenden van uw bedrijf omgaan met de culturele verschillen van hun ondergeschikten? Bespreekt de militantenwerking regelmatig de diversiteit? Zetten de werknemers diversiteit op de agenda van het sociaal overleg? Volgt uw vakbondsafgevaardigde syndicale vorming rond diversiteit?

De vakbondsleiding in dit land heeft een lange traditie van het opsporen en discrimineren van dissidenten in haar rangen. In de jaren ‘70 en ‘80 van de vorige eeuw waren het de maoïsten die men opspoorde (heb ik zelf aan den lijve mogen ondervinden), maar sinds die getemd en omgekocht zijn, zijn het nu al jaren de nationalistische en solidaristische arbeiders die aan den lijve mogen ondervinden hoe antidemocratisch en discriminatoir de bonden zijn.

De bonden hebben voor hun actie ook de steun gekregen van enkele stand-up grappenmakers. Onze kunstenaars zijn dan ook altijd mee als er eens goed op de eigen arbeiders gekakt kan worden. Maar ook de bonden zelf zijn niet vies van een goeie mop. Zo is een van de vragen: Werken vaste en interim collega’s goed samen? Dat  interim collega’s door de bazen supergediscrimineerd worden laten de vakbondsbonzen blauw blauw. De interim collega’s zijn namelijk dagloonarbeiders zonder vast contract, zoals in de tijd van Daens. In tegenstelling tot de vaste contractuelen werken die mensen in minder gunstige omstandigheden. Pure onvervalste discriminatie op de werkvloer. De vraag onthult echter mooi dat het de bonden niet om discriminatie en uitbuiting door het patronaat te doen is, maar dat hun actie Effechecken alleen tot doel heeft andersdenkenden op te sporen en die daarna te sanctioneren.

We mogen er gif op nemen dat leden van de Linkse Socialistische Partij en van de PVDA+ in de bedrijven spionagepraktijken zullen toepassen om met de bonzen van de bonden  eigen volkse  arbeiders op te sporen en te gaan verklikken onder het mom van internationale solidariteit met de vreemde kameraden.

Voor het N-SA als sociale organisatie is het duidelijk dat er een verdere stap moet worden gezet naar een volkse partij die de verdediging van onze arbeiders op zich neemt. Daarom zullen we op ons congres in oktober de stap zetten naar een partijpolitieke vleugel. De NATIONAAL-DEMOCRATISCHE PARTIJ zal daar het licht zien. Een partij die onze mensen moet verdedigen. Een partij die de belangen van onze eigen arbeidersklasse voorop stelt. Het internationalisme van de bazen van het kapitaal, het internationalisme van het arbeidersverraad dat links belichaamt, moeten we bestrijden.Daarom: het Nieuw-Solidaristisch Alternatief en de Nationaal-Democratische Partij.

Strijd voor een sociale en antiliberale staat! Strijd voor een nationaal-democratische vrijstaat Vlaanderen! Weg van de liberaal-democratische wanorde! Wij staan aan de kant van ONZE arbeiders. Daarom moet opnieuw de strijdleuze van vroeger in ere worden hersteld: gastarbeiders buiten!


Published in Artikels
Page 2 of 3

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter