Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Dossiers Geopolitiek

Tuesday22 August 2017

De Verenigde Staten zijn in onderhandelingen met 11 landen voor het Trans-Pacifisch Partnerschap (TPP), maar daar moet ze wel de concurrentie aan met het trilaterale akkoord Japan-China-Korea en het 'Regional Comprehensive Economic Partnership'  (16 landen). 

Ondertussen laat Zuid-Amerika, onder Bolivaarse omwenteling, de Verenigde Staten steeds meer los.

 

Rusland is in de tussentijd overgegaan van de Sjanghai Club naar de Euraziatische Unie.

Niet voor niets wordt er dan ook nu een transatlantisch handelsakkoord met de EU gesloten. Dit stelt zo'n 50% van het wereldwijde BBP voor (vgl. 26% bij het TPP). De 'geharmoniseerde standaarden' en douaneunie zou 2% groei van BBP kunnen opleveren en zo'n 2 miljoen jobs.

Toch kan je vragen stellen bij een verdere verdieping van de relaties tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie. Geopolitiek worden de blokken steeds duidelijker, zie ondermeer de affaire rond de Senkaku-eilanden in Azië, het Kriegspiel met Syrië, destabilisering van China-lieverdjes Libië en Mali...

Het zal dan ook niet verbazen dat de Eurocratische architecten, Europees in naam maar transatlantisch in geest, de kans nemen om Europese landen te 'homogeniseren' met de liberale waarden van het Amerikaanse economische model.

Moeten we de gevolgen uitspellen? Of volstaat het naar eurocommissaris voor handel en dictatoriale volksverrader Karel de Gucht te verwijzen?

Published in Blog

Terwijl euroregionalisten zich sappel maken over een referendum voor de onderwerping van een 'onafhankelijk' Schotland, drijven de meeste Britten bijna letterlijk weg van de Europese Unie. En neen, dit is niet enkel de BNP en UKIP, met de regel van de klok kom je Conservatives tegen in de nationale en de internationale media die ronduit verklaren dat het Verenigd Koninkrijk er beter uitstapt.

Zij halen het Verdrag van Lissabon aan, dat hier een onderhandelde oplossing voor zou verzekeren. Een beetje zoals het Verdrag van Maastr...

Och, laat ook maar.

Als legitimiteit uit wettelijkheid moet ontstaan, dan is die van de Europese Unie inmiddels wel ver zoek. Het is dan ook hilarisch dat men nu voor een referendum pleit, want referenda hebben al net zo'n goede reputatie als verdragen binnen de Europese Unie.

Trouwens, "Europese" Unie... En neen, die haakjes staan daar niet vanwege Turkije, wij hebben goede handelsrelaties met Turkije en het is onnozel deze te moeten breken wanneer de wortel van alle kwaad in de Schengenzone van vrij verkeer van mensen en kapitaal ligt. Wij drijven liever handel met de hele wereld volgens onze eigen regels, niet onder de dicatuur van Brussel. En neen, daarmee bedoelen wij niet het koningshuis en...

Nu goed.

De Europese Unie is een transatlantisch project. Wie dat ontkent is hypocriet of oneerlijk want het is gewoon de waarheid. En dat het Verenigd Koninkrijk weg wil van de Europese Unie... het wil nog steeds de 51ste staat in het Angelsaksisch duet wezen.

Dat mainstream politici van de (toch verdeelde) Conservative Party oprecht geloven in het afstoten van de EU, dat willen we nog geloven, maar Cameron weet waar de klepel hangt. Het mag dan ook duidelijk zijn dat dit niet meer is dan een verkiezingsstunt, want de logica is eenvoudig: een anti-EU agenda is een anti-transatlantische agenda en is dus een anti-Britse agenda, naar de definitie van de postkoloniale Britse identiteit.

Wat Cameron vooral niet zint, en waar de nationale media van overlopen, is het tewerkstellingsbeleid. Dat wordt hevig door de Europese Unie gereguleerd, wat het niet makkelijk maakt voor Cameron om politiek te scoren. Zijn nationale verkiezingen komen in 2015, de Europese zijn in 2014 en dat referendum... moet daar ergens tussenvallen? Erna? Om vervolgens toch niet plaats te vinden?

We zien dus weer wat er hier gaande is.

Toch heeft het de polemiek andermaal aangezwengeld. We citeren:

Philip Gordon, Amerikaanse 'Assistant Secretary of State', vorige week woensdag:

 

“We have a growing relationship with the EU as an institution, which has an increasing voice in the world, and we want to see a strong British voice in that EU. That is in America’s interests. We welcome an outward-looking EU with Britain in it.”

En:

"referendums have often turned countries inwards"

Nou, je moet maar durven. Als de Amerikanen niet heel goed wisten dat ze dit konden veroorloven, dan zouden ze het niet doen. Philip Gordon is geen kleine garnaal, hij is een superdiplomaat.

Maar de realiteit wil net even dat 70% van de Britten een referendum over het EU-lidmaatschap willen en 49% zou al voor een uitstap stemmen, volgens een peiling van The Guardian.

Maar zelfs al is het polemiek die uiteindelijk nergens op zal uitdraaien, wanneer we vanuit vogelperspectief naar deze evolutie kijken, dan merken wij wel dat het transatlantisme van de Koude Oorlog begint af te brokkelen.

Immers: waarom zouden wij ons iets van de Amerikaanse belangen moeten aantrekken? Oh ja, omdat een Perzische president nooit gezegd heeft Israël te willen vernietigen en altijd ontkend heeft atoomwapens te bouwen. Daarom moeten wij een Amerikaans raketschild in Polen bouwen. En Obama houdt van sinaasappels, dus moet Turkije bij de EU.

Dat resoneert niet zo sterk bij de bevolking als toen je nog van Het Grote Rode Gevaar kon spreken.

In de tussentijd vliegen verwijten van chantage langs alle kanten. Duitsland beweert dat een Brits referendum chantage is. The London City beweert dat Walls Sreet haar chanteert vanwege het Britse politieke sentiment (zie LIBOR-schandaal).

Ons bekruipt het gevoel dat temidden van dit alles de Europese Unie vooral haar eigen bevolking chanteert. Al sinds het Verdrag van Rome.

Published in Artikels
Tuesday, 08 January 2013 11:13

Hoe ziet een wereldoorlog in de maak er uit?

Crisis van 1929, Grote Depressie, Besparingen, Currency Wars, Wereldoorlog 2.

Crisis van 2008, Grote Recessie, Besparingen, Currency Wars... ?

Kijken we naar Syrië, dan zien we de Westerse NAVO-particratieën hun troepen en 'Patriot-missiles' (sic) verzamelen in Turkije.

Ondertussen verzamelen zich vijf Russische schepen, geladen met honderden Russische mariniers en militair transport, onder begeleiding van aanvalsschepen, in het Oosten van de Mediterraanse Zee.

Dit kan zo naar een kantje boord scenario evolueren: een ongeluk zit in een klein hoekje. Wij zullen hier geen Doomsday verkondigen, maar de wereld is er sinds de val van de Muur niet veiliger op geworden. Syrië en Iran zijn te groot en Rusland en China vertikken het nog langer als tweederangs te worden gezien op het geopolitieke speelveld.

Hoe het ook zij, een cataclysme is sowieso onderweg en wie geen kant kiest, die speelt ook niet meer mee.

UPDATE

En een uur na deze blogpost werd de volgende video door youtubester 'Syriangirl' gepost op Facebook. Nog iets wat wij altijd zeggen, zonder monetaire theorie verliest alles zijn relevantie:

Published in Blog
Thursday, 22 November 2012 06:28

Interview met Alexander Doegin

Vertaling door: Euro-Synergies

In februari 2012 reisde professor Alexander Doegin naar New Delhi, India, om er deel te nemen aan het 40ste Wereldcongres van het International Institute of Sociology, waarvan het thema dit jaar in volgend teken stond: "After Western Hegemony: Social Science and its Publics."

 

Professor Doegin was zo vriendelijk om wat tijd vrij te maken voor enkele vragen vanwege medewerkers van Arktos die eveneens op het congres aanwezig waren.

We hebben in dit interview gepoogd om professor Doegin enkele van zijn basisconcepten te laten verduidelijken om zodoende de verwarring en de desinformatie weg te nemen die rond hem en zijn beweging, de Eurazische Beweging, en haar zijtak in de Engelstalige wereld, de Global Revolutionary Alliance, hangen. Het interview werd afgenomen door Daniel Friberg, CEO, en John B. Morgan, hoofdredacteur van Arktos.

Dit interview werd gepubliceerd op het moment dat professor Doegin als spreker aanwezig was op Identitarian Ideas 2012, georganiseerd door de Zweedse organisatie Motpol in Stockholm op 28 juli 2012, en verliep tegelijk met de publicatie, door Arktos, van professor Doegins boek The Fourth Political Theory (http://www.arktos.com/alexander-dugin-the-fourth-political-theory.html [5]). Dit is het eerste boek van de hand van professor Doegin in het Engels.

In het Westen leeft de perceptie dat u een Russische nationalist bent. Voelt u zich hierdoor aangesproken?

Het concept van de natie is een kapitalistisch, westers concept. Daartegenover staat het Eurazisme, dat zich richt op culturele en etnische verschillen, en niet op éénmaking op basis van het individu, zoals het nationalisme vooropstelt. Wij verschillen van het nationalisme, doordat we een pluraliteit van waarden verdedigen. Wij verdedigen ideeën, niet onze gemeenschap; ideeën, niet onze maatschappij. Wij dagen de postmoderniteit uit, maar niet enkel namens de Russische natie. De postmoderniteit is een gapende leegte. Rusland vormt slechts een deel van de globale strijd. Het is zeker en vast een belangrijk deel, maar het vormt niet het uiteindelijke doel. Voor onze medestanders in Rusland kunnen we Rusland niet redden, zonder tegelijkertijd de wereld te redden. Net zoals we de wereld niet kunnen redden, zonder Rusland te redden.

Het gaat niet enkel om een strijd tegen het westerse universalisme. Het gaat om een strijd tegen alle, ook islamitische vormen van universalisme. We aanvaarden geen enkele politiek die universalisme wil opdringen aan anderen – westers, noch islamitisch, noch socialistisch, noch liberaal, noch Russisch. Wij zijn niet de verdedigers van het Russische imperialisme of revanchisme, maar wel van een globale visie en multipolariteit die gebaseerd zijn op de dialectiek van de beschaving. Onze tegenstanders beweren dat de veelheid aan beschavingen noodzakelijkerwijs leidt tot een clash. Deze bewering is fout. De globalisering en de Amerikaanse hegemonie leiden zonder uitzondering tot bloedige inmenging en geweld tussen beschavingen, waar er vrede, dialoog, of conflict zouden kunnen zijn, afhankelijk van de historische omstandigheden. Maar het opleggen van een heimelijke hegemonie leidt tot conflicten en, onvermijdelijk, erger in de toekomst. Ze hebben het dus over vrede, maar voeren oorlog. Wij verdedigen de gerechtigheid – niet oorlog of vrede, maar gerechtigheid en dialoog en het naturlijk recht van elke cultuur om haar identiteit te bewaren en te streven naar wat ze wil zijn. Niet enkel historisch, zoals in het multiculturalisme, maar ook in de toekomst. We moeten onszelf bevrijden van die zogezegde universalismen.

Welke rol dicht u Rusland toe bij het organiseren van de antimoderne krachten?

Het opzetten van antiglobalistische, of eerder antiwesterse, bewegingen en stromingen in heel de wereld bestaat uit verschillende stappen. Het gaat er fundamenteel om mensen te verenigen in hun strijd tegen het status quo. Dus, wat bedoel ik precies met status quo? Het gaat hier om een reeks met elkaar verbonden fenomenen die een belangrijke shift van moderniteit naar postmoderniteit met zich meebrengen. Het wordt vormgegeven door een shift van de unipolaire wereld, op de eerste plaats in de vorm van de invloed van de Verenigde Staten en West-Europa, naar een zogenaamde niet-polariteit, zoals ze zichtbaar wordt in de huidige impliciete hegemonie en in de revoluties die erdoor worden georchestreerd via handlangers, zoals bijvoorbeeld de oranje revoluties. Het hoofddoel van het Westen achter deze strategie is de definitieve controle over de planeet, niet enkel door middel van directe interventie, maar ook via een universalisering van zijn waarden, normen en ethiek.

Het status quo van de liberale hegemonie van het Westen is wereldomvattend geworden. Het gaat om de verwestersing van de hele mensheid. Dat betekent dat zijn normen, zoals de vrije markt, vrijhandel, liberalisme, parlementaire democratie, mensenrechten, en absoluut individualisme universeel zijn geworden. Deze normenset wordt verschillend geïnterpreteerd in verschillende regio's van de wereld, maar het Westen beschouwt zijn specifieke interpretatie als vanzelfsprekend en de verspreiding ervan als onvermijdelijk. Dit is niets meer of minder dan een kolonisering van de geest. Het gaat hier om een nieuwe vorm van kolonialisme, een nieuwe vorm van macht, en een nieuwe vorm van controle, die in de praktijk wordt gebracht door middel van een netwerk. Iedereen die aangesloten is op het globale netwerk wordt onderworpen aan zijn code. Dit maakt deel uit van het postmoderne Westen, en wordt in snel tempo globaal doorgevoerd. De prijs die door een natie moet worden betaald om deel te kunnen uitmaken van het globale netwerk van het Westen is het aanvaarden van deze normen. Dit is de nieuwe hegemonie van het Westen. Het is een opschuiven van de open hegemonie van het Westen, zoals het kolonialisme en het openlijke imperialisme van het verleden, naar een meer impliciete, subtielere versie.

Om deze globale bedreiging van de mensheid te bestrijden is het belangrijk om alle verschillende krachten te verenigen, die zichzelf vroeger als anti-imperialistisch zouden hebben omschreven. Vandaag de dag moeten we onze vijand beter begrijpen. De vijand van vandaag leeft in het verborgene. Hij handelt door gebruik te maken van de normen en waarden van het westerse ontwikkelingspad en door de pluraliteit van andere culturen en beschavingen te negeren. Vandaag roepen we iedereen op die de geldigheid erkent van de specifieke waarden van niet-Westerse beschavingen, en waar er andere vormen van waarden bestaan, om op te staan tegen deze poging tot globale universalisering en verborgen hegemonie.

We kunnen in dezen spreken van een culturele, filosofische, ontologische en eschatologische strijd, omdat we in het status quo de essentie van het Donkere Tijdperk, of het grote paradigma terugvinden. Maar we moeten ook evolueren van een zuiver theoretische benadering naar een praktisch, geopolitiek niveau. En op dit geopolitiek niveau behoudt Rusland het potentieel, de middelen en de wil om deze uitdaging aan te gaan, omdat de Russische geschiedenis van oudsher instinctief gericht was tegen dezelfe horizon. Rusland is een grote macht, bij wie er een acuut bewustzijn heerst van wat er gaande is in de wereld, en bij wie men zich terdege bewust is van de eigen eschatologische missie. Het is daarom evident dat Rusland een centrale rol zou spelen in deze anti-status quo-coalitie. Rusland heeft zijn identiteit verdedigd tegen het katholicisme, het protestantisme en het moderne Westen tijdens de tsaristische periode, en tegen het liberale kapitalisme tijdens de Sovjettijd. Nu zien we een derde golf van deze strijd – de strijd tegen de postmoderniteit, het ultraliberalisme, en de globalisering. Maar dit keer is Rusland niet meer in staat om enkel en alleen te teren op zijn eigen mogelijkheden. Het kan niet langer alleen maar vechten onder het banier van het Orthodoxe Christendom. Het opnieuw invoeren van of het vertrouwen op de marxistische doctrine is evenmin een optie, aangezien het marxisme zelf één van de hoofdwortels van de destructieve ideeën van de postmoderniteit vormt.

Rusland is vandaag slechts één van de vele deelnemers aan deze globale strijd, en het kan deze strijd niet alleeen aan. We moeten alle krachten die zich tegen de westerse normen en het daarmee verbonden economische systeem verzetten, verenigen. We moeten derhalve allianties smeden met alle linkse sociale en politieke bewegingen die het status quo van het liberale kapitalisme in vraag stellen. We moeten tevens allianties smeden met alle identitaire krachten in eender welke cultuur die de globalisering om culturele redenen verwerpen. Vanuit dit standpunt moeten islamitische bewegingen, hindoebewegingen, of nationalistische bewegingen uit de hele wereld als bondgenoten aanzien worden. Hindoes, boeddhisten, christenen, en heidense identitairen in Europa, Amerika of Latijns-Amerika, of andere cultuurtypes, moeten samen één front vormen. De idee hierachter is dat ze allemaal aan één zeel moeten trekken tégen de ene vijand en het ene kwaad, en vóór een veelheid van concepten van wat goed is.

Waar we tegen zijn, zal ons verenigen, en waar we voor zijn, verdeelt ons. Daarom moeten we de nadruk leggen op wat we bestrijden. De gezamenlijke vijand verenigt ons, terwijl de positieve waarden, die elk van ons verdedigt, ons verdelen. Daarom moeten we strategische allianties aangaan om de huidige wereldorde omver te werpen, wier kern kan omschreven worden als een mix van mensenrechten, anti-hiërarchisch sentiment, en politieke correctheid – alles wat het gezicht van het Beest, de anti-Christ of, in een andere context, de Kali-Yuga uitmaakt.

Hoe past traditionalistische spiritualiteit in de Eurazische agenda?

Er bestaan geseculariseerde culturen, maar in hun kern blijft de geest van de Traditie, religieus of anderssoortig, bestaan. Door de veelheid, de pluraliteit, en het polycentrisme van culturen te verdedigen, doen we een beroep op de principes van hun essentie, die we enkel in de spirituele tradities kunnen vinden. Maar wij proberen deze houding te koppelen aan de nood aan sociale gerechtigheid en aan de vrijheid om maatschappijen van elkaar te laten verschillen in de hoop op betere politieke regimes. De idee hierachter is het koppelen van de geest van de Traditie aan de eis van sociale gerechtigheid. En wij willen ons niet tegen deze sociale krachten keren, omdat dát precies de strategie van de hegemoniale macht is: links en rechts verdelen, culturen verdelen, etnische groepen verdelen, Oost en West, moslims en christenen verdelen. We roepen rechts en links op zich te verenigen, en zich niet af te zetten tegen traditionalisme en spiritualiteit, tegen sociale gerechtigheid en tegen sociaal dynamisme. We staan dus rechts noch links. Wij zijn tegen de liberale postmoderniteit. Het is onze bedoeling om alle fronten te verenigen en onze tegenstanders niet toe te laten ons te verdelen. Blijven we verdeeld, dan kunnen ze ons makkelijk beheersen. Verenigen we ons, dan is hun rijk onmiddellijk uit. Dat is onze globale strategie. En wanneer we de spirituele traditie met sociale gerechtigheid verbinden, dan slaat de paniek de liberalen onmiddellijk om het hart. Daar zijn ze onnoemelijk bang voor.

Welke spirituele traditie zou iemand die zich wenst in te zetten voor de Eurazische strijd moeten volgen, en vormt dit een essentieel element?

Men moet ernaar streven om een levend onderdeel van de maatschappij te worden waarin men leeft, en de traditie volgen die daar toonaangevend is. Ikzelf ben bijvoorbeeld Russisch-Orthodox. Dat is mijn traditie. In andere omstandigheden kunnen sommige individuen evenwel een ander spiritueel pad kiezen. Wat belangrijk is, is dat men wortels heeft. Er bestaat geen universeel antwoord. Indien iemand deze spirituele basis verwaarloost, maar zich toch wil inschakelen in de strijd, is het goed mogelijk dat hij of zij gaandeweg een diepere betekenis vindt. Het is onze overtuiging dat onze vijand dieper wortelt dan in het zuiver menselijke. Het Kwaad ligt dieper dan de mensheid, hebzucht of uitbuiting. Zij die aan de zijde van het Kwaad vechten, zijn zij die geen spirituele basis hebben. Zij die zich tegen die basis verzetten, kunnen haar in de strijd tegenkomen. Of misschien niet. Het blijft een open vraag – er bestaat geen verplichting. Het valt aan te raden, maar het is geen noodzakelijke voorwaarde.

Wat vindt u van Europees Nieuw-Rechts en Julius Evola? En, meer bepaald, van hun beider afkeer van het Christendom?

Het is aan de Europeanen om te beslissen welke soort spiritualiteit zij willen doen herleven. Voor ons, Russen, is dat het Orthodoxe Christendom. Wij beschouwen onze traditie als authentiek. Wij beschouwen onze traditie als een voortzetting van de vroegere, voorchristelijke tradities van Rusland, zoals die tot uiting komen in onze verering van heiligen en iconen, naast andere aspecten. Daarom is er geen tegenstelling tussen onze eerdere en latere tradities. Evola keert zich af van de christelijke traditie van het Westen. Wat interessant is, is zijn kritiek op de desacralisering van het westerse christendom. Dit strookt precies met de orthodoxe kritiek op het westerse christendom. Het is duidelijk dat de secularizering van het westerse christendom de mensheid liberalisme oplevert. De secularizering van de orthodoxe religie geeft ons communisme. Individualisme staat tegenover collectivisme. Voor ons ligt het probleem niet aan het christendom zelf, zoals in het Westen. Evola ondernam een poging om de Traditie te herstellen. Nieuw-Rechts tracht eveneens de westerse traditie te herstellen, wat heel goed is. Maar als Russisch-Orthodoxe kan ik niet beslissen welk pad Europa moet volgen, aangezien we verschillende waardensystemen hebben. Wij willen de Europeanen niet vertellen wat ze moeten doen, en we willen niet dat de Europeanen dat met ons doen. Als Eurazisten aanvaarden we elke oplossing. Aangezien Evola Europeaan was, kon hij discussiëren en voorstellen doen over de juiste oplossing voor Europa. Éénieder van ons kan slechts zijn of haar persoonlijke mening formuleren. Maar ik ben wel tot de conclusie gekomen dat we meer gemeen hebben met Nieuw-Rechts dan met de katholieken. Ik deel veel visies van Alain de Benoist. Ik beschouw hem als de grootste intellectueel in het Europa van vandaag. Dat is niet het geval voor de moderne katholieken. Zij willen Rusland bekeren, en dat botst met onze plannen. Nieuw-Rechts wil het Europese heidendom niet opleggen aan anderen. Ik beschouw Evola ook als een meester en als een symbolische figuur van de eindrevolte en de grootse wederopleving, net zoals Guénon. In mijn ogen zijn deze beide heren de essentie van de Westerse traditie in deze donkere tijd.

Eerder zei u dat Eurazisten zouden moeten samenwerken met bepaalde jihadistische groepen. Maar deze hebben de neiging om universalistisch te zijn, en hun doel is het opleggen van de islamitische wet aan de hele wereld. Wat zijn de toekomstkansen van een dergelijke coalitie?

Jihadi's zijn universalisten, net zoals seculiere westerlingen die globalizering nastreven. Maar zij zijn niet identiek, want het westerse project probeert alle anderen te domineren en zijn hegemonie overal op te leggen. Het valt ons elke dag direct aan via de globale media, via modeverschijnselen, door voorbeelden te stellen voor de jeugd, enzovoort. We worden ondergedompeld in deze globale culturele hegemonie. Het salafistisch universalisme is een soort marginaal alternatief. Men mag hen niet over dezelfde kam scheren als zij die streven naar globalisering. Zij vechten ook tegen onze vijand. Wij willen van geen enkele universalistische stroming weten, maar er zijn universalisten die ons vandaag aanvallen en winnen, en er zijn ook nonconformistische universalisten die de hegemonie van het Westen, de liberale universalisten, bevechten, en derhalve hic et nunc tactische bondgenoten zijn. Vooraleer hun project van een wereldomvattende islamitische staat kan worden gerealiseerd, zullen we nog vele veldslagen en conflicten uitvechten. En de globale liberale dominantie is een feit. Daarom roepen we iedereen op om samen met ons te strijden tegen deze hegemonie, dit status quo. Ik heb het liever over de realiteit van vandaag, dan over wat de toekomst zou kunnen brengen. Iedereen die zich kant tegen liberale hegemonie is nu onze medestander. Dat heeft niets vandoen met moraliteit, wel met strategie. Carl Schmitt zei ooit dat politiek begint met het onderscheid tussen vrienden en vijanden. Er bestaan geen eeuwige vrienden en geen eeuwige vijanden. Wij vechten tegen de bestaande universele hegemonie. Iedereen vecht daartegen voor zijn of haar eigen waardensysteem.

Om de samenhang te bewaren moeten we ook werk maken van een verlenging, verbreding, en van een bredere alliantie. Ik loop niet hoog op met de salafisten. Het zou veel beter zijn om samen te werken met traditionele Sufi's, bijvoorbeeld. Maar ik werk liever samen met de salafisten tegen een gemeenschappelijke vijand dan energie te verspillen door hen te bevechten en de grotere berdreiging te negeren.

Wie voor de globale liberale hegemonie is, is de vijand. Wie ertegen is, is een vriend. De eerste is geneigd om deze hegemonie te aanvaarden; de andere revolteert.

Wat is, in het licht van de recente gebeurtenissen in Libië, uw persoonlijke opvatting over Khaddafi?

President Medvedev beging een ware misdaad tegen Khaddafi en hielp mee met het in de stijgers zetten van een hele reeks interventies in de Arabische wereld. Dit was een echte misdaad, begaan door onze President. Aan zijn handen kleeft bloed. Hij is een collaborateur van het Westen. De verantwoordelijkheid voor de misdaad - die de moord op Khaddafi effectief was - ligt gedeeltelijk bij hem. Wij Eurazisten verdedigden Khaddafi, niet omdat we fans of supporters van hem of zijn Groene Boekje waren, maar om principiële redenen. Achter de opstand in Libië ging westerse hegemonie schuil, en die legde een bloedige chaos op. Toen Khaddafi viel, werd de westerse hegemonie sterker. Dat was onze nederlaag. Maar niet de eindnederlaag. Deze oorlog kent vele fasen. We verloren een veldslag, maar niet de oorlog. En misschien ontstaat er wel iets nieuws in Libië, want de situatie is momenteel heel onstabiel. Zo versterkte de Irakoorlog bijvoorbeeld de invloed van Iran in de regio, in tegenstelling tot wat de westerse hegemonisten oorspronkelijk hadden uitgestippeld.

Gezien de situatie in Syrië momenteel, herhaalt het scenario zichzelf. Al is het wel zo dat, met Poetin terug aan de macht, de situatie er veel beter voor staat. Hij is op zijn minst consequent in zijn steun aan President al-Assad. Mogelijk is dit niet voldoende om een westerse interventie in Syrië af te houden. Ik pleit ervoor dat Rusland zijn bondgenoot daadkrachtiger zou steunen met wapens, financiële middelen, enzovoort. De val van Libië was een nederlaag voor Rusland. De val van Syrië zou opnieuw een mislukking zijn.

Wat denkt u van Vladimir Poetin, en hoe is uw verstandhouding met hem?

Hij was veel beter dan Jeltsin. Hij redde Rusland in de jaren '90 van de volledige ineenstorting. Rusland stond op de rand van de catastrofe. Vóór de komst van Poetin hadden liberalen westerse stijl het voor het zeggen in de Russische politiek. Poetin herstelde de soevereiniteit van de Russische staat. Daarom werd ik een aanhanger van hem. Maar na 2003 zette Poetin zijn patriotische, Eurazische hervormingen stop, schoof hij de ontwikkeling van een echte nationale strategie opzij, en begon met het accomoderen van de economische liberalen die van Rusland een deel van het globaliseringsproject wilden maken. Daardoor verloor hij aan legitimiteit, en werd ik steeds kritischer ten opzichte van hem. In bepaalde gevallen werkte ik samen met mensen uit zijn entourage om hem te steunen in bepaalde beleidsdomeinen, en in andere domeinen stond ik lijnrecht tegenover hem. Toen Medvedev werd uitverkoren als zijn opvolger was dat een catastrofe, omdat de mensen rond hem allemaal liberalen waren. Ik was tegen Medvedev. Ik kantte me tegen hem, deels vanuit een Eurazistisch standpunt. Nu komt Poetin terug. Alle liberalen zijn tegen hem, en alle prowesterse krachten zijn tegen hem. Maar hijzelf heeft zijn houding tegenover hen nog niet verduidelijkt. Maar hij moet absoluut de steun van het Russische volk opnieuw verwerven. Anders kan hij onmogelijk verder doen. Hij bevindt zich in een kritische situatie, al lijkt hij dat niet te vatten. Hij twijfelt nog om de patriotische kant te kiezen. Hij denkt nog steun te kunnen vinden bij de liberalen, wat volkomen verkeerd is. Ik sta tegenwoordig minder kritisch tegenover hem dan vroeger, maar ik denk dat hij zich in een lastig parket bevindt. Indien hij verder aarzelt, zal hij mislukken. Ik heb recent een boek gepubliceerd, Putin Versus Putin, want zijn grootste vijand is hijzelf. Omdat hij twijfelt, verliest hij steeds meer de steun van het volk. Het Russische volk voelt zich bedrogen door hem. Hij is zoiets als een autoritaire leider zonder autoritair charisma. Ik heb in bepaalde gevallen met hem samengewerkt, maar heb mij ook tegen hem gekant in andere gevallen. Ik heb contact met hem. Maar er cirkelen zovele krachten rond hem. De liberalen en de Russische patrioten rondom hem zijn niet bepaald briljant te noemen, op intellectueel vlak. Daarom kan hij enkel vertrouwen op zichzef en zijn intuïtie. Maar intuïtie mag niet de enige bron van politieke beleidskeuzes en strategie zijn. Indien hij terug aan de macht komt zal hij gedwongen worden om terug te keren naar zijn vroeger antiwesters beleid, omdat onze maatschappij van nature antiwesters is. Rusland heeft een lange traditie van opstand tegen vreemde indringers en van hulp aan anderen die tegen onrechtvaardigheid strijden, en het Russische volk ziet de wereld door deze lens. Het zal geen genoegen nemen met een leider die bestuurt zonder rekening te houden met deze traditie.

Bron: Counter Currents

Published in Artikels

Wie niet gelooft dat een volgehouden propaganda en indoctrinatie tot resultaat kan leiden, moet de toespraak van IJzerwakevoorzitter Wim De Wit op de 11de uitgave van de IJzerwake van voorbije zondag  er maar eens op nalezen.

We zullen niet ingaan op de klaaglitanie over de zoveelste kaakslag die de machtige Walen ons de voorbije tijd weer hebben toegebracht en evenmin gaan we in op de nutteloze, en vanuit ideologisch standpunt volledig misplaatste, oproep tot eenheid met de V-partijen. (Vau-partijen? - nvdr.)

Wat ons echter met grote verbazing en vreugde trof,was de oproep van de voorzitter om uit de EU te treden en - straffer nog - om ook de NAVO uit België en België uit de Navo te bonjouren (als vredesboodschap kan dat tellen, nietwaar IJzerbedevaart? - nvdr.)!

Ook het feit dat de IJzerwakevoorzitter een pleidooi voor het inruilen van de euro voor een eigen nationale munt heeft gehouden, vinden wij een leuke verrassing.

Als je weet dat de IJzerwake - en dus de voorzitter daarvan - een spin-off van het Vlaams Belang vertegenwoordigt, mogen we dan aannemen dat ook die partij gewonnen is voor de standpunten die het N-SA reeds meer dan 5 jaar geleden heeft ontwikkeld en sindsdien met volharding propageert? Want inderdaad, wat de voorzitter nu voorstelt, zijn de eisen die het N-SA nu al 5 jaar verkondigt.

Nog maar enkele jaren terug, toen wij voor het eerst (en als eerste) in dit land het verlaten van de eurozone alsook van haar militaire verlengstuk, de NAVO, propageerden, werden wij door Vlaams Belangers voor halve gekken uitgemaakt.

Nu het zelfs voor de grootste politieke blinden duidelijk is geworden dat de EU en de euro ons naar een economische crash zonder weerga zullen leiden, zijn onze oorspronkelijke argumenten alomtegenwoordig. Dat de NAVO als instrument van het VS-imperialisme dienst doet om de soevereiniteit van vrije staten zoals Iran, Libië, Syrië en - niet te vergeten - ons eigen land te ondermijnen, dat wisten wij al van vóór de euro-crisis. En dat dit VS-imperialisme daarvoor het fort "Israël" gebruikt, dat moest toch al langer duidelijk zijn?

Nochtans meenden de nationalen van het Vlaams Belang dat verzet tegen de VS (en vooral tegen Israël) getuigde van een extreemlinkse opstelling, waarvan de leiding van het Belang ons liever beschuldigde dan van een ongemakkelijke extreemrechtse associatie. En nu moeten we meemaken dat de voorzitter van de IJzerwake de vermeende extreemlinkse slogans van het N-SA niet alleen onderschrijft, maar ze ook nog kopieert (of is het eerder plagieert?).

Het kan verkeren, zei Bredero.

Volgehouden propaganda en beïnvloeding, volgehouden vorming van kaders en militanten via onze organisatie, daar gaat het om. De rest zal ons vroeg of later volgen. En als zij door interne tweestrijd op een bepaald ogenblik  afhaken, dan is het onze tijd. De tijd voor nationale revolutie en het verlaten van de praat- en kletsbanken van de Belgische parlementen.

Published in Nieuws & Pers
Tuesday, 21 August 2012 20:20

De staatsveiligheid is de kluts kwijt

  • Saoedi-Arabië is bondgenoot van Amerika en Israël én de thuishaven van het wahabisme.
  • De Saoedische koninklijke familie is de behoedster van die fundamentalistische soennitische islamstrekking.
  • Turkije is een bondgenoot van de Amerikaans-Israëlische belangen en hebben de tweede grootste troepenmacht binnen de Navo, na de VSA.

In dat kluwen van internationale en vreemde belangen speelt onze elite de rol van kruiperige slijmbal. Het Belgische regime is een vazal van Amerikaans-Israëlische belangen.

Natuurlijk doen de betrokken grootmachten en hun bondgenoten (zoals Saoedi-Arabië) op het grondgebied van de vazalstaten (zoals België) wat ze willen. Zo nemen onze media de propaganda van de VSA en Israël over wat de berichtgeving over Syrië, Iran en Rusland betreft. En de Saoedi's exporteren hun "mensen van het eenheidsideaal" (ahl al-tawhid, want zo noemen de wahabieten zichzelf) naar overal waar  geen eigen cultuur meer bestaat en waar de lol- en speelcultuur van het ultraliberalisme ruim baan geeft aan de godsdienstwaan van ingevoerde vreemdelingen.

Je zou het kunnen zien als een genre "ontwikkelingshulp" van een bevriende natie, de Saoedische, geleverd aan een achterlijk liberaal regime. Hoogstwaarschijnlijk zien de Saoedi's dat zelf ook (zie de litanieën van Aboe Imran). En onze elite is te stom en te laks om te begrijpen wat er aan de hand is en wil bovenal de vrienden van haar vrienden niet voor het hoofd stoten.

De door de staatsveiligheid in het oog gehouden "joodse sekte" van het Vlaams Belang schaart zich dan weer helemaal achter de Amerikaans-Israëlische belangen. En dat terwijl diezelfde "sekte" beweert te strijden tegen de Belgische staat, waarvan de elite toch al in de handen van die belangen is. Als je zo veel gemeenschappelijke belangen hebt, waarom wil je er dan van scheiden, vraag ik mij af? En waarom bespioneert de staatsveiligeid het Vlaams Belang als die juist doet wat de Belgisch elite wil?

Diezelfde nationalen beweren verder dat ze ook en vooral tegen de  islam strijden, maar de bondgenoten van de Amerikanen en Israëli's zijn de meest extremistische wahabieten. En het zijn zij die extreme moslims in ons eigen land betalen en vormen.

Tevens zeggen die Vlaams Belang-intellectuelen dat ze tegen de toetreding van Turkije in de Europese Unie zijn. Maar de bondgenoten van de Amerikanen en Israëli's zijn de Turken, moslims binnen de NAVO (en dus binnen Europa). En ook de Turken zijn (nu) vrienden van de wahabieten.

En als de Amerikanen, de Israëli's, de Turken, de Saoedi's en de klunzen van de Navo Syrië willen gaan bekeren en daarna Iran een lesje willen leren ... dan staan  de Vlaams- nationalen klaar om samen met de Belgische mee te doen. Is er dan niemand op de Madou die Dewinter consequent denken kan leren? Of is iedereen daar even gek of onbekwaam? Maar ja, wat wil je als ze daar ook al pipo's in dienst nemen die het zelfs voor Geert Wilders te gortig maken. Dan moet het al vér gaan.

En dan klaagt de staatveiligheid nu de groeiende invloed van het wahabisme in eigen land aan. Je zou voor minder de kluts kwijtraken. Of zouden ze op die dienst dan niet doorhebben dat hun bazen dat bewust laten gebeuren vanwege geostrategische buitenlandse belangen, ten koste van de nationale?

Of gaat er te veel tijd verloren aan het zoeken naar neonazispoken? Niet moeilijk als je fantasten zoals die van het AFF als informant gebruikt. hier meer over

Lees hier meer over de financiering van islamscholen in België door Saudi-Arabië.

Published in Blog

 

Spanje staat klaar om als klein visje #3 door de grote boze oceaan verzwolgen te worden. Spooksteden in het midden van nergens, een recentelijk gesloten luchthaven Madrid-Zuid (op 200km van Madrid), een bankrun van €100 miljard op drie maanden (wat niet handig is wanneer je vooral aandoenlijke zombiebankjes hebt)... Enfin, we weten het ondertussen wel. Double-dip recession, want wee het gebeente van wie het woord depressie durft te gebruiken.

Maar Spanje is voor velen dan ook grotendeels een paellabestemming.  De Spanjaard is mañana en moet je niet mee laten draaien in het Germaansch calvinisme van de Noord-Europeanen... Behalve natuurlijk de Catalaan, de Vlaming van het Zuiden, de dierenrechtenactivist, de antifascistische nationalist, toonbeeld voor de N-VA... Oeps.

De herfinanciering (en voorzichtige nationalisering maar dat mag niet) van de Spaanse banken door de LTRO's van de EU heeft weinig uitgehaald. En met stijgende rente en dalende investeringen, dreigt de financiële gezondheid over de kop te gaan. En dat geldt ook voor Catalonië, waar Spanje's grootste probleemkind Bankia ligt.

De oplossing voor Catalonië? Wel, de autonome regio roept nu op dat de federale overheid vooruit moet met centraal gestuurde regionale herstellingsplannen, want anders houden zij het zelf niet vol. De federalisering van Spanje houdt in dat zowat de helft van de belastingen door de regio's zelf geïnd en gespendeerd worden. Dat werkte in het voordeel van de Catalanen, tot de immo ineenstortte en men nu met zo'n 13 miljard euro aan schulden voor dit jaar zit, dat ze met haar eigen draagvlak niet meer kan herfinancieren. Dat is overigens meer dan 1/3de van de totale 36 miljard EUR, terwijl de regio zelf voor niet meer dan 1/5de van de nationale economie staat, mooi rolmodel.

Maar Catalonië kan dan toch zelf naar de internationale markt stappen? Wel, niet wanneer je zelf schuldig bent aan de onlangs weer verlaagde rating (alsof het iets zou uitmaken in een tijd dat zelfs Duitsland haar obligaties niet aan de man krijgt). De ECB dan? Ja, zouden ze wel willen, dan zijn zij volledig van de 'Spaanse dwingelandij' verlost. En hier komen we dan ook aan de clou van het verhaal.

Om herfinanciering van de ECB te krijgen, zullen lidstaten moeten gehoorzamen aan het plan Merkel: het Europees Fiscaal Pact. Dat legt vanaf 2013 strenge regels op aan de individuele begrotingen, gecontroleerd vanuit Brussel. Haal je die niet, dan privatiseer je nog maar wat meer.

De 'nationalistische' regering van Catalonië staat achter dit pact, de regerende coalitie was dan ook reeds toen de socialistische regering in Spanje aan de macht was in de sociale uitgaven aan het kappen. En die weg (nu onder rechtsliberale federale regering) wil zij verder op. Door nu de fiscale autonomie over te dragen aan het neoliberale project van Brussel, komt Catalonië zo dichter bij een 'stabiele' (uche) 'autonomie' (kuch) binnen een 'verenigd' (proest) 'Europa der Volkeren' (hatsjie!). En gezien de ondemocratische en financieelkapitalistische structuur van de EU is het een dwaling te denken dat hier ooit een sociaal project uit voort kan komen. Laat staan dat de Catalaanse regerende CDC dat ooit zou steunen.

En wie had hier ook alweer een geforceerde fiscale unie voorspeld? Juist.

Trouwens, iemand die niet akkoord ging met dat Pact is nog zo'n jacobijns gedrocht, het Verenigd Koninkrijk. Hoe gaat het eigenlijk op dat eiland? Onafhankelijk Ierland heeft gisteren in een referendum ook voor het Pact gestemd. Nog zo'n 'nationalistisch' toonbeeld, 14% werkloos, ineenstorting van het BBP en 70.000 man die het land vorig jaar uitgevlucht zijn, op zoek naar betere oorden. Hm! Met zulke cijfers zie je dat ook zij een ineenstorting van hun belastinginkomen mogen verwachten. Daarmee wordt het Fiscaal Pact óf een dode letter óf een sociaal bloedbad.

En dan is er Schotland, waar de SNP deze maand haar Yes-campagne gelanceerd heeft voor het onafhankelijkheidsreferendum in 2014. De SNP, nog zo'n broertje van de hoera-identitairen van de N-VA, wil Schotland in de Europese Unie als onafhankelijke lidstaat, met de euro en de hele reutemeteut. Maar dat kunnen de Schotten heus wel, want zij hebben olie. Afgezien van dat het onzeker is hoe zij die van het Verenigd Koninkrijk gaan lospeuteren, is er nog steeds Peak Oil in 2015. Hoe wil Schotland daarop een eigen economische toekomst uitbouwen? En gaat zij de megaleningen om haar banken het hoofd boven water te houden aan Londen terugbetalen? Het Schots draagvlak is op dat vlak nog meer miserabel dan dat van Catalonië.

Of... zal men in dat referendum niet gewoon besluiten dat het beter is Schotland binnen een meer coherente, versatiele en niet-EU-gehorige Britse Unie te houden? Niet dat wij het land van 'The City' verdedigen, maar het gaat hier om het mechanisme.

Gezien de afslachting van pro-besparingspartijen in recente verkiezingen (Duitsland, Frankrijk, Griekenland etc.), zullen wij de komende jaren een wederopstanding van sociale partijen zien, om nog niet van een sociale (en nationale) revolutie tegen Europa te spreken. Waar staan we dan met de pseudonationalistische neoliberalen zoals de CDC, Fine Gael, SNP en de N-VA?

Wij zagen dit als eersten al van ver aankomen en nu volgt dan ook een nieuwe voorspelling: regionalistische partijen worden de komende jaren ideologisch ontmaskerd als universalistische fascisten en electoraal weggevaagd als neoliberale verraders. Quebec is al voorgegaan, maar dat lijkt iedereen moedwillig te vergeten. En ook de N-VA kan maar zolang nog de façade hooghouden.

Ons alternatief is dat economisch-compatibele regio's een tegenunie oprichten naast de Europese.  Of dit nu een Belgische Unie moet worden, een Noordwest-Europese of een sexy Delta-Unie, dat doet er niet toe. Of Wallonië en Vlaanderen daarbinnen aparte lidstaten worden, dat doet er ook niet toe, vandaar dat wij altijd vanuit een post-Belgische context denken. Als zowel Vlaanderen en Wallonië een sociale politiek willen voeren, dan moeten wij samen een vuist tegen de neoliberale EU kunnen ballen. Waarom zou een sociale Noordwest-Europese Unie niet kunnen maar een asociale Europese Unie wel? Wij laten ons niet vangen door dezelfde dwalingen als economische analfabeten, de tafelspringers bij de N-VA.

Als nationalisme nog een toekomst wil als strijdmiddel tegen de dictatuur van Berlijn, Brussel en Frankfurt, dan moet zij pragmatisch kunnen zijn op dit vlak. Als het Vlaams Belang haar sociaal-economisch programma waar wil maken, dan zal zij moeten beseffen dat Vlaanderen dit draagvlak net zo min heeft als Catalonië en Schotland (cfr. Dexia-debacle). Wij leven reeds in een post-Belgische context, de onafhankelijkheidsstrijd moet geen "landerisation" worden, zoals het Front National dat noemt, maar een échte monetaire, fiscale en economische zelfbeschikking.

Published in Artikels
Wednesday, 16 May 2012 09:38

Het einde van de Chinese groei

Even op een rijtje zetten hoe het groeimodel van China werkt:

Export afgewerkte producten groeit => Import grondstoffen groeit => Positieve overschotten op de handelsbalans => Vrije cash flow => Genoeg geld voor interne marktontwikkeling => Volledige steden uit de woestijngrond stampen om de aannemers mee bezig te houden => Welvaart stijgt => Afzetmarkt westerse luxegoederen groeit.

Prachtig systeem! Wat kan daar nu mee misgaan! Wel, als de wereldeconomie aan de Nux Vomica zit, dan begint de vraag naar Chinese producten ook te kwakkelen. Dus:

Export stagneert => De overschotten op de handelsbalans worden tekorten => Minder geld in overschot => Vrije cash flow neemt af => Kredietlijnen voor onnodige projecten worden strenger => Minder projecten => Import grondstoffen neemt af => Aannemers gaan zich vervelen => Welvaart stagneert => Afzetmarkt westerse luxegoederen stagneert.

En aan de laatste cijfers te zien, zitten we zo onderhand aan dit keerpunt.

Tot dusver volgt iedereen, maar wat betekent dit nu voor de toekomst? Een harde landing voor de Chinese economie? Niet zo snel, China zit nog niet aan een 'credit bubble', maar de olievlek is zichtbaar in diepte en breedte aan het uitdeinen (het is moeilijk om een spookstad of tien te verbergen).

Het groeimodel van China (zo'n +2% per maand) vereist dat de constante expansie van de exportmarkt hand-in-hand gaat met een expansie van de interne markt. Maar dat is dus de limiet aan het bereiken. Dan kan China beslissen te doen alsof er niets aan het handje is en uiteindelijk een flinke crash meemaken. Of heel Groots (alles is Groots in China) het roer omgooien.

Zolang we ons aan standaard economische theorie houden, zal China dus zelf beslissen om de groei af te remmen. En hier zit het addertje. Of beter: een kuil aan kronkelende adders.

Een communistisch land wil gerust wat kapitalistisch doen als het toch onvoorwaardelijke groei betekent, maar zal het zich aan de regels houden wanneer ze de kraan moet dichtdraaien? Volgens die regels zal China dan immers moeten privatiseren. Zo schuif je de schulden en groei af van de publieke sector en krijg je een buffer in de private. Maar zo schuif je ook de politieke macht af, eerst naar de nieuwe economische elite maar daarna ook naar het volk. Niet alleen zal de huidige politieke elite daar weinig zin in hebben, een groot deel van de bevolking heeft nog niet kunnen genieten van die grote groei en zal zich dan behoorlijk verbaal maken. En er zijn nu al genoeg rellen. Als dat balletje aan het rollen gaat, zullen we ook de roep naar 'democratisering' zien. En de grote private magnaten (die niet onder controle van de Communistische Partij zitten) gaan ook hun invloed laten gelden (kijk naar Rusland). Wie denkt dat China dit vreedzaam zal oplossen, die kent het land niet goed. Wordt nog gezellig!

Dat is de interne markt. Nog leuker is de impact voor de wereldeconomie. In dit geval zullen de grondstoffenmarkten imploderen. En dat is geen overdreven woordgebruik, de wereldwijde staalsector drijft zowat uitsluitend op Chinese vraag. En van hetzelfde voor olie, wat toevallig zal samenvallen met Peak Oil in 2015. Dat is een flinke streep door de rekening voor een hele rits landen, het complete Afrikaanse continent bijvoorbeeld.

En dan hebben we het nog niet gehad over de absurde monetaire reserves die China heeft aangelegd. Dit is een oorlogskas die doet vermoeden dat China zich inderdaad voorbereidt op een dergelijke ommezwaai, maar het heft in eigen handen wil houden. Nu al zien wij Chinese investeerders over heel de wereld, op zoek naar voet aan de grond te krijgen door investeringen en overnames. Maar als dat beleid wordt, dan zal de yuan gaan appreciëren. Het wordt dan makkelijker naar China te exporteren zou je denken, maar zij die hiertoe oproepen doen dat vanuit de logica zo een graantje van het huidige Chinese groeimodel mee te kunnen pikken. Die houden dus geen rekening met een ommezwaai en wat voor een impact dat zal hebben op de euro en de dollar. Investeerdersvertrouwen zal verschuiven naar de yuan, wat geen goed nieuws is voor de westerse schuldenbergen.

Concluderend twee dingen. Ten eerste, het bamboegordijn zal de komende jaren opgeheven worden. De rode draak ontwaakt, het gele gevaar, blabla - maar je kan je toch wel eens beginnen af te vragen hoe als landje van 11 miljoen (of straks 7 miljoen) de belangen van je volk te behartigen tegenover zo'n moloch. Iets zegt ons dat er heel wat minder handjes met de Dalai Lama zullen worden geschud.

Ten tweede, dat China er economisch nog redelijk goed voorstaat, wil nog niet zeggen dat de wereldeconomie gered is. De financiële markt is nog altijd gebroken. De Amerikaanse schuldencrisis is nog lang niet opgelost en haar imperialisme in het Midden Oosten is evenmin good for business. Oh ja, en naar het schijnt is de Europese Unie ook niet zo'n succesverhaal. Mocht de wereldeconomie volledig instorten, dan zal China zich alsnog aan een crash van haar productieve economie mogen verwachten.

En als je het ontwaken van de rode draak zorgwekkend vindt, dan moet je hem eens zien struikelen.

Published in Artikels

Hoewel het Westen in volle expansie probeert te blijven, als het moet zelfs met de Moslimbroeders en door het verbreken van internationale arrestatieverdragen, kan men zo onderhand akte beginnen nemen van de toenemende oppositie van de BRICS, met name China.

Dus wat is er waar van dat Gele Gevaar? Wel, de Currency Wars zijn niet nieuw, maar de laatste tijd lijkt het alsof de "munt" in "muntoorlog" slechts een deel van het verhaal is.

Alvorens naar Europa te kijken moeten wij echter eerst een omweg maken via...

Azië: Passieve oorlog in de Pacifische oceaan

Eerst en vooral een kleine opsomming van waar de Stars & Stripes de laatste tijd het nieuws mee haalt in het Verre Oosten:

Wel, voor de een is het de oorzaak, voor de ander het gevolg, maar China is zich de laatste tijd ook nogal thalassocratisch aan het gedragen.

Betekent dit dat schuilkelders binnenkort een goede investering worden vanwege Wereldoorlog 3? Dat (nog) niet, maar kijk eens naar Japan en Zuid-Korea. Dankzij nepbedreiging Noord-Korea blijven deze stevig in de zak van de VSA, hetgeen zich vertaalt in 'gelegitimeerde' (wat?) militaire aanwezigheid, maar ook dat de twee mee gaan in het olie-embargo op Iran. En dat brengt ons bij...

Europa: China wil ons toch oh zo graag uit de nood helpen

China is toch zo bezorgd om ons, nu dat ze haar aandeel in de Amerikaanse staatsschuld afbouwt wil China dolgraag yuans in het Europese gat pompen. Ik herhaal: China wil dolgraag yuans pompen. Lees: zij vraagt erkenning voor de Renminbi als reservemunt.

Ziet iedereen hier een mooie analogie ontstaan met de pseudo-zeeslag hierboven, gezien het huidige aandeel van de USDollar in de Europese schuldenzee?

En voor wat hoort wat, dus daar tegenover staat dat wij China als markteconomie moeten erkennen en de handelsrestricties opheffen. Alleen maar normaal, daar China de laatste jaren opvallend aanwezig is geworden op het Oude Continent en ook België wordt geviseerd.

Maarre... dat is toch oud nieuws van oktober jongstleden? Inderdaad, en dit aanbod was al van de hand gedaan door de Europese Commissarissen. Maar nu dat China niet meespeelt met de Westerse agitaties t.a.v. Syrië en het olie-embargo in Iran omzeilt, moet je weten hoe laat het is wanneer zij dat aanbod vandaag gewoon weer herhalen. Allemaal onder de mantel van de liefde, als je het wil geloven.

En dit is waar het interessant wordt. Met wat er allemaal gaande is de laatste maanden, hoeft het niet te verbazen dat China de kans aangrijpt om haar buitenlands beleid aan dat van de VSA te toetsen. En Europa dient als speelbal. Dat gaat ongeveer zo:

VSA: "Iran is slecht want bommen, Saoedi Arabië zal wel compenseren, denken wij. Jullie hebben geld nodig, onze technocraten zullen jullie wel uitleggen hoe de Euro eenzelfde succesverhaal als de USDollar kan worden. En als jullie niet ja-knikken, dan leggen wij ook sancties aan jullie op."

China: "Jullie hebben olie nodig, Iran heeft olie. Jullie hebben geld nodig, wij hebben geld. En het enige wat wij in ruil vragen zijn wat betere handelsrelaties. Klinkt goed, toch?"

Men ziet olie en schulden, maar achter de schermen vechten oude en nieuwe invloedssferen een geopolitiek spel uit. Natuurlijk is de Europese Unie een transatlantisch verbond zonder notenswaardige interne politieke oppositie, dus wij hoeven ons geen illusies te maken over plotse omwentelingen op dat vlak. Deze Westerse hegemonie staat echter wel op alle fronten onder druk. Nu dat de BRICS en met name China (en allicht met uitzondering van India) hun invloed pro-actief laten gelden, blijft het dus maar de vraag hoe lang het duurt alvorens de eerste barsten zichtbaar worden.

Conclusie

Het is makkelijk gezegd dat kiezen tussen China en de VSA het kiezen tussen de pest en de cholera is (en de PVDA is hier nu al de Chinapartij, dus voor wie een voorproefje van de cholera wil...). Maar op dit moment hebben wij toch geen soeverein beleid, Europa is de speelbal van de grote spelers en komt er hoe dan ook bekaaid uit.

Daarom blijft de centrale vraag: hoe kunnen wij respect voor onze soevereiniteit afdwingen en wie is vervolgens bereid daarin mee te gaan? Een ding is zeker, met de Europese Unie en het schiet-in-je-eigen-voet beleid zal dat niet lukken, dus over prioriteiten hoeft geen twijfel te bestaan.

Published in Artikels
Sunday, 01 April 2012 21:56

Weg met de NAVO!

Op 1 april kon men drie dingen doen: een aprilgrap maken over Bart De Wever zijn joodse connectie, Vlaanderens mooiste wielerronde bekijken OF strijden voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen et al.

Wanneer men op een serieuze manier over de onafhankelijk van Vlaanderen spreekt, zou dit ook moeten inhouden dat Vlaanderen een eigen buitenlandse beleid kan voeren. Dit houdt dus niet in dat Vlaanderen bezet kan worden door buitenlandse mogendheden zoals de EU, de NAVO en de VSA. Wij hebben geen nood aan kernbommen in Kleine Brogel en grote kantoorgebouwen in Brussel die daar als chantagemiddel liggen om ons naar de trans-Atlantische pijpen te doen dansen. Wij hebben het recht om ons eigen lot in handen te nemen.

Dit recht geldt overigens voor alle volkeren ter wereld. Wij doen niet mee aan de hetze tegen de legitieme regeringen in Iran en Syrië en wij verwerpen met klem elke vorm van interventie en elke vorm van sancties. De grote olielobby"s en het militair-industriële complex hebben natuurlijk ook geen last van al deze opgezette 'Arabische revoluties' die massamigratie en terreur met zich meebrengen. Integendeel, het brengt hen nog goed op ook. Bloeddiamanten zijn zo jaren negentig, vandaag kunnen wij spreken van bloeddollars, synoniem voor petrodollars.

Als nationaaldemocraten juichen wij dan ook toe dat hiertegen vandaag een groot protest werd georganiseerd.

Dit protest wordt ook door ons gedragen en het zal de komende jaren sowieso een van de speerpunten van politiek activisme blijven.

NATO Game Over!

Published in Blog
Page 1 of 2

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter