Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home N-SA

Monday22 October 2018

N-SA

N-SA

In 2005 begon Filip Dewinter, in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, met een electorale strategie gericht op de joodse gemeenschap. Het was natuurlijk ietwat te doorzichtig en weinig geloofwaardig, maar toch was een dergelijke antisemitische strategie politiek te begrijpen. Inderdaad nog altijd antisemitisch, want de joden voor de kar denken te kunnen spannen voor eigen gewin moet men niet met filosemitisme verwarren.

Hoewel Dewinter nu voor 2012 forfait geeft aan De Wever, is aan zijn pro-joods discours niets veranderd. Integendeel, het is uitgebreid en uitgediept tot het punt waar het Vlaams Belang in de publieke opinie weinig meer is dan een anti-islam partij. De ergernis van zijn klassieke achterban in deze kan Dewinter natuurlijk weinig schelen. Aan betrouwbare en geloofwaardige protégés als Tanguy Veys heeft hij immers duizend keer meer dan onverbeterlijke romantici zoals Francis van den Eynde. En aan politiek onbekwame nostalgici van de Vlaamse beweging moet niet eens aandacht worden besteed. Niet om neerbuigend te doen, maar gezien hun gebrek aan analyse, is de maatschappelijke relevantie het equivalent van de betweter aan de toog. Neem het aan van de beroepspolitici, die zich zeer bewust zijn van de onmogelijkheid tot protest vanuit de basis.

Want inderdaad, men moet zich hier niet aan ergeren, het moet niet storen. Wat wel moet storen, is dat men de big picture uit het oog verliest. Waarom vraagt niemand zich af wat voor agenda achter het voortzetten van dit 'pro-joods' beleid zit? Waarom die algemene verbazing, ook bij de joodse gemeenschap (o.a. Open VLD'er Marinower en Joods Actueel), wanneer Dewinter zijn strategie perfect te verklaren valt zolang men even ophoudt met hysterisch te fulmineren, en gewoon een nuchtere analyse maakt?

Hoog tijd om de geschiedenis in te duiken, beginnend met het jaar na de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen van 2006.

2007: Het Front National wordt levend begraven

In de Franse politiek was 2007 een bewogen jaar. Toen waren het de legislatieve verkiezingen waarin Sarkozy, terend op de rellen in de Banlieues, een populistische agenda gebruikte om op de troon geheven te worden. Dit ging gepaard met een aanzienlijke nederlaag voor het Front National (FN), waarna haar burgemeesters en tal van kopstukken het zinkend schip geleidelijk verlieten. Met de lokale verkiezingen van 2008 werd deze trend nog eens bevestigd.

Vandaag zou het Vlaams Belang zich hier vast mee kunnen identificeren, destijds had de partij echter de hoogmoed om het FN levend te begraven, onder andere in een artikel in het partijblad namens toenmalig europarlementariër Koen Dillen. (1)

Maar wat valt hieruit af te leiden? Waarom werkt het VB actief mee aan de desintegratie van wat ooit de autoriteit was voor hun eigen politiek? De hele geschiedenis tussen het FN en het VB (iets dat sowieso precair was gezien hun divergerende standpunten) werd vergeten, net als wijlen vader Dillen zijn 'efforts' in deze. Niet voor niets werd FN-europarlementariër Carl Lang toen als enige nog door het VB naar voren geschoven. Niet toevallig zou deze in 2008 de partij dan ook verlaten, om in 2009 een eigen partij op te richten (de 'Parti de la France').

2008: Het begin van een internationale strategie

In januari 2008 startte Filip Dewinter met 'Steden tegen Islamisering' (STI). Dewinter zijn bedoeling was een amalgaam van Europese partijen te verzamelen onder zijn initiatief. Maar al te goed wetende dat het oude FN nooit mee zou gaan in dit gebeuren, moesten dergelijke obstakels (die altijd geweigerd hebben een islamofoob discours aan te nemen) uit de weg worden geruimd.

Het zou echter niet zo'n vaart lopen. Op kritiek uit Vlaanderen viel lang te wachten (buiten het N-SA dan), maar in Frankrijk zelf was men toch een stuk meer uitgeslapen. Terecht opgemerkt door Jules Van den Berghe van VOXNR (2) is de naam 'Steden tegen Islamisering' alleen al veelzeggend. Niet naties, niet volkeren, nee, de steden moeten voortaan ageren.

Bij Fransen stoot zoiets tegen de borst, het is je reinste etnocommunautarisme. Maar toegegeven, de toekomst van het FN was destijds nog onzeker. Stromingen aan Dewinter zijn VB compatibel, zoals de Franse identitairen (Robert Spieler, Fabrice Robert...) en Carl Lang, leken het politieke vacuüm op te kunnen vullen met hun eigen lijsten. Het was bovendien de tijd van SIOE (Stop Islamisation of Europe), dat zowel gehoor vond bij het VB als bij de Partij Voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders.

Wie niet waagt die niet wint dus, Frankrijk moest het nog even zelf uitzoeken, maar de gedroomde alliantie met Nederland (al sinds Fortuyn zocht men deze) leek eindelijk mogelijk. Hier kwam echter binnen een maand de eerste kink in de kabel. Geert Wilders zijn vrees voor geassocieerd te worden met alles wat nationalistisch ruikt, leidde tot een breuk tussen de PVV en SIOE nog voor de eerste manifestatie in Den Haag (februari 2008), waar uiteindelijk maar een paar man kwam opdagen. Na een klacht vanwege haatdragende en racistische teksten op de website van SIOE Nederland, kwam gelijk een einde aan de link tussen Dewinter en Wilders, en daarmee tussen STI en de PVV.

Het begon al goed, maar het wordt nog beter. SIOE en diens Deense voorloper SIAD vielen nog voor 2010 uiteen, wat Dewinter zijn project nagenoeg isoleerde. Ondanks halfslachtige steun van onder andere de Italiaanse Lega Nord en de Oostenrijkse FPÖ, kwam het nog niet tot de verhoopte dynamiek. Deze partijen, hoe vreemd het ook mag klinken, zagen hun prioriteiten toch voornamelijk in het binnenland, waar hun regeringsdeelname prioriteit krijgt over de internationale ambities van Vlaanderens bad boy.

Dit werd pijnlijk duidelijk in het weekend van 19 september 2008, toen Dewinter een eerste anti-islamiseringscongres waagde in Keulen. De verwachte 1.500 man werden er uiteindelijk 300, maar vooral Le Pen schitterde in afwezigheid. De man was immers op de affiche gezet als spreker, maar spoedig repliceerde hij dat de organisatoren "leugenaars zijn" en dat hij nooit had toegezegd om aan het congres deel te nemen. Dit had weinig met rancune te maken, maar alles met dat het FN in het algemeen en Le Pen in het bijzonder zich nooit met dergelijke stromingen heeft willen associëren. Of er een bewuste strategie achter deze miscommunicatie zat, dat is speculatie. Zeker is wel dat het de verschillen verder heeft uitvergroot. Maar over Frankrijk later meer.

Voor Dewinter waren de buurlan... sorry, buursteden, in de eerste plaats nodig. Men moest niet begaan zijn met nationale en internationale politiek, Dewinter zijn strategie was bewust op deze kortzichtigheid gestoeld. De economische analyse van immigratie mocht er niet toe doen, het moest herleid worden tot een NIMBY (Not In My Back Yard) houding tegenover de islam tout court. Dewinter zijn ambities zouden niet lang in het isolement blijven, maar moesten wel nieuwe vormen aannemen.

2009: Duitsland

In Duitsland vond Dewinter aanhang bij de regionale 'Burgerbewegung' Pro Köln en Pro NRW. Niet zo burgerlijk gezien de dubieuze financiers (Patrik Brinkmann) en al helemaal geen beweging gezien de beperkte mobilisatiekracht (met het laatste VB-congres was de Pro-bus aangevuld met toeristen die absoluut niet achter de Burgerbewegung stonden). Maar evenmin Duits geörienteerd, zoals de naam al doet vermoeden. Dit was precies wat Dewinter zocht, want ondanks ook eventjes Die Republikaner te frequenteren (die nog altijd groter zijn dan de Burgerbewegung), was een natiewijde partij voor Europa's grootste land toch niet conform de STI-strategie.

Elke internationale politieke strategie komt echter met een vaak ongewilde bagage, het is niet alsof de Burgerbewegung uit het luchtledige is komen vallen. Hier schuilt immers een netwerk achter van donkerblauwe, neoconservatieve, pro-atlantische en gereformeerd christelijke groeperingen (PI-news.net, Pax Europa, JDL...)

Nu moet natuurlijk niet zomaar aan guilt by association gedaan worden. Het N-SA heeft omwille van haar eigen internationale strategie ook een resem ongewenste neveneffecten ondervonden. Maar wat wel moet gezegd zijn is dat deze strategie in de eerste en de laatste plaats gericht was op een sociale strijd, niet op racisme, extremisme of (zoals Dewinter) asociale islamofobie. En daarbij is het afstand nemen van dergelijke bagage geen teken van forfait, maar een consequent voortzetten van de strategie. In deze zin is het N-SA dan ook eerlijk gebleven, er is nooit afgeweken van de lijn en er is navenant ingegrepen wanneer het te gortig werd.

Kan hetzelfde gezegd worden van Dewinter? Dat het N-SA zich distantieert van de producten van de burgerij, de met haatblogs zoals het AFF gecultiveerde neonazi's e tutti quanti, is een feit. Zij zijn schaduworganisaties, symbolische producten van een bron waar het N-SA juist tegen strijdt. Maar distantieert Dewinter zich van zijn 'Duitse' associaties? Lezen we daarvoor het charter van STI. (3) Zo spreekt het over de "Westerse wereld in het algemeen", dus inclusief de VSA en Israël. Combineer dit met "de ideeën van de Verlichting" en "het liberalisme", dan betekent dat impliciet ook het systeem van consumentisme, financieel kapitalisme en de supranationale economische orde. Op vlak van economische belangen is Duitsland vandaag Vlaanderens objectieve vijand, maar dit mocht voor STI niet in de weg staan. Nu goed, niet alsof het VB zelf deze economische analyse maakt, maar toch...

Ten slotte wordt met de beschuldiging t.a.v. "moskeeën als katalysatoren voor de islamisering van de stadswijken [...] waarmee zij een rem vormen op de integratie van moslimminderheden" bewezen dat voor STI de islam gecastreerd moet worden om mee te gaan in een met "Westerse waarden en normen" (consumentisme, liberalisme etc.) compatibel niemendalletje. Iedereen gelijk voor de wet (van de markt).

Alleszins, met het STI netwerk nu wat meer uitgebreid, waagde Dewinter op 9 mei 2009 een tweede uitval op Keulen. Dit keer waren ze met 500 en werd het FN ingeruild voor Robert Spieler van Alsace d'Abord (nul verkozenen). Tegenover het jaar voordien ongetwijfeld een tweede keus, daar deze nooit zo veel volk op been zou kunnen brengen als het FN. Dit contact wordt nog altijd onderhouden door Hilde de Lobel van de (pseudo-)intellectualistische Delta Stichting. Hetgeen nog maar eens aantoont welke relevantie de 'radicale' en 'onafhankelijke' Vlaamse beweging heeft. Voor de Delta Stichting en diens 'nieuwrechtse volksnationalisten' is Alsace d'Abord goed, want identitair.

Maar deze identitaire fetish doet vergeten dat hun thema's perfect te convergeren zijn met die van het Westers populisme. Fabrice Lauffenburger, voormalig voorzitter van Jeunes Alsace (jongerenafdeling Alsace d'Abord) vatte de identitaire strijd mooi samen in politieke termen: "Wij zijn verheugd met vast te stellen dat de joden eindelijk begrepen hebben dat een multicultureel Europa nog veel antisemitischer is dan een blank Europa." (4)

Identitairen die deze (in meerdere opzichten perverse) redenering niet expliciet of impliciet volgen, sluiten zich buiten het politieke spel van Alsace d'Abord, les Identitaires (Fabrice Robert) én het Vlaams Belang. Dat hoeft niet eens rond geld te draaien zoals bij het VB vaak wordt gealludeerd, in Frankrijk gaat men ook gratis mee in deze redenering. Op het risico af alle identitairen nu deterministisch als nuttige idioten neer te zetten, zit het probleem dus wel stukken fundamenteler. Nuchter bekeken is een politieke tegenbeweging vanuit deze middens allicht onmogelijk..

Maar het is wel sowieso de moeite waard hier te onthouden dat het wederom om een regionale partij gaat. Nog zo eentje voor de lijst is Josep Anglada i Rius van Plataforma per Catalunya. De rest van de sprekerslijst werd, buiten misschien de FPÖ, aangevuld met nietszeggende figuren.

2010: Het Front National slaat terug

Terwijl STI zo ver ging de micropartij Mouvement National Républicain (MNR, nul verkozenen) uit te nodigen om zichzelf ervan te overtuigen dat er geen andere stem meer te horen was in Frankrijk, stelde Marine Le Pen in juli 2009 een interessant precedent bij de vervroegde lokale verkiezingen in Hénin-Beaumont. Hoewel een monsterverbond het FN nipt van de overwinning hield (47%), was vooral het vernieuwd concept opmerkelijk. Geen verwijzingen naar de partij, geen populisme, maar een boodschap voor de zwoegende Fransman, geteisterd door hoge belastingen, bureaucratie etc. De eerlijke economie tegen de politieke corruptie, het imago van een realistische politiek. Helaas was het geen realistische economische analyse, daar de werkloze tot schuldige in plaats van slachtoffer werd uitgeroepen (een beetje zoals Vlaamsnationalisten naar Wallonië kijken). Het was dus een economisch rechts discours voor een economisch links electoraat.

Toch was de boodschap duidelijk: het Front National is terug. Ook met de Europese verkiezingen van dat jaar, rijfde het FN drie verkozenen binnen. Ondertussen werd een totale comeback richting de regionale verkiezingen van 2010 gepland, waarbij de continuïteit veilig gesteld werd met 118 verkozenen. De partijen waarmee STI zich trachtte te profileren in Frankrijk, haalden wederom nul verkozenen.

De volgende étappe in de vernieuwing van het FN, waren haar interne verkiezingen voor het voorzitterschap en het Centrale Comité in januari 2011, die in tegenstelling tot het Vlaams Belang wel degelijk democratisch georganiseerd worden. Nu kan men argumenteren, er is ook geen beweging achter het VB, maar daartegenover staat het argument dat het VB de beweging kapot heeft gemaakt. Wat overblijft van de ('radicale') Vlaamse beweging is niet meer dan het nostalgische product van een bewuste marginalisering, waarbij 'partijdissidenten' zoals Francis van den Eynde de exponenten zijn. Een marginalisering, met als enige nut elk realistisch alternatief uit te sluiten. En dat staat dan nog los van voornoemd fundamenteel probleem met identitairen en politiek an sich.

Niet zo in Frankrijk, waar het FN kan teren op een zeer sterke buitenparlementaire beweging, wat de kandidaten voor de voorzittersverkiezingen ook aanzette tot het bijsturen van hun programma. Marine Le Pen, die voordien met de liberale en populistische lijn aan het flirten was (o.a. door het buitenwerken van figuren zoals Alain Soral), werd onder druk aangezet tot een meer sociale en economische analyse, ver verwijderd van het islamofobe en regionalistische discours waarmee Dewinter hoopt "Europees rechts" te domineren.

2011: Het Front National vernieuwt, Dewinter volhardt


Met de overwinning van Marine Le Pen in januari 2011 krijgt het FN een bewonderenswaardige lijn. Zo weigert de nieuwe Le Pen een verbond te sluiten met de andere partijen (in sterk contrast tot de Forza Flandria strategie), en verbaast ze in een interview in de Israëlische krant Haaretz, waar ze geen ruimte laat voor antisemitisme én filosemitisme (in sterk contrast tot de STI-strategie). (5) De lijn is verre van perfect vanzelfsprekend, hoewel er een zeer reële kans bestaat dat Marine Le Pen doorstoot naar de tweede ronde van de presidentsverkiezingen in 2012, stelt ze zich vooralsnog niet op als staatsvrouw voor alle Fransen. Maar dat terzijde.

Wat echter van belang is, Dewinter heeft met zijn STI-strategie gemikt, maar heeft hij ook gemist? Zijn verhoopte hegemonie op Europees rechts via het islamofobe populisme, heeft geresulteerd in een vele malen zwakker Vlaams Belang, tegenover een vele malen sterker Front National. In deze zin heeft Dewinter dus wel degelijk gemist door op het dubieuze succes van regionale partijen te mikken, inclusief zijn eigen partij.

Op handen en knieën terugkrabbelend, kwam dan ook een hilarisch communiqué uit omtrent het bezoek van Marine Le Pen aan de partij: "Dat kwam door interne verdeeldheid binnen het FN en door een aantal provocatieve uitlatingen van Jean-Marie Le Pen, waar wij als Vlaams Belang onmogelijk kunnen achterstaan." (6) Yeah right, los van al het bovenstaande, waren Jean-Marie Le Pen zijn uitspraken van ver vóór de breuk. Er speelt dan ook geen enkele factor mee behalve de electorale. Filip Dewinter mag hopen dat Le Pen hem dan ook niet laat staan zoals de (regerende) FPÖ en Lega Nord dat doen. Of zoals hij met het FN heeft gedaan. En die andere partijen komen dan nog tenminste min of meer politiek overeen met STI, Marine Le Pen heeft in vrijwel elk publiek statement expliciet punten uit het voornoemde charter tegengesproken.

Toch toont het evengoed dat Dewinter volhardt. Kristalliseren we de bovenbeschreven strategie, dan kan daaruit afgeleid worden dat Dewinter zijn STI mikt op de Europese verkiezingen van 2014. Dit niet door een nationaal beleid, dit niet eens in het belang van zijn tanende VB, maar door zich tot regio's en steden te beperken. En het is nog koffiedik kijken, maar als het ooit tot een Europese kieskring komt, dan zal Dewinter zichzelf kunnen profileren via deze strategie. Met de Burgerbewegung en andere regionalistische groupuscules zal dat nog net lukken, maar het Front National is niet van gisteren. De perverse voorwaarde is bovendien het verder fragmenteren van de landen in Europese context, dus zijn steun aan De Wever moet ook in deze zin niet verbazen. Maar de plooien met het FN plots gladgestreken noemen, dat is toch wel een koortsachtig geval van wishful thinking en gezichtsverlies vermijden.

Conclusie

Dewinter regeert over het VB vanuit de schaduw en spant alles voor zijn Europese strategie. Electoraal is daarbij in Vlaanderen slechts nood aan een absoluut minimum, vandaar het forfait voor Antwerpen 2012. Toch gaat zijn strategie niet van een leien dakje, zijn Europees succes is maar zeer beperkt. Met het herrijzen van het Front National, kan Dewinter dan ook niet anders dan zich nu voorzichtig opstellen. Hij is al moeten terugvallen op de zogeheten "supermoskees" in Vlaanderen zelf, zoals op 5 juni in Lier, maar dat betekent niet dat hij opgeeft.

En waarom zou hij, er is immers niets of niemand die hem een strobreed in de weg ligt. Al de traditionele 'alternatieven' komen van politiek onbruikbare identitairen. Nuttige idioten of miskende genieën, Dewinter zelf trekt zich er alleszins niets van aan, dat dit eerst eens doordringt. Met het N-SA probeert hij nu de oplossingen over te nemen, zonder de achterliggende redeneringen welteverstaan (hij kan zich moeilijk tegenspreken). En de identitairen doen het overige werk door de realistische analyses te isoleren, omdat zij marxistisch/belgicistisch/islamofiel/staatsnationalistisch/... zouden zijn. En dat deze dan wél fulmineren wanneer een Israëlisch staatssecretaris op de koffie komt of Tanguy Veys koosjer eet, dat moet achter de coulissen tot grote hilariteit leiden.

Frankrijk toont echter wel dat het mogelijk is dat een beweging gewicht in de schaal legt. Voor een echt alternatief is er dan ook nog veel werk. Bestaat de mogelijkheid om de succesvolle organisatie van de Franse beweging hier na te doen? Met identitairen van de Vlaamse beweging valt dat te betwijfelen, maar zonder debat kan er geen breekpunt gesteld worden, hen simpelweg negeren zou een verkeerd signaal uitzenden. Alle (ongetwijfeld bittere) kritiek jegens identitairen in deze analyse zou men dan ook moeten zien als een bewezen dienst, geen aanval.

Maar ondertussen zal de onderscheidende factor voor een nieuwe beweging liggen in het uitwerken van alternatieve analyses en de uitbouw van een breed maatschappelijk netwerk, dat hiertoe als draagvlak kan dienen. Er is dan ook in de eerste plaats nood aan afstand te nemen van de geconstrueerde taboes en symbolismen, die de huidige patstelling veroorzaken.

En het is niet moeilijk: 99% transpiratie en inspiratie geven, 1% associatie overstijgen. Maar het staat of valt wel bij de volle 100%, zo blijkt.

ADDENDUM: Ondertussen, elders in Frankrijk...

Terwijl Dewinter Marine Le Pen opvrijt als ware het dat zij de "ruk naar rechts in Europa verpersoonlijkt", schrijft Robert Spieler (spreker namens Alsace d'Abord op Dewinter zijn tweede STI-congres in Keulen) hoe de oude en de nieuwe Le Pen islamofiel zijn. Dit omdat zij de Koran niet interpreteren zoals Spieler en Dewinter dat doen en omdat de Marseillaanse 'moslimorganisatie' "Alliance Républicaine Ethique" het FN probeert te infiltreren.

Dewinter zal op zijn woorden moeten letten, als zijn pro-Europese islamofobie nog ergens voet aan de grond wil krijgen...

Noten

(1) Koen Dillen, "Het einde van het FN?", Vlaams Belang Magazine n°7, juli/augustus 2007, p. NB.
(2) http://www.voxnr.com/cc/d_antisionisme/EklApFAplVMRCmWonI.shtml
(3) http://www.stedentegenislamisering.be/Nl/2/
(4) "nous nous réjouissons de voir en?n les juifs comprendre que l’Europe multiculturelle sera encore plus antisémite que ne le fut l’Europe blanche" - Karl Hauffen, "Blacks contre Feujs, chronique d’une discorde", ID Magazine n°6, zomer 2006, p. 17-19.
(5) http://www.haaretz.com/weekend/week-s-end/the-daughter-as-de-demonizer-1.335743
(6) http://www.vlaamsbelang.org/0/8567

Steden tegen Islamisering

In 2005 begon Filip Dewinter, in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2006, met een electorale strategie gericht op de joodse gemeenschap. Het was natuurlijk ietwat te doorzichtig en weinig geloofwaardig, maar toch was een dergelijke antisemitische strategie politiek te begrijpen. Inderdaad nog altijd antisemitisch, want de joden voor de kar denken te kunnen spannen voor eigen gewin moet men niet met filosemitisme verwarren.

Hoewel Dewinter nu voor 2012 forfait geeft aan De Wever, is aan zijn pro-joods discours niets veranderd. Integendeel, het is uitgebreid en uitgediept tot het punt waar het Vlaams Belang in de publieke opinie weinig meer is dan een anti-islam partij. De ergernis van zijn klassieke achterban in deze kan Dewinter natuurlijk weinig schelen. Aan betrouwbare en geloofwaardige protégés als Tanguy Veys heeft hij immers duizend keer meer dan onverbeterlijke romantici zoals Francis van den Eynde. En aan politiek onbekwame nostalgici van de Vlaamse beweging moet niet eens aandacht worden besteed. Niet om neerbuigend te doen, maar gezien hun gebrek aan analyse, is de maatschappelijke relevantie het equivalent van de betweter aan de toog. Neem het aan van de beroepspolitici, die zich zeer bewust zijn van de onmogelijkheid tot protest vanuit de basis.

Want inderdaad, men moet zich hier niet aan ergeren, het moet niet storen. Wat wel moet storen, is dat men de Big Picture uit het oog verliest. Waarom vraagt niemand zich af wat voor agenda achter het voortzetten van dit 'pro-joods' beleid zit? Waarom die algemene verbazing, ook bij de joodse gemeenschap (o.a. Open VLD'er Marinower en Joods Actueel), wanneer Dewinter zijn strategie perfect te verklaren valt zolang men even ophoudt met hysterisch te fulmineren, en gewoon een nuchtere analyse maakt?

Hoog tijd om de geschiedenis in te duiken, beginnend met het jaar na de Antwerpse gemeenteraadsverkiezingen.

2007: Het Front National wordt levend begraven

In de Franse politiek was 2007 een bewogen jaar. Toen waren het de legislatieve verkiezingen waarin Sarkozy, terend op de rellen in de Banlieues, een populistische agenda gebruikte om op de troon geheven te worden. Dit ging gepaard met een aanzienlijke nederlaag voor het Front National (FN), waarna haar burgemeesters en tal van kopstukken het zinkend schip geleidelijk verlieten. Met de lokale verkiezingen van 2008 werd deze trend nog eens bevestigd.

Vandaag zou het Vlaams Belang zich hier vast mee kunnen identificeren, destijds had de partij echter de hoogmoed om het FN levend te begraven, onder andere in een artikel in het partijblad namens toenmalig europarlementariër Koen Dillen. (1)

Maar wat valt hieruit af te leiden? Waarom werkt het VB actief mee aan de desintegratie van wat ooit de autoriteit was voor nationalistische politiek? De hele geschiedenis tussen het FN en het VB (iets dat sowieso precair was gezien hun divergerende standpunten) werd vergeten, net als wijlen vader Dillen zijn 'efforts' in deze. Niet voor niets werd FN-europarlementariër Carl Lang toen als enige nog door het VB naar voren geschoven. Niet toevallig zou deze in 2008 de partij dan ook verlaten, om in 2009 een eigen partij op te richten, de 'Parti de la France'.

2008: Het begin van een internationale strategie

In januari 2008 startte Filip Dewinter met 'Steden tegen Islamisering' (STI). Dewinter zijn bedoeling was een amalgaam van Europese partijen te verzamelen onder zijn initiatief. Maar al te goed wetende dat het oude FN nooit mee zou gaan in dit gebeuren, moesten dergelijke obstakels (die altijd geweigerd hebben een islamofoob discours aan te nemen) uit de weg worden geruimd.

Het zou echter niet zo'n vaart lopen. Op kritiek uit Vlaanderen viel lang te wachten (buiten het N-SA dan), maar in Frankrijk zelf was men toch een stuk meer uitgeslapen. Terecht opgemerkt door Jules Van den Berghe van VOXNR.com (http://www.voxnr.com/cc/d_antisionisme/EklApFAplVMRCmWonI.shtml) is de naam 'Steden tegen Islamisering' alleen al veelzeggend. Niet naties, niet volkeren, nee, de steden moeten voortaan ageren.

Bij Fransen stoot zoiets tegen de borst, het is je reinste etnocommunautarisme. Maar toegegeven, de toekomst van het FN was destijds nog onzeker. Stromingen aan Dewinter zijn VB compatibel, zoals de Franse identitairen (Robert Spieler, Fabrice Robert...) en Carl Lang, leken het politieke vacuüm op te kunnen vullen met hun eigen lijsten. Het was bovendien de tijd van SIOE (Stop Islamisation of Europe), dat zowel gehoor vond bij het VB als de Partij Voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders.

Wie niet waagt die niet wint dus, Frankrijk moest het nog even zelf uitzoeken, maar de gedroomde alliantie met Nederland (al sinds Fortuyn zocht men deze) leek eindelijk mogelijk. Hier kwam echter binnen een maand de eerste kink in de kabel. Geert Wilders zijn vrees voor geassocieerd te worden met alles wat nationalistisch ruikt, leidde tot een breuk tussen de PVV en SIOE nog voor de eerste manifestatie in Den Haag (februari 2008), waar uiteindelijk maar een paar man kwam opdagen. Na een klacht vanwege haatdragende en racistische teksten op de website van SIOE Nederland, kwam gelijk een einde aan de link tussen Dewinter en Wilders, en daarmee tussen STI en de PVV.

Het begon al goed, maar het wordt nog beter. SIOE en diens Deense voorloper SIAD vielen nog voor 2010 uiteen, wat Dewinter zijn project nagenoeg isoleerde. Ondanks halfslachtige steun van onder andere de Italiaanse Lega Nord en de Oostenrijkse FPÖ, kwam het nog niet tot de verhoopte dynamiek. Deze partijen, hoe vreemd het ook mag klinken, zagen hun prioriteiten toch voornamelijk in het binnenland, waar hun regeringsdeelname niet opweegt tegenover de internationale ambities van Vlaanderens bad boy.

Dit werd pijnlijk duidelijk in het weekend van 19 september 2008, toen Dewinter een eerste anti-islamiseringscongres waagde in Keulen. De verwachte 1.500 man werden er uiteindelijk 300, maar vooral Le Pen schitterde in afwezigheid. De man was immers op de affiche gezet als spreker, maar spoedig repliceerde hij dat de organisatoren "leugenaars zijn" en dat hij nooit had toegezegd om aan het congres deel te nemen. Dit had weinig met rancune te maken, maar alles met dat het FN in het algemeen en Le Pen in het bijzonder zich nooit met dergelijke stromingen heeft willen associëren. Of er een bewuste strategie achter deze miscommunicatie zat, dat is speculatie. Zeker is wel dat het de verschillen verder heeft uitvergroot. Maar over Frankrijk later meer.

Voor Dewinter waren de buurlan... sorry, buursteden, in de eerste plaats nodig. Men moest niet begaan zijn met nationale en internationale politiek, Dewinter zijn strategie was bewust op deze kortzichtigheid gestoeld. De economische analyse van immigratie mocht er niet toe doen, het moest herleid worden tot een NIMBY (Not In My Back Yard) houding tegenover de islam tout court. Dewinter zijn ambities zouden niet lang in het isolement blijven, maar moesten wel nieuwe vormen aannemen.

2009: Duitsland

In Duitsland vond Dewinter aanhang bij de regionale 'Burgerbewegung' Pro Köln en Pro NRW. Niet zo burgerlijk gezien de dubieuze financiers (Patrik Brinkmann) en al helemaal geen beweging gezien de beperkte mobilisatiekracht (met het laatste VB-congres was de Pro-bus aangevuld met toeristen die absoluut niet achter de Burgerbewegung stonden). Maar evenmin Duits geörienteerd, zoals de naam al doet vermoeden. Dit was precies wat Dewinter zocht, want ondanks ook eventjes Die Republikaner te frequenteren (die nog altijd groter zijn dan de Burgerbewegung), was een natiewijde partij voor Europa's grootste land toch niet conform de STI-strategie.

Elke internationale politieke strategie komt echter met een vaak ongewilde bagage, het is niet alsof de Burgerbewegungen uit het luchtledige komen vallen. Hier schuilt immers een netwerk achter van donkerblauwe, neoconservatieve, pro-atlantische en gereformeerd christelijke groeperingen (PI-news.net, Pax Europa, JDL...)

Nu moet natuurlijk niet zomaar aan guilt by association gedaan worden. Het N-SA heeft omwille van haar eigen internationale strategie ook een resem ongewenste neveneffecten ondervonden. Maar wat wel moet gezegd zijn is dat deze strategie in de eerste en de laatste plaats gericht was op een sociale strijd, niet op racisme, extremisme of (zoals Dewinter) asociale islamofobie. En daarbij is het afstand nemen van dergelijke bagage geen teken van forfait, maar een consequent voortzetten van de strategie. In deze zin is het N-SA dan ook eerlijk gebleven, er is nooit afgeweken van de lijn en er is navenant ingegrepen wanneer het te gortig werd.

Kan hetzelfde gezegd worden van Dewinter? Dat het N-SA zich distantieert van de producten van de burgerij, de met haatblogs zoals het AFF gecultiveerde neonazi's e tutti quanti, is een feit. Zij zijn symbolische producten van waar het N-SA juist tegen strijdt, geen medestanders. Maar distantieert Dewinter zich van zijn 'Duitse' associaties? Lezen we daarvoor het charter van STI. Zo spreekt het over de "Westerse wereld in het algemeen", dus inclusief de VSA en Israël. Combineer dit met "de ideeën van de Verlichting" en "het liberalisme", dan betekent dat impliciet ook het systeem van consumentisme, financieel kapitalisme en de supranationale economische orde. Op vlak van economische belangen is Duitsland vandaag Vlaanderens objectieve vijand, maar dit mocht voor STI niet in de weg staan. Nu goed, niet alsof het VB zelf deze economische analyse maakt, maar toch...

Ten slotte wordt met de beschuldiging t.a.v. "moskeeën als katalysatoren voor de islamisering van de stadswijken [...] waarmee zij een rem vormen op de integratie van moslimminderheden" bewezen dat voor STI de islam gecastreerd moet worden om mee te gaan in een met "Westerse waarden en normen" (consumentisme, liberalisme etc.) compatibel niemendalletje. (2)

Alleszins, met het STI netwerk nu wat meer uitgebreid, waagde Dewinter op 9 mei 2009 een tweede uitval op Keulen. Dit keer waren ze met 500 en werd het FN ingeruild voor Robert Spieler van Alsace d'Abord (nul verkozenen). Tegenover het jaar daarvoor ongetwijfeld een tweede keus, daar deze nooit zo veel volk op been zou kunnen brengen als het FN. Dit contact wordt nog altijd onderhouden door Hilde de Lobel van de (pseudo-)intellectualistische Delta Stichting. Hetgeen nog maar eens aantoont welke relevantie de 'radicale' en 'onafhankelijke' Vlaamse beweging heeft. Voor de Delta Stichting en diens 'nieuwrechtse volksnationalisten' is Alsace d'Abord goed, want identitair.

Maar deze identitaire fetish doet vergeten dat hun thema's perfect te convergeren zijn met die van het Westers populisme. Fabrice Lauffenburger, voormalig voorzitter van Jeunes Alsace (jongerenafdeling Alsace d'Abord) vatte de identitaire strijd mooi samen in politieke termen: "Wij zijn verheugd met eindelijk vast te stellen dat de joden begrepen hebben dat een multicultureel Europa nog veel antisemitischer is dan een blank Europa." (3)

Identitairen die deze (in meerdere opzichten perverse) redenering niet expliciet of impliciet volgen, sluiten zich buiten het politieke spel van Alsace d'Abord, les Identitaires (Fabrice Robert) én het Vlaams Belang. Dat hoeft niet eens rond geld te draaien zoals bij het VB vaak wordt gealludeerd, in Frankrijk gaat men ook gratis mee in deze redenering. Op het risico af alle identitairen nu deterministisch als nuttige idioten neer te zetten, zit het probleem dus wel stukken fundamenteler. Nuchter bekeken is een politieke tegenbeweging vanuit deze middens nog niet voor vandaag en allicht ook nooit voor morgen.

Maar het is wel sowieso de moeite hier te onthouden dat het wederom om een regionale partij gaat. Nog zo eentje voor de lijst is Josep Anglada i Rius van Plataforma per Catalunya. De rest van de sprekerslijst werd, buiten misschien de FPÖ, aangevuld met nietszeggende figuren.

2010: Het Front National slaat terug

Terwijl STI zo ver ging de micropartij Mouvement National Républicain (MNR, nul verkozenen) uit te nodigen om zichzelf ervan te overtuigen dat er geen andere stem meer te horen was in Frankrijk, stelde Marine Le Pen in juli 2009 een interessant precedent bij de vervroegde lokale verkiezingen in Hénin-Beaumont. Hoewel een monsterverbond het FN nipt van de overwinning hield (47%), was vooral het vernieuwd concept opmerkelijk. Geen verwijzingen naar de partij, geen populisme, maar een boodschap voor de zwoegende Fransman, geteisterd door hoge belastingen, bureaucratie etc. De eerlijke economie tegen de politieke corruptie, het imago van een realistische politiek. Helaas was het geen realistische economische analyse, daar de werkloze tot schuldige in plaats van slachtoffer werd uitgeroepen (een beetje zoals Vlaamsnationalisten naar Wallonië kijken). Het was dus een economisch rechts discours voor een economisch links electoraat.

Toch was de boodschap duidelijk: het Front National is terug. Ook met de Europese verkiezingen van dat jaar, rijfde het FN drie verkozenen binnen. Ondertussen werd een totale comeback richting de regionale verkiezingen van 2010 gepland, waarbij de continuïteit veilig gesteld werd met 118 verkozenen. De partijen waarmee STI zich trachtte te profileren in Frankrijk, haalden wederom nul verkozenen.

De volgende étappe in de vernieuwing van het FN, waren haar interne verkiezingen voor het voorzitterschap en het Centrale Comité in januari 2011, die in tegenstelling tot het Vlaams Belang wel degelijk democratisch georganiseerd worden. Nu kan men argumenteren, er is ook geen beweging achter het VB, maar daartegenover staat het argument dat het VB de beweging kapot heeft gemaakt. Wat overblijft van de ('radicale') Vlaamse beweging is niet meer dan het nostalgische product van een bewuste marginalisering, waarbij 'partijdissidenten' zoals Francis van den Eynde de exponenten zijn. Een marginalisering, met als enige nut elk ander alternatief buiten te sluiten. En dat staat dan nog los van voornoemd fundamenteel probleem met identitarisme en politiek an sich.

Niet zo in Frankrijk, waar het FN kan teren op een zeer sterke buitenparlementaire beweging, wat de kandidaten voor de voorzittersverkiezingen ook aanzette tot het bijsturen van hun programma. Marine Le Pen, die voordien met de liberale en populistische lijn aan het flirten was (o.a. door het buitenwerken van figuren zoals Alain Soral), werd onder druk aangezet tot een meer sociale en economische analyse, ver verwijderd van het islamofobe en regionalistische discours waarmee Dewinter hoopt "Europees rechts" te domineren.

2011: Het Front National vernieuwt, Dewinter volhardt

Met de overwinning van Marine Le Pen in januari 2011 krijgt het FN een bewonderenswaardige lijn. Zo weigert de nieuwe Le Pen een verbond te sluiten met de andere partijen (in sterk contrast tot de Forza Flandria strategie), en verbaast ze in een interview in de Israëlische krant Haaretz, waar ze geen ruimte laat voor antisemitisme én filosemitisme (in sterk contrast tot de STI-strategie). (4) De lijn is verre van perfect vanzelfsprekend, hoewel er een zeer reële kans bestaat dat Marine Le Pen doorstoot naar de tweede ronde van de presidentsverkiezingen in 2012, stelt ze zich vooralsnog niet op als staatsvrouw voor alle Fransen. Maar dat terzijde.

Wat echter van belang is, Dewinter heeft met zijn STI-strategie gemikt, maar heeft hij ook gemist? Zijn verhoopte hegemonie op Europees rechts via het islamofobe populisme, heeft geresulteerd in een vele malen zwakker Vlaams Belang, tegenover een vele malen sterker Front National. In deze zin heeft Dewinter dus wel degelijk gemist door op het betwijfelenswaardige succes van regionale partijen te mikken, inclusief zijn eigen partij.

Op handen en knieën terugkrabbelend, kwam dan ook een hilarisch communiqué uit omtrent het bezoek van Marine Le Pen aan de partij: "Dat kwam door interne verdeeldheid binnen het FN en door een aantal provocatieve uitlatingen van Jean-Marie Le Pen, waar wij als Vlaams Belang onmogelijk kunnen achterstaan." (5) Yeah right, los van al het bovenstaande, waren Jean-Marie Le Pen zijn uitspraken van ver vóór de breuk. Er speelt dan ook geen enkele factor mee behalve de electorale. Filip Dewinter mag hopen dat Le Pen hem dan ook niet laat staan zoals de (regerende) FPÖ en Lega Nord dat doen. En die komen dan nog tenminste min of meer politiek overeen met STI, Marine Le Pen heeft in vrijwel elk publiek statement expliciet punten uit het voornoemde charter tegengesproken.

Toch toont het evengoed dat Dewinter volhardt. Kristalliseren we de bovenbeschreven strategie, dan kan daaruit afgeleid worden dat Dewinter zijn STI mikt op de Europese verkiezingen van 2014. Dit niet door een nationaal beleid, dit niet eens in het belang van zijn tanende VB, maar door zich tot regio's en steden te beperken. En het is nog koffiedik kijken, maar als het ooit tot een Europese kieskring komt, dan zal Dewinter zichzelf kunnen profileren via deze strategie. Met de Burgerbewegung en andere regionalistische groupuscules zal dat nog net lukken, maar het Front National is niet van gisteren. De perverse voorwaarde is bovendien het verder fragmenteren van de landen in Europese context, dus zijn steun aan De Wever moet ook in deze zin niet verbazen. Maar de plooien met het FN plots gladgestreken noemen, dat is toch wel een koortsachtig geval van wishful thinking en gezichtsverlies vermijden.

Conclusie

Dewinter regeert over het VB vanuit de schaduw en spant alles voor zijn Europese strategie. Electoraal is daarbij in Vlaanderen slechts nood aan een absoluut minimum, vandaar het forfait voor Antwerpen 2012. Toch gaat zijn strategie niet van een leien dakje, zijn Europees succes is maar zeer beperkt. Met het herrijzen van het Front National, kan Dewinter dan ook niet anders dan zich nu voorzichtig opstellen. Hij is al moeten terugvallen op de zogeheten "supermoskees" in Vlaanderen zelf, zoals op 5 juni in Lier, maar dat betekent niet dat hij opgeeft.

En waarom zou hij, er is immers niets of niemand die hem in de weg ligt. Al de traditionele 'alternatieven' komen van politiek onbruikbare identitairen. Nuttige idioten of miskende genieën, Dewinter zelf trekt zich er alleszins niets van aan, dat dit eerst eens doordringt. Met het N-SA probeert hij nu de oplossingen over te nemen, zonder de achterliggende redeneringen (hij kan zich moeilijk tegenspreken). En de identitairen doen het overige werk door de realistische analyses te isoleren, omdat zij marxistisch/belgicistisch/islamofiel/staatsnationalistisch/... zouden zijn. En dat deze dan wél fulmineren wanneer een Israëlisch staatssecretaris op de koffie komt of Tanguy Veys koosjer eet, dat moet achter de coulissen tot grote hilariteit leiden.

Frankrijk toont echter wel dat het mogelijk is dat een beweging gewicht in de schaal legt. Voor een echt alternatief is er dan ook nog veel werk. Bestaat de mogelijkheid om de succesvolle organisatie van de Franse beweging hier na te doen? Met identitairen van de Vlaamse beweging valt dat te betwijfelen, maar zonder debat kan er geen breekpunt gesteld worden, hen simpelweg negeren zou een verkeerd signaal uitzenden.

Maar ondertussen zal de onderscheidende factor voor een nieuwe beweging liggen in het uitwerken van alternatieve analyses en de uitbouw van een breed maatschappelijk netwerk, dat hiertoe als draagvlak kan dienen. Er is dan ook in de eerste plaats nood aan afstand te nemen van de geconstrueerde taboes en symbolismen, die de huidige patstelling veroorzaken.

En het is niet moeilijk: 99% transpiratie en inspiratie geven, 1% associatie overstijgen. Maar het staat of valt wel bij de volle 100%, zo blijkt.


Noten
(1) Koen Dillen, "Het einde van het FN?", Vlaams Belang Magazine n°7, juli/augustus 2007, p. NB.
(2) http://www.stedentegenislamisering.be/Nl/2/
(3) "nous nous réjouissons de voir en?n les juifs comprendre que l’Europe multiculturelle sera encore plus antisémite que ne le fut l’Europe blanche" - Karl Hauffen, "Blacks contre Feujs, chronique d’une discorde", ID Magazine n°6, zomer 2006, p. 17-19.
(4) http://www.haaretz.com/weekend/week-s-end/the-daughter-as-de-demonizer-1.335743
(5) http://www.vlaamsbelang.org/0/8567

Op 11 november 2011 willen een groep jonge intellectuelen uit de middenklasse de democratie een boost geven. Om dat doel  te bereiken, willen ze met hun sinds kort opgerichte burgerinitiatief 1000 mensen samenbrengen in het Brusselse Tour & Taxis-gebouw. De bedoeling is om dan die mensen samen te laten brainstormen over hoe het met de politie - en in het algemeen met onze democratie - verder moet.

Volgens de organisatoren (die zichzelf niet links noemen, maar waarvan initiatiefnemer David Van Reybrouck wel freelancer bij De Morgen is) is de huidige politiek crisis niet alleen een crisis van de staat België, maar ook die van de democratische instellingen. Voor ons is dat de logica zelve, voor belgicisten blijkbaar niet (maar laten we daar nu niet op doorgaan). Volgens de organisatoren van het burgerinitiatief leven we in een representatieve democratie en is deze formule van bestuur op haar limieten gestoten wat haar werkbaarheid betreft. Dit is volgens hen niet verwonderlijk aangezien dit systeem reeds bestaat sinds 1830 en na twee eeuwen aan vervanging toe is. Politiek is in de ogen van deze burgerlijke linksliberale intellectuele middenklasse rond deze G1000 een hondenstiel geworden. Politieke partijen stroomlijnen de maatschappij niet meer, ze houden elkaar in een houdgreep.

Volgens de heren burgerlijke intellectuelen had een politicus vroeger macht, maar leeft hij nu in angst. Ook het teloorgaan van het traditionele middenveld (vakbonden, ziekenfondsen en coöperaties) dat vroeger een doorgeefluik naar de massa was, maakt dat er een kloof is ontstaan tussen politiek en massa. Dat deze organisaties van de massa de verzuiling organiseerden wordt erkend, maar die corporatieve instellingen zorgden er tenminste voor dat de maatschappij toch structuur had, geven ze toe. De instellingen en de omgevingsfactoren waar politici nu in werken zijn die van het internet en de zogenaamde Web 2.0 interactie, wat het werken in een razendsnelle informatiemaatschappij voor politici bijna onmogelijk maakt.

Het is hierbij toch wel interessant om de analyse die de jonge burgerlijke intellectuele middenklasse maakt eens af te toetsen aan de realiteit en te kijken of ze de nagel op de kop slaan. Dit is zeer belangrijk, omdat deze groep jonge mensen van linksliberale signatuur (wat ze zijn gezien de antecedenten van het gros hun oprichters) ons van alles wil wijsmaken. Of hoe zij remedies gebaseerd op hun (verkeerde) uitganspunten aan de massa (aan ons) willen opdringen. Dat hun analyse fundamenteel kant noch wal raakt, is voor ons nationaaldemocraten evident: wij moeten dan ook waakzaam zijn als deze groepen de politiek van de elite proberen schoon te vegen zonder de agenda van die elite te willen bespreken.

Wij zeggen niet dat het de objectieve bedoeling is van burgerinitiatieven zoals de G1000 om de volksmassa bewust te misleiden over de doelstellingen van de elite. Maar de analyse niet correct maken (of haar weigeren te maken) is op zijn minst subjectieve steun geven aan het establishment. De vaststelling dat politiek een hondenstiel is geworden en dat politici nu in angst leven, zijn voor een deel correct. Dat die angst de macht aantast, is al minder juist.

Dat middenveldorganisaties zoals vakbonden en ziekenfondsen, maar ook beroepsfederaties, nu los van de nationale politieke klasse werken is waar. Maar waar het burgerinitiatief stelt dat dit allemaal te herleiden valt naar de internetmaatschappij en die machtige Web 2.0 generatie, die info als een wervelwind door de politiek elite jaagt, daar gaan zij toch wel zwaar de mist in. Beweren dat technische omgevingsfactoren (internet, twitter) de verwarring en de angst bij politici aansturen zal wel voor een deel zo zijn. Maar dit verklaart niet waarom, terwijl de elite zich in opperste staat van verwarring verkeert, niettemin alles blijft draaien. Ook zonder substituten voor de verouderde pijlers. En het verklaart al zeker niet de vermeende angst. Er zijn genoeg politici die zich van Web 2.0 bedienen, dus waarom is onze politieke klasse dan zo bang?

Volgens onze analyse is de politieke klasse bang en gedesoriënteerd om geheel andere redenen. Laat ons met het simpelste beginnen: de partijen houden elkaar in een permanente wurggreep, aldus Van Reybroek in De Morgen. Dat is waar, maar die wurggreep heeft geen uitstaans met ideologische of maatschappelijke tegenstellingen: we moeten abstractie maken van de strijd van de twee elites over de herverdeling van nationaal geld, waarbij de herverdeling (via transfers) dan nog grotendeels moeten dienen om de partijen in de regio’s nog enige vorm van macht te laten behouden (een illusie die we later zullen aantonen).

In de gewesten houden de homogene Nederlandstalige en Franstalige partijen elkaar ook in een houdgreep. Dat kun je bezwaarlijk aan ideologische strijdmotieven wijten, die bovengewestelijk (of Belgisch) zijn. De strijd van partijen is verplaatst van een ideologische naar een utilitaire motivatie. De strijd gaat om geld: niet geld voor Vlaanderen of Wallonië is hier aan de orde, maar geld voor de partijen en de 3.000 à 4.000 politici die daar direct van leven. Naar schatting gaat het om 60 à 70 miljoen euro per jaar (buiten de lonen van parlementairen gerekend).

De angst van politici is dus existentieel dezelfde als die van de werknemer die bang is om zonder loon te vallen. Nuja, zonder loon is zwaar uitgedrukt. Politici vallen als ze niet meer verkozen zijn wel in een hangmat van zilver voor een paar jaar (in tegenstelling tot een gewone werkloze). En het gaat voor de top van die partijen niet om gewoon loon; hun grootste angst is dat hun loon aan hun prestaties gekoppeld wordt, zoals op de arbeidsmarkt. Wie wil nu een winnend lot "Win for Life" kwijtraken?

Dus is het leven van politici niet te vergelijken met een hondenstiel en is dat niet de reden dat ze zo rusteloos en bang zijn. Neen, politici willen nu hun carrière lang aan het infuus van staatsmanna blijven hangen. En dát is onzeker dezer dagen, dáárom leven zij in angst. En daarmee komen we tot de essentie van hun angst. De politieke klasse, evenals de top van de vroeger middenveldorganisaties, zijn in transitie. Door het feit dat de Europese Unie en haar uit uniestaten samengestelde top steeds meer de soevereiniteit van de oude nationale staten aantast en de beslissingsmacht in die staten overneemt, is er geen wezenlijke nood meer aan een uitgebreide nationale politieke elite.

In plaats daarvan is er nood aan een uitvoerende elite die in dienst van Europa steeds meer de oude nationale elite vervangt. Met andere woorden: de politieke elites (behalve die die de uitvoerders van de Europese agenda zijn) worden overbodig. Daarom maalt de Europese Unie niet echt om de onwettige aard van ons parlement (onwettig verkozen) en al helemaal niet om het feit dat er geen grondwettelijk gelegitimeerde regering is. Als die regering maar de agenda van de commissarissen van de superstaat Europa uitvoert, is voor de eurocraten alles in orde. Dat er dus op dit ogenblik ook nog rond de 550 mee-eters in die nutteloze parlementen zitten, daar zegt de Unie nu nog niks van. Dat komt later.

Daarom komt er uit die parlementen ook geen echte kritiek op Europese bevelen. Er moet een oorlog worden gevoerd tegen Libië ... de Kamer stemt unaniem "ja" voor dood en verderf. Er moeten in Spanje, Griekenland en Portugal harde besparingen worden doorgevoerd ... de nationale marionetten in die landen stemmen "ja". Ondanks massale protesten. Alles is de oude politieke elite liever dan de dood van het eigen parlementaire luizenleven. Ook als hun activiteit er alleen in bestaat de Europese richtlijnen in de eigen nationale staten te helpen doordrukken. Want dat is de enige reden waarom Europa die nationale politieke elite voorlopig gedoogt.

Het is dus niet toevallig dat in bijna alle 27 landen van de Unie een politieke malaise heerst. Er is een economische crisis in die landen die de nationale elites willen oplossen door schaalvergroting via integratie in de Europese Unie. En daarom is er ook overal een transformatie van elites die supranationaal ageren en de nog steeds nationaaldenkende en -levende massa achterlaat.

En een deel van de oude nationale elite is samen met de massa al even verward. Ze snappen de transitie niet. Daar zit de fundamentele angst van de politiek en daar moet het falen van onze oude nationale instellingen worden gezocht. En niet in de drogreden dat er nu te veel communicatiemiddelen zouden zijn. Onze politieke elite weet dat ze overbodig is geworden en dat ze met teveel in de ruif zitten. De Europese bazen zullen hen op een dag niet meer nodig hebben om Europese wetten te implementeren in de oude nationale staten, omdat die staten tegen dan verdwenen zullen zijn. In deze ontwikkeling moet het falen van onze politieke instellingen gezocht worden.

En het is dan ook totaal niet verwonderlijk dat een partij zoals de N-VA, die pleitbezorger is van het feit dat België verdampt in Europa (en bijgevolg ook Vlaanderen, maar dat zeggen ze er niet bij), alles op alles zet om zich bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen terug te trekken in steden en gemeenten. Met een riante verkiezingsbonus op de koop toe. Want dat zal in de toekomst de enige nog overblijvende machtsbasis voor de politieke nationale elite zijn. De nationale regering (zelfs de Vlaamse) kan de N-VA gestolen worden. De Wever weet dit en is er voorstander van dat het land zijn soevereiniteit verliest.

Dat hij dit achter anti-belgicisme verstopt, bezorgt hem een mooie volksbasis - en een massa stemmen: Homo sapiens non urinat in ventum (een slimme vent pist niet in de wind). En dus maakt De Wever de bevolking wijs dat ze een eigen staat zullen krijgen, maar vergeet daarbij te zeggen dat deze staat "Eurodisney" zal heten en niet "Vlaanderen".

Van falen van de politieke elite is hier dan ook eigenlijk geen sprake: de elite heeft alles moedwillig georganiseerd. De linksliberalen van het antinationalisme hebben altijd de transformatie van de nationale staat naar een globaliserende multi-etnische entiteit zoals de Europese Unie voorgestaan en verdedigd. Nu dus met 1.000 man in Tour & Taxis een reflectie houden over hoe de nationale politiek kan gered worden, lijkt mij nogal hypocriet. Het is als zitten janken bij je eigen slachtoffer. En de dode is hier duidelijk de nationale, soevereine staat. En vermits zij tegen nationalisme zijn moet dit feit hen toch verheugen, zou je denken. Dat zij maar een feestje bouwen daar in Brussel en stoppen met dat intellectueel-burgerlijke gezeik. Zij willen geen nationale politiek en hebben dat nooit gewild, waarover willen zij dan praten? Of is fundraising de bedoeling? Wat ik lees, is dat het de bedoeling is 500.000 euro op te halen om het festijn te kunnen financieren. En daarvoor vragen zij aan bedrijven en overheden om geld te doneren. Tja, onafhankelijkheid is iets anders.

Wij van de Nationaaldemocratische Partij (NDP) en de solidaristische beweging (N-SA) hadden geen 500.000 euro nodig om over de politieke abdicatie van onze nationale elite een analyse te maken. Wij pleiten al vier jaar voor politieke hervormingen. Om uit de Europese unie te treden en onze nationale soevereiniteit weer te herstellen (en laat de discussie over het feit of die nu Vlaams of Belgisch moet zijn even terzijde) hebben wij nieuwe politieke regels nodig:

- schaf de opkomstplicht af;
- schaf de 5%-regel af (laat honderd bloemen bloeien);
- geen partijfinanciering  door de staat (vrijwillige medewerkers moeten partijtucht doorbreken);
- laat iedere kandidaat dezelfde vergoeding krijgen voor verkiezingspropaganda;
- geen ononderbroken zitting in regering of parlement (bouw een uitstapperiode in);
- blanco en ongeldige stemmen die recht geven op zetels worden door de loterij ingevuld (een mix uit de bevolking);
- installeer een corporatief orgaan (arbeidsorganisatie in dialoog met belangengroepen);
- gebruik de administratie als ondersteuningspolitiek;
- laat de meerderheid aan de macht (niet zoals nu, waar een minderheid evenveel macht heeft);
- voer referenda in;  
- arbeiders en laaggeschoolden moeten vertegenwoordiging krijgen.

Maar we vrezen dat de intellectuele kleinburgerij naar die laatste eis geen oren zal hebben. In  de publicatie “Pleidooi voor Populisme“ omschrijft Van Reybrouck het proletariaat als de “getatoeëerde klasse“ die zich bezighoudt met het zingen van Nederlandstalige schlagers. Een klasse ook die zich makkelijk laat meeslepen door populisten. En mensen als van Reybroek willen dan wel een eigen soort populisme beginnen hanteren, maar dan een dat steunt op objectief wetenschappelijk onderzoek. En we weten allemaal wat de linksliberale intelligentia hiermee bedoelen. Het zal een populisme worden zonder de bekommernissen van het gepeupel. Want afstand nemen van globalisme, van multicultuur en van massale immigratie, dat steunt niet op objectief wetenschappelijk onderzoek volgens de heren. Dat is onwetenschappelijk populisme. En het vormen van een sterke nationale volksstaat die de welvaart van het gepeupel verzekert, is al helemaal niet prioritair.

Dus op 11-11-11, de dag van de G-1000, zullen wederom al de zorgen van de intellectuele navelstaarders worden besproken. Maar het volk zal niet vertegenwoordigd zijn. Dat zingt Vlaamse schlagers en keert zich af van de huidige elite.

Goed zo!

Langs deze weg wenst het N-SA bestuur iedereen een leuke en strijdbare 11de juli toe! Het N-SA maakt van deze dag gebruik om nogmaals de noodzaak van een eigen nationale staat voor de Vlamingen te benadrukken in de vorm van een Vlaamse Sociale Republiek.

In tegenstelling tot de hoofdstroom in de Vlaamse (partijpolitieke) Beweging alsook het officiële Vlaanderen, stapt het N-SA geenszins mee in het verhaal waar onafhankelijkheid moet dienen voor een ultraliberale politiek op de kap van de Vlaamse werkmensen, kleine middenstanders, boeren, werklozen en studenten.

Wie ergens ten lande vandaag of in de voorbije dagen een officiële 11-juli viering bijwoonde, zag en hoorde vooral de zelfgenoegzame pseudo-elite die zich weer eens van haar meest Vlaamsgezinde kant liet zien, de sociale contacten en relaties wat onderhield, elkaar schouderklopjes gaf, gekruid met een pittige maar politiek-correcte toespraak en daarna voor de rest van het jaar weer overgaat tot de orde van de dag.

Ondertussen zijn de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever in de media tot het Walhalla verheven, al zullen de echte Goden er toch even de wenkbrouwen bij fronsen. De kritiek die Bart De Wever de voorbije dagen leverde op de nota van di Rupo bevat wat het N-SA betreft een aantal bedenkelijke zaken.

Voor de goede verstaander, wij keuren die nota geenszins goed, maar dan wel om andere redenen. De Wever vindt het blijkbaar storend dat de notionele intrestaftrek (NIA, een fictieve rente die vennootschappen kunnen aftrekken van hun winst) zou aangepakt worden. Deze NIA werd ingevoerd om ademruimte in de economie te brengen die tot hogere tewerkstelling had moeten leiden. Uit diverse onderzoeken blijkt dat de NIA in werkelijkheid vooral de aandeelhouders ten goede komt waarbij sommige multinationale ondernemingen nauwelijks nog belastingen betalen op woekerwinsten. Nieuwe tewerkstelling of investeringen zijn evenwel ondermaats gebleven. Voorts zaagt De Wever dat er onvoldoende wordt bespaard in de sociale zekerheid (lees: zieke mensen kosten te veel), het werkloosheidsstelsel (lees: doppers zijn profiterende luiaards),... en dat er niet wordt geraakt aan de loonindexering.

Kortom, stuk voor stuk kritieken die de facto op de rug van de gewone man terecht komen. Als De Wever stelt dat hij de werkende Vlaamse middenklasse verdedigt, dan liegt hij! Zijn voorstellen en kritieken dienen voor de volle 100% het patronaat, de rijken, de aandeelhouders,... die hun rijkdom op internationale schaal scheppen en nemen waar mogelijk.

Wat vanuit nationalistisch oogpunt nog straffer is, is dat De Wever het betreurt dat de aanbevelingen van de EU in de wind worden geslagen. Zowel de N-VA als ook (maar in mindere mate) het eurokritische Vlaams Belang slagen er telkens weer in Vlaamse onafhankelijkheid en autonomie ondergeschikt te maken aan de willen en grillen van de Europese Unie, een instrument dat bedoeld is om nationale staten hun onafhankelijkheid te ontnemen of uit te hollen.

De blindheid binnen de traditionele Vlaamse Beweging voor het gevaar die vanwege de EU uitgaat mag zonder overdrijven gigantisch genoemd worden. Een eurokritische instelling is zondermeer onvoldoende! De EU is het nieuwe belgië maar dan nog groter, machtiger en minstens even ondemocratisch. Binnen het Vlaams-nationale wereldje slaagt men er maar niet in post-belgisch te denken. Nu al is ongeveer drie kwart van de wetgeving dat nog door de nationale parlementen passeert louter omzettingen van EU-richtlijnen die een uiterst liberale inslag vertonen. De EU streeft naar vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal en is dus zondermeer in tegenspraak met elke vorm van zelfstandig nationaal beleid.

Als N-SA wensen we op de 11de juli dan ook nogmaals te benadrukken: niet enkel belgië barst, maar bovenal ook EU barst! Uiteraard is Vlaanderen geen eiland en zal handelvoeren, verdragen afsluiten, transnationale samenwerking tot stand brengen,... steeds deel uitmaken van het politieke en economische gebeuren. Maar dit betekent geenszins dat men nationale onafhankelijkheid te grabbel mag gooien tot profijt van het internationale grootkapitaal en ten koste van de eigen Vlaamse werkmens.





11 juli Vlaamse strijddag: Vlaamse Sociale Republiek? JA! Vlaamse “onafhankelijke” EU-lidstaat? NEEN!

Langs deze weg wenst het N-SA bestuur iedereen een leuke en strijdbare 11de juli toe! Het N-SA maakt van deze dag gebruik om nogmaals de noodzaak van een eigen nationale staat voor de Vlamingen te benadrukken in de vorm van een Vlaamse Sociale Republiek. In tegenstelling tot de hoofdstroom in de Vlaamse (partijpolitieke) Beweging alsook het officiële Vlaanderen, stapt het N-SA geenszins mee in het verhaal waar onafhankelijkheid moet dienen voor een ultraliberale politiek op de kap van de Vlaamse werkmensen, kleine middenstanders, boeren, werklozen en studenten. Wie ergens ten lande vandaag of in de voorbije dagen een officiële 11-juli viering bijwoonde, zag en hoorde vooral de zelfgenoegzame pseudo-elite die zich weer eens van haar meest Vlaamsgezinde kant liet zien, de sociale contacten en relaties wat onderhield, elkaar schouderklopjes gaf, gekruid met een pittige maar politiek-correcte toespraak en daarna voor de rest van het jaar weer overgaat tot de orde van de dag.

Ondertussen zijn de N-VA en haar voorzitter Bart De Wever in de media tot het Walhalla verheven, al zullen de echte Goden er toch even de wenkbrouwen bij fronsen. De kritiek die Bart De Wever de voorbije dagen leverde op de nota van di Rupo bevat wat het N-SA betreft een aantal bedenkelijke zaken. Voor de goede verstaander, wij keuren die nota geenszins goed, maar dan wel om andere redenen. De Wever vindt het blijkbaar storend dat de notionele intrestaftrek (NIA, een fictieve rente die vennootschappen kunnen aftrekken van hun winst) zou aangepakt worden. Deze NIA werd ingevoerd om ademruimte in de economie te brengen die tot hogere tewerkstelling had moeten leiden. Uit diverse onderzoeken blijkt dat de NIA in werkelijkheid vooral de aandeelhouders ten goede komt waarbij sommige multinationale ondernemingen nauwelijks nog belastingen betalen op woekerwinsten. Nieuwe tewerkstelling of investeringen zijn evenwel ondermaats gebleven. Voorts zaagt De Wever dat er onvoldoende wordt bespaard in de sociale zekerheid (lees: zieke mensen kosten te veel), het werkloosheidsstelsel (lees: doppers zijn profiterende luiaards),… en dat er niet wordt geraakt aan de loonindexering. Kortom, stuk voor stuk kritieken die de facto op de rug van de gewone man terecht komen. Als De Wever stelt dat hij de werkende Vlaamse middenklasse verdedigt, dan liegt hij! Zijn voorstellen en kritieken dienen voor de volle 100% het patronaat, de rijken, de aandeelhouders,… die hun rijkdom op internationale schaal scheppen en nemen waar mogelijk.

Wat vanuit nationalistisch oogpunt nog straffer is, is dat De Wever het betreurt dat de aanbevelingen van de EU in de wind worden geslagen. Zowel de N-VA als ook (maar in mindere mate) het eurokritische Vlaams Belang slagen er telkens weer in Vlaamse onafhankelijkheid en autonomie ondergeschikt te maken aan de willen en grillen van de Europese Unie, een instrument dat bedoeld is om nationale staten hun onafhankelijkheid te ontnemen of uit te hollen. De blindheid binnen de traditionele Vlaamse Beweging voor het gevaar die vanwege de EU uitgaat mag zonder overdrijven gigantisch  genoemd worden. Een eurokritische instelling is zondermeer onvoldoende! De EU is het nieuwe belgië maar dan nog groter, machtiger en minstens even ondemocratisch. Binnen het Vlaams-nationale wereldje slaagt men er maar niet in post-belgisch te denken. Nu al is ongeveer drie kwart van de wetgeving dat nog door de nationale parlementen passeert louter omzettingen van EU-richtlijnen die een uiterst liberale inslag vertonen. De EU streeft naar vrij verkeer van personen, goederen, diensten en kapitaal en is dus zondermeer in tegenspraak met elke vorm van zelfstandig nationaal beleid. Als N-SA wensen we op de 11de juli dan ook nogmaals te benadrukken: niet enkel belgië barst, maar bovenal ook EU barst! Uiteraard is Vlaanderen geen eiland en zal handelvoeren, verdragen afsluiten, transnationale samenwerking tot stand brengen,… steeds deel uitmaken van het politieke en economische gebeuren. Maar dit betekent geenszins dat men nationale onafhankelijkheid te grabbel mag gooien tot profijt van het internationale grootkapitaal en ten koste van de eigen Vlaamse werkmens.

Depuis des siècles, la contre-propagande a toujours été utilisée pour déstabiliser l’ennemi et tenter de rallier les indécis à ses idées.
Mais grâce aux techniques de communication ultrarapides et à la transmission d’images par Internet, la désinformation, l’intoxication, ou la manipulation de l’opinion publique internationale sont telles que les médias, aux mains de lobbies mondialistes, font gober toutes sortes de fadaises contraire à la vérité à l’homme de la rue. C’est également le moyen le plus facile à utiliser dans la guerre de l’information.

Que l’on se souvienne des charniers de Timisoara où l’on nous annonce 4.632 innocents exécutés par balles et baïonnettes et 7.614 manifestants tués par la Securitate du tyran roumain Ceau?escu, après les émeutes des 17 et 19 décembre 1989 : chiffres repris par Guillaume Durant sur la Cinq, alors que pour sa part, un correspondant de France Inter annonçait « 4.630 cadavres, dans UNE SEULE fosse commune ». Par la suite, le bilan officiel pour TOUTE LA ROUMANIE était de 689 morts et non pas 70.000. A Timisoara, il y aurait eu entre 90 et 147 décès, et non 12.000 !

Et puis ce montage calamiteux en mai 1990, avant des élections, à propos de la violation des tombes et de l’empalement des époux Germon à Carpentras. Un seul coupable : Jean-Marie Le Pen ! Une manifestation monstre fut organisée à Paris conduite par le Président Mitterrand et tous les barons du régime – Fabius, J. Lang, Maurois, Joxe & C°. A l’issue de l’enquête, RIEN ne pouvait incriminer le F.N, ni J-M Le Pen …
Et qui parmi la gôche s’en est excusé ?

Et encore les prétextes inventés par G.H. Bush pour attaquer l’Irak de Saddam Hussein : détention d’armes de destruction massive, armement chimique et bactériologique ; la 4ème armée du monde ;  les crimes des soldats irakiens tuant les nourrissons dans les couveuses de Koweit-City!  La suite a amplement démontré ces piètres mensonges tant dans les comptes-rendus de la commission neutre chargée d’enquêter en Irak à la recherche de ces armes démoniaques introuvables et n’existant que … dans l’imaginaire yankee.
Pour les couveuses, le témoignage était celui de la fille de l’ambassadeur du Koweit à … Washington (et dont le faux avait été rédigé par Michael K.Deaver, ancien conseiller en communication de R. Reagan) !
Et toutes ces affabulations ont été reprises sans vergogne par des personnalités connues, comme P. Lelouche, B. Kouchner, Alain Finkielkraut ou André Glucksmann.

Mais en ce qui concerne l’agression contre la Libye, on atteint l’apothéose !
On a appris par Human Rights Watch et Amnesty International, qui avaient des observateurs sur place (parlant arabe), que ce que nous contaient les médias occidentaux n’était que du pipeau : les prétendus « viols de masse par une soldatesque sous viagra », les milliers de morts civils à Benghazi (et même des dizaines de milliers…) massacrés par des attaques d’hélicoptères ou des bombardements aériens sur la ville (le Croissant Rouge libyen lui, a reconnu que seuls 110 morts avaient été comptés avant le 19 mars à Benghazi) devaient à eux seuls justifier l’intervention des occidentaux et accoucher d’une résolution de l’ONU.

Comme je l’avais déjà relevé il y a six mois, la Libye détient l’Indice de Développement humain (IDH) le plus élevé du continent africain ; son PIB par habitant est aussi comparable à certains pays développés ; le peuple libyen est le plus scolarisé, possède le système de santé le meilleur et l’un des meilleurs niveaux de vie du monde arabe. Sur une population de 6,5 millions d’habitants, plus de 20% étaient des immigrés de Tunisie et d’Egypte, mais aussi d’Asie et d’Europe, car la Libye offrait du travail et d’importants revenus à des étrangers, grâce à l’essor de son économie, bien gérée ; et personne ne pourra nier que la différence était éclatante en comparaison avec la gestion de multiples roitelets africains, des émirs du pétrole ou des dictateurs arabes.

Les raisons d’éliminer Mouammar Kadhafi pourraient être la manne pétrolière, mais pas uniquement.


Les trusts financiers libyens détiennent des centaines de milliards d’USD partout dans le monde, des participations dans plusieurs sociétés multinationales et développent des projets d’infrastructures majeures dans certains pays d’Afrique pour les aider à obtenir une indépendance concernant les importations provenant des pays occidentaux.

Mais ce qui a sans doute été la « goutte d’eau qui a fait déborder le vase » c’est la volonté de Kadhafi de faire payer aux compagnies pétrolières installées en Libye les dégâts infligés à son économie par l’embargo imposé par l’ONU entre 1990 et 2000.
Si l’on rajoute à cela un projet de satellite de communication panafricain, pour se défaire de la tutelle des satellites occidentaux et des redevances qui en découlent pouvant se chiffrer à 5 milliards d’USD par an, on comprend mieux pourquoi certains lobbies américains ont manipulé les pantins du Conseil de Sécurité de l’ONU, afin d’aboutir à la résolution 1973 permettant une exclusion aérienne au-dessus de la Libye, pour éviter un « massacre de la population civile de Benghazi »…

Alors que cette résolution 1973 n’autorise en aucune manière l’OTAN à bombarder les villes et les campagnes libyennes, ni à envoyer des armes aux insurgés et encore moins à former et encadrer les troupes rebelles, c’est tout le contraire qui s’est passé et autant les Américains que les Anglais ou les Français ont déployé des conseillers militaires (bien connus depuis la guerre au Viêt-Nam) et des forces spéciales ont permis au Conseil National Transitoire (CNT) d’envoyer ses barbus islamisés à la conquête des villes côtières.

« Si nous n’avions pas envoyé de forces spéciales pour aider les rebelles et leur apprendre le métier, les insurgés ne seraient pas à Tripoli aujourd’hui et la guerre serait loin d’être terminée » commente un officier général français.

Dans la cacophonie qui entoure le drame libyen, les mensonges sont pires que tous ceux que l’on a déjà entendu pour le Kosovo, l’Irak ou l’Afghanistan !

Le 22 août, le CNT affirmait avoir arrêtés trois des fils Kadhafi : Mohammed, Saïf al-Islam et Saadi. Le procureur de la Cour pénale internationale, Luis Moreno-Ocampo avait confirmé la nouvelle et demandait aux insurgés de lui remettre Saïf al-Islam sur base d’un mandat d’arrêt lancé fin juin. Cette intoxication destinée à l’opinion internationale s’est lamentablement dégonflée face à la réalité, car les 3 fils et le père étaient toujours libres de leurs mouvements…

Après la Tunisie, l’Egypte et la Libye, la déstabilisation va-t-elle toucher la Syrie et l’Algérie ? Avant d’atteindre le Maroc et pourquoi pas la Turquie où les Kurdes se réveillent ?

Et qu’en est-il du Yémen ? L’ONU et L’OTAN vont-t-elles s’y intéresser ? Peu de chances à vrai dire ; mais d’autre part, soyez rassurés : l’ordre règne à Manama, il n’y a plus d’insurgés sur la Place des Perles, car l’armée saoudienne a nettoyé les rues et balayé la contestation. Normal, Bahreïn est une base très importante pour l’US Navy !

Les médias nous ont vanté les bienfaits de la « Révolution de Jasmin », du « Printemps arabe » et de l’arrivée de la « Liberté » en Tunisie et en Egypte enfin débarrassées de leurs tyrans.
Six mois plus tard, nous Européens, nous constatons que des dizaines de milliers de maghrébins se réfugient sur notre continent en fuyant cette « Liberté ». Pourquoi ?

Bien au contraire, si la Lumière avait fini par remplacer enfin l’Obscurité au Maghreb, ce devraient être des centaines de milliers d’immigrés qui auraient dû rentrer au pays pour participer au Grand Bond et finalement déguster cette « LIBERTE » tant recherchée et dont ils ne disposent pas entièrement chez nous, paraît-il.

Quant à l’Egypte, il semblerait que la Place Tahrir retrouve à nouveau une certaine effervescence et que depuis peu, ceux qui hier acclamaient les soldats vouent maintenant l’armée aux gémonies. Comprenne qui pourra !

Ce qui est probable, mais non encore écrit, est le fait que les barbus tunisiens d’Ennadha et leurs compères égyptiens des Frères Musulmans attendent le moment propice pour récolter ce qu’une main invisible a semé durant le printemps.

Dans le contexte de Pensée Unique, imposée par les charlatans du Politiquement Correct et du devoir de mémoire, il y a lieu de se souvenir de ce que disait le très estimé président A. Lincoln :

« On peut tromper tout le monde pendant quelques temps ; on peut tromper quelques personnes tout le temps ; mais on ne peut pas tromper tout le monde tout le temps ! »

Pieter KERSTENS.

De wereld is een schouwtoneel, dat is al langer bekend. Een sprekend voorbeeld daarvan zijn socialistische mandatarissen zoals de burgemeester van Oostende, Jean Vandecasteele, en een kopstuk van SP.A nationaal, Johan Vandelanotte, die plots op een Blokkeriaanse wijze zijn beginnen ageren tegen het feit dat hun stad wordt 'overspoeld' (woorden van de korpschef van de politie) door illegalen. Die illegalen komen nochtans al jaren naar Oostende en velen hebben zich intussen goed genesteld in de stad. Veel van hen zijn ook vaste klant bij het door de socialisten geleide OCMW van de stad en hebben intussen een leuk flatje of huisje toegewezen gekregen door de rode ridders van de multiculturele uitverkoop. Jarenlang hebben de socialisten in Oostende, net als in de rest van het land, de instroom van vreemdelingen gepromoot en getolereerd – en dat samen met de rest van de hysterische bende multiculturelen. Iedereen die een zucht van kritiek op deze gang van zaken durfde te uiten werd beloond met een klacht bij de gerechtelijke diensten en het staatsvervolgingsorgaan CGKR, wat dikwijls leidde tot repressie en straffen. De rode baronnen stonden daarbij altijd op de eerste rij te roepen om volksmensen voor rechtbanken te brengen. In Oostende, maar net zo goed in Sint-Niklaas en andere steden. De roden hebben die praktijk geleerd tijdens de repressieperiode.

Zoals bekend zijn de parketten in dit land een verlengstuk van de machtspartijen. Het gerecht in het algemeen is schatplichtig aan het regime. Door jarenlang postjes aan welwillenden toe te kennen is het een partijdig orgaan van dat laatste geworden. En zolang de burgerlijke politieke partijen (en in Oostende is dat vooral de socialistische partij) zich met het ontvreemden van rechten, middelen en eigendommen van de eigen arbeiders bezighielden, was er nooit een vuiltje aan de lucht voor de corrupte particratie. En al zeker niet voor de rode baronie. Dat duizenden sociale woningen werden toegewezen aan vreemdelingen was – en is – voor het rode anti-arbeidersprofitariaat van de SP.A heel normaal. Ze deden het met plezier en spuwden zo in het gezicht van het eigen volk. Dat de autochtone arbeidersfamilies daardoor naar een sociale woning konden fluiten – of jaren moesten wachten – door de voorkeursbehandeling voor immigranten, dat vonden zij eveneens normaal. Dat het grootste deel van de OCMW-middelen naar immigranten ging en gaat, is nu nog altijd geen bezwaar voor de socialisten. Als ze nu een beetje janken zoals in Antwerpen, waar 70% van de middelen van het OCMW naar vreemdelingen gaat, dan zijn dat maar krokodillentranen omdat het volgend jaar verkiezingen zijn. Zij hebben ondertussen wél jaren de invoer van vreemdelingen gestimuleerd en doen dat nog steeds. Dat daardoor nu steeds minder middelen voor de eigen bevolking overblijven, is voor hen echter geen probleem.

En nu, beste lezer, vraagt u zich waarschijnlijk (terecht) af waarom de socialisten in Oostende plots kritiek geven op de illegalenstroom in de stad. Zijn zij bekeerd tot anti-immigratieactivisten? De waarheid is anders... Het is namelijk zo dat de loft- en rijkeluissocialisten, de poen- en postjespakkers van rood garnituur in de stad, een probleem hebben: hun bazen van de Oostendse bouw- en immobiliënlobby, die van hun rode vrienden de stad hebben mogen volplanten met luxeappartementen, zijn een beetje ongerust geworden. De verkoop van appartementen en lofts (voor exuberante prijzen van 300 000 tot 1 000 000 euro) krijgt de laatste tijd een beetje af te rekenen met een imagoprobleem. Waarom dat zo is? Omdat de plaats waar zij projecten hebben gerealiseerd dicht bij het Oostendse stadsbos ligt (waardoor je de prijzen nóg kunt opdrijven), waar nu elke dag en nacht honderden illegalen rondlopen. Er is dus een commercieel probleem dat de heren in hun winst dreigt aan te tasten. Want wat is de miserie? Grote groepen illegalen hebben zoals gezegd in dat stadsbos hun buitenverblijf ingericht. En ik kan u verzekeren, kameraden, dat is slecht voor de business! De rijkelui die deze peperdure appartementen kopen (zoals onze vorst) zijn immers niet zo verzot op vreemdelingen als u zou denken. Ze zijn wel allemaal politiek-correct en multicultureel, maar ze houden toch graag de boel in exclusiviteit voor het eigen rijke volk! En dus dumpen ze die vreemde culturen liever bij het gewone volk in de volkswijken. Daarom willen de bouwpromotoren die illegalen weg. De bazen van de hotels in de stad zien dan weer, door de stijgende onveiligheid, hun omzet dalen. Net zoals de horeca en de winkelketens in de stad worden zij volgens de politie en de SP.A-kameraden geplaagd door toegenomen diefstallen in hun zaken.

De plaatselijke ‘rode baron’ Johan Vande Lanotte is ook big chief van de haven (naast de vele andere betaalde hobby’s van hem). Zo kan hij de belangen van de kapitalistische havenbazen het best dienen. En die socialist verzorgt daarnaast dus ook nog eens de belangen van de vastgoedmakelaars, de betonboeren en projectontwikkelaars, zodat die arme sloebers op hun gemak poen kunnen pakken. De rode partij en vakbond hebben een aparte business lounge waar de rijke rode proleten hun belangen goed worden verzorgd.

Als de volkswijken daaerentegen door de massale dumping van illegalen en immigranten verloederen, geven de rode baronnen geen kik. Als eigendommen van gewone mensen dreigen te ontwaarden, zeggen de rode heren dat je verdraagzaam moet zijn en dat het allemaal inbeelding is. Als een gewone mens zijn leefomgeving kapotgemaakt wordt, kan het de rode heren geen moer schelen. Als een gewone man uit de boot valt voor een sociale woning: “eigen schuld, dikke bult” volgens de loftcommunisten. Als de gewone man geld nodig heeft om te overleven en bleek van de  armoede bij het OCMW aanklopt, dan hebben de rode loftproleten wel andere zorgen dan naar hem te luisteren. Of andere vrienden aan wie ze liever steun geven... En steun en troost en sympathie hebben die rode heren op overschot,  vergis je niet! Maar voor wat hoort wat bij de rooien. Voor hun steun aan de vreemdelingen krijgen ze stemmen in ruil. Voor hun steun aan de havenbazen die het beu zijn om in Engeland per opgepakte illegaal op hun schepen torenhoge boetes te moeten betalen krijgen zij postjes en geld in ruil. Voor hun steun aan de betonboeren- en de vastgoedbaronnen die een negatief imago van Oostende vrezen, krijgen zij in de plaatselijke reclamebladen en pers gratis publiciteit en wordt zelfs de plaatselijke handbalclub gesponsord met miljoenen.

En om de steun van al die kapitalisten te behouden laat de S-PA van Oostende nu alle duivels los op de illegalen. Niet omdat de SP.A nu ineens tegen immigratie zou zijn. Niet omdat de SP.A nu ineens zou inzitten met jouw en mijn belangen. Neen, ze doet dit alleen maar omdat de bazen van het kapitaal haar dat opgedragen hebben. En dat is wat de particratie – en zeker de rode portefeuille-democraten – al jaren doen. Hun volk is het rijke volk. En wij, het gewone volk, betalen de rekening. En als je je afvraagt waarom je geen gehuil van verontwaardiging hoort bij het CGKR over al dat anti-illegalengebrul van de SP.A of ook niks hoort bij het AFF... Het CGKR, omdat het een creatie van de particratie en dus ook van de rode baronie is. (Het kan toch moeilijk de broodheren, uit wier handen ze eten, gaan aanvallen en vervolgen?) En wat het AFF betreft, waarom zwijgt dat? Omdat de heren SP.A-mandatarissen die het hardst tekeergaan tegen illegalen trotskistische mollen zijn (en dus partijvrienden van het AFF). Met één woord: een zootje ongeregeld!

Friday, 07 October 2011 18:08

Hocus pocus: de ‘bad bank’

Wat is een ‘bad bank’? Een 'bad bank' is een doorgeefluik. Van de rijken naar de armen. Een herverdelingsmechanisme, zodat de massa ook wat krijgt. En dat het schulden zijn, maakt niks uit. 'Geld is geld', zeggen de banktovenaars. 'Het kapitalisme is humaan en sociaal, mijnheer'.

Na jarenlang op de casinomarkten zwaar te hebben ingezet op Amerikaanse rommelkredieten – en daarmee voor de beheerders en aandeelhouders superwinsten te hebben gerealiseerd – is nu het ogenblik aangebroken om de rommel in de vuilbak te kieperen en de verliezen die op komst zijn ‘eerlijk’ te verdelen met de niet-spelers. Zo hebben die laatsten er ook nog wat aan.

Uitgemolken handel

Nu iedereen in de ‘markt’ erkent dat de rommel ook echt rommel is en niemand er nog een cent voor wil geven, moet iemand de rekening van het casinobezoek betalen. Dat zal het ‘principe van derde betaler’ zijn of zoiets. Héél sociaal.

Omdat onze elites in hun eigen leugens geloven (normaal gezien worden dergelijke mensen schizofrenen genoemd, maar dat terzijde ), zeggen ze tegen degenen die het boeltje moeten opkuisen (en ook voor de reiniging diep in hun zakken zullen moeten tasten) dat ze het afval gaan opbergen in een ‘bad bank’. Ni vu, ni connu. Net zoals je kernafval onder de grond steekt, kan dat blijkbaar ook met schulden.

Maar in tegenstelling tot het kernafval zullen de toxische stoffen van die ‘bad bank’ vlug het oppervlaktewater van de reële markt aantasten. Correctie: die hebben de reële markt reeds aangetast. De reële markt is aan het verstikken van het gif. In 2008 hebben we immers reeds een groot vergeetputje, een ‘bad bank’-putje, voor de heren van het Fortis-casino gegraven. Daarbij hebben ze toen al hetzelfde ‘bad bank’-spelletje gespeeld: verlies voor de klant, de winst voor de casinobank.

Mis natuurlijk, want sinds de uitvinding van de ‘bad bank’ en de garantie voor het spaargeld zijn er geen verliezers meer volgens de politici en de door de staat betaalde economen. Het geld is er en iedereen kan het terugkrijgen wanneer hij of zij dat maar wil. Alléén: je mag het niet gaan afhalen, want dan is het er even niet. Dat is copernicaanse rekenkunde. Toverkunst. Belgische spitstechnologie.

De ‘bad bank’ is ook een fantastische uitvinding voor kapitalisten met schulden: je steekt er je schulden in en die worden dan door leningen betaald. Geleend bij de goede delen van de oorspronkelijke bank. En door je eigen, daarin gedumpte schulden te belenen tegen interest kun je nog eens goed geld verdienen! Bingo, lotto, casino! Iets wat lijkt op de notionele interestaftrek, maar dan véél groter van opzet. En plezanter om te doen!

Als het zaakje te duur wordt of je hebt geen zin meer om als kapitalist zelf te betalen voor de eigen rommel, dan betaalt de overheid omdat die zo goed is om met ons geld borg te staan voor afvalproducten. We wisten allemaal dat recyclage van afval geld opbrengt. En nu weten we ook hoe je geld verdient op toxisch afval verpakt in rommelkredieten. Een goede raad dus aan iedereen die een hypotheeklening heeft lopen: dump die leningslast bij buren, familie en vrienden, terwijl je toch je huis behoudt. Daarna leen je op de schuld die die laatsten van jou hebben gekregen nieuw geld en je koopt er een nieuw huis mee. Twee voor de prijs van één! Simple comme bonjour.

Als u vindt dat wij hier een beetje zitten te zwanzen, dan hebt u het mis. De banken doen het ons voor. En de banken zijn er om u te helpen. Hebben zij schulden? Dan dumpen ze die bij een ander. Liefst bij u en mij. Ze staan immers steeds klaar met raad en daad voor hun klanten. Uw bank is uw vriend, dat weet u toch? Dan koopt de bank zich een nieuw kleedje en geeft zich een andere naam en – hop! – een nieuwe bank staat klaar om al uw problemen op te lossen. Een goede bank deze keer (de oude was versleten) of, beter gezegd, ze was uitgemolken. Hocus pocus … opgelost! Dat is financiële engineering. Een druiloor die daar kritiek op geeft.

In dit land word je tot een celstraf veroordeeld voor het wegnemen van voedsel dat in een afvalcontainer wordt gedumpt bij een supermarkt.

In dit land kun je tot één jaar effectieve celstraf worden veroordeeld als je een mening over immigratie uit die niet strookt met de belangen van de migranteninvoerders (de liberale elite en haar linkse handlangers).

In dit land kun je gevangenisstraf krijgen als je concerten organiseert die niet naar de smaak of de wensen zijn van de links-liberale knechten van het kapitaal.

In dit land kun je een schop in het gezicht krijgen door de ordediensten als je in een bank protesteert tegen spaargelddiefstal. Dat laatste is een verontwaardigde (Indignado) onlangs overkomen.

In dit land worden mensen die leegstaande gebouwen als een aanfluiting voor het tekort op de sociale huurmarkt zien – en daarom overgaan tot bezetting van die panden – op brutale wijze door het systeem aangepakt.

In dit land zijn de gronden en de huizen zo duur dat je 30 jaar (en meer) moet werken met twee om ze te kunnen afbetalen (nog geen twee generaties geleden was er maar één kostwinner nodig om in 20 jaar een huis af te betalen). En terwijl je nog volop aan het afbetalen bent of eindelijk de enorme sommen – plus interest – met bloed, zweet en tranen hebt opgehoest, dan komt daar een politieke rat als Louis Tobback vrolijk melden dat de grondlasten fors omhoog moeten gaan (cf. vraaggesprek in Knack, 14 oktober). De omgekeerde miljonairstaks...

In dit land word je financieel uitgeperst door energiekartels die hun facturen laten stijgen naargelang het hun uitkomt. Dit jaar zal de stijging van de energiekost voor huishoudelijk verbruik van een gezin méér dan 185 euro bedragen.

In dit land krijgt het overgrote deel van de ouderen een pensioen dat beter een overlevingsfooi kan worden genoemd.

In dit land, waar een groot deel van de bevolking met een tekort aan inkomen en betaalbare woongelegenheid kampt (17%), moeten de schaarse middelen met immigranten worden gedeeld, zodat er nog meer tekorten ontstaan voor iedereen.

In dit land krijgt een kapitalist als Boer Clerck een schadevergoeding van 22 000 euro toegewezen door een rechtbank, omdat hij erin geslaagd is om datzelfde gerecht meer dan 20 jaar aan het lijntje te houden (terwijl hij zelf verdacht wordt van miljardenfraude).

In dit land staan rechtbanken altijd aan de kant van het geld en het winstbejag, ook als dat betekent dat kapitalisten massa’s vreemdelingen invoeren voor eigen gewin, op kosten van ons eigen volk. Protest daartegen wordt door rechtbanken vervolgd. De bevolking is in de ogen van de elites gewoon een bron van rijkdom voor zichzelf, kosmopolitisch en multiraciaal van aard – wat had je gedacht?

In dit land laten burgerlijke nationalisten zich voor de kar van de liberaalkapitalistische belangen spannen. Die burgerlijke nationalisten staan te springen om de besparingen opgelegd door de eurosovjet uit te voeren. Dat de nationale soevereiniteit op die manier opgegeven wordt, zal hun worst wezen: ‘Wij zijn euroregionalisten, mijnheer, en fier het te zijn’. Waar is de ‘volk wordt staat’-gedachte? Als men samen met de Belgische elite een vrije natie als Libië met de grond gelijk maakt, kan men zich toch bezwaarlijk volksnationalist blijven noemen?
 
In dit land wordt een meerderheid van de bevolking economisch uitgeperst en heeft die meerderheid geen macht.

In dit land worden onwettige verkiezingen gehouden, waarna men een onwettige regering in de steigers zet.

In dit land organiseert een onwettige regering de plundering van de bevolking op bevel van een vreemde (Europese) elite.

In dit land zijn politici zo intens bezig met het vullen van hun zakken, door de uitoefening van allerlei lucratieve mandaten, dat het niet meer mooi is. Dexia is maar een klein voorbeeld daarvan: het leverde jaarlijks tot 28 000 euro bruto op voor de beheerders. Als je dat niet veel vindt, bedenk dan dat het hier om een bijverdienste gaat, een gaatje om de tand te vullen.
 
In dit land worden banken als gokkantoren gerund. Daar gokten ze tot 13% interest op inleg voor hun spelers (Gemeentelijke Holding). De beheerders (bijna allemaal politici) weten van niets en voelen zich niet verantwoordelijk, als vervolgens het Ponzi-systeem ontploft. De gewone man betaalt naderhand de rekening: vier miljard voor een failliete bank en 56 miljard waarborg voor het zwarte gat van die bank (de zogenaamde bad bank).
 
In dit land kun je als vreemde kapitalist (cf. Lakshmi Mittal) 249 miljoen aan uitstootrechten voor CO2 binnenrijven door een fabriek over te nemen. De rest van het kapitaal voor die overname leen je met steun van de gewesten (Vlaams én Waals). Daarna zet je de arbeiders met de rug tegen de muur om hun vergoedingen en werkvoorwaarden tot een minimum te herleiden (met de hulp van de FGTB en de roden van de PS). In dit land is het mogelijk dat vreemde kapitalisten (cf. ArcelorMittal) 495 euro belastingen betalen op een winst van 1.2 miljard. Duizenden bedrijven (en schijnvennootschappen) betalen even weinig of niks, waarna hun vertegenwoordigers ons komen melden dat niks betalen eigenlijk ook nog te veel is (‘België kent een te hoge belastingdruk’).
 
In dit land hebben politici winstroof legaal gemaakt door een oplichtingswet die de ‘wet op de notionele interestaftrek’ wordt genoemd.

In dit land is het zo dat men na het binnenrijven van kolossale wisten werknemers gewoon op straat kan zetten zonder gevolgen. De ontslagvergoedingen betaal je met de staatssteun die je in de loop van de jaren hebt binnengehaald (zoals bij Opel Antwerpen).
 
In dit land kan een nationale kapitalist (cf. Van Hool) die jarenlang bussen heeft mogen leveren aan de staat (en dus miljarden winst gemaakt heeft) er botweg mee dreigen om zijn productie in de toekomst te delokaliseren.
 
In dit land worden moordenaars en misdadigers niet opgepakt, gevonden en vervolgd (cf. Bende van Nijvel), omdat de politie bezig is met het pakken van collega’s (cf. Hasselt). In dit land wordt de gewone man daarentegen beboet waar men maar kan. En alsof het nog niet genoeg is gaan de politieke en economische elites telkens een stap verder.
 
In dit land gaat de sociale zekerheid naar de knoppen en wil men de werklozensteun beperken. Met andere woorden: iemand die jarenlang aan de werkeloosheidsverzekering heeft afgedragen, zal die zelf maar gedeeltelijk uitbetaald krijgen wanneer hij werkloos wordt. Dat is als een autoverzekering die voor de premie van een vol jaar maar verzekert voor zes maanden of minder. Fair deal op zijn ultra-liberaalst!
 
De massa, zo blijkt uit een recente enquête, is bovendien zo gehersenspoeld door de propaganda van media en politici dat ze nu ook haar eigen belangen wil opofferen aan het gouden kalf van de Vrije Markt (76% van de ondervraagden pleit voor een beperkte werkloosheidsuitkering).

Ja, wij zijn over dat alles verontwaardigd.

Ja, wij zijn INDIGNADOS, maar we geloven niet dat spontane actie alleen een systeem kan veranderen (zie de resultaten van de Arabische revoluties).

Ja, wij zijn verontwaardigd, maar we weten dat dit niet volstaat om weerwerk te bieden aan de liberaalkapitalistische elites en hun politieke handlangers.

We moeten ons organiseren en opnieuw ideologie als wapen in de strijd gebruiken. Een nieuwe, niet door corruptie besmette ideologie. Het solidarisme is zo’n ideologie en kan als antwoord dienen op zowel het liberaalkapitalisme als het marxistische nihilisme dat tot moord en onderdrukking heeft geleid daar waar het werd gehanteerd als politiek model. Daarom roepen wij alle Indignados op die ‘nationaal’ denken:

Organiseer jullie, zodat we de liberaalcriminelen ter verantwoording kunnen roepen! Voor een volksrechtbank!

Normal 0 21 false false false NL-BE X-NONE X-NONE

Breng de schuldigen voor een volksrechtbank

 

In dit land word je tot een celstraf veroordeeld voor het wegnemen van voedsel dat in een afvalcontainer wordt gedumpt bij een supermarkt.

 

In dit land kun je tot één jaar effectieve celstraf worden veroordeeld als je een mening over immigratie uit die niet strookt met de belangen van de migranteninvoerders (de liberale elite en haar linkse handlangers).

 

In dit land kun je gevangenisstraf krijgen als je concerten organiseert die niet naar de smaak of de wensen zijn van de links-liberale knechten van het kapitaal.

 

In dit land kun je een schop in het gezicht krijgen door de ordediensten als je in een bank protesteert tegen spaargelddiefstal. Dat laatste is een verontwaardigde (Indignado) onlangs overkomen.

 

In dit land worden mensen die leegstaande gebouwen als een aanfluiting voor het tekort op de sociale huurmarkt zien – en daarom overgaan tot bezetting van die panden – op brutale wijze door het systeem aangepakt.

 

In dit land zijn de gronden en de huizen zo duur dat je 30 jaar (en meer) moet werken met twee om ze te kunnen afbetalen (nog geen twee generaties geleden was er maar één kostwinner nodig om in 20 jaar een huis af te betalen). En terwijl je nog volop aan het afbetalen bent of eindelijk de enorme sommen – plus interest – met bloed, zweet en tranen hebt opgehoest, dan komt daar een politieke rat als Louis Tobback vrolijk melden dat de grondlasten fors omhoog moeten gaan (cf. vraaggesprek in Knack, 14 oktober). De omgekeerde miljonairstaks... 

 

In dit land word je financieel uitgeperst door energiekartels die hun facturen laten stijgen naargelang het hun uitkomt. Dit jaar zal de stijging van de energiekost voor huishoudelijk verbruik van een gezin méér dan 185 euro bedragen.

 

In dit land krijgt het overgrote deel van de ouderen een pensioen dat beter een overlevingsfooi kan worden genoemd.

 

In dit land, waar een groot deel van de bevolking met een tekort aan inkomen en betaalbare woongelegenheid kampt (17%), moeten de schaarse middelen met immigranten worden gedeeld, zodat er nog meer tekorten ontstaan voor iedereen.

 

In dit land krijgt een kapitalist als Boer Clerck een schadevergoeding van 22 000 euro toegewezen door een rechtbank, omdat hij erin geslaagd is om datzelfde gerecht meer dan 20 jaar aan het lijntje te houden (terwijl hij zelf verdacht wordt van miljardenfraude).

 

In dit land staan rechtbanken altijd aan de kant van het geld en het winstbejag, ook als dat betekent dat kapitalisten massa’s vreemdelingen invoeren voor eigen gewin, op kosten van ons eigen volk. Protest daartegen wordt door rechtbanken vervolgd. De bevolking is in de ogen van de elites gewoon een bron van rijkdom voor zichzelf, kosmopolitisch en multiraciaal van aard – wat had je gedacht?

 

In dit land laten burgerlijke nationalisten zich voor de kar van de liberaalkapitalistische belangen spannen. Die burgerlijke nationalisten staan te springen om de besparingen opgelegd door de eurosovjet uit te voeren. Dat de nationale soevereiniteit op die manier opgegeven wordt, zal hun worst wezen: ‘Wij zijn euroregionalisten, mijnheer, en fier het te zijn’. Waar is de ‘volk wordt staat’-gedachte? Als men samen met de Belgische elite een vrije natie als Libië met de grond gelijk maakt, kan men zich toch bezwaarlijk volksnationalist blijven noemen?

 

In dit land wordt een meerderheid van de bevolking economisch uitgeperst en heeft die meerderheid geen macht.

 

In dit land worden onwettige verkiezingen gehouden, waarna men een onwettige regering in de steigers zet.

 

In dit land organiseert een onwettige regering de plundering van de bevolking op bevel van een vreemde (Europese) elite.

 

In dit land zijn politici zo intens bezig met het vullen van hun zakken, door de uitoefening van allerlei lucratieve mandaten, dat het niet meer mooi is. Dexia is maar een klein voorbeeld daarvan: het leverde jaarlijks tot 28 000 euro bruto op voor de beheerders. Als je dat niet veel vindt, bedenk dan dat het hier om een bijverdienste gaat, een gaatje om de tand te vullen.

 

In dit land worden banken als gokkantoren gerund. Daar gokten ze tot 13% interest op inleg voor hun spelers (Gemeentelijke Holding). De beheerders (bijna allemaal politici) weten van niets en voelen zich niet verantwoordelijk, als vervolgens het Ponzi-systeem ontploft. De gewone man betaalt naderhand de rekening: vier miljard voor een failliete bank en 56 miljard waarborg voor het zwarte gat van die bank (de bad bank).

 

In dit land kun je als vreemde kapitalist (cf. Lakshmi Mittal) 249 miljoen aan uitstootrechten voor CO2 binnenrijven door een fabriek over te nemen. De rest van het kapitaal voor die overname leen je met steun van de gewesten (Vlaams én Waals). Daarna zet je de arbeiders met de rug tegen de muur om hun vergoedingen en werkvoorwaarden tot een minimum te herleiden (met de hulp van de FGTB en de roden van de PS). In dit land is het mogelijk dat vreemde kapitalisten (cf. ArcelorMittal) 495 euro belastingen betalen op een winst van 1.2 miljard. Duizenden bedrijven (en schijnvennootschappen) betalen even weinig of niks, waarna hun vertegenwoordigers ons komen melden dat niks betalen eigenlijk ook nog te veel is (‘België kent een te hoge belastingdruk’).

 

In dit land hebben politici winstroof legaal gemaakt door een oplichtingswet die de ‘wet op de notionele interestaftrek’ wordt genoemd.

 

In dit land is het zo dat men na het binnenrijven van kolossale wisten werknemers gewoon op straat kan zetten zonder gevolgen. De ontslagvergoedingen betaal je met de staatssteun die je in de loop van de jaren hebt binnengehaald (zoals bij Opel Antwerpen).

 

In dit land kan een nationale kapitalist (cf. Van Hool) die jarenlang bussen heeft mogen leveren aan de staat (en dus miljarden winst gemaakt heeft) er botweg mee dreigen om zijn productie in de toekomst te delokaliseren.

 

In dit land worden moordenaars en misdadigers niet opgepakt, gevonden en vervolgd (cf. Bende van Nijvel), omdat de politie bezig is met het pakken van collega’s (cf. Hasselt). In dit land wordt de gewone man daarentegen beboet waar men maar kan. En alsof het nog niet genoeg is gaan de politieke en economische elites telkens een stap verder.

 

In dit land gaat de sociale zekerheid naar de knoppen en wil men de werklozensteun beperken. Met andere woorden: iemand die jarenlang aan de werkeloosheidsverzekering heeft afgedragen, zal die zelf maar gedeeltelijk uitbetaald krijgen wanneer hij werkloos wordt. Dat is als een autoverzekering die voor de premie van een vol jaar maar verzekert voor zes maanden of minder. Faire deal op zijn ultra-liberaalst!

 

De massa, zo blijkt uit een recente enquête, is bovendien zo gehersenspoeld door de propaganda van media en politici dat ze nu ook haar eigen belangen wil opofferen aan het gouden kalf van de Vrije Markt (76% van de ondervraagden pleit voor een beperkte werkloosheidsuitkering).

 

Ja, wij zijn over dat alles verontwaardigd.

 

Ja, wij zijn INDIGNADOS, maar we geloven niet dat spontane actie alleen een systeem kan veranderen (zie de resultaten van de Arabische revoluties).

 

Ja, wij zijn verontwaardigd, maar we weten dat dit niet volstaat om weerwerk te bieden aan de liberaalkapitalistische elites en hun politieke handlangers.

 

We moeten ons organiseren en opnieuw ideologie als wapen in de strijd gebruiken. Een nieuwe, niet door corruptie besmette ideologie. Het solidarisme is zo’n ideologie en kan als antwoord dienen op zowel het liberaalkapitalisme als het marxistische nihilisme dat tot moord en onderdrukking heeft geleid daar waar het werd gehanteerd als politiek model. Daarom roepen wij alle Indignados op die ‘nationaal’ denken:

 

Organiseer jullie, zodat we de liberaalcriminelen ter verantwoording kunnen roepen! Voor een volksrechtbank!

Wednesday, 02 November 2011 13:37

Waar zijn de solidaristen?

Zaterdag 29 oktober zijn meer dan 600 extreemlinkse militanten, behorende tot de meest uiteenlopende strekkingen van het marxisme, voor de tweede keer samengekomen in de Vooruit te Gent.

Daar werden in verschillende werkgroepen diverse thema's behandeld die betrekking hebben op de huidige kapitalistische crisis en op de economische recessie die daar het gevolg van is.

Op soortelijke bijeenkomsten willen marxisten van alle slag de violen zo veel als mogelijk gelijkstemmen in hun streven naar komende sociale verzetsbewegingen te recupereren en om tegelijkertijd een poging te doen tot de mobilisatie van ontevreden burgers. Dit om hen in de richting van het marxisme en het communisme te leiden, vanzelfsprekend. Daarvoor hebben ze een gamma aan nieuw taalgebruik klaar, zo noemde Peter Mertens, voorzitter PVDA, zijn partij en het socialisme waar het voor staat, de beste garantie voor de democratie. Met dit taalgebruik wil men groepen van politiek ongeschoolde jongeren lokken.

Heeft de politieke en economische elite niet jarenlang de liberaaldemocratie als het wapen bij uitstek gepromoot waar welvaart, gelijkheid en multiculturele verdraagzaamheid het best gedijen? Veel jongeren maar zeker ook veel politiek onbewuste oudere burgers, zijn gehersenspoeld door deze onzin, die alleen tot doel heeft de belangen van de elite veilig te stellen.

Maar het neveneffect van jarenlange propaganda voor de liberaaldemocratie is natuurlijk dat de massa daar voor een groot stuk in mee gaat. De marxisten enten op deze gangbare liberaaldemocratische frasologie hun socialistische doelen. Zij verbergen hun echte objectieven om langs deze weg de politiek onbewuste massa, die jarenlang is wijsgemaakt dat er geen ideologische strijd meer nodig is (maar louter meer 'democratie'), mee te krijgen in hun marxistisch verhaal. Een van deze organisatoren, genaamd Dominique Willart, heeft deze strategie heel duidelijk omlijnd toen hij zei dat hijzelf het socialistische einddoel nastreeft. Zo moest men het echter niet noodzakelijk benoemen, een kwestie van geen mensen af te schrikken.

In elk geval zijn de marxisten zich op de komende sociale en maatschappelijke strijd en de discussie over het systeem dat daar op zal volgen grondig aan het voorbereiden. Om dit doel te bereiken zetten ze alle verschillen aan de kant en zoeken waar ze een gemeenschappelijke strategie en actie op kunnen enten. Met andere woorden: zij bereiden zich ideologisch en praktisch voor op komende bewegingen binnen de massa van het volk.

Maar wat doet solidaristisch rechts?

De grootste solidaristische stroming, die van het N-SA, probeert al enkele jaren een debat en een actieplatform tot stand te brengen. Maar in tegenstelling tot links, bestaat er, buiten de Nieuw-Solidaristen van het Alternatief, geen onafhankelijke groep van solidaristen binnen wat we voor het gemak de rechtsnationale beweging zullen noemen.

Zij die zich ondertussen solidaristen noemen en die zich in allerlei bewegingen en initiatieven hebben ingelaten die in se niets met solidarisme te maken hebben, zijn marginaal ten opzichte van de organisaties waar zij actief zijn. Voor een belangrijk deel dienen zij als bliksemafleiders, die de ideologische grondstroom van hun organisatie  moeten opkalefateren met een pseudosociaal sausje, om zo de ware aard van de doelstellingen te verbergen. De grondstroom van die verenigingen ligt dan ook duidelijk ver weg van solidaristische benaderingen en kunnen  in het algemeen als liberaal en zelfs ultraliberaal bestempeld worden (sowieso van een individualistische aard).

Soms is het gevolg van deze initiatieven juist dat elke ideologische verspreiding van het solidarisme bij voorbaat ondermijnd wordt en bijgevolg geneutraliseerd, daar verhinderd wordt dat doorgedreven analyse wordt gemaakt (en consequenties worden aanvaard) die de strijd en de organisatie van het solidarisme juist zo broodnodig heeft. In deze zin kan men van een reactionaire beweging spreken die tot doel heeft de strijd en de eenheid te verlammen.

En dit is niet verwonderlijk als men weet dat de meeste (zoniet alle) groepen en initiatieven aan de nationale rechterzijde reeds decennia worden gedomineerd en zelfs gestuurd door één partij. Dit gebeurt door deze groepen financieel te ondersteunen en zelf door de verantwoordelijken van deze groepen als werknemers aan zich te binden. Moet het ons dan verwonderen dat de nationale beweging niet in staat is om een initiatief als dat van de ‘Dag van het socialisme’ te counteren met een “Dag van het solidarisme”?

En ik weet dat er weer een hoop mensen zullen ontkennen dat hun beweging of hun organisatie een kloon van deze ene partij is en dat zij onafhankelijk staan tegenover deze partij. Maar als je kijkt wie er allemaal vrijdag a.s. op de “Nacht van de Militant” van deze partij mag komen opdraven om daar hun dienstbaarheid te tonen aan deze partij, dan kan ontkennen geen optie zijn.

En men zal zeggen dat men er toch niets aan kan doen dat de organisator de grootse solidaristische fractie van de beweging uitsluit! En het zou nog een argument kunnen zijn, ware het niet dat deze randgroepen van het Vlaams Belang zelf het N-SA uitsluiten uit hun debatten.

Sommigen laten nog liever een echte marxist zijn vergif komen spuwen op een debatavond. Net zoals hun meesters liever met een gek van Sharia4Belgium debatteren, dan met iemand van het eigen volk. De enige onafhankelijke beweging die het solidarisme serieus wil ontwikkelen tot een strijdwapen is het N-SA en wij zijn duidelijk niet welkom op de militantennacht.

En zoals het in een donkere nacht past, zal ook deze nacht eindigen in een volslagen duisternis zonder licht aan de horizon. Er zullen geen nieuwe of vernieuwende solidaristische ideeën het licht zien. Er zal geen front van onafhankelijke krachten, los van de corrupte partijpolitiek, het licht zien. Er zal geen initiatief tot frontvorming voor een nieuwe maatschappelijke benadering van de crisis van het kapitalisme gloren. Neen, er komt geen dag van het solidarisme.

Omdat de beweging zich niet kan losmaken van een liberale partij, waarvan de leiding zich vastklampt aan Belgische mandaten en geld.

En alle randorganisaties mogen opdraven om dat doel en geen enkel ander doel te dienen.

Wij van het N-SA noemen links reactionair.

Maar burgerlijk nationalistisch rechts is niet anders.

Op 11 november 2011 willen een groep jonge intellectuelen uit de middenklasse de democratie een boost geven. Om dat doel  te bereiken, willen ze met hun sinds kort opgerichte burgerinitiatief 1000 mensen samenbrengen in het Brusselse Tour & Taxis-gebouw. De bedoeling is om dan die mensen samen te laten brainstormen over hoe het met de politie - en in het algemeen met onze democratie - verder moet.

Volgens de organisatoren (die zichzelf niet links noemen, maar waarvan initiatiefnemer David Van Reybrouck wel freelancer bij De Morgen is) is de huidige politiek crisis niet alleen een crisis van de staat België, maar ook die van de democratische instellingen. Voor ons is dat de logica zelve, voor belgicisten blijkbaar niet (maar laten we daar nu niet op doorgaan). Volgens de organisatoren van het burgerinitiatief leven we in een representatieve democratie en is deze formule van bestuur op haar limieten gestoten wat haar werkbaarheid betreft. Dit is volgens hen niet verwonderlijk aangezien dit systeem reeds bestaat sinds 1830 en na twee eeuwen aan vervanging toe is. Politiek is in de ogen van deze burgerlijke linksliberale intellectuele middenklasse rond deze G1000 een hondenstiel geworden. Politieke partijen stroomlijnen de maatschappij niet meer, ze houden elkaar in een houdgreep.

Volgens de heren burgerlijke intellectuelen had een politicus vroeger macht, maar leeft hij nu in angst. Ook het teloorgaan van het traditionele middenveld (vakbonden, ziekenfondsen en coöperaties) dat vroeger een doorgeefluik naar de massa was, maakt dat er een kloof is ontstaan tussen politiek en massa. Dat deze organisaties van de massa de verzuiling organiseerden wordt erkend, maar die corporatieve instellingen zorgden er tenminste voor dat de maatschappij toch structuur had, geven ze toe. De instellingen en de omgevingsfactoren waar politici nu in werken zijn die van het internet en de zogenaamde Web 2.0 interactie, wat het werken in een razendsnelle informatiemaatschappij voor politici bijna onmogelijk maakt.

Het is hierbij toch wel interessant om de analyse die de jonge burgerlijke intellectuele middenklasse maakt eens af te toetsen aan de realiteit en te kijken of ze de nagel op de kop slaan. Dit is zeer belangrijk, omdat deze groep jonge mensen van linksliberale signatuur (wat ze zijn gezien de antecedenten van het gros hun oprichters) ons van alles wil wijsmaken. Of hoe zij remedies gebaseerd op hun (verkeerde) uitganspunten aan de massa (aan ons) willen opdringen. Dat hun analyse fundamenteel kant noch wal raakt, is voor ons nationaaldemocraten evident: wij moeten dan ook waakzaam zijn als deze groepen de politiek van de elite proberen schoon te vegen zonder de agenda van die elite te willen bespreken.

Wij zeggen niet dat het de objectieve bedoeling is van burgerinitiatieven zoals de G1000 om de volksmassa bewust te misleiden over de doelstellingen van de elite. Maar de analyse niet correct maken (of haar weigeren te maken) is op zijn minst subjectieve steun geven aan het establishment. De vaststelling dat politiek een hondenstiel is geworden en dat politici nu in angst leven, zijn voor een deel correct. Dat die angst de macht aantast, is al minder juist.

Dat middenveldorganisaties zoals vakbonden en ziekenfondsen, maar ook beroepsfederaties, nu los van de nationale politieke klasse werken is waar. Maar waar het burgerinitiatief stelt dat dit allemaal te herleiden valt naar de internetmaatschappij en die machtige Web 2.0 generatie, die info als een wervelwind door de politiek elite jaagt, daar gaan zij toch wel zwaar de mist in. Beweren dat technische omgevingsfactoren (internet, twitter) de verwarring en de angst bij politici aansturen zal wel voor een deel zo zijn. Maar dit verklaart niet waarom, terwijl de elite zich in opperste staat van verwarring verkeert, niettemin alles blijft draaien. Ook zonder substituten voor de verouderde pijlers. En het verklaart al zeker niet de vermeende angst. Er zijn genoeg politici die zich van Web 2.0 bedienen, dus waarom is onze politieke klasse dan zo bang?

Volgens onze analyse is de politieke klasse bang en gedesoriënteerd om geheel andere redenen. Laat ons met het simpelste beginnen: de partijen houden elkaar in een permanente wurggreep, aldus Van Reybroek in De Morgen. Dat is waar, maar die wurggreep heeft geen uitstaans met ideologische of maatschappelijke tegenstellingen: we moeten abstractie maken van de strijd van de twee elites over de herverdeling van nationaal geld, waarbij de herverdeling (via transfers) dan nog grotendeels moeten dienen om de partijen in de regio’s nog enige vorm van macht te laten behouden (een illusie die we later zullen aantonen).

In de gewesten houden de homogene Nederlandstalige en Franstalige partijen elkaar ook in een houdgreep. Dat kun je bezwaarlijk aan ideologische strijdmotieven wijten, die bovengewestelijk (of Belgisch) zijn. De strijd van partijen is verplaatst van een ideologische naar een utilitaire motivatie. De strijd gaat om geld: niet geld voor Vlaanderen of Wallonië is hier aan de orde, maar geld voor de partijen en de 3.000 à 4.000 politici die daar direct van leven. Naar schatting gaat het om 60 à 70 miljoen euro per jaar (buiten de lonen van parlementairen gerekend).

De angst van politici is dus existentieel dezelfde als die van de werknemer die bang is om zonder loon te vallen. Nuja, zonder loon is zwaar uitgedrukt. Politici vallen als ze niet meer verkozen zijn wel in een hangmat van zilver voor een paar jaar (in tegenstelling tot een gewone werkloze). En het gaat voor de top van die partijen niet om gewoon loon; hun grootste angst is dat hun loon aan hun prestaties gekoppeld wordt, zoals op de arbeidsmarkt. Wie wil nu een winnend lot "Win for Life" kwijtraken?

Dus is het leven van politici niet te vergelijken met een hondenstiel en is dat niet de reden dat ze zo rusteloos en bang zijn. Neen, politici willen nu hun carrière lang aan het infuus van staatsmanna blijven hangen. En dát is onzeker dezer dagen, dáárom leven zij in angst. En daarmee komen we tot de essentie van hun angst. De politieke klasse, evenals de top van de vroeger middenveldorganisaties, zijn in transitie. Door het feit dat de Europese Unie en haar uit uniestaten samengestelde top steeds meer de soevereiniteit van de oude nationale staten aantast en de beslissingsmacht in die staten overneemt, is er geen wezenlijke nood meer aan een uitgebreide nationale politieke elite.

In plaats daarvan is er nood aan een uitvoerende elite die in dienst van Europa steeds meer de oude nationale elite vervangt. Met andere woorden: de politieke elites (behalve die die de uitvoerders van de Europese agenda zijn) worden overbodig. Daarom maalt de Europese Unie niet echt om de onwettige aard van ons parlement (onwettig verkozen) en al helemaal niet om het feit dat er geen grondwettelijk gelegitimeerde regering is. Als die regering maar de agenda van de commissarissen van de superstaat Europa uitvoert, is voor de eurocraten alles in orde. Dat er dus op dit ogenblik ook nog rond de 550 mee-eters in die nutteloze parlementen zitten, daar zegt de Unie nu nog niks van. Dat komt later.

Daarom komt er uit die parlementen ook geen echte kritiek op Europese bevelen. Er moet een oorlog worden gevoerd tegen Libië ... de Kamer stemt unaniem "ja" voor dood en verderf. Er moeten in Spanje, Griekenland en Portugal harde besparingen worden doorgevoerd ... de nationale marionetten in die landen stemmen "ja". Ondanks massale protesten. Alles is de oude politieke elite liever dan de dood van het eigen parlementaire luizenleven. Ook als hun activiteit er alleen in bestaat de Europese richtlijnen in de eigen nationale staten te helpen doordrukken. Want dat is de enige reden waarom Europa die nationale politieke elite voorlopig gedoogt.

Het is dus niet toevallig dat in bijna alle 27 landen van de Unie een politieke malaise heerst. Er is een economische crisis in die landen die de nationale elites willen oplossen door schaalvergroting via integratie in de Europese Unie. En daarom is er ook overal een transformatie van elites die supranationaal ageren en de nog steeds nationaaldenkende en -levende massa achterlaat.

En een deel van de oude nationale elite is samen met de massa al even verward. Ze snappen de transitie niet. Daar zit de fundamentele angst van de politiek en daar moet het falen van onze oude nationale instellingen worden gezocht. En niet in de drogreden dat er nu te veel communicatiemiddelen zouden zijn. Onze politieke elite weet dat ze overbodig is geworden en dat ze met teveel in de ruif zitten. De Europese bazen zullen hen op een dag niet meer nodig hebben om Europese wetten te implementeren in de oude nationale staten, omdat die staten tegen dan verdwenen zullen zijn. In deze ontwikkeling moet het falen van onze politieke instellingen gezocht worden.

En het is dan ook totaal niet verwonderlijk dat een partij zoals de N-VA, die pleitbezorger is van het feit dat België verdampt in Europa (en bijgevolg ook Vlaanderen, maar dat zeggen ze er niet bij), alles op alles zet om zich bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen terug te trekken in steden en gemeenten. Met een riante verkiezingsbonus op de koop toe. Want dat zal in de toekomst de enige nog overblijvende machtsbasis voor de politieke nationale elite zijn. De nationale regering (zelfs de Vlaamse) kan de N-VA gestolen worden. De Wever weet dit en is er voorstander van dat het land zijn soevereiniteit verliest.

Dat hij dit achter anti-belgicisme verstopt, bezorgt hem een mooie volksbasis - en een massa stemmen: Homo sapiens non urinat in ventum (een slimme vent pist niet in de wind). En dus maakt De Wever de bevolking wijs dat ze een eigen staat zullen krijgen, maar vergeet daarbij te zeggen dat deze staat "Eurodisney" zal heten en niet "Vlaanderen".

Van falen van de politieke elite is hier dan ook eigenlijk geen sprake: de elite heeft alles moedwillig georganiseerd. De linksliberalen van het antinationalisme hebben altijd de transformatie van de nationale staat naar een globaliserende multi-etnische entiteit zoals de Europese Unie voorgestaan en verdedigd. Nu dus met 1.000 man in Tour & Taxis een reflectie houden over hoe de nationale politiek kan gered worden, lijkt mij nogal hypocriet. Het is als zitten janken bij je eigen slachtoffer. En de dode is hier duidelijk de nationale, soevereine staat. En vermits zij tegen nationalisme zijn moet dit feit hen toch verheugen, zou je denken. Dat zij maar een feestje bouwen daar in Brussel en stoppen met dat intellectueel-burgerlijke gezeik. Zij willen geen nationale politiek en hebben dat nooit gewild, waarover willen zij dan praten? Of is fundraising de bedoeling? Wat ik lees, is dat het de bedoeling is 500.000 euro op te halen om het festijn te kunnen financieren. En daarvoor vragen zij aan bedrijven en overheden om geld te doneren. Tja, onafhankelijkheid is iets anders.

Wij van de Nationaaldemocratische Partij (NDP) en de solidaristische beweging (N-SA) hadden geen 500.000 euro nodig om over de politieke abdicatie van onze nationale elite een analyse te maken. Wij pleiten al vier jaar voor politieke hervormingen. Om uit de Europese unie te treden en onze nationale soevereiniteit weer te herstellen (en laat de discussie over het feit of die nu Vlaams of Belgisch moet zijn even terzijde) hebben wij nieuwe politieke regels nodig:

- schaf de opkomstplicht af;
- schaf de 5%-regel af (laat honderd bloemen bloeien);
- geen partijfinanciering  door de staat (vrijwillige medewerkers moeten partijtucht doorbreken);
- laat iedere kandidaat dezelfde vergoeding krijgen voor verkiezingspropaganda;
- geen ononderbroken zitting in regering of parlement (bouw een uitstapperiode in);
- blanco en ongeldige stemmen die recht geven op zetels worden door de loterij ingevuld (een mix uit de bevolking);
- installeer een corporatief orgaan (arbeidsorganisatie in dialoog met belangengroepen);
- gebruik de administratie als ondersteuningspolitiek;
- laat de meerderheid aan de macht (niet zoals nu, waar een minderheid evenveel macht heeft);
- voer referenda in;  
- arbeiders en laaggeschoolden moeten vertegenwoordiging krijgen.

Maar we vrezen dat de intellectuele kleinburgerij naar die laatste eis geen oren zal hebben. In  de publicatie “Pleidooi voor Populisme“ omschrijft Van Reybrouck het proletariaat als de “getatoeëerde klasse“ die zich bezighoudt met het zingen van Nederlandstalige schlagers. Een klasse ook die zich makkelijk laat meeslepen door populisten. En mensen als van Reybroek willen dan wel een eigen soort populisme beginnen hanteren, maar dan een dat steunt op objectief wetenschappelijk onderzoek. En we weten allemaal wat de linksliberale intelligentia hiermee bedoelen. Het zal een populisme worden zonder de bekommernissen van het gepeupel. Want afstand nemen van globalisme, van multicultuur en van massale immigratie, dat steunt niet op objectief wetenschappelijk onderzoek volgens de heren. Dat is onwetenschappelijk populisme. En het vormen van een sterke nationale volksstaat die de welvaart van het gepeupel verzekert, is al helemaal niet prioritair.

Dus op 11-11-11, de dag van de G-1000, zullen wederom al de zorgen van de intellectuele navelstaarders worden besproken. Maar het volk zal niet vertegenwoordigd zijn. Dat zingt Vlaamse schlagers en keert zich af van de huidige elite.

Goed zo!

Page 74 of 74

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter