Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Eddy Hermy

Saturday21 October 2017

Eddy Hermy

Eddy Hermy

De naam kent verder een bewogen geschiedenis. Ooit was Eddy Hermy de jongste vakbondsdelegee van het land, later actief in diverse organisaties. Hij heeft consequent de dissidente rol opgenomen namens het proletariaat, wat hem vaak niet in dank werd afgenomen. Afgezien van dat dit Eddy Hermy tot een van de meest controversiële figuren van het land maakt, heeft hij er zelden naast gezeten. Zijn voorspellingen over de EU, de N-VA en de economische crisis zijn de laatste jaren allemaal uitgekomen.

Een moordend stuk uitschot heeft een soldaat op straat afgeslacht in het Verenigd Koninkrijk. Eén straf denkbaar voor zulke beesten: ophanging.

Communiqué van Nick Griffin, voorzitter van de British National Party:

One of our brave soldiers has been hacked to death in Woolwich by Muslims in what officials are describing as a "terrorist attack".
Reports that the victim, wearing a 'Help 4 Heroes' T-shirt, was brutally attacked by two 'black men' wielding knives and machetes who first ran the soldier over then tried to cut his head off.
An eyewitness reports:

"They were hacking at this poor guy, literally. They were hacking at him, chopping him, cutting him.They dragged him from the pavement and dumped his body in the middle of the road and left his body there."

The attackers screamed "Allahu Akbar" as they butchered their victim – and it is said that they took pictures of the sickening attack.
According to ITV news, one of the attackers – wielding a bloody meat cleaver – was screaming, "We swear by almighty Allah we will never stop fighting you."

Thursday, 02 May 2013 07:19

Tekst persconferentie 1 Mei 2013

Volgens de linkse democraten hier beneden op de markt zijn wij onverdraagzame nationalisten. Want nationalisme is eng. Het is voorbijgestreefd, ouderwets, verdelend, bekrompen. Er bestaat niet zoiets als volk, zeggen zij. Wij zijn allemaal van hier, beweren zij. Wij moeten alles delen, eisen zij. Wij zijn egoïsten, verwijten ze ons. Wij zijn op geweld uit, tieren zij.

Als men weet dat er in Borgerhout een overlast aan drugsmisdrijven bestaat, gepleegd door criminele bendes. Dat er wapens circuleren. Dat haatpreken worden gehouden in moskeeën. Dat daar jihadi's worden geronseld met als doel politieagenten en militairen in Syrië te gaan vermoorden. Als men dat weet, om ons dan te verwijten van in Borgerhout geweld aan te stokken lijkt wel een mislukte joke.

Hoe verknipt moet je als linkse bange blanke man zijn om ons van geweld te betichten in een poel waar ordeloosheid en onveiligheid heerst? Daar moet je een multiculturele rode trol voor zijn. Of een groene snol. Wij zijn extreemrechts tuig dat niet het recht heeft om een manifestatie te houden, beweren zij.

Maar zijn wij dan untermenschen? Tweederangsburgers? Zijn wij uitgesloten van rechten? Alleen nog goed om te werken en belastingen te betalen voor zij die alle rechten hebben. Voor zij die van ons werk profiteren. Zij die zich hier op onze kosten amuseren. Op onze kosten hier vegeteren.

Maar links en extreemlinks krijgt zoals altijd zijn zin. Gesteund door de ultraliberale euronationalisten van de N-VA ontnemen ze ons het recht om in eigen land van betogingsrecht gebruik te maken. Als offerande aan de lieve vrede tussen de vertegenwoordigers van het patronaat en de linkse straathooligans.

Dat noemen ze dan democratie. Dat is de liberale en linkse zienswijze over hoe verdraagzaamheid werkt. Zoals altijd eenrichtingsverkeer. Het is ons verdiende loon, zeggen ze dan Omdat we niet braaf willen zijn en zwijgen? Omdat we niet slaaf willen zijn en kruipen? Omdat we niet de crisis willen betalen en weigeren in te leveren? Omdat we de bezetting door immigratie niet willen accepteren? Omdat ze niet verdragen dat de autochtone arbeidersklasse zich roert? Is het daarom dat ze ons onze burgerrechten afnemen?

Die volksvreemde elite. De collabo’s van het regime dulden geen verzet tegen hun toenemende politiek van onderdrukking. Een regime dat een nooit eerder geziene diefstal van werkgelegenheid en koopkracht organiseert. Een rooftocht tegen het eigen werkvolk organiseert. Een regime dat het land uitverkoopt aan een monsterlijke superstaat. Een regime dat door de morele en geestelijke gelijkschakeling van een veelvolkerenstaat een enorme en amorfe massa aan paupers creëert. Een regime dat met repressiemiddelen alle werkende mensen onder de duim wil houden. Het gaat nu reeds zo ver dat wanneer je als autochtoon te luid de adem uitblaast, je in dit land een GAS-boete kan krijgen. Als grote kapitalisten daarentegen op 3 maanden tijd voor 45 miljard euro het land uitsluizen, dan geeft de elite geen enkele kik. En al zeker geen GAS-boete.

Ook geen boetes, straf of repressie voor de elite van de banken. Daar kregen onlangs 31 topmensen 1,1 miljoen euro aan bonussen uitbetaald. Topmensen van de staatsbank Belfius. Het bedrog en de speculatie bij het oude Fortis. Hun vroeger melkkoe is hen reeds vergeven. De rekening wordt door ons betaald.

Die decadentie, ze is ondraaglijk geworden. Wraakroepend. Stuitend immoreel. Product van de morele corruptie bij de politieke klasse. Een schreeuw tot verandering.

En waar blijven de rode smurfen in dit verhaal? Die hebben we daarjuist hier beneden op de markt gehoord. Kaviaarsocialisten broederlijk naast de bloedcommunisten. Samen lullen over een eerlijke verdeling van middelen en werk. En waar de woordvoerster van het volksvreemde socialisme Jasmin Kerbach het werkvolk oproept solidair te zijn.

Ons werkvolk, welteverstaan, die betalen het gelag. Haar volk zit aan de kassa en ontvangt de winst. Terwijl rode en verdwaasde Youps haar toejuichen. Altijd het vreemde aanbiddend en het eigene verloochenend. Pure volksverlakkerij is dat. Want ons volk wordt stilaan arm van al die solidariteit met de anderen. Het is een door de roden  georganiseerde verarming van de eigen bevolking in samenwerking met het neoliberale establishment.

Terwijl die rode oplichters elk jaar voor 5 miljard aan transfers van Vlaanderen naar Wallonië sluizen (niet naar het Waalse werkvolk, maar naar de Belgisch-Waalse elite), gaat er 6 miljard aan welvaartstransfers via de notionele intrestaftrek naar het internationale kapitaal.

En zo de armoede en de werkloosheid in Antwerpen en in andere Vlaamse centrumsteden doen toenemen. Terwijl ze het geld van ons volk naar de Marshalplannen van het Waalse kapitaal en de rode baronnen versassen. En de bloedcommunisten van de PVDA weten dat het gebeurt en dus medeplichtig zijn aan de roof op het Vlaamse volk. Maar geen bezwaar voor hen. Want hun volk is niet het Vlaamse volk, maar wel het vreemde volk.

Geen wonder dus dat links zo eensgezind tegen ons is. Eensgezind als ze zijn in het afstropen van het vel van het eigen volk. Daarom ook dat ze samen een volksfeest in Borgerhout organiseren. Dansend en zingend op de stijgende armoede van het eigen volk. Op het lijk van de eigen natie. Op de overblijfselen van de volkssoevereiniteit. Op de vernietigde volkswaarden van geloof en moraal. Op de vernietiging van het eigen werkvolk. Die rode en groene bakfietsdemocraten. Het smerig volk van verzuurde nepdemocraten, de eigen volkshaters. Het pseudo-intellectueel volkje met de steeds opgestoken vinger dat vergaat aan haar ingebeelde schuldgevoel tegenover vreemden. Dat is het socialisme, dat is het communisme anno nu.

De rode garde verleent nog meer hand-en-spandiensten aan de liberale burgerij. Om ongeschoolden aan werk te helpen is er het systeem van dienstencheques. Nobel van de burgerij en links, zou je dan denken. Ware er niet het feit dat het systeem in werkelijkheid dient om immigratie aan te zwengelen. Het succes van deze dienstencheques, door het feit dat het voor 80% staatsgesubsidieerd is, is nu oorzaak voor dat poetshulp een knelpuntberoep is geworden.

Intussen werken dan ook 150.000 mensen in die sector, waaronder tienduizenden vreemdelingen. De liberale en rode elite heeft zo een artificieel knelpuntberoep doen ontstaan. Weer een reden voor hen om nog meer immigratie te organiseren. Zoals altijd door liberale staat gesubsidieerd. En dat terwijl er tot 50% jonge werklozen zijn in sommige steden.

Zijn die dan te mooi om dat werk te doen? Mogen die hun nagels niet vuil worden misschien? Of heeft Mohammed hen verboden bij kefir te kuisen? Het zou nochtans een mooie oplossing zijn voor sommige problemen. Terwijl ze kuisen kunnen ze na het stofzuigen op de mat hun gebed doen.

Het land zit vol, propvol. Het aanbod aan reële jobs vermindert drastisch. Het aanbod aan onderwijs en onderwijsfaciliteiten staat op springen. Net als in de derde wereld moeten ouders kamperen voor de school, de linkse bakfietsouders voorop. Zij zijn dan wel voor gemengde scholen, maar willen hun kinderen liever in witte scholen. Een beetje hypocrisie is bij links en progressieven niet uitzonderlijk. Het is standaard.

Het aanbod aan medische zorg aan betaalbare prijs staat onder druk. Het werkloosheidspeil bij allochtonen heeft een ontploffingspeil bereikt. Werkloosheid bij eigen volk is ondraaglijk. De concurrentie tussen beiden moordend.

Onze positie daarin is duidelijk. Wij vechten voor eigen volk, staan aan hun kant. De anderen zijn onze zorg niet, niks mee te maken. Dat de verantwoordelijke elite er voor opdraait. Zij hebben ze naar hier gehaald. Het betaalbare huizenaanbod heeft een dramatisch tekort bereikt. Het huis zit vol. Het geduld is op. Het draagvlak voor deze waanzin is overschreden.

En nog zijn er vorig jaar tienduizenden vreemdelingen Belg geworden. Terwijl onze steden nog steeds vol zitten met illegalen.Onze steden vol zitten met uitkeringstrekkers Onze steden vol zitten met wanhopige mensen. Onze mensen en de vreemde mensen. Door de rode en blauwe baronnen van de politiek op een hoop gesmeten. Velen radeloos. Velen hopeloos. De steden financieel bankroet. Zullen wij wachten tot ook hier de werkloosheid tot onhoudbare proporties aangroeit, zoals vandaag in Spanje het geval is? Waar 6 miljoen mensen zonder werk zitten?

Zullen we wachten tot ook hier de sociale zorg verdwijnt, zoals in Griekenland waar mensen in vuilnisbakken naar eten zoeken? Of waar zoals in Duitsland inderdaad minder werklozen zijn maar je als werkende een hongerloon krijgt?

Zullen we wachten tot wij verzuipen in de modderpoel die de Europese Unie is? Verzuipen aan een overkill aan maatregelen die elke nationale politieke relance onmogelijk maakt? Verzuipen in de dictaten van bureaucratische troika's die ons de les spellen over hoe we moeten omgaan met ons land? Met ons volk? Met immigratie? Met het herverdelen van jobs en inkomens?

Willen wij die verdraagzame sullen zijn? Willen wij die laffe toeschouwers zijn? Handen in de zakken? Het hoofd gebogen als knechten? Neen, kameraden. Wij zullen niet diegenen zijn die zwijgend toezien. Wij zullen niet diegenen zijn die verdraagzaam ondergaan wat anderen ons  willen opleggen. Wij zullen niet degenen zijn die hun rechten zonder verzet opgeven. Wij zullen niet wijken voor de rode en neoliberale dwang. Wij zullen opstaan, kameraden. Wij zullen klaarstaan. Vandaag nog met enkelen. Maar morgen komt de dag. De kleur van een gouden dageraad als strijdsignaal.

Kameraden. Wij zullen die dag plukken.

 

Opgejut als ze waren door een combinatie van drankconsumptie en haatoproepen door het AFF en andere linkse geweldorganisaties, wilden enkele zatlappen het gebruikelijke linkse straathooliganisme beoefenen. Ditmaal tegen leden van het N-SA. Dit werd echter door de politie verhinderd.

Wij van onze kant hebben rustig de plaats verlaten na het einde van onze actie. Ordeverstoring, vernielingen en het aanvallen van agenten kwamen op het conto van linkse relschoppers. Er werden vier linkse geweldplegers opgepakt, van wie er een een agent zwaar verwond heeft door met bierglazen te smijten. Die bierglazen waren natuurlijk bedoeld om mensen van het N-SA in het ziekenhuis (of erger) te krijgen, maar het draaide anders uit.

Naderhand zijn de linkse hooligans naar het buurtfeest in Borgerhout getrokken. Daar konden zij verder gratis drank krijgen en zo vieren dat ze een agent zwaar hadden verwond en de inboedel van een café vernield. We weten allemaal waarom linde linkerzijde drugsgebruikers en zatlappen koestert. Zij heeft ze nodig om haar vuile werk op te knappen. De kopstukken van PVDA, LSP en de kiwi van het AFF jutten de mensen graag op, maar laf als ze zijn, zorgen ze er wel voor ver van het gewoel te blijven als het fout loopt. De gewonde agent kan ervan meespreken.

En ter attentie van de linkse zuipschuiten die zich op hun blogs verheugen over het door hen gepleegde geweld en beweren dat het N-SA is afgegaan die dag nog even dit. Wij hebben mooi onze objectieven gehaald. Wij hebben in het midden van het rode gewoel een persconferentie gehouden. Onze militanten elders in de stad hebben zich vervolgens low profile gehouden. Links stond erbij en keek ernaar. Als een bende zieke koeien.

En om achteraf hun eer een beetje te redden, laten sommigen nu stoom af op hun rode haatblogs. Op de leiding van de PVDA moeten ze echter niet rekenen bij hun strijd tegen "het facisme". Die zijn te tuk op parlementszetels om nog enige confrontatie met ons te durven aangaan. En zo hebben wij mooi aangetoond dat links te verdeeld is om gezamenlijk een front te vormen tegen ons. Feestjes organiseren, dat kan de PVDA wel nog. Een te duchten tegenstander voor ons zijn, dat niet.

Dat was onder andere een van de objectieven die wij met onze actie op 1 mei wilden bereiken. Links uit elkaar spelen en zelf ruimte creëren voor een echte arbeidersbeweging op rechts. Wij hebben nu gezien hoe ver we kunnen gaan en wat de mogelijkheden zijn en hoe zwak links reageert - buiten enkele dronkaards.

Zoals ik in mijn toespraak reeds zei: er komt een gouden dageraad, en wij zullen die dag plukken!

 

Rode hooligans rond paardenkraam met flosh

Vorig weekend hebben tientallen Comacleden zich bijgeschoold in het marxisme. Veel van die bijgeschoolden zullen te bewonderen zijn tijdens de "vreedzame" betoging tegen het NSV! morgen in Leuven. Vreedzaam is daarbij een misplaatst woord - gezien de lessen die ze op de Karl Marx school geleerd hebben. Als ze die in de praktijk brengen, zal het uitdraaien op een geweldorgie. Daar zijn de rode democraten goed in. Zeker als ze op eigen arbeiders kunnen kloppen. Liefst van al op de witte arbeiders die niet zo gevonden zijn voor een kleurenmix van bruin en rood.

Was het niet Marx die zei "Het geweld is de vroedvrouw voor de geboorte der nieuwe maatschappij"? En als ze de kans krijgen zullen ze dat door marx geprezen geweld gebruiken - als je Geert Cool van de rode antifabrigades mag geloven, tenminste. Het verschil tussen droom en daad ligt bij trotskisten nogal ver uit elkaar.

Die rode scheet schreef op de blog van de LSP dat ze spijtig genoeg -nog niet- over voldoende tegenbetogers beschikken om de fascisten letterlijk van de straat te kloppen. Want dat moet  volgens de tekst van kameraad Cool het doel worden op termijn. Geweldadig hooliganisme  en straatterrorisme plegen tegen nationalisten - en dat verbergen achter antifascisme.

Als wij ons niet groeperen in een echte strijdorganisatie, zou de bloeddorstige en natte droom van een would be geweldenaar zoals Geert Cool van de antifa-mallotenbrigade werkelijkheid kunnen worden.

Daarom: eenheid in de strijd tegen het communisme en de multiculturele straatterreur.

 

Karl Marx School :: 300 jongeren verdiepen zich in het marxisme

 
Op 1, 2 en 3 maart namen meer dan 300 jongeren deel aan de Karl Marx School, het jaarlijks vormingsweekend van Comac, de PVDA-jongerenbeweging. In totaal waren er dertig vormingen, zowel in het Nederlands als het Frans. De thema’s waren gevarieerd: de crisis, internationale solidariteit, cultuur, ecologie… Zaterdag was het koppen lopen voor het panelgesprek met Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, en David Pestieau, directeur van de PVDA-studiedienst
 
Meer: PVDA

 

Thursday, 28 February 2013 11:15

Van PVV naar PVDA

 

 

 


Het is nu al meer dan 30 jaar geleden dat Frank Hosteaux m'n atletiektrainer was in Kalmthout , waar hij toen ook woonde. Het moet nu zowat 30 jaar geleden zijn dat z'n zoon Dave Hosteaux me zonder aanleiding een gebroken neus sloeg in het zesde leerjaar van de "Ganzendries ". Frank Hosteaux had toen nog affiches van de PVV hangen voor het raam. Dat de PVDA deze persoon op een verkiesbare plaats plaatste zegt me voldoende over een partij waar ik zelf ook ooit deel van uitmaakte. Momenteel woon ik in West-Afrika, heb een zwarte echtgenote, halfbloed kinderen en "paradoxaal genoeg " lees ik toch met grote regelmaat deze website.

Ingezonde bericht van lezer

Opdat men zich niet zou beperken tot gemeenplaatsen in de strijd tegen het communisme, zoals sommigen bij rechts dat graag doen (door een gebrek aan ideologisch inzicht en vorming), heb ik onderstaande tekst geplaatst. Deze tekst is al enkele jaren oud en is gebruikt bij een lezing waarbij Alain Soral en ik onze ervaringen bij links hebben toegelicht. Dat deze ervaringen niet meer zouden gelden als men over de PVDA van vandaag spreekt, is een grove fout. De ontslagbrief van de ex-voorzitter van Rood, Erik De Bruyn, spreekt dat tegen. Hij heeft het over een sekte als hij het over de PVDA heeft. Hetgeen een communistische partij ook is.

Het zou voor hen die zich rechts-revolutionair noemen nuttig zijn zich terdege te informeren over de aard van de vijand. Want een vijand is het communisme wel degelijk, zeker voor nationalisten. Veel nuttiger je daarover te informeren dan een belgicist zijn uitleg te horen geven over de Waalse rechterzijde, waarbij ik mij de vraag stel of de Belgische vlag de zaal zal sieren tijdens de vorming, zoals dat ook tijdens een recente betoging in Parijs het geval was.

Van enige waarde voor de anti-communistische strijd zijn dergelijke vormingen niet. Afgezien van het grappige feit dat de spreker van deze vorming net als de PVDA de Belgische driekleur hanteert. Misschien kan men ook de PVDA een forum geven? Als ik het lofschrift bij de dood van Ludo Martens (stichter en leider van AMADA-PVDA) er op nalees, geschreven door de hoofdschrijver van Rechtsactueel.eu, dan is dit helemaal niet denkbeeldig. Daarom dus enig tegengif met onderstaande tekst. Misschien is het ook een waarschuwing voor hen die zich in nationalistische middens zo vlug tekortgedaan en zo rap gekrenkt voelen. Zij die het communisme wil bevechten, verman je! Anders wordt 1968 overgedaan.

Maar deze keer zal het nog veel erger worden.

 


1968, het revolutionair jaar - vol magie. Ik ben dan al vier jaar arbeider, voor mij  bestaat die magie niet. Op het werk, in mijn omgeving is en blijft alles gewoon draaien een leven zonder revolutie. Die revolutie speelt zich dan ook af in een andere wereld dan de mijne. Toch ga ik uit nieuwsgierigheid op een avond luisteren naar studentenleiders die in mijn jeugdclub komen spreken over de revolutionaire strijd die blijkbaar plaatsheeft aan de universiteiten. Daar hoor ik Ludo Martens en Paul Goossens, twee oprichters van de Derde Wereld Beweging en van AMADA voor het eerst spreken. Ik neem contact op met de plaatselijke afdeling, het is een studentikoos gedoe waar ik mij niet in thuisvoel. En dus blijft het bij een los contact. Ik doe mijn legerdienst. Tijdens mijn legerdienst zoek ik opnieuw contact met die groep in Oostende, omdat ik gefascineerd ben geraakt door China en Mao en merk op dat er iets is veranderd in de sfeer en de mensen daar. De groep studenten vormen nu een min of meer communistische groep die marxistische werken bestudeert en het maoïsme als leidraad neemt. Ik ben een leek, ik weet niets van ideologie, niets van filosofie en - buiten dat ik veel moet werken voor weinig geld - weet ik ook niks van economie. Ik ben de enige arbeider in de groep. In het grotere geheel van de beweging zijn er nog geen tien arbeiders die lid zijn. Ze noemen me daarom Eddy de arbeider. Dat tekort aan echte arbeiders wordt verholpen door studenten naar de fabrieken te sturen om er als arbeider te gaan werken.

Ik studeer… De groep ondersteunt mij op alle mogelijke manieren. Ze geven mij boeken te lezen, als ik vragen heb wordt er alles aan gedaan om die te beantwoorden. Zo leer ik vlug de marxistische doctrine. Mijn leven is nu gericht op studie en onderzoek. Ik leer pamfletten schrijven, in het publiek  spreken. Kort daarna al vertegenwoordig ik de groep op debatavonden en vormingsavonden. Ik ga meerdere keren op mijn bek, maar daar hebben mijn kameraden geen medelijden mee. "Voorgaan in de strijd is de plicht van een communist".

De leiders van de beweging willen na enige tijd de beweging nog meer omvormen tot een echte communistische partij. Ze vonden dat wat tot hiertoe op poten stond te zwak. We moeten Lenins boek “Wat te doen?” lezen. Dat gaat over communistische partijopbouw. Ik was intussen dialectisch gevormd en was een keiharde voorstander van de oprichting van een leninistische partij.

Tot mijn grote verbazing haken vele leden daarop af. Zij voeren daarbij als argument aan dat de leiding een stalinistische en dictatoriale partij voor ogen heeft. Met de daarbijhorende stalinistische discipline natuurlijk. Dat is ook zo, maar ik had de indruk gehad dat we dat allemaal naastreefden.Maar blijkbaar konden sommige kameraden - wanneer de communistische discipline in de praktijk wordt toegepast - daar niet mee leven. Ze werden door de rest - door hen die bleven - weggezet als burgerlijke defaitisten. Ook het feit dat men als gezin alle inkomsten boven de 16 000 frank (nu 400 euro moest afstaan  aan de partij heeft een grote rol gespeelt in het vertrek van velen). Veel van die jonge mensen waren intussen afgestudeerd en aan trouwen en carrière maken begonnen. Veel van de kameraden die ontslag hebben genomen en de partij verlaten hebben zijn naderhand een mars door de instellingen begonnen. Ze hadden wel sympathie voor de communistische wereldvisie - wat uitmondde in het multiculturalisme - maar meenden dat ze via de instellingen beter resultaten konden bereiken. Dit zonder het volgen van de ijzeren discipline die ons werd opgelegd. Ze kregen gelijk. Ze zijn in de structuren van de maatschappij geïnfiltreerd. En wat belangrijker is, ze hebben via het onderwijs de nieuwe generaties gekneed en gesmeed.
 
Toen we uitgediscussieerd waren over Lenins werk "Wat te doen?" bleef er dus maar een fractie van de oorspronkelijke aantal leden en sympathisanten van de organisatie over. Maar het is een keiharde fractie, een militair-politiek, ideologisch commando. We zijn leden van een echte communistisch-leninistische partij geworden. Geen discussiegroep meer waar men vrijblijvend grote betogen kan houden zonder de praktijk van de klassenstrijd te moeten voeren. De echte strijd kon dus beginnen. Er worden cellen opgericht rond fabrieken. Ikzelf was al vlug celleider in de fabriek waar ik werkte en tevens lid van andere cellen rond andere fabrieken. Zo kun je leren van de strijdmethode in een andere fabriek en kunnen anderen leren van je eigen activiteiten. In marxistisch jargon heet dat: "van de massa naar de leiding en van de leiding naar de massa".
 
Aan fabrieken pamfletten verspreiden, pamfletten schrijven, de werken van Mao, Lenin en Stalin bestuderen, op huisbezoek gaan bij sympathiserende arbeiders om te weten te komen wat er in de fabriek leeft. Rapporten schrijven over je eigen kameraden die lid zijn van je cel en over de enquêtes bij sympathisanten, vergaderen… "Door de klassenstrijd centraal te stellen doet men aan revolutionaire opvoeding" ... zo noemen we dat. Ik maak mij lid van het ABVV (de socialistische vakbond) in opdracht van de partij en wordt daar heel actief. Als partijlid beslis je niet zelf van welke organisaties je lid wordt, de partij beslist voor jou. Jij voert dat uit. Dat noemen ze "democratisch centralisme". Wie bezwaren heeft, moet ze schriftelijk indienen en ondertussen taken uitvoeren. Ik laat mij op bevel van de partij verkiezen tot vakbondsafgevaardigde op mijn werk. Dat is niet moeilijk, de collega’s noemen mij al Mao en hebben respect voor mijn syndicale inzet. "De strijd op alle commandoposten voeren en het maoïsme als leidraad nemen", zo heet dat. Ik zal met mijn cel vijf stakingen in vier jaar tijd organiseren, alleen al in de fabriek waar ik werk.
 
De spanningen tussen mij en de directie lopen daarbij zo hoog op dat deze beslissen voor mij een apart gebouw te bouwen op het fabrieksterrein. Daar mag ik 8 uur per dag recht staan en niets doen. In opdracht van de partij maak ik er een propagandalokaal van. Ik hang het vol met posters van Lenin en Mao. De directie trekt de affiches elke nacht af, ik heb door de partij een eindeloze toevoer en hang ze telkens opnieuw op. Een zinloos kat-en-muisspel, maar ik kan niet anders. Het is een bevel van de partij. Doe ik het niet, dan zal ik verklikt worden.

Ik haal mij een stoel uit de eetzaal en begin van ‘s morgens tot de ‘s avonds te lezen. De bazen komen hoogst persoonlijk de stoel waarop ik zit daarop ettelijke keren van onder mijn kont weghalen. Tot ze het beu zijn. Ik moet zelf geen stoel meer halen, mijn collega's doen dat voor mij. De wet op de werking van de syndicale delegees geeft mij het recht om in de fabriek rond te lopen om met onze vakbondsleden te praten. Maar voor ik mijn kot mag verlaten moet ik eerst telefonisch de directie verwittigen. Als ik  dan uit mijn kotje kom, krijg ik direct het gezelschap van een ingenieur of ploegbaas die mij op de voet volgt. Er durft niemand meer tegen mij te praten of klachten te uiten. Ik ben totaal geïsoleerd geraakt. Dat was de bedoeling van de directie en het lukt haar. Een kapitale fout daarbij is dat ik een loon krijg met alle premies voor ploegwerk zonder dat ik in ploeg moet werken. De vakbond had dat tegen mijn wil - en die van de partij - bedisselt met de bazen. Dat wordt nu tegen mij gebruikt. Ik en mijn gezin hebben er toch niks aan, ik moet toch alles boven de 400 euro afgeven aan de partij. Maar daar hebben mijn collega's geen oren naar. Wie is nu zo gek om dat te doen, vertellen ze mij? Dat is wat ook mijn echtgenote mij elke dag weer verwijt. Maar zij krijgt dan van mij en van mijn kameraden een les in proletarische opvoeding. Het geeft een boost aan mijn prille huwelijk. Een tikkende tijdbom.
 
De vakbondleiders in Oostende willen mij een kans geven. Ik mag van hen naar de arbeidershogeschool en het ABVV zal mij een loon betalen. Ze zeggen dat mijn inzet voor het socialisme op een productievere manier kan. Dat revolutionaire gedoe moet ik nu maar als een voorbije fase in mijn leven zien. Ik leg dat voor aan de partijcel en die op haar beurt legt het voor aan de hogere leiding. Ik krijg thuisbezoek van twee vrouwelijke politieke commissarissen (door de leiding aangeduid om mij te ondervragen).

Het feit dat ik nog maar gehoor heb durven te geven aan zulke defaitistische praat van "sociaalfascisten" (zo noemen we in die tijd de sociaaldemocraten van de vakbond) toont aan dat ik een rechtse en burgerlijke afwijking heb. Dat is eens wat anders dan kanker, denk ik.

De vakbondsleiders van hun kant denken dat ik beïnvloed ben door hun praat en bieden mij aan om een tussenkomst te houden op het volgende nationale congres van de algemene centrale van het ABVV. Zij zullen voor alle veiligheid zelf een tekst schrijven, zo laten ze me weten, zodat ik niet over mijn woorden struikel. De echtgenote van Allende woont het congres bij. Haar man is kortgeleden vermoord door een pro-Amerikaanse junta.
 
Ik moet aan de partij bewijzen dat ik niet toegeef aan het defaitisme. En de tussenkomst op het congres is het moment waarop ik mijn trouw aan de partij kan confirmeren, zo luidt het bevel. "Door kritiek en zelfkritiek je opvoeding ter hand te nemen", "de massalijn door de partij uitgezet trouw volgen", "de revolutionaire commandopost niet verlaten", zo noemen ze dat.

Ik geef een vlammende toespraak op het congres en trouw aan de partijlijn beweer ik - ondertussen is de door de vakbond geschreven tekst in mijn zak weggestopt - dat de vakbondleiders, die op het podium eerst nog zitten te glunderen, mede verantwoordelijk zijn voor de dood van Allende.

Omdat sociaaldemocraten nooit bereid zijn de proletarische en gewapende revolutie te voeren en zo de kans geven aan de Reactie om onze mensen te vermoorden. De echtgenote van Allende valt mij om de hals. De vakbondstop kijkt vijandig en nijdig in mijn richting.

De partij is tevreden. "De revolutie op het voorplan zetten. Het marxistisch-leninistische denken van Mao Tse Toeng studeren en toepassen, het revisionisme bestrijden" zo luidt het.
 
Een paar weken later word ik op het kantoor van de directeur van de fabriek geroepen. De plaatselijke vakbondsleider van zowel ACV als het ABVV zitten broederlijk naast de directeur. Met veel plezier vertellen ze mij dat ik kan ophoepelen uit de fabriek en dat de vakbond de directie alle steun geeft. Als ik buiten het kantoor stap om mijn collega's op te roepen om mij te steunen, staan er al twee BOB’ers en vier rijkswachters te wachten en word ik in handboeien naar buiten gesleept. Exit werk en exit vakbond. Weg loon of uitkering, want buitengesmeten om zwaarwichtige redenen.
 
De partij is niet onder de indruk. "De inzet van onze kameraden is een bewijs van de slagkracht van de gedachten van Mao Tse Toeng en de partijlijn van AMADA", is de commentaar.

Nadat we de dag erna met een commando de fabriek binnenvallen en alles platleggen krijg ik ook nog een schadeclaim van tien miljoen Belgische frank aan mijn broek. Dat is nu nog veel maar in die tijd kon je daar vier huizen mee kopen. Door de jarenlange strijd - ook in mijn gezin - en de steeds grotere druk van de partij ben ik volledig opgebrand. Ik ben bijna 25 jaar en een staatsvijand. Ik heb zoveel stakingen in de laatste jaren georganiseerd, en dat in verschillende bedrijven en over heel Vlaanderen, dat de BOB politieke sectie in mij een absoluut gevaar ziet. Ik zal nergens meer werk vinden en de partij krijgt het in het hoofd om - juist nu - van mij te eisen dat ik een nieuwe proefperiode als lid moet doen om aan te tonen dat ik een goede communist ben. Daar was mijn kritiek tijdens en na een bezoek aan Albanië niet vreemd aan.
 
De leiding is bezig met een rectificatiebeweging. Iedereen moet terug naar af, buiten de grote bazen dan. Het komt eigenlijk neer op een gestuurde zuivering.

"Een rectificatiebeweging heeft tot doel de leden op te voeden en door de opvoeding de klassenvijanden die in de partij geïnfiltreerd zijn op te sporen en te vernietigen." "Iedereen is gehouden aan de campagne mee te doen vermits iedereen afwijkingen heeft." "Oude en misvormde wereldopvattingen krijgen de boventoon als men ook niet binnen de partij de revolutie voert", zo noemen ze dat. "Strijd tegen de eigen burgerlijke wereldopvattingen is een garantie tot je proletarische omvorming."

Ik ben al een proleet vanaf mijn geboorte. Ik geef daarop kritiek op de leiding en op de partij. U moet weten: ik zit dan zonder werk of uitkering en dus zonder inkomen. Allemaal in dienst van de partij. En nu ben ik ook, net als anderen binnen de partij, mijn lidmaatschap kwijt tot ik een proefperiode gelopen heb. Een grotere en moreel zwaardere klap kan men zich niet indenken. Het grenst aan sadisme. Ik ga naar Ludo Martens, mijn kameraad en leider, zo denk ik. Ik beklaag mij dat ik alles opgeofferd heb aan de partij en nu in de kou blijf staan.

Die schrijft daarop een rapport over ons gesprek “De crypto-fascistische gedachten van het lompenproletariaat en de zaak van kameraad Donald”. Donald is mijn partijschuilnaam. In het communistische beschuldigingsjargon bestaat er niks dat zwaarder weegt dan verweten worden een door het fascisme besmette lompenproleet te zijn. Een dergelijk individu is niet meer op te voeden, hij is een te doden klassenvijand. Ik was van vandaag op morgen een fascist geworden, werd uit de partij gezet. Voor de overheid ben ik een staatsvijand, voor mijn communistische ex-kameraden een vijand van het internationale proletariaat. Ik was 24 jaar oud. Zoals het AFF dikwijls schrijft als ze het over mij hebben, il faut le faire.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In het hier te lezen artikel neemt de VB-leiding bij monde van haar voorzitter afscheid van het anti-immigratiestandpunt zoals dat jaren door de partij werd verwoord. Deze koerswijziging  leidt binnenskamers en tussen de verschillende fracties tot de gekste capriolen.

Terwijl de een staat te juichen om de abdicatie van de strijd zoals die tot nu toe gestreden werd, zo staan aan het andere eind van het spectrum individuen en digitale media van de partij in het gareel om tegenwerk te bieden. Dat is op zich lovenswaardig en krijgt alle steun van ons als organisatie.

Maar dat sommigen daarbij zo ver gaan dat ze openlijk steun verlenen aan het oprichten van een "anarchistengroep" op de rechterflank van de beweging doet toch vragen rijzen. Wij beschikken over geschreven bewijs dat een kopstuk van de partij - een dat dicht bij Dewinter staat - een pas opgerichte anarchistengroep in de toekomst zal steunen met zijn aanwezigheid.

Op digitale media verbonden met de partij werd dan weer een lovend stuk over de oprichting van deze groep geplaatst. Dat de schrijver (of de verantwoordelijken van de blog) net als het  hoge kaderlid van de partij (dat zijn toekomstige steun heeft toegezegd) niet op de hoogte zou zijn van wie achter het iniatief schuilgaat, is ongeloofwaardig. Dit simpelweg door het feit dat de schrijver van het stuk een van de instigators van de groep is. En dit nog wel op een zodanige manier dat hem persoonlijk geen enkele verantwoordelijkheid aangewreven kan worden bij toekomstige spontane acties.

Nee, die verantwoordelijkheid legt hij bij enkele misleide jongeren. Ook het feit dat desbetreffend iniatief opgezet is door een ex-bajesklant weten de heren. Wij kunnen de steun die een fractie van het Vlaams Belang geeft aan een groep jonge anarchisten, die tot spontane actie willen overgaan, niet los zien van een hevige fractiestrijd binnen de partij.

Waar de ene fractie "on speaking terms" met de N-VA wil komen en waar de andere fractie het neonazispook door middel van het inzetten van een anarcho-nationalistische groep nieuw leven wil laten inblazen met provocaties om deze toenadering tot de N-VA net te verhinderen (naast nog andere fracties). Op die manier wil deze fractie het cordon behouden om zo postjes veilig te stellen, terwijl de jongere elementen die nu in de partij het mooie weer aan het maken zijn en Dewinter in de schaduw stellen, zullen worden meegezogen in de spiraal aan negativiteit die toekomstige provocaties van deze groep zullen genereren op de rechterflank.

Maar zo ver willen sommigen binnen de partij blijkbaar gaan. Een groepje anarchistische provocateurs inschakelen onder leiding van een recidivist. Wij hebben geprobeerd om niet op deze manier te moeten reageren. Maar wij kregen van een VB-personeelslid  die verantwoordelijkheid draagt voor de betreffende media alleen maar "ik ben niet verantwoordelijk" als antwoord op onze vraag om niet in te gaan op provocaties. Al was het maar omdat hun eigen militanten daarbij het gevaar lopen boetes en meer te riskeren.

Dan moet het maar op deze manier. De veiligheid van onze mensen staat bij ons voorop en wij dragen daar verantwoordelijkheid voor. Als ze dat bij een partij als het Vlaams Belang niet aankunnen, dan is dat een triestige zaak. Wie is ook weer de organisatieverantwoordelijke? Blijkbaar draagt daar niemand verantwoordelijkheid en doet iedereen maar wat hij of zij wil. Zelfs als het betekent  dat ze mee werken in het opzetten van een groep die tot alles in staat is. En dat de oprichting en steun vanuit bepaalde VB-hoek dit weekend gebeurd is, is ook niet toevallig: juist op het ogenblik dat de voorzitter een nieuwe koers lanceert. In de politiek bestaat geen toeval.

Sunday, 27 January 2013 12:54

De immorele ik-maatschappij

 

Deze gangsterbende is nog steeds op vrije voeten nadat ze een week eerder een man als een beest hadden toegetakeld in Nederland. In Nederland begrijpt men niet dat daders van dergelijk grof geweld ongestraft en vrij kunnen rondlopen nadat ze geïdentificeerd zijn.

Maar wij, bewoners van dit land, snappen het maar al te best. Reeds jaren aan een stuk wordt onze bevolking door zogezegde "jongerenbendes" geterroriseerd. Meestal moet deze benaming de etnische achtergrond van de daders verhullen, maar niet altijd. Zoals vandaag dus.

Toch is het fenomeen van wat men "zinloos geweld" is gaan noemen een bijna alledaags gebeuren. Waarom men dit geweld onder de noemer "zinloos" klaseert, is ons daarbij een raadsel. Bestaat er dan zoiets als "zinvol" straatgeweld tegen burgers? Er is geen enkel respect meer voor enige vorm van maatschappelijke orde in onze samenleving.

De liberale democratie heeft het individu bevrijd van elke collectieve verantwoordelijkheidszin waarbij de massa, net als de elite, alleen maar met zichzelf bezig is. Een maatschappij waarin het elk voor zich is en waarin, net zoals in de financiële economie, alles toegelaten is en niemand verantwoordelijk draagt voor zijn daden.

Een anarchie waar de sterkste regeert en waar de massa als prooi dient. Prooi voor de financiële wolven en hun uitbuiterssysteem. Prooi voor een losgeslagen ik-moraal waar elke slag en elke trap die men een ander toedient als uiting van vrijheid en zelfontplooiing wordt gezien. Als een liberaal en democratisch recht, want zijn we niet allemaal autonoom en hebben wij niet alle rechten? Het recht op afpersing van arbeiders in bedrijven door de elite, het recht om de gewone mens zonder inkomen of uitkering te zetten. Winst te genereren waar het individu en alleen het individu beter van wordt ten koste van het collectief, het volk.

Dat in onze straten bendes wolven op jacht gaan naar weerloze burgers die de vrijheid van deze ik-mensen in de weg staan - het slachtoffer protesteerde tegen het feit dat deze hooligans fietsen aan het vernielen waren - is dan ook niet verwonderlijk. Als de bovenbouw van onze samenleving zo langzaam maar zeker uit maffiosi bestaat, waarom zou de straat het voorbeeld niet volgen?

Er is maar één fundamentele oplossing voor deze anarchie. Grote kuis houden in de gangsterwereld van de maatschappelijke bovenbouw van de staat en daarna orde op zaken stellen in de straat. In een "nationaaldemocratie" zoals wij die zien, kunnen wij iedereen dit verzekeren. Als hooligans eenmaal door ons aangepakt zijn, dan zal bij hen elke zin tot anarchie en geweldpleging verwijnen. En net als de hooligans van het financiële kapitalisme zullen zij daar belanden waar zij horen: in de gevangenis.

Klagen en zagen dat het allemaal erg is, zal niet helpen. Ons organiseren en naar macht streven wel. Daarom: bouw mee aan een nieuwe partij, een nieuwe beweging.

Orde, discipline, werk, welvaart, veiligheid en recht.

Saturday, 05 January 2013 11:43

PVDA: Partij Van De Allochtonen

 

 

PVDA in actie voor nog meer invoer vreemdelingen

De Partij Van De Allochtonen ( PVDA) is nu vertegenwoordigd in verschillende gemeenteraden. In Antwerpen zitten zij naast Vlaams Belang dat maar één zetel meer heeft dan deze partij van de vreemdelingen. Op zich is het natuurlijk raar dat een communistische partij - bij definitie "atheïstisch" - toch opkomt voor de moslimgemeenschap.

Nochtans is de samenwerking tussen ongelovigen en moslims "haram". Maar dat de moslimgemeenschap niet vies is van atheïstisch communisme bewijst alleen maar dat voor hen alle middelen goed zijn om de politieke macht van ons eigen volk over te nemen. En de PVDA heeft daarbij de rol van het monster dat niet alleen het land maar vooral het eigen volk verraadt.

Voor een marxist zijn alle middelen legitiem om macht te verwerven, inclusief het verkopen van de eigen arbeidersklasse. De PVDA  is een gevaar voor onze arbeiders omdat deze partij jobs en sociale voordelen aan vreemdelingen geeft en zo het brood uit de mond van onze arbeiders steelt.

Komt daarbij dat ze ook een gevaar is voor zij die niet willen dat geloofsfanatici een politieke basis  verwerven. Een communisme, gebaseerd op de islam. Een horrorscenario waar elke nationaaldemocraat zich tegen verzetten moet. Wij zullen de strijd dan ook aangaan. Verenig u rond een nationaalrevolutionaire beweging en partij die de slavernij van ons volk wil tegengaan. De slavernij van het financieel kapitaal en van het marxistisch multicul verraad.

Page 7 of 12

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter