Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Eddy Hermy

Thursday14 December 2017

Eddy Hermy

Eddy Hermy

De naam kent verder een bewogen geschiedenis. Ooit was Eddy Hermy de jongste vakbondsdelegee van het land, later actief in diverse organisaties. Hij heeft consequent de dissidente rol opgenomen namens het proletariaat, wat hem vaak niet in dank werd afgenomen. Afgezien van dat dit Eddy Hermy tot een van de meest controversiële figuren van het land maakt, heeft hij er zelden naast gezeten. Zijn voorspellingen over de EU, de N-VA en de economische crisis zijn de laatste jaren allemaal uitgekomen.

 

Opgejut als ze waren door een combinatie van drankconsumptie en haatoproepen door het AFF en andere linkse geweldorganisaties, wilden enkele zatlappen het gebruikelijke linkse straathooliganisme beoefenen. Ditmaal tegen leden van het N-SA. Dit werd echter door de politie verhinderd.

Wij van onze kant hebben rustig de plaats verlaten na het einde van onze actie. Ordeverstoring, vernielingen en het aanvallen van agenten kwamen op het conto van linkse relschoppers. Er werden vier linkse geweldplegers opgepakt, van wie er een een agent zwaar verwond heeft door met bierglazen te smijten. Die bierglazen waren natuurlijk bedoeld om mensen van het N-SA in het ziekenhuis (of erger) te krijgen, maar het draaide anders uit.

Naderhand zijn de linkse hooligans naar het buurtfeest in Borgerhout getrokken. Daar konden zij verder gratis drank krijgen en zo vieren dat ze een agent zwaar hadden verwond en de inboedel van een café vernield. We weten allemaal waarom linde linkerzijde drugsgebruikers en zatlappen koestert. Zij heeft ze nodig om haar vuile werk op te knappen. De kopstukken van PVDA, LSP en de kiwi van het AFF jutten de mensen graag op, maar laf als ze zijn, zorgen ze er wel voor ver van het gewoel te blijven als het fout loopt. De gewonde agent kan ervan meespreken.

En ter attentie van de linkse zuipschuiten die zich op hun blogs verheugen over het door hen gepleegde geweld en beweren dat het N-SA is afgegaan die dag nog even dit. Wij hebben mooi onze objectieven gehaald. Wij hebben in het midden van het rode gewoel een persconferentie gehouden. Onze militanten elders in de stad hebben zich vervolgens low profile gehouden. Links stond erbij en keek ernaar. Als een bende zieke koeien.

En om achteraf hun eer een beetje te redden, laten sommigen nu stoom af op hun rode haatblogs. Op de leiding van de PVDA moeten ze echter niet rekenen bij hun strijd tegen "het facisme". Die zijn te tuk op parlementszetels om nog enige confrontatie met ons te durven aangaan. En zo hebben wij mooi aangetoond dat links te verdeeld is om gezamenlijk een front te vormen tegen ons. Feestjes organiseren, dat kan de PVDA wel nog. Een te duchten tegenstander voor ons zijn, dat niet.

Dat was onder andere een van de objectieven die wij met onze actie op 1 mei wilden bereiken. Links uit elkaar spelen en zelf ruimte creëren voor een echte arbeidersbeweging op rechts. Wij hebben nu gezien hoe ver we kunnen gaan en wat de mogelijkheden zijn en hoe zwak links reageert - buiten enkele dronkaards.

Zoals ik in mijn toespraak reeds zei: er komt een gouden dageraad, en wij zullen die dag plukken!

 

Rode hooligans rond paardenkraam met flosh

Vorig weekend hebben tientallen Comacleden zich bijgeschoold in het marxisme. Veel van die bijgeschoolden zullen te bewonderen zijn tijdens de "vreedzame" betoging tegen het NSV! morgen in Leuven. Vreedzaam is daarbij een misplaatst woord - gezien de lessen die ze op de Karl Marx school geleerd hebben. Als ze die in de praktijk brengen, zal het uitdraaien op een geweldorgie. Daar zijn de rode democraten goed in. Zeker als ze op eigen arbeiders kunnen kloppen. Liefst van al op de witte arbeiders die niet zo gevonden zijn voor een kleurenmix van bruin en rood.

Was het niet Marx die zei "Het geweld is de vroedvrouw voor de geboorte der nieuwe maatschappij"? En als ze de kans krijgen zullen ze dat door marx geprezen geweld gebruiken - als je Geert Cool van de rode antifabrigades mag geloven, tenminste. Het verschil tussen droom en daad ligt bij trotskisten nogal ver uit elkaar.

Die rode scheet schreef op de blog van de LSP dat ze spijtig genoeg -nog niet- over voldoende tegenbetogers beschikken om de fascisten letterlijk van de straat te kloppen. Want dat moet  volgens de tekst van kameraad Cool het doel worden op termijn. Geweldadig hooliganisme  en straatterrorisme plegen tegen nationalisten - en dat verbergen achter antifascisme.

Als wij ons niet groeperen in een echte strijdorganisatie, zou de bloeddorstige en natte droom van een would be geweldenaar zoals Geert Cool van de antifa-mallotenbrigade werkelijkheid kunnen worden.

Daarom: eenheid in de strijd tegen het communisme en de multiculturele straatterreur.

 

Karl Marx School :: 300 jongeren verdiepen zich in het marxisme

 
Op 1, 2 en 3 maart namen meer dan 300 jongeren deel aan de Karl Marx School, het jaarlijks vormingsweekend van Comac, de PVDA-jongerenbeweging. In totaal waren er dertig vormingen, zowel in het Nederlands als het Frans. De thema’s waren gevarieerd: de crisis, internationale solidariteit, cultuur, ecologie… Zaterdag was het koppen lopen voor het panelgesprek met Peter Mertens, voorzitter van de PVDA, en David Pestieau, directeur van de PVDA-studiedienst
 
Meer: PVDA

 

Opdat men zich niet zou beperken tot gemeenplaatsen in de strijd tegen het communisme, zoals sommigen bij rechts dat graag doen (door een gebrek aan ideologisch inzicht en vorming), heb ik onderstaande tekst geplaatst. Deze tekst is al enkele jaren oud en is gebruikt bij een lezing waarbij Alain Soral en ik onze ervaringen bij links hebben toegelicht. Dat deze ervaringen niet meer zouden gelden als men over de PVDA van vandaag spreekt, is een grove fout. De ontslagbrief van de ex-voorzitter van Rood, Erik De Bruyn, spreekt dat tegen. Hij heeft het over een sekte als hij het over de PVDA heeft. Hetgeen een communistische partij ook is.

Het zou voor hen die zich rechts-revolutionair noemen nuttig zijn zich terdege te informeren over de aard van de vijand. Want een vijand is het communisme wel degelijk, zeker voor nationalisten. Veel nuttiger je daarover te informeren dan een belgicist zijn uitleg te horen geven over de Waalse rechterzijde, waarbij ik mij de vraag stel of de Belgische vlag de zaal zal sieren tijdens de vorming, zoals dat ook tijdens een recente betoging in Parijs het geval was.

Van enige waarde voor de anti-communistische strijd zijn dergelijke vormingen niet. Afgezien van het grappige feit dat de spreker van deze vorming net als de PVDA de Belgische driekleur hanteert. Misschien kan men ook de PVDA een forum geven? Als ik het lofschrift bij de dood van Ludo Martens (stichter en leider van AMADA-PVDA) er op nalees, geschreven door de hoofdschrijver van Rechtsactueel.eu, dan is dit helemaal niet denkbeeldig. Daarom dus enig tegengif met onderstaande tekst. Misschien is het ook een waarschuwing voor hen die zich in nationalistische middens zo vlug tekortgedaan en zo rap gekrenkt voelen. Zij die het communisme wil bevechten, verman je! Anders wordt 1968 overgedaan.

Maar deze keer zal het nog veel erger worden.

 


1968, het revolutionair jaar - vol magie. Ik ben dan al vier jaar arbeider, voor mij  bestaat die magie niet. Op het werk, in mijn omgeving is en blijft alles gewoon draaien een leven zonder revolutie. Die revolutie speelt zich dan ook af in een andere wereld dan de mijne. Toch ga ik uit nieuwsgierigheid op een avond luisteren naar studentenleiders die in mijn jeugdclub komen spreken over de revolutionaire strijd die blijkbaar plaatsheeft aan de universiteiten. Daar hoor ik Ludo Martens en Paul Goossens, twee oprichters van de Derde Wereld Beweging en van AMADA voor het eerst spreken. Ik neem contact op met de plaatselijke afdeling, het is een studentikoos gedoe waar ik mij niet in thuisvoel. En dus blijft het bij een los contact. Ik doe mijn legerdienst. Tijdens mijn legerdienst zoek ik opnieuw contact met die groep in Oostende, omdat ik gefascineerd ben geraakt door China en Mao en merk op dat er iets is veranderd in de sfeer en de mensen daar. De groep studenten vormen nu een min of meer communistische groep die marxistische werken bestudeert en het maoïsme als leidraad neemt. Ik ben een leek, ik weet niets van ideologie, niets van filosofie en - buiten dat ik veel moet werken voor weinig geld - weet ik ook niks van economie. Ik ben de enige arbeider in de groep. In het grotere geheel van de beweging zijn er nog geen tien arbeiders die lid zijn. Ze noemen me daarom Eddy de arbeider. Dat tekort aan echte arbeiders wordt verholpen door studenten naar de fabrieken te sturen om er als arbeider te gaan werken.

Ik studeer… De groep ondersteunt mij op alle mogelijke manieren. Ze geven mij boeken te lezen, als ik vragen heb wordt er alles aan gedaan om die te beantwoorden. Zo leer ik vlug de marxistische doctrine. Mijn leven is nu gericht op studie en onderzoek. Ik leer pamfletten schrijven, in het publiek  spreken. Kort daarna al vertegenwoordig ik de groep op debatavonden en vormingsavonden. Ik ga meerdere keren op mijn bek, maar daar hebben mijn kameraden geen medelijden mee. "Voorgaan in de strijd is de plicht van een communist".

De leiders van de beweging willen na enige tijd de beweging nog meer omvormen tot een echte communistische partij. Ze vonden dat wat tot hiertoe op poten stond te zwak. We moeten Lenins boek “Wat te doen?” lezen. Dat gaat over communistische partijopbouw. Ik was intussen dialectisch gevormd en was een keiharde voorstander van de oprichting van een leninistische partij.

Tot mijn grote verbazing haken vele leden daarop af. Zij voeren daarbij als argument aan dat de leiding een stalinistische en dictatoriale partij voor ogen heeft. Met de daarbijhorende stalinistische discipline natuurlijk. Dat is ook zo, maar ik had de indruk gehad dat we dat allemaal naastreefden.Maar blijkbaar konden sommige kameraden - wanneer de communistische discipline in de praktijk wordt toegepast - daar niet mee leven. Ze werden door de rest - door hen die bleven - weggezet als burgerlijke defaitisten. Ook het feit dat men als gezin alle inkomsten boven de 16 000 frank (nu 400 euro moest afstaan  aan de partij heeft een grote rol gespeelt in het vertrek van velen). Veel van die jonge mensen waren intussen afgestudeerd en aan trouwen en carrière maken begonnen. Veel van de kameraden die ontslag hebben genomen en de partij verlaten hebben zijn naderhand een mars door de instellingen begonnen. Ze hadden wel sympathie voor de communistische wereldvisie - wat uitmondde in het multiculturalisme - maar meenden dat ze via de instellingen beter resultaten konden bereiken. Dit zonder het volgen van de ijzeren discipline die ons werd opgelegd. Ze kregen gelijk. Ze zijn in de structuren van de maatschappij geïnfiltreerd. En wat belangrijker is, ze hebben via het onderwijs de nieuwe generaties gekneed en gesmeed.
 
Toen we uitgediscussieerd waren over Lenins werk "Wat te doen?" bleef er dus maar een fractie van de oorspronkelijke aantal leden en sympathisanten van de organisatie over. Maar het is een keiharde fractie, een militair-politiek, ideologisch commando. We zijn leden van een echte communistisch-leninistische partij geworden. Geen discussiegroep meer waar men vrijblijvend grote betogen kan houden zonder de praktijk van de klassenstrijd te moeten voeren. De echte strijd kon dus beginnen. Er worden cellen opgericht rond fabrieken. Ikzelf was al vlug celleider in de fabriek waar ik werkte en tevens lid van andere cellen rond andere fabrieken. Zo kun je leren van de strijdmethode in een andere fabriek en kunnen anderen leren van je eigen activiteiten. In marxistisch jargon heet dat: "van de massa naar de leiding en van de leiding naar de massa".
 
Aan fabrieken pamfletten verspreiden, pamfletten schrijven, de werken van Mao, Lenin en Stalin bestuderen, op huisbezoek gaan bij sympathiserende arbeiders om te weten te komen wat er in de fabriek leeft. Rapporten schrijven over je eigen kameraden die lid zijn van je cel en over de enquêtes bij sympathisanten, vergaderen… "Door de klassenstrijd centraal te stellen doet men aan revolutionaire opvoeding" ... zo noemen we dat. Ik maak mij lid van het ABVV (de socialistische vakbond) in opdracht van de partij en wordt daar heel actief. Als partijlid beslis je niet zelf van welke organisaties je lid wordt, de partij beslist voor jou. Jij voert dat uit. Dat noemen ze "democratisch centralisme". Wie bezwaren heeft, moet ze schriftelijk indienen en ondertussen taken uitvoeren. Ik laat mij op bevel van de partij verkiezen tot vakbondsafgevaardigde op mijn werk. Dat is niet moeilijk, de collega’s noemen mij al Mao en hebben respect voor mijn syndicale inzet. "De strijd op alle commandoposten voeren en het maoïsme als leidraad nemen", zo heet dat. Ik zal met mijn cel vijf stakingen in vier jaar tijd organiseren, alleen al in de fabriek waar ik werk.
 
De spanningen tussen mij en de directie lopen daarbij zo hoog op dat deze beslissen voor mij een apart gebouw te bouwen op het fabrieksterrein. Daar mag ik 8 uur per dag recht staan en niets doen. In opdracht van de partij maak ik er een propagandalokaal van. Ik hang het vol met posters van Lenin en Mao. De directie trekt de affiches elke nacht af, ik heb door de partij een eindeloze toevoer en hang ze telkens opnieuw op. Een zinloos kat-en-muisspel, maar ik kan niet anders. Het is een bevel van de partij. Doe ik het niet, dan zal ik verklikt worden.

Ik haal mij een stoel uit de eetzaal en begin van ‘s morgens tot de ‘s avonds te lezen. De bazen komen hoogst persoonlijk de stoel waarop ik zit daarop ettelijke keren van onder mijn kont weghalen. Tot ze het beu zijn. Ik moet zelf geen stoel meer halen, mijn collega's doen dat voor mij. De wet op de werking van de syndicale delegees geeft mij het recht om in de fabriek rond te lopen om met onze vakbondsleden te praten. Maar voor ik mijn kot mag verlaten moet ik eerst telefonisch de directie verwittigen. Als ik  dan uit mijn kotje kom, krijg ik direct het gezelschap van een ingenieur of ploegbaas die mij op de voet volgt. Er durft niemand meer tegen mij te praten of klachten te uiten. Ik ben totaal geïsoleerd geraakt. Dat was de bedoeling van de directie en het lukt haar. Een kapitale fout daarbij is dat ik een loon krijg met alle premies voor ploegwerk zonder dat ik in ploeg moet werken. De vakbond had dat tegen mijn wil - en die van de partij - bedisselt met de bazen. Dat wordt nu tegen mij gebruikt. Ik en mijn gezin hebben er toch niks aan, ik moet toch alles boven de 400 euro afgeven aan de partij. Maar daar hebben mijn collega's geen oren naar. Wie is nu zo gek om dat te doen, vertellen ze mij? Dat is wat ook mijn echtgenote mij elke dag weer verwijt. Maar zij krijgt dan van mij en van mijn kameraden een les in proletarische opvoeding. Het geeft een boost aan mijn prille huwelijk. Een tikkende tijdbom.
 
De vakbondleiders in Oostende willen mij een kans geven. Ik mag van hen naar de arbeidershogeschool en het ABVV zal mij een loon betalen. Ze zeggen dat mijn inzet voor het socialisme op een productievere manier kan. Dat revolutionaire gedoe moet ik nu maar als een voorbije fase in mijn leven zien. Ik leg dat voor aan de partijcel en die op haar beurt legt het voor aan de hogere leiding. Ik krijg thuisbezoek van twee vrouwelijke politieke commissarissen (door de leiding aangeduid om mij te ondervragen).

Het feit dat ik nog maar gehoor heb durven te geven aan zulke defaitistische praat van "sociaalfascisten" (zo noemen we in die tijd de sociaaldemocraten van de vakbond) toont aan dat ik een rechtse en burgerlijke afwijking heb. Dat is eens wat anders dan kanker, denk ik.

De vakbondsleiders van hun kant denken dat ik beïnvloed ben door hun praat en bieden mij aan om een tussenkomst te houden op het volgende nationale congres van de algemene centrale van het ABVV. Zij zullen voor alle veiligheid zelf een tekst schrijven, zo laten ze me weten, zodat ik niet over mijn woorden struikel. De echtgenote van Allende woont het congres bij. Haar man is kortgeleden vermoord door een pro-Amerikaanse junta.
 
Ik moet aan de partij bewijzen dat ik niet toegeef aan het defaitisme. En de tussenkomst op het congres is het moment waarop ik mijn trouw aan de partij kan confirmeren, zo luidt het bevel. "Door kritiek en zelfkritiek je opvoeding ter hand te nemen", "de massalijn door de partij uitgezet trouw volgen", "de revolutionaire commandopost niet verlaten", zo noemen ze dat.

Ik geef een vlammende toespraak op het congres en trouw aan de partijlijn beweer ik - ondertussen is de door de vakbond geschreven tekst in mijn zak weggestopt - dat de vakbondleiders, die op het podium eerst nog zitten te glunderen, mede verantwoordelijk zijn voor de dood van Allende.

Omdat sociaaldemocraten nooit bereid zijn de proletarische en gewapende revolutie te voeren en zo de kans geven aan de Reactie om onze mensen te vermoorden. De echtgenote van Allende valt mij om de hals. De vakbondstop kijkt vijandig en nijdig in mijn richting.

De partij is tevreden. "De revolutie op het voorplan zetten. Het marxistisch-leninistische denken van Mao Tse Toeng studeren en toepassen, het revisionisme bestrijden" zo luidt het.
 
Een paar weken later word ik op het kantoor van de directeur van de fabriek geroepen. De plaatselijke vakbondsleider van zowel ACV als het ABVV zitten broederlijk naast de directeur. Met veel plezier vertellen ze mij dat ik kan ophoepelen uit de fabriek en dat de vakbond de directie alle steun geeft. Als ik buiten het kantoor stap om mijn collega's op te roepen om mij te steunen, staan er al twee BOB’ers en vier rijkswachters te wachten en word ik in handboeien naar buiten gesleept. Exit werk en exit vakbond. Weg loon of uitkering, want buitengesmeten om zwaarwichtige redenen.
 
De partij is niet onder de indruk. "De inzet van onze kameraden is een bewijs van de slagkracht van de gedachten van Mao Tse Toeng en de partijlijn van AMADA", is de commentaar.

Nadat we de dag erna met een commando de fabriek binnenvallen en alles platleggen krijg ik ook nog een schadeclaim van tien miljoen Belgische frank aan mijn broek. Dat is nu nog veel maar in die tijd kon je daar vier huizen mee kopen. Door de jarenlange strijd - ook in mijn gezin - en de steeds grotere druk van de partij ben ik volledig opgebrand. Ik ben bijna 25 jaar en een staatsvijand. Ik heb zoveel stakingen in de laatste jaren georganiseerd, en dat in verschillende bedrijven en over heel Vlaanderen, dat de BOB politieke sectie in mij een absoluut gevaar ziet. Ik zal nergens meer werk vinden en de partij krijgt het in het hoofd om - juist nu - van mij te eisen dat ik een nieuwe proefperiode als lid moet doen om aan te tonen dat ik een goede communist ben. Daar was mijn kritiek tijdens en na een bezoek aan Albanië niet vreemd aan.
 
De leiding is bezig met een rectificatiebeweging. Iedereen moet terug naar af, buiten de grote bazen dan. Het komt eigenlijk neer op een gestuurde zuivering.

"Een rectificatiebeweging heeft tot doel de leden op te voeden en door de opvoeding de klassenvijanden die in de partij geïnfiltreerd zijn op te sporen en te vernietigen." "Iedereen is gehouden aan de campagne mee te doen vermits iedereen afwijkingen heeft." "Oude en misvormde wereldopvattingen krijgen de boventoon als men ook niet binnen de partij de revolutie voert", zo noemen ze dat. "Strijd tegen de eigen burgerlijke wereldopvattingen is een garantie tot je proletarische omvorming."

Ik ben al een proleet vanaf mijn geboorte. Ik geef daarop kritiek op de leiding en op de partij. U moet weten: ik zit dan zonder werk of uitkering en dus zonder inkomen. Allemaal in dienst van de partij. En nu ben ik ook, net als anderen binnen de partij, mijn lidmaatschap kwijt tot ik een proefperiode gelopen heb. Een grotere en moreel zwaardere klap kan men zich niet indenken. Het grenst aan sadisme. Ik ga naar Ludo Martens, mijn kameraad en leider, zo denk ik. Ik beklaag mij dat ik alles opgeofferd heb aan de partij en nu in de kou blijf staan.

Die schrijft daarop een rapport over ons gesprek “De crypto-fascistische gedachten van het lompenproletariaat en de zaak van kameraad Donald”. Donald is mijn partijschuilnaam. In het communistische beschuldigingsjargon bestaat er niks dat zwaarder weegt dan verweten worden een door het fascisme besmette lompenproleet te zijn. Een dergelijk individu is niet meer op te voeden, hij is een te doden klassenvijand. Ik was van vandaag op morgen een fascist geworden, werd uit de partij gezet. Voor de overheid ben ik een staatsvijand, voor mijn communistische ex-kameraden een vijand van het internationale proletariaat. Ik was 24 jaar oud. Zoals het AFF dikwijls schrijft als ze het over mij hebben, il faut le faire.

 

In het hier te lezen artikel neemt de VB-leiding bij monde van haar voorzitter afscheid van het anti-immigratiestandpunt zoals dat jaren door de partij werd verwoord. Deze koerswijziging  leidt binnenskamers en tussen de verschillende fracties tot de gekste capriolen.

Terwijl de een staat te juichen om de abdicatie van de strijd zoals die tot nu toe gestreden werd, zo staan aan het andere eind van het spectrum individuen en digitale media van de partij in het gareel om tegenwerk te bieden. Dat is op zich lovenswaardig en krijgt alle steun van ons als organisatie.

Maar dat sommigen daarbij zo ver gaan dat ze openlijk steun verlenen aan het oprichten van een "anarchistengroep" op de rechterflank van de beweging doet toch vragen rijzen. Wij beschikken over geschreven bewijs dat een kopstuk van de partij - een dat dicht bij Dewinter staat - een pas opgerichte anarchistengroep in de toekomst zal steunen met zijn aanwezigheid.

Op digitale media verbonden met de partij werd dan weer een lovend stuk over de oprichting van deze groep geplaatst. Dat de schrijver (of de verantwoordelijken van de blog) net als het  hoge kaderlid van de partij (dat zijn toekomstige steun heeft toegezegd) niet op de hoogte zou zijn van wie achter het iniatief schuilgaat, is ongeloofwaardig. Dit simpelweg door het feit dat de schrijver van het stuk een van de instigators van de groep is. En dit nog wel op een zodanige manier dat hem persoonlijk geen enkele verantwoordelijkheid aangewreven kan worden bij toekomstige spontane acties.

Nee, die verantwoordelijkheid legt hij bij enkele misleide jongeren. Ook het feit dat desbetreffend iniatief opgezet is door een ex-bajesklant weten de heren. Wij kunnen de steun die een fractie van het Vlaams Belang geeft aan een groep jonge anarchisten, die tot spontane actie willen overgaan, niet los zien van een hevige fractiestrijd binnen de partij.

Waar de ene fractie "on speaking terms" met de N-VA wil komen en waar de andere fractie het neonazispook door middel van het inzetten van een anarcho-nationalistische groep nieuw leven wil laten inblazen met provocaties om deze toenadering tot de N-VA net te verhinderen (naast nog andere fracties). Op die manier wil deze fractie het cordon behouden om zo postjes veilig te stellen, terwijl de jongere elementen die nu in de partij het mooie weer aan het maken zijn en Dewinter in de schaduw stellen, zullen worden meegezogen in de spiraal aan negativiteit die toekomstige provocaties van deze groep zullen genereren op de rechterflank.

Maar zo ver willen sommigen binnen de partij blijkbaar gaan. Een groepje anarchistische provocateurs inschakelen onder leiding van een recidivist. Wij hebben geprobeerd om niet op deze manier te moeten reageren. Maar wij kregen van een VB-personeelslid  die verantwoordelijkheid draagt voor de betreffende media alleen maar "ik ben niet verantwoordelijk" als antwoord op onze vraag om niet in te gaan op provocaties. Al was het maar omdat hun eigen militanten daarbij het gevaar lopen boetes en meer te riskeren.

Dan moet het maar op deze manier. De veiligheid van onze mensen staat bij ons voorop en wij dragen daar verantwoordelijkheid voor. Als ze dat bij een partij als het Vlaams Belang niet aankunnen, dan is dat een triestige zaak. Wie is ook weer de organisatieverantwoordelijke? Blijkbaar draagt daar niemand verantwoordelijkheid en doet iedereen maar wat hij of zij wil. Zelfs als het betekent  dat ze mee werken in het opzetten van een groep die tot alles in staat is. En dat de oprichting en steun vanuit bepaalde VB-hoek dit weekend gebeurd is, is ook niet toevallig: juist op het ogenblik dat de voorzitter een nieuwe koers lanceert. In de politiek bestaat geen toeval.

Sunday, 27 January 2013 12:54

De immorele ik-maatschappij

 

Deze gangsterbende is nog steeds op vrije voeten nadat ze een week eerder een man als een beest hadden toegetakeld in Nederland. In Nederland begrijpt men niet dat daders van dergelijk grof geweld ongestraft en vrij kunnen rondlopen nadat ze geïdentificeerd zijn.

Maar wij, bewoners van dit land, snappen het maar al te best. Reeds jaren aan een stuk wordt onze bevolking door zogezegde "jongerenbendes" geterroriseerd. Meestal moet deze benaming de etnische achtergrond van de daders verhullen, maar niet altijd. Zoals vandaag dus.

Toch is het fenomeen van wat men "zinloos geweld" is gaan noemen een bijna alledaags gebeuren. Waarom men dit geweld onder de noemer "zinloos" klaseert, is ons daarbij een raadsel. Bestaat er dan zoiets als "zinvol" straatgeweld tegen burgers? Er is geen enkel respect meer voor enige vorm van maatschappelijke orde in onze samenleving.

De liberale democratie heeft het individu bevrijd van elke collectieve verantwoordelijkheidszin waarbij de massa, net als de elite, alleen maar met zichzelf bezig is. Een maatschappij waarin het elk voor zich is en waarin, net zoals in de financiële economie, alles toegelaten is en niemand verantwoordelijk draagt voor zijn daden.

Een anarchie waar de sterkste regeert en waar de massa als prooi dient. Prooi voor de financiële wolven en hun uitbuiterssysteem. Prooi voor een losgeslagen ik-moraal waar elke slag en elke trap die men een ander toedient als uiting van vrijheid en zelfontplooiing wordt gezien. Als een liberaal en democratisch recht, want zijn we niet allemaal autonoom en hebben wij niet alle rechten? Het recht op afpersing van arbeiders in bedrijven door de elite, het recht om de gewone mens zonder inkomen of uitkering te zetten. Winst te genereren waar het individu en alleen het individu beter van wordt ten koste van het collectief, het volk.

Dat in onze straten bendes wolven op jacht gaan naar weerloze burgers die de vrijheid van deze ik-mensen in de weg staan - het slachtoffer protesteerde tegen het feit dat deze hooligans fietsen aan het vernielen waren - is dan ook niet verwonderlijk. Als de bovenbouw van onze samenleving zo langzaam maar zeker uit maffiosi bestaat, waarom zou de straat het voorbeeld niet volgen?

Er is maar één fundamentele oplossing voor deze anarchie. Grote kuis houden in de gangsterwereld van de maatschappelijke bovenbouw van de staat en daarna orde op zaken stellen in de straat. In een "nationaaldemocratie" zoals wij die zien, kunnen wij iedereen dit verzekeren. Als hooligans eenmaal door ons aangepakt zijn, dan zal bij hen elke zin tot anarchie en geweldpleging verwijnen. En net als de hooligans van het financiële kapitalisme zullen zij daar belanden waar zij horen: in de gevangenis.

Klagen en zagen dat het allemaal erg is, zal niet helpen. Ons organiseren en naar macht streven wel. Daarom: bouw mee aan een nieuwe partij, een nieuwe beweging.

Orde, discipline, werk, welvaart, veiligheid en recht.

Saturday, 05 January 2013 11:43

PVDA: Partij Van De Allochtonen

 

 

PVDA in actie voor nog meer invoer vreemdelingen

De Partij Van De Allochtonen ( PVDA) is nu vertegenwoordigd in verschillende gemeenteraden. In Antwerpen zitten zij naast Vlaams Belang dat maar één zetel meer heeft dan deze partij van de vreemdelingen. Op zich is het natuurlijk raar dat een communistische partij - bij definitie "atheïstisch" - toch opkomt voor de moslimgemeenschap.

Nochtans is de samenwerking tussen ongelovigen en moslims "haram". Maar dat de moslimgemeenschap niet vies is van atheïstisch communisme bewijst alleen maar dat voor hen alle middelen goed zijn om de politieke macht van ons eigen volk over te nemen. En de PVDA heeft daarbij de rol van het monster dat niet alleen het land maar vooral het eigen volk verraadt.

Voor een marxist zijn alle middelen legitiem om macht te verwerven, inclusief het verkopen van de eigen arbeidersklasse. De PVDA  is een gevaar voor onze arbeiders omdat deze partij jobs en sociale voordelen aan vreemdelingen geeft en zo het brood uit de mond van onze arbeiders steelt.

Komt daarbij dat ze ook een gevaar is voor zij die niet willen dat geloofsfanatici een politieke basis  verwerven. Een communisme, gebaseerd op de islam. Een horrorscenario waar elke nationaaldemocraat zich tegen verzetten moet. Wij zullen de strijd dan ook aangaan. Verenig u rond een nationaalrevolutionaire beweging en partij die de slavernij van ons volk wil tegengaan. De slavernij van het financieel kapitaal en van het marxistisch multicul verraad.

Thursday, 03 January 2013 11:22

Cordon Sanitaire: N-SA is voorstander

Nu het Vlaams Belang aan macht inboet, wil de burgerij het systeem van uitsluiting van de partij (cordon sanitaire) ongedaan maken.

De burgerij heeft de toepassing van het mechanisme niet meer nodig. Enerzijds omdat ze er in geslaagd is een deel van haar immigratiedoelstellingen te bereiken. Er zijn voldoende ongeschoolde vreemdelingen ingevoerd en deze groeien nu elke dag aan door middel van het kweekprogramma.

Anderzijds wil dezelfde burgerij, met op kop de N-VA, een nieuwe golf van immigratie in gang zetten -- gericht op hooggeschoolden. En daar is het Vlaams Belang niet principieel tegen, dus moet de burgerij de partij niet langer aan de kant laten. Ze is wat dat aspect betreft een bondgenoot van het establishment geworden. Omdat een deel de Vlaamse elite voor een stuk gewonnen is voor de idee van een Vlaamse rompstaat binnen de EU is ook daar de noodzaak voor het cordon weggevallen. Het zou zelf contraproductief werken, mocht De Wever in 2014 die rompstaat uitroepen.

Daarbij zou de steun van nog overgebleven VB-parlementairen cruciaal kunnen zijn. Als het cordon blijft bestaan, dan kan dat deze ontwikkeling remmen. Verder wil de elite niet het risico lopen dat het door hen ontwikkelde systeem van uitsluiting vroeg of laat tegen  henzelf wordt gebruikt.Vandaar het mea culpa van iemand zoals Rik Torfs die nu pleit om het systeem te laten uitdoven.

Natuurlijk zijn wij sterk tegen een cordon dat een partij treft die nationaal denkt, zoals het Vlaams Belang. Maar anderzijds kan een systeem van uitsluiting -dat reeds tientallen jaren als een democratisch instrument geldt- zeer nuttig zijn.

Als het dan toch democratisch en eerlijk is dat men partijen van de macht houdt nadat ze verkiezingen gewonnen hebben, dan willen wij dat wel toepassen, wanneer dat zo uitkomt. Als nationaaldemocraten zien wij veel mogelijkheden met dit  systeem. Zo kan het in de toekomst dienen om partijen die pro-multicultuur zijn van de macht weg te houden. Het kan ook toegepast op antinationale krachten zoals die van de PVDA+. Dus ja wij zijn pro-cordon sanitaire en deze keer willen we de methoden van de burgerlijke democraten die dit systeem legitiem hebben gemaakt overnemen. Om daarmee de burgerlijke en transnationale democratie aan de kant te zetten.

Ze zo op een wettelijke manier uitsluiten. Marx zei dat de kapitalistische elite het touw zou leveren die moet dienen om hen (de elite) op te knopen. Laat het ons dus gebruiken.

 


 

 

"Het opleggen van het cordon sanitaire is een fout geweest, met erg negatieve gevolgen." Dat zei CD&V-senator Rik Torfs op de RTBF-radio. "Het cordon sanitaire verklaart mee het succes van Bart De Wever in Vlaanderen", meent Torf

"Ik heb het cordon sanitaire lange tijd verdedigd, maar ik moet vaststellen dat er twee erg negatieve gevolgen uit voortvloeien", aldus Torfs. "Zo heeft het cordon geleid tot heel wat frustraties van de nationalisten in Vlaanderen. Ze werden uitgesloten en dat verklaart deels het gigantisch succes van Bart De Wever", zo zegt Torfs. "Bovendien heeft het geleid tot een volledig status quo binnen de traditionele Vlaamse partijen."

Volgens Torfs kan De Wever dan ook worden beschouwd als een kind van het cordon sanitaire. "Zonder het cordon sanitaire, zou hij nooit hebben gestaan waar hij nu staat, omdat de nationalisten beter vertegenwoordigd zouden zijn en omdat de traditionele partijen zich als gevolg beter hadden moeten organiseren."

Stap voor stap vergeten Torfs bepleit het geleidelijk afschaffen van het cordon sanitaire. "Het moet stap voor stap worden vergeten, omdat het een groot deel van de Vlamingen stigmatiseert."

Het cordon sanitaire blijft in Vlaanderen problematisch, getuige onder meer het moeilijk politiek overleg in Denderleeuw. Vlaams Belang beschikt er over drie verkozenen en daarmee over een sleutelpositie voor het vormen van een meerderheid.
Monday, 31 December 2012 11:16

2013

Wij wensen al onze lezers, sympathisanten en leden -net als onze tegenstanders- voor 2013 een Gouden Dageraad toe.

 Met hardheid

 Klimmen moet ik over honderd treden. Stijgen moet ik, ook al hoor ik schreeuwen

 "Hard zijt gij! Uw hakken doen ons pijn! Klimmen moet ik over honderd treden

 De vijand is de trede - trappen doet hem pijn  

 Nietzsche

 

 

 

In zijn toespraak ter gelegenheid van het optreden van het terreurorkest Tzahal prijst N-VA topman en huidig schepen van Antwerpen Ludo Van Campenhout geweld aan tegen een bepaalde bevolkingsgroep, met name de Palestijnse in Gaza. De schepen schroomde zich daarbij niet de moord op kinderen en en vrouwen als legitiem voor te stellen. Dat zal wat geven als die tot geweld oproepende kerel terug schepen wordt in het nieuwe college.

En het is zeker een doordenkertje voor de mensen van vreemde origine die op de N-VA hebben gestemd en nu kunnen vaststellen dat de partij van mijnheer Van Campenhout moord en doodslag op hun geloofgenoten voorstaat.

En die politieke kliek bestaat uit dezelfde mensen die het geweld van het Syrische leger en politie als oorlogsmisdaden kapitelen. Van mijnheer van Campenhout kan je dat verwachten -zijn voormalige alcoholverslaving zal de hersenen serieus beschadigd hebben - maar dat de N-VA in dit moordverhaal meegaat is iets anders.

Tenzij ze daar ook constant onder de olie zitten, natuurlijk. Een fenomeen waaraan veel politieke salonschuimers lijden.

De vienden van Israël ,een mooi stel hufters samen.

 

 

Als iemand de illusie heeft dat het VB zich zal vervellen tot een sociale volkspartij, dan wordt dit doorprikt door de verklaringen die Dewinter over de Amerikaanse verkiezingen geeft. Om de ontluistering zelf te ervaren is het dan ook best om zijn eigen woorden te lezen voordat er weer iemand beweert dat wij ze uit onze duim hebben gezogen.

Op een ogenblik dat het overblijvende electoraat van het VB, dat veelal uit mensen van de werkende klasse bestaat (de anderen zijn reeds overgelopen naar de N-VA), zingt Dewinter het lof van de meest reactionaire fractie binnen het Amerikaans kapitalisme. Dat van Mitt Romney.

Ook prijst Dewinter de manier van ondernemen van de VS. En dat juist op een ogenblijk dat er 10.000 Vlamingen slachtoffer zijn geworden van deze economische politiek van een US-bedrijf in ons land. Dat de PVDA het VB op haar volksbasis zal proberen pakken staat in de sterren geschreven. Nadat de N-VA-liberalen de middenklasse van het VB-electoraat heeft ingepalmd, zal de PVDA dat op het werkende en werkloos zijnde deel van het VB-electoraat doen. En Dewinter helpt de communisten blijkbaar graag door die van munitie te voorzien. En dit door domme praat te verkopen over hoe zeer hij de Amerikanen en hun economisch model  steunt.

Nog een beetje geduld en het VB haalt alleen nog stemmen bij de Ambassade van de VS en Israël.

 

Filip Dewinter (Vlaams Belang)

1. Stemmen? 'Mitt Romney is mijn man. Ik ben eerlijk gezegd ontgoocheld in Barack Obama. Die socialist heeft de Amerikaanse economie geen goed gedaan. De Verenigde Staten hebben opnieuw nood aan stabiliteit. En die kan Romney bieden. Hij is ook de man die een aantal conservatieve waarden opnieuw in ere kan herstellen. Hij kan van de Verenigde Staten opnieuw de leidende natie maken die ze altijd geweest zijn.' 2. Bijgebleven? 'Ik moet dan onmiddellijk aan zijn slogan ‘Yes You Can’ denken, en vooral aan hou hij bewezen heeft dat hij het niet kan. In de praktijk is het omgekeerde gebeurd. De grote verandering die hij had beloofd is er niet gekomen. De werkloosheid is torenhoog en de economie doet het heel slecht. Dat zal hij bij de verkiezingen zeker parten spelen.' 3. Leve Amerika? 'Ik hou nog altijd van Amerika. Ik ben er al dikwijls geweest en het blijft een indrukwekkend land. Het soms naieve positivisme, hun manier van ondernemen, spreekt mij zeer aan. Het blijft een deel van de Westerse beschaving waar ik heel veel respect voor heb. Maar ik verafgood zeker niet alles dat uit de Verenigde Staten komt. Ik kan mij soms ergeren aan de manier waarop ze hun eigen agenda in de rest van de wereld willen doordrukken

 

Page 7 of 11

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter