Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog In de Media Displaying items by tag: vreemdelingenfascisme

Monday22 October 2018

Thursday, 07 January 2016 11:13

Medeplichtige krokodillentranen

De pre-revolutie volgens de echtgenote van een Charlie Hebdo-slachtoffer

“Jeannette Bougrab, de partner van de vermoorde cartoonist en Charlie Hebdo-hoofdredacteur Stéphane Charbonnier (Charb), is Parijs en Frankrijk ontvlucht. Ze woont en werkt tegenwoordig in Finland. In Humo vertelt ze deze week: ‘Ik geloof steeds meer dat we in een prerevolutionaire tijd leven, zoals tijdens het interbellum. De opkomst van extremistische partijen zoals het Front national (FN) is daar één van de uitdrukkingen van. Net zoals andere vormen van radicalisering – zoals religieuze – en massawerkloosheid. De toekomst doet niets goed vermoeden.’”

Bron: AFF (7 januari 2016)


Ondanks het feit dat we de analyse van mevrouw Bougrab hierboven volgen, moeten we er toch enkele zaken aan toevoegen om ze in de juiste context te plaatsen, en meer bepaald datgene waarover ze zwijgt (en gezien haar afkomst is het normaal dat ze daarover zwijgt). Dat is wat links en een deel van de hoogopgeleide elite altijd doen, selectief de geschiedenis en toekomst duiden.

Een voorbeeldje om dat te demonsteren: links loopt heel hoog op met de Franse Revolutie, met revolutionairen als Marat, Danton en Robespierre en natuurlijk met de Parijse Commune (1792). Los van het feit dat de drie genoemde mannen massamoordenaars waren, waren ze ook lid van de Nationale Conventie (wetgevende vergadering, parlement). Achter het spreekgestoelte van die Nationale Conventie (en in de zaal waar de vergaderingen doorgingen) waren grote beelden opgehangen van de Romeinse fasces – en voor wie dat niet kent, het woord “fascist” is ervan afgeleid.

U hebt het goed gelezen. Links en de liberale burgerij, die samenspanden om het volk te kunnen belazeren, aanbaden toen de fasces. (Net zoals vandaag, alleen rolden er toen duizenden hoofden.) Dat deden de Franse revolutionairen om het Romeinse Rijk te eren. En zoals wij allemaal weten, was dat Rijk een militaire, militaristische of, zo u wilt, “fascistische” onderneming avant-la-lettre. Later deed Mussolini krak hetzelfde toen hij de fasces als symbool nam. Bottomline is: links en de burgerij durven nogal eens de boel te belazeren als ze het verleden en het heden analyseren, meer bepaald de eigen rol die ze daarin hebben gespeeld of willen spelen.

Published in Artikels
Wie durft nu nog te beweren dat grootkapitaal en immigratielobby niet dezelfden zijn?
 

“Sommige mensen denken dat immigratie de toekomstperspectieven van een land in gevaar brengt. Ik ben overtuigd van het tegengestelde. Meer dan 800.000 mensen die onze hulp nodig hebben opnemen, is ongetwijfeld een Herculesopdracht voor Duitsland. Maar in het best-case-scenario kan het ook een fundament vormen voor het volgende Duitse economische mirakel - net als de miljoenen gastarbeiders waren voor ons economisch mirakel in de jaren 1950 en 1960”

Dieter Zetsche

De bondgenoten van het grootkapitaal zijn vandaag de linkse tot extreemlinkse partijen en bewegingen. Links treedt daarbij voor het grootkapitaal op als een soort “Sturmabteilung” in zijn poging om de huidige (en vroegere) massa-immigratie door de strot van de bevolking te kunnen blijven duwen. In Duitsland schrikt links er zelfs niet voor terug om grof geweld te gebruiken: gepleegd tegen nationalisten en gedoogd (lees: aangemoedigd) door de neoliberale (maar in feite pre-communistische) staat.

De pers doet haar beurt als “Propagandaministerium” van het kapitalistische en het neoliberale regime, de kapitalist van Mercedes zegt het zelf: wij zullen als bedrijf één miljoen euro aan het blad Bild ‘geven’ om zo de propaganda voor de invoer van mensen te ondersteunen. Reclame voor mensensmokkel, zo zou men deze geldelijke steun van het grootkapitaal kunnen noemen (wat het ook is). En het kapitaal doet dat niet uit “menslievendheid”, vergis je niet. Daimler zal die één miljoen euro aftrekken van de belastingen (als gemaakte onkosten). Wat er in feite op neerkomt dat de staat – via de belastingen die door de (autochtone) bevolking worden betaald – voor de propaganda van het kapitaal mag opdraaien. Het “volk” betaalt zo nog maar eens voor zijn eigen onderdrukking en voor de bezetting van het eigen land. Zoals de bezette volkeren dat deden voor Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Daarom zijn vandaag alle vroegere ideologische analyses van paradigma veranderd. De oude hebben door de immigratietsunami hun waarde en betekenis verloren. Alle vroegere positiebepalingen van partijen en bewegingen zijn nu veranderd (of zullen moeten veranderen). Waar links zich vroeger antikapitalistisch opstelde, zo is het vandaag verzeild geraakt in de armen van de meest neoliberale kapitalistische fractie van de burgerlijk elite. Waar links zich vroeger antikolonialistisch opstelde, zo is het vandaag aanhanger van een nieuw, maar virulenter kolonialisme, met name het soort dat arbeidskrachten en intellectuele grondstoffen (asielzoekers) naar hier helpt verslepen. Een nieuwe vorm van slavenhandel, waarbij de allochtone slaven uiteindelijk op hun beurt de autochtonen van de immigratielanden tot slaven zullen maken. Dat is twee keer winst voor het grootkapitaal.

Maar ook “nationalisten” moeten andere paradigma’s ontwikkelen in hun strijd om het behoud van volk en staat. Eerst en vooral moet de nationale strijd een antikapitalistische strijd worden (zijn). Daardoor kunnen partijen als het Vlaams Belang (en in nog grotere mate de N-VA) vandaag niet meer als “nationalistisch” worden omschreven. Er is geen volksnationalisme meer mogelijk in de huidige fase van het kapitalisme. Dat wás ooit zo, maar het kapitaal is die fase voorbij. Dus moet een nationalist zich aanpassen en nieuwe analyses maken.

Dit is allemaal geen zaak van klein belang of van een houding van “we zijn toch allemaal van dezelfde idee”. Neen, het gaat veel en vele malen dieper en verder dan dat. Daarom zijn er bewegingen en partijen nodig die vanuit een ‘grass-roots-positie’ handelen, vanuit het volk en de basis organiseren, zo nieuwe analyses maken en strijdmethoden ontwikkelen. Tegen het neokolonialistische kapitaal dat voorstander is van massa-immigratie, tegen zijn (extreem)linkse collaborateurs die ons volk verraden. Het verenigde anti-proletariaat zeg maar, om het even in marxistische termen uit te drukken.

Wij strijden voor een volksstaat, waarin sociale welvaart samengaat met het “ondernemen” op een solidaristische, corporatieve leest. Wij zijn voor nationale onafhankelijkheid en ijveren voor volksvrede. De solidaristische beweging N-SA is een beweging die zich deze doelen stelt. Steun daarom het N-SA! Blijf niet aan de kant staan!

De bondgenoten van het grootkapitaal zijn vandaag de linkse tot extreemlinkse partijen en bewegingen. Links treedt hierbij voor het grootkapitaal op als “Sturmabteilung” (SA) in zijn poging om de huidige (en vroegere) massa-immigratie door de strot van de bevolking te kunnen blijven duwen. In Duitsland schrikt links er zelfs niet voor terug om grof geweld te gebruiken: gepleegd tegen nationalisten en gedoogd (lees: aangemoedigd) door de neoliberale (maar in feite pre-communistische) staat.

En de pers doet haar beurt als “Propagandaministerium” van het kapitalistische en het neoliberale regime, de kapitalist van Mercedes zegt het zelf: “wij zullen als bedrijf 1 miljoen euro aan het blad ‘Bild’ ‘geven’ om zo de propaganda voor de invoer van mensen te ondersteunen”. Reclame voor mensensmokkel, zo zou men deze geldelijke steun van het grootkapitaal kunnen noemen (wat het ook is). En het kapitaal doet dat niet uit “menslievendheid”, vergis je niet. Daimler zal die één miljoen euro aftrekken van de belastingen (als gemaakte onkosten). Wat er dus in feite op neerkomt dat de staat – via de belastingen die door de autochtone bevolking worden betaald – voor de propaganda van het kapitaal mag opdraaien. Het “volk” betaalt zo nog maar eens voor de eigen onderdrukking en voor de bezetting van het eigen land. Zoals de bezette volkeren dat doen (of gedaan hebben) voor Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

 

Daarom zijn vandaag alle vroegere ideologische analyses van paradigma veranderd. De oude hebben – door de immigratietsunami – hun waarde en betekenis verloren. Alle vroeger positiebepalingen van partijen en bewegingen zijn nu veranderd (of zullen moeten veranderen). Waar links zich vroeger antikapitalistisch opstelde, zo is het vandaag verzeild geraakt in de armen van de meest neoliberale kapitalistische fractie van de burgerlijk elite. Waar links zich vroeger antikolonialistisch opstelde, zo is het vandaag aanhanger van een nieuw, maar virulenter kolonialisme, met name het soort dat arbeidskrachten en intellectuele grondstoffen (asielzoekers) naar hier helpt verslepen. Een nieuwe vorm van slavenhandel, waarbij de allochtone slaven uiteindelijk op hun beurt de autochtonen van de immigratielanden tot slaven zullen maken. Dat is twee keer winst voor het grootkapitaal.

 

Maar ook “nationalisten” moeten andere paradigma’s ontwikkelen in hun strijd om het behoud van volk en staat. Eerst en vooral moet de nationale strijd een antikapitalistische strijd worden (zijn). Daardoor kunnen partijen als het Vlaams Belang (en in nog grotere mate de N-VA) vandaag niet meer als “nationalistisch” worden omschreven. Er is geen volksnationalisme meer mogelijk in deze fase van het kapitalisme. Dat was ooit eens zo, maar het kapitaal is deze fase voorbij, dus moet een nationalist zich aanpassen en nieuwe analyses maken.

 

Dit is allemaal geen zaak van klein belang of van een houding van “we zijn toch allemaal van dezelfde idee”. Neen, het gaat veel en vele malen dieper en verder dan dat. Daarom zijn er bewegingen en partijen nodig die vanuit een ‘grass-roots-positie’ handelen, vanuit het volk en de basis organiseren, zo nieuwe analyses maken en strijdmethoden ontwikkelen. Tegen het neokolonialistische kapitaal dat voorstander is van massa-immigratie, tegen zijn (extreem)linkse collaborateurs die ons volk verraden. Het verenigde anti-proletariaat zeg maar, om het even in marxistische termen uit te drukken.

Wij strijden voor een volksstaat, waarin sociale welvaart samengaat met het “ondernemen” op een solidaristische, corporatieve leest. Wij zijn voor nationale onafhankelijkheid en ijveren voor volksvrede. De solidaristische beweging N-SA is een beweging die zich deze doelen stelt. Steun daarom het N-SA! Blijf niet aan de kant staan!

Published in In de Media

Protéger son pays d'une invasion n'est pas du racisme ni de la xénophobie mais du patriotisme.

Freddy Delvaux, PS-gemeenteraadslid, Sambreville.

De Franstalige socialisten worden er niet graag aan herinnerd, maar ook zij hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog gecollaboreerd met de Duitse bezetter. Het gaat dan nog niet eens om de families Onkelinx of (zelfs) Happart, die weliswaar gecollaboreerd hebben, maar niet uit een socialistische overtuiging. (De Onkelinxen en de Happarts deden dat overigens niet aan de Waalse, maar aan de Vlaamse kant gezien hun Limburgse wortels.)

Bekend is natuurlijk vooral de collaboratie van Hendrik (“Henri”) De Man (1885-1953), boegbeeld van de rechtervleugel van de toenmalige Belgische Werkliedenpartij (BWP). De Man was echter geen Waal, maar een Antwerpenaar. Neen, voor de meest Duits- en Europeesgezinde socialistische collaborateurs uit Wallonië moest men zijn bij de AGRA (“Amis du Grand Reich allemand”, in 1942 omgedoopt tot “Mouvement socialiste wallon”), zowat de tegenhanger van het katholieke Rex. Minder bekend is ook dat heel wat Belgische trotskisten zodanig ontgoocheld vanuit de Spaanse Burgeroorlog (1936-‘39) teruggekeerd waren dat ze later maar wat graag aan het Oostfront tegen Vadertje Stalin gingen vechten.

Als PS-voorzitter Elio Di Rupo vandaag dus zegt dat er geen plaats is voor “racisten” in zijn partij, dan is dat minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Er is het natuurlijk het oorlogsverleden van zijn partij om te beginnen, maar met een senator als Edmond Picard (1836-1924) had de BWP voordien al een van de grootste “racisten” van het land en van zijn tijd in haar rangen (alsook de eerste zelfverklaarde nationaalsocialist van België). Er rest de (Franstalige) socialisten dus niets anders dan te doen wat alle weldenkenden doen wanneer ze met een ongemakkelijke waarheid geconfronteerd worden: verzwijgen wat niet kan worden verdraaid of vervalst.

Vandaag wordt België opnieuw geconfronteerd met een invasie en een bezetter, alleen lijken de rollen omgekeerd (niet dat de socialisten het collaboreren verleerd hebben, integendeel!). Enerzijds is er de fysieke bezetter in de persoon van de immigrant (asielzoeker, vluchteling enz.) die komt en zich hier nestelt. Anderzijds is er de politieke bezetter in de gedaante van (alweer) Duitsland. De PS, die dit land decennialang op alle niveaus (inclusief Europees) meebestuurd heeft, is dus in alle opzichten een collaborateurspartij. Het maakt daarbij niet uit of de bevelen vanuit Duitsland racistisch dan wel “antiracistisch” zijn, het blijven immers bevelen vanuit Duitsland en de collaborateurs de slaafse uitvoerders ervan. Net zomin veranderen de aard van de bezetter en die van de bezetting iets aan het feit van de bezetting zelf. En net zomin verandert de aard van de invaller en de wijze waarop hij binnenvalt iets aan het feit van de inval.

Aldus stelt zich ook de vraag tot wie de PS-voorzitter zijn boodschap eigenlijk richt of, beter, zou moeten richten. Zijn de zogenaamde racisten van vandaag immers niet de landsverdedigers en verzetslui van gisteren? En zijn de zogenaamde antiracisten niet de nieuwe landverraders en collaborateurs? Let op: zogenaamd, want er bestaat geen mens of hij heeft wel een raciale en etnische aanhorigheid (zelfs de halfbloed). Er bestaat immers niet zoiets als een rasloze mens, zoals er ook niet zoiets als een geslachtsloze mens bestaat of een wortelloze boom. En dus kan het antiracisme niets anders zijn dan een omgekeerd racisme: gericht tegen het bestaan van mensenrassen op zich (en diversiteit in het algemeen) en/of gericht op de belangenbehartiging van de reeds genoemde fysieke bezetters. Niet alleen racisme is voor of tegen iemand gericht, ook het antiracisme is dat!

Sommigen zullen nu denken: hoe durft u die vreedzame vluchtelingen te vergelijken met een militaire agressor? Of in dezelfde denktrant: hoe durft u wetten van een militaire bezetter te vergelijken met die van een supranationale bureaucratie, die “we” zelf democratisch gecreëerd hebben? Het antwoord op die laatste vraag valt helaas buiten het bestek van dit korte artikel. Men moet zich ook afvragen of degene die zich die vraag stelt niet reeds al te ver heen is om ooit weer bij zijn positieven te komen. Laten we echter kort besluiten met de woorden van Walter Ulbricht (1893-1973), de “eerste onder de gelijken” van de DDR: “Es soll demokratisch aussehen, aber wir müssen alles in der Hand haben”. Er zijn manieren genoeg om een democratische façade op te trekken ...

Het antwoord op de eerste vraag is gelukkig eenvoudiger: een oorlog behoeft geen oorlogsverklaring en zelfs geen leger om een oorlog te zijn. Een burgeroorlog is immers evengoed een oorlog als een klassieke oorlog en dikwijls zelfs erger en wreder dan een klassieke, juist omdat er geen – of niet alleen – (reguliere) legers in meevechten. Dat de vluchtelingen die nu ongecontroleerd binnenstromen ongewapend zijn, is overigens geen reden tot geruststelling. Bewapening is immers maar een kwestie van tijd. Georganiseerd waren ze al vóór ze hierheen kwamen, en wel om hier te kunnen komen.

Beleven we nu wat tussen 1939 en 1940 de “Schemeroorlog” werd genoemd?

Published in In de Media

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter