Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Blog N-SA

Monday28 May 2018

N-SA

N-SA

Gisteren een demo tegen asielopvang in Scherpenheuvel bijgewoond, omdat we dachten dat het een “partijonafhankelijke” actie betrof. Met een tiental N-SA-sympathisanten zijn we ernaartoe getrokken om onze steun te betuigen aan de mensen die durven te protesteren. Maar toen we daar opdaagden, bleek de demo door het Vlaams Belang gekaapt te zijn. Tot daar geen probleem, dachten we nog. We zijn immers niet sectair ingesteld zoals sommigen dat wel zijn. Voor ons is de strijd tegen de asielinvasie van belang, niet zozeer wie daar partijpolitiek garen bij probeert te spinnen.

 

Monday, 19 October 2015 12:25

Raadsel der onverenigbaarheden

Een raadseltje voor onze lezers.

Wie kan tegen Amerika, maar tegelijkertijd voor Israël zijn? (Israël wordt door sommigen in de VS, zeker door Joden, als een Amerikaanse bufferstaat in het Midden-Oosten gezien, zowaar bijna als 51ste deelstaat; Israël overleeft geen zes maanden zonder steun van de VS en er wonen een massa Amerikanen).

Wie kan voor Israël, maar tegelijkertijd ook voor Syrië zijn? (Syrië wordt gesteund door Hezbollah, Israël vecht tegen Hezbollah; Israël wil Assad weg, Assad wil aan de macht wil blijven.)

Wie kan voor Rusland zijn, maar tegelijkertijd ook voor Israël zijn? (Het is een feit dat Rusland een pro-Fatah-politiek voorstaat, dat het Hezbollah en Iran in Syrië steunt, terwijl Israël juist het omgekeerde doet.)

Alleen een politieke tovenaar of een geboren opportunist kan een dergelijke geopolitieke salto mortale uitvoeren en overleven.

Wij lichten alvast een tip van de sluier over wie de trapezekunstenaar in kwestie is: de man is lid van het Vlaams Belang,  een kampioen in spreidstandstandpunten innemen en daardoor Bart De Wevers evenknie in het verloochenen van eerder ingenomen standpunten. Zo houden dit soort politici iedereen aan het lijntje. En ze komen er nog mee weg ook. Straf!

Waarom laat de NAVO verstek gaan om in Syrië het wettelijke Baath-regime te steunen? Om de Amerikanen te plezieren, om de belangen van de Turken te dienen? Waarom verkwanselen we onze Europese geostrategische belangen voor supermacht Amerika of een regionale moslimdictatuur, zoals die van Erdogan in Turkije? Laten we dus van de NAVO een Europese “regionale” strijdmacht maken, laten we dan maar als regio onze plaats in de wereld heroveren. En als Rusland daarbij een bondgenoot wil zijn, geen probleem. Maar onze belangen in de Arabische regio moeten in de eerste plaats door onszelf worden gevrijwaard. Daarom moeten wij militair ingrijpen in de regio: niet om Assad van de macht te verdrijven, integendeel, wel om seculiere regimes zoals het Baath-regime aan de macht te houden. In eigen belang. Assad is een garantie om de asielinvasie te stoppen.

Daarom eist het N-SA dat er wordt geïnvesteerd in defensie en dat de eigen wapenindustrie door staatsinterventie wordt gestimuleerd. Dat dient te gebeuren een hechter samenwerkingsverband met onze Benelux-landgenoten alsook binnen het grotere kader van een “geëuropeaniseerde” NAVO zonder Turkije. Maar meer om macht en inspraak te krijgen binnen die militaire alliantie moeten we ook offers brengen. De Belgische regering zou dus kunnen beginnen met al het geld dat ze vandaag in opvangcentra, kazernes enz. steekt om te leiden naar defensiedoeleinden. Niet kazernes opfleuren voor het deserteursvolk dat er nu in opgevangen wordt, maar wel voor soldaten. Dat moeten we doen. Voor onze eigen veiligheid en het behoud van ons sociaal systeem.


 Poetin: 'Bombardementen dienen om Assad te steunen'

De afgelopen 24 uur hebben Russische gevechtsvliegtuigen 63 doelwitten gebombardeerd. Het Syrische grondleger en Hezbollah herwinnen intussen grote stukken terrein voor president Bashar al-Assad. Maar niet elk doelwit is er eentje van IS: de rebellen van het Vrij Syrisch Leger schuilen naar eigen zeggen kansloos in bunkers. Rusland bombardeert dan ook met het doel om het huidige klimaat in Syrië [te] stabiliseren.

Bron: Nieuwsblad

Positieve nostalgie, dat was het warme gevoel dat gisteren als een zweep door mijn lijf joeg toen ik de VMO-tentoonstelling bezocht die kameraad Jan De Beule en zijn “jonge” ploeg hadden ingericht. Het gelukzalige gevoel dat je bloed sneller doet stromen, je hart opjaagt als gek, en wel bij het zien van de grote groep mensen die de tentoonstelling samen met jouw bezoekt.

Het “éénheid in de strijd”-gevoel dat zulks oproept bij een mens is onbetaalbaar, door niets te vervangen. Door geen geld of materiële luxe van de wereld. Het machtige gevoel omringd te worden door een pak volk dat ook vandaag nog interesse betoont voor de strijd die de VMO toen voerde. De zin voor militantisme die je met die mensen deelt. En het goede nieuws: het was vooral een jongere generatie die daar aanwezig was (naast de vele oude kameraden), maar met eenzelfde besef dat inzet nodig is. Dat is wat ons verbindt, oud en jong, verleden en heden. Fierheid ook over de oude kameraden, die je op het tentoongestelde fotomateriaal herkende. Treurnis ook bij het lijfelijke ervaren van de dood, wanneer je overleden kameraden weer tot leven ziet komen, al was het maar op beeld. Maar in je hart, je ziel leven zij zolang de strijd wordt voortgezet. Leven zij.

Het gevoel erbij te zijn geweest, dat geeft een gevoel van euforie, voldoening over het feit dat we met velen waren, dat we onvermoeid, standvastig handelden, dat we kameraadschappelijk de strijd hebben gevoerd. De liefde voor “de zaak” en de verbetenheid daartoe te hebben opgebracht, dit alles te hebben meegemaakt, er zijn geen woorden voor. Alleen wie geen echt “hart” voor het eigen volk heeft, kan op zoiets neerkijken, zoals de linkse bourgeoisie doet, die heeft alleen een “hart” voor de vreemde arbeiderklasse. Zij is altijd “hard” voor het eigen arbeidersvolk.

Maar het gevoel van nostalgie is een te korte impuls. Het verwelkt als een blad in de herfst als het niet tot de werkelijkheid van vandaag wordt gebracht. Het moet aanleiding geven tot het realisme van vandaag. Wat toen kon, dat kan nu nog steeds. Waar de mensen van de VMO in staat toe waren, dat kan de huidige generatie herhalen. Ik geloof niet in het doemdenken wat dat betreft, maar wel in de wil tot inzet, de wil tot verzet van een nieuwe generatie van activisten. Ik zie het met mijn eigen ogen. Ik hoor de vraag ernaar met mijn eigen oren. De wil bestaat. Wij ouderen zijn verplicht te helpen.

Ook al heeft partijpolitiek een volledige generatie als een roesmiddel verdoofd. Ook al heeft een volledige generatie nationalisten zich het geloof in de parlementaire democratie laten smeren door de elite (meestal dan nog beroepspolitiekers uit eigen kringen). De huidige asielinvasie heeft deze illusie echter weggeveegd. De jongeren willen van die partijpolitieke vuiligheid af. De neergang van ons sociaal systeem, het neoliberalisme dat tot een vereenzamende, individualistische ‘ik’-maatschappij heeft geleid, de rat race naar consumptievoldoening die nooit tot een eindpunt komt en zo tot frustratie en woede leidt ... Dat alles wekt bij de nieuwe generatie (maar ook bij de generatie van dertigers en veertigers) een gevoel van onmacht, uitzichtloosheid, maar bij een deel ook een wil tot strijd.

En dan is een dag vol nostalgie, een dag vol voorbeelden van oude strijd, een nuttig iets. Een dag waarop oude kameraadschappen geëerd en herdacht worden, wordt zo tot een dag van nieuwe kameraadschappen. De strijd van een volk, een sociale klasse, onze strijd, zal nooit sterven. De strijd voor sociale welvaart voor ons volk, de strijd voor ons land, die kan niet worden vernietigd. Deze strijd, kameraden, werd door de makkers van de VMO gevoerd, maar vandaag moeten jullie hem opnemen, en dat doen jullie ook. Laten we deze voortdurende, nooit eindigende strijd om ons bestaan samen organiseren. We zijn als generaties met elkaar verbonden, wij zijn één volk, wij zullen samen de strijd voeren. Wij zijn bereid!

Met dank aan Jan, Pascale en de rest van de familie De Beule, met dank aan de kameraden en aan hun echtgenotes/vriendinnen, aan hen die hebben meegewerkt om dit mogelijk te maken. Dank aan de vele jonge gasten voor hun interesse deze dag. Bedankt, kameraden!

Thursday, 08 October 2015 15:49

Het solidarisme heeft toekomst

Uit een recente studie van professor Mark Elchardus blijkt dat een groot deel van de jongvolwassenen (25 tot 35 jaar) zich kan vinden in de standpunten en doelstellingen van onze partij (NDP) en, meer in het algemeen, die van de solidaristische beweging.

Zo wil 60% van de ondervraagden een samenleving die sociaal-economisch links is, maar tegelijkertijd ook een ‘afgebakende’ gemeenschap vormt. De ondervraagden stellen een links sociaaleconomisch beleid nodig te vinden om zo hun welvaart veilig te kunnen stellen, maar dan wel in een duidelijk omschreven (identitaire) gemeenschap dus. Of anders gezegd: een sociale staat georganiseerd rond zo homogeen mogelijke bevolkingsgroepen. Een maatschappij die gesegregeerd, minstens immigratieluw is.

De standpunten van onze beweging sluiten daar perfect bij aan. Wij zijn immers een economisch linkse beweging en willen door het voeren van een remigratiebeleid evolueren naar een immigratieluwe maatschappij. Wij willen een sociale staat opgebouwd rond een identiteitsbewuste bevolking, waarin de deelnemers zich als groep herkennen en de staat daardoor erkennen. Een staat waarin waarden op een sociale cultuur en sociale structuur zijn geënt. Een staat die rond een volksgemeenschap is georganiseerd, die gebaseerd is op een maatschappelijke orde die die sociale structuur onderbouwt en ondersteunt, en ze zo in stand kan houden. Dit alles vereist een zekere vorm van aanhorigheid en daarnaast een minimaal respect voor het bereikte, voor de aangeboden welvaart (die is opgebouwd door de gemeenschap). Ook dat spoort met wat jongvolwassenen denken over orde (die nodig is om de sociale welvaart te kunnen beschermen).

De ondervraagde jongvolwassenen beseffen terdege dat er zonder orde geen welvaartsstaat kan bestaan en evenzeer dat er zonder welvaart geen orde kan zijn. Dan krijg je alleen chaos en geweld. En vermits een globalistisch-kapitalistische markteconomie het kapitaal in handen van weinigen, met name oligopolies, concentreert, wil het elke vorm van welvaartsstaat vernietigen. Dat wordt onder meer door middel van massa-immigratie beoogd. Door aldus (massaal) ‘overschotten’ aan productiekrachten op de arbeidsmarkt te dumpen, dalen de productiekosten en wordt maximale winst gecreëerd.

Maar om tot een meer homogene bevolking te komen hebben we een tussenstap nodig en voor ons betekent dat een zo ver mogelijk doorgedreven segregatiebeleid. Een beleid dat alle gemeenschappen respecteert, terwijl het proces van remigratie onverminderd doorgaat. Dat wil zeggen dat we het zinloze en discriminerende multiculturele project afwijzen, waarmee ons een ‘nieuwe cultuur’ wordt opgedrongen en afwisselend wordt gediscrimineerd naargelang de bevolkingsgroep die erdoor in een keurslijf wordt gedwongen. Dat wordt door een groot percentage van de jongvolwassenen blijkbaar ook zo aangevoeld. Er is dus een grote ruimte voor een nieuwe politieke grondstroom.

De bedenker van het begrip “menselijke waardigheid” (de term werd door zijn toedoen als rechtsbegrip opgenomen in het Handvest van de Verenigde Naties) was een Boer uit Zuid-Afrika. Generaal Jan Christian Smuts.

Smuts was ooit één van de leiders van de Tweede  Boerenoorlog (1899-1902), maar was na het Verdrag van Vereniging (waar een paar jaar later de Unie Van Zuid-Afrika uit voortkwam) gaan collaboreren met de Engelsen. Dit terwijl Zuid-Afrika een feitelijke kolonie van Engeland geworden was door bovenstaand (mede door hem onderhandeld, maar niet door hem ondertekend verdrag). Deze collaboratie met de Britten werd hem niet in dank afgenomen door zijn oud-medestrijders. De man die “menselijke waardigheid” hoog in zijn vaandel droeg had echter geen probleem met verraad aan het eigen volk. En hij had er ook geen probleem mee om zowel tijdens de Eerste als de Tweede Wereldoorlog zijn volk en land mee te slepen in de bloedige conflicten die het imperialisme uitvocht. Zo streed hij samen met de Engelsen tegen de Duitsers en en passant onderdrukte hij ook - op bloedige wijze - aan het begin van de Eerste Wereldoorlog de opstand van nationalisten en oud-medestrijders van de Tweede Boerenoorlog: de Maritz-rebellie, een opstand van Boeren die weigerden om met de Engelse “bezetter” mee te vechten in een oorlog waar het Boerenvolk geen belang bij had.

Wat betekent een “linkse” overwinning voor de Grieken? Niets – of op z'n Grieks gezegd: típota.
Omdat links zich in Griekenland heeft onderworpen (verkocht) aan het Europese grootkapitaal, zich dus onder curatele van de trojka heeft geplaatst is de roep van de rest van Europees links dat er in Griekenland een overwinning werd behaald je reinste volksverlakkerij.

Wat houdt die linkse overwinning immers in?

- Dat 26% van de bevolking werkeloos is. Als je alleen de actieve bevolking rekent, is zelfs 36% werkloos....
- Dat 50% van de jongeren onder de 24 jaar geen werk hebben.
- Dat de werkeloosheid beperkt is in de tijd (na 12 maand zakt die van 360 euro naar 0 euro).
- Dat je ook je ziekteverzekering verliest, wanneer je 2 jaar werkloos bent.
- Dat er vandaag ongeveer een 400.000 woningen zonder stroom zitten (omdat mensen de speciale taks op elektriciteit niet meer kunnen betalen).
- Dat ongeveer 700.000 (cijfers 2014) kinderen – dat is 36% van het totaal aantal kinderen in Griekenland – onder de armoedegrens raken
- Dat het minimumloon nauwelijks 550 euro bedraagt.
- Dat men voor een deeltijdse baan (3 dagen per week) 360 euro verdient.
- Dat kinderen van de honger flauwvallen op school.
- Dat een gemiddeld pensioen in Griekenland 450 euro bedraagt.
- Dat de lonen er sedert 2010 met 35% zijn gezakt.
- Dat "artsen van de wereld' net als in Zaïre eerstelijnshulp geven aan Grieken.
- Dat een dakloze wordt belast op een fictief inkomen (omdat je volgens de Griekse fiscus niet zonder enig inkomen kan overleven).
- Dat mensen in vuilnisbakken naar eten zoeken.
- Dat ouderen zelfmoord plegen omdat ze zich niet meer kunnen verzorgen.
- Dat migranten (volgens de PVDA is er toch genoeg voor iedereen) alle klusjes van hulpbehoevende Grieken inpikken.
- Dat reders en ander kapitalisten het vertikken om sociale bijdragen te betalen, laat staan belastingen.

Het is in oorsprong niet de schuld van links en van Tsipras dat dit alles vandaag in Griekenland de realiteit is. Wij zijn geen populisten dat te beweren. Omdat Tsipras zich aan de bevelen van het Europese grootkapitaal wil houden, wordt het echter zijn schuld. Erger nog: is het zijn schuld, wanneer het allemaal blijft voortduren. Alleen een nationalistische revolutie tegen de Trojka en het Europese grootkapitaal kan soelaas brengen. Voor een Nieuwe Dageraad: Gouden Dageraad!

We hebben de leiders die we verdienen (lees: verkozen hebben). Dat is een oude waarheid. Wanneer die verkozen beroepspolitici ook nog eens compleet doorslaan tijdens hun mandaat, dan hebben we daaraan echter geen schuld. Want compleet doorslaan, dat is exact wat die gasten vandaag doen, zeker gezien de noodsituatie waarin we ons nu bevinden met de huidige asielinvasie (voor de meeste van die politici is de huidige vluchtelingen-invasie niet eens een noodsituatie). Moet je nagaan welk soort mensen er aan de macht zijn in dit land!

Die vet betaalde politici hadden dan ook nooit de bedoeling of de verantwoordelijkheidszin om zware beslissingen te nemen, toen ze vorig jaar de postjes onder elkaar aan het verdelen waren. Hebzucht en macht, dat was hun streven. Partij- en geldbelangen waren hun objectieve doelen. De volgende verkiezingen hun lange termijnobjectief. En dan krijgen ze plots die invasie over zich heen ... Nochtans hadden die politici zelf de lont van de huidige asielinvasie aangestoken. Ze vonden immers allemaal dat het een goed idee leek om Bashar al-Assad, de president van Syrië, een kopje kleiner te laten maken. Dat ze daarvoor een bende crapuul en moordenaars in de arm moesten nemen? Ach, de democratie is een offer waard ... Daarna mocht Moammar al-Qadhafi de zegeningen van hun democratie ontvangen. Hij werd dan ook door “democratische” bondgenoten van onze pak-de-poen-democraten afgeslacht als een beest. Resultaat: de grens die onder het Qadhafi-regime op slot was, werd door toedoen van onze politici met één slag opengesmeten. Gevolg: een tsunami aan asielindringers die Europa overspoelen. Oeps, foutje van onze superslimme politici ...

Maar de slimheid van onze politici kent geen grenzen. Verwaand als ze zijn, gaan ze vandaag over tot de “spreiding” van het bezettingsleger van asielzoekers in ons land. En daarbij slaan ze geen acht op zoiets triviaals als de mogelijkheid (quasi zekerheid) dat er zich onder die asielbezetters ook IS-terroristen bevinden. Ze beweren natuurlijk van niet … Hoe ze dat weten? Ik zou het niet weten. De Staatsveiligheid nog minder. Die laatste moet namelijk nationalisten in de smiezen houden, want van “rechts” komt het gevaar vandaag. Dat onnozele liedje kennen we onderhand. En zelfs indien er zich – wonder boven wonder! – geen enkele IS-terrorist onder de horden indringers zou bevinden (maar wie kan echt aannemen dat Daesh zo dom is om een dergelijke buitenkans tot infiltratie te laten liggen?), dan nog moet rekening worden gehouden met islamitische terreurcellen die zich al in ons land schuilhouden (sommigen vinden zelfs kalasjnikovs in Brusselse parken, ze moeten die zelfs niet kopen blijkbaar). Tel daarbij dat leden van zulke cellen zich voor 800 dollar een vals Syrisch paspoort kunnen aanschaffen, dan is het gevaar toch groot dat een terrorist van hier zich onder de vluchtelingen mengt en zich zo toegang verschaft tot de basis van Koksijde? Die terrorist heeft dan niet eens een Stinger of een ander grond-luchtdoelwapen nodig om een helikopter of vliegtuig uit de lucht te halen (en we hebben er maar een paar). Neen, wat die man moet doen is simpel: hij moet zich een handwapen en een paar brandbommen aanschaffen. Als je al een kalasjnikov in een park kan vinden, dan moet het in de duinen en bosjes rond de basis kinderspel zijn er een te vinden. Zeker als je vrienden er een paar begraven.

De in de basis gehuisveste terrorist(ten) (het is toch lekker gemakkelijk als je bij je doel mag slapen van je vijand) die kunnen gerust zijn dat de bewaking minimaal zal zijn … Dat zeggen de militaire vakbonden nu al ... Als de bewakers al gewapend zijn ... en als ze al een ladder in hun wapen hebben ... dan moeten die jongens drie keer “halt, halt of ik schiet roepen” pas daarna een waarschuwingsschot in de lucht lossen ... en pas daarna, terwijl ze moeten uitkijken of ze de vijand van voren kunnen treffen (in de zij of rug is geen wettige zelfverdediging). Je kan er donder op zeggen dat onze in de basis geïnfiltreerde terroristen zich ondertussen geen bal van deze interventieprotocollen (bewakings-drill) zullen aantrekken en lustig onze jongens omver zullen knallen, waarna ze het vliegende materieel in de fik kunnen steken. Bye-bye, helikopters!

Als er morgen op basissen waar F16-vliegtuigen gestationeerd staan ook asielzoekers worden ingekwartierd, dan bestaat de mogelijkheid dat terroristen in één klap elke interventie in Syrië of ergens anders onmogelijk maken, omdat het materieel al aan de grond vernietigd zal zijn. Ik denk dat ons militair materieel vandaag beter af is als het in Irak of Afghanistan gestationeerd is ... Hoe dat komt? Omdat we in eigen land af te rekenen hebben met een corrupte, domme politieke klasse. Een politieke klasse die niet onze militaire capaciteit in bescherming neemt, maar ze integendeel met het “kazerneren” van asielzoekers in gevaar brengt. Landverraad kent vele gezichten.

In een interview met Russische media heeft de Syrische president Bashar al-Assad zich uitgelaten over onder meer de terroristische dreiging in zijn land en de vluchtelingencrisis. Hij liet zich daarin vooral zeer kritisch uit over het Westen, onder meer de ‘propaganda’ die de vluchtelingencrisis in de hand werkt.

‘Het Westen huilt met één oog voor de vluchtelingen, terwijl het met het andere een wapen richt’, zei de Syrische president in een zeldzaam interview, dat hij gaf aan Russische media. De vluchtelingen verlieten Syrië niet omwille van zijn regime, benadrukt de president, maar ze ontvluchtten wel het terrorisme in zijn land en de gevolgen daarvan.

De huidige crisis gaat volgens de president dan ook niet over het al dan niet aanvaarden van de vluchtelingen, maar wel om de oorzaak van het probleem, waarvoor ‘het Westen geen oplossing zoekt’, aldus Al-Assad.

Wie durft nu nog te beweren dat grootkapitaal en immigratielobby niet dezelfden zijn?
 

“Sommige mensen denken dat immigratie de toekomstperspectieven van een land in gevaar brengt. Ik ben overtuigd van het tegengestelde. Meer dan 800.000 mensen die onze hulp nodig hebben opnemen, is ongetwijfeld een Herculesopdracht voor Duitsland. Maar in het best-case-scenario kan het ook een fundament vormen voor het volgende Duitse economische mirakel - net als de miljoenen gastarbeiders waren voor ons economisch mirakel in de jaren 1950 en 1960”

Dieter Zetsche

De bondgenoten van het grootkapitaal zijn vandaag de linkse tot extreemlinkse partijen en bewegingen. Links treedt daarbij voor het grootkapitaal op als een soort “Sturmabteilung” in zijn poging om de huidige (en vroegere) massa-immigratie door de strot van de bevolking te kunnen blijven duwen. In Duitsland schrikt links er zelfs niet voor terug om grof geweld te gebruiken: gepleegd tegen nationalisten en gedoogd (lees: aangemoedigd) door de neoliberale (maar in feite pre-communistische) staat.

De pers doet haar beurt als “Propagandaministerium” van het kapitalistische en het neoliberale regime, de kapitalist van Mercedes zegt het zelf: wij zullen als bedrijf één miljoen euro aan het blad Bild ‘geven’ om zo de propaganda voor de invoer van mensen te ondersteunen. Reclame voor mensensmokkel, zo zou men deze geldelijke steun van het grootkapitaal kunnen noemen (wat het ook is). En het kapitaal doet dat niet uit “menslievendheid”, vergis je niet. Daimler zal die één miljoen euro aftrekken van de belastingen (als gemaakte onkosten). Wat er in feite op neerkomt dat de staat – via de belastingen die door de (autochtone) bevolking worden betaald – voor de propaganda van het kapitaal mag opdraaien. Het “volk” betaalt zo nog maar eens voor zijn eigen onderdrukking en voor de bezetting van het eigen land. Zoals de bezette volkeren dat deden voor Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Daarom zijn vandaag alle vroegere ideologische analyses van paradigma veranderd. De oude hebben door de immigratietsunami hun waarde en betekenis verloren. Alle vroegere positiebepalingen van partijen en bewegingen zijn nu veranderd (of zullen moeten veranderen). Waar links zich vroeger antikapitalistisch opstelde, zo is het vandaag verzeild geraakt in de armen van de meest neoliberale kapitalistische fractie van de burgerlijk elite. Waar links zich vroeger antikolonialistisch opstelde, zo is het vandaag aanhanger van een nieuw, maar virulenter kolonialisme, met name het soort dat arbeidskrachten en intellectuele grondstoffen (asielzoekers) naar hier helpt verslepen. Een nieuwe vorm van slavenhandel, waarbij de allochtone slaven uiteindelijk op hun beurt de autochtonen van de immigratielanden tot slaven zullen maken. Dat is twee keer winst voor het grootkapitaal.

Maar ook “nationalisten” moeten andere paradigma’s ontwikkelen in hun strijd om het behoud van volk en staat. Eerst en vooral moet de nationale strijd een antikapitalistische strijd worden (zijn). Daardoor kunnen partijen als het Vlaams Belang (en in nog grotere mate de N-VA) vandaag niet meer als “nationalistisch” worden omschreven. Er is geen volksnationalisme meer mogelijk in de huidige fase van het kapitalisme. Dat wás ooit zo, maar het kapitaal is die fase voorbij. Dus moet een nationalist zich aanpassen en nieuwe analyses maken.

Dit is allemaal geen zaak van klein belang of van een houding van “we zijn toch allemaal van dezelfde idee”. Neen, het gaat veel en vele malen dieper en verder dan dat. Daarom zijn er bewegingen en partijen nodig die vanuit een ‘grass-roots-positie’ handelen, vanuit het volk en de basis organiseren, zo nieuwe analyses maken en strijdmethoden ontwikkelen. Tegen het neokolonialistische kapitaal dat voorstander is van massa-immigratie, tegen zijn (extreem)linkse collaborateurs die ons volk verraden. Het verenigde anti-proletariaat zeg maar, om het even in marxistische termen uit te drukken.

Wij strijden voor een volksstaat, waarin sociale welvaart samengaat met het “ondernemen” op een solidaristische, corporatieve leest. Wij zijn voor nationale onafhankelijkheid en ijveren voor volksvrede. De solidaristische beweging N-SA is een beweging die zich deze doelen stelt. Steun daarom het N-SA! Blijf niet aan de kant staan!

De bondgenoten van het grootkapitaal zijn vandaag de linkse tot extreemlinkse partijen en bewegingen. Links treedt hierbij voor het grootkapitaal op als “Sturmabteilung” (SA) in zijn poging om de huidige (en vroegere) massa-immigratie door de strot van de bevolking te kunnen blijven duwen. In Duitsland schrikt links er zelfs niet voor terug om grof geweld te gebruiken: gepleegd tegen nationalisten en gedoogd (lees: aangemoedigd) door de neoliberale (maar in feite pre-communistische) staat.

En de pers doet haar beurt als “Propagandaministerium” van het kapitalistische en het neoliberale regime, de kapitalist van Mercedes zegt het zelf: “wij zullen als bedrijf 1 miljoen euro aan het blad ‘Bild’ ‘geven’ om zo de propaganda voor de invoer van mensen te ondersteunen”. Reclame voor mensensmokkel, zo zou men deze geldelijke steun van het grootkapitaal kunnen noemen (wat het ook is). En het kapitaal doet dat niet uit “menslievendheid”, vergis je niet. Daimler zal die één miljoen euro aftrekken van de belastingen (als gemaakte onkosten). Wat er dus in feite op neerkomt dat de staat – via de belastingen die door de autochtone bevolking worden betaald – voor de propaganda van het kapitaal mag opdraaien. Het “volk” betaalt zo nog maar eens voor de eigen onderdrukking en voor de bezetting van het eigen land. Zoals de bezette volkeren dat doen (of gedaan hebben) voor Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.

 

Daarom zijn vandaag alle vroegere ideologische analyses van paradigma veranderd. De oude hebben – door de immigratietsunami – hun waarde en betekenis verloren. Alle vroeger positiebepalingen van partijen en bewegingen zijn nu veranderd (of zullen moeten veranderen). Waar links zich vroeger antikapitalistisch opstelde, zo is het vandaag verzeild geraakt in de armen van de meest neoliberale kapitalistische fractie van de burgerlijk elite. Waar links zich vroeger antikolonialistisch opstelde, zo is het vandaag aanhanger van een nieuw, maar virulenter kolonialisme, met name het soort dat arbeidskrachten en intellectuele grondstoffen (asielzoekers) naar hier helpt verslepen. Een nieuwe vorm van slavenhandel, waarbij de allochtone slaven uiteindelijk op hun beurt de autochtonen van de immigratielanden tot slaven zullen maken. Dat is twee keer winst voor het grootkapitaal.

 

Maar ook “nationalisten” moeten andere paradigma’s ontwikkelen in hun strijd om het behoud van volk en staat. Eerst en vooral moet de nationale strijd een antikapitalistische strijd worden (zijn). Daardoor kunnen partijen als het Vlaams Belang (en in nog grotere mate de N-VA) vandaag niet meer als “nationalistisch” worden omschreven. Er is geen volksnationalisme meer mogelijk in deze fase van het kapitalisme. Dat was ooit eens zo, maar het kapitaal is deze fase voorbij, dus moet een nationalist zich aanpassen en nieuwe analyses maken.

 

Dit is allemaal geen zaak van klein belang of van een houding van “we zijn toch allemaal van dezelfde idee”. Neen, het gaat veel en vele malen dieper en verder dan dat. Daarom zijn er bewegingen en partijen nodig die vanuit een ‘grass-roots-positie’ handelen, vanuit het volk en de basis organiseren, zo nieuwe analyses maken en strijdmethoden ontwikkelen. Tegen het neokolonialistische kapitaal dat voorstander is van massa-immigratie, tegen zijn (extreem)linkse collaborateurs die ons volk verraden. Het verenigde anti-proletariaat zeg maar, om het even in marxistische termen uit te drukken.

Wij strijden voor een volksstaat, waarin sociale welvaart samengaat met het “ondernemen” op een solidaristische, corporatieve leest. Wij zijn voor nationale onafhankelijkheid en ijveren voor volksvrede. De solidaristische beweging N-SA is een beweging die zich deze doelen stelt. Steun daarom het N-SA! Blijf niet aan de kant staan!

Page 9 of 73

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter