Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Blog Displaying items by tag: iran

Friday20 October 2017

In de Bezettings-, euh, Bondsrepubliek Duitsland (BRD) hebben Duitse of, beter gezegd, anti-Duitse antifascisten tegen een herdenkingsmars naar aanleiding van de jaarlijkse Al Quds-dag betoogd. Al Quds-dag of Jeruzalem-dag is een herdenkingsdag op het einde van de Ramadan die na de Iraanse Revolutie is ingesteld en thans vooral in de Islamitische Republiek Iran, bij de Libanese Hezbollah alsook sji'itische moslims wereldwijd wordt herdacht.

De Duitse antifascisten, die reeds langer dan vandaag bekend staan als een soort extreemlinkse neoconservatieven, steunen nagenoeg elke "militaire interventie" (lees: oorlog) van "het democratische Westen" alias "de internationale gemeenschap" (lees: de NAVO, de VS, hun EU-vazal en de zionistische entiteit "Israël") tegen de rest van een als achterlijk (want niet-westers, -verlicht of -liberaal) beschouwde wereld, in het bijzonder de Arabische. Vanuit een, zeg maar, links-racistisch, neokolonialistisch of occidentalistisch gedachtegoed hebben zij een hartsgrondige hekel aan de opkomende multipolaire wereldorde waarin niet langer sprake zal zijn van een westerse alleenheerschappij (gebaseerd op een stilzwijgend pact tussen liberaal-democraten en verburgerlijkte marxisten). Als een logisch gevolg van dit wereldbeeld hekelen deze zelfverklaarde anti-Duitsers eveneens de sympathie die hun voormalige linkse kameraden en andere politieke activisten (bijv. autonome nationalisten en nationale socialisten) hadden en hebben voor de strijd van onderdrukte volkeren in de zogenaamde Derde Wereld (het begrip op zich is alweer een uitdrukking van liberaal occidentalisme).

Als consequente vooruitgangsdenkers - de moderniteit vormt in feite één ideologische familie - zien deze antifascisten de strijd voor de rechten van bijvoorbeeld de ontheemde en bezette Palestijnen (of het gelijkaardige lot van de Duitse Heimatvertriebenen) als iets regressiefs, een zaak uit het verleden. In naam van de Vooruitgang, zo stelden Karl Marx en Friedrich Engels in hun tijd al, zouden nu eenmaal bepaalde (alle?) volkeren uit de geschiedenis en van de aardbodem moeten verdwijnen. En zo brengt een perverse vorm van dialectiek de anti-Duitse marxisten er vandaag toe om de Pax Americana als "vooruitgang" te aanvaarden. Alle vazallen (BRD en EU) en bondgenoten van de Amerikanen (Israël) zijn zodoende ook de hunne. En naarmate de Amerikaanse "Vrede" meer en meer onder druk komt te staan van opkomende niet-westerse landen die gelijkberechtiging eisen (net zoals een bekende rijkskanselier en leider van het Duitse volk dat eiste na de opgelegde "Vrede" van Versailles), reageren de vredes- of, beter gezegd, ordehandhavers van de Pax Americana steeds gewelddadiger. En met hen ook hun hulptroepen, de straatvechters en stadsterroristen van de Duitse Antifa. Nu echter niet alleen Syrië en Iran in de vuurlijn liggen, maar de VS ook nog eens druk beginnen uit te oefenen op de EU om Hezbollah als terroristische organisatie in de ban te doen, grenst de houding van de anti-Duitsers tegenover Al Quds-dag (om nog te zwijgen over het Palestijnse volk) aan het misdadige. Zij dragen door hun acties - om het met politiek-correcte nieuwspraak te zeggen - systematisch bij tot het scheppen van een klimaat van haat en onverdraagzaamheid, wat uiteindelijk tot doel heeft oorlog en volkerenmoord te ontketenen in een ander land (Iran).

Hier (nog) een voorbeeld van het vooruitgangsdenken in zijn marxistisch-genocidaire variant uit een artikel van Friedrich Engels, geschreven naar aanleiding van de Hongaarse opstand in 1848:

Die ganze frühere Geschichte Östreichs beweist es bis auf diesen Tag, und das Jahr 1848 hat es bestätigt. Unter allen den Nationen und Natiönchen Östreichs sind nur drei, die die Träger des Fortschritts waren, die aktiv in die Geschichte eingegriffen haben, die noch jetzt lebensfähig sind - die Deutschen, die Polen, die Magyaren. Daher sind sie jetzt revolutionär. Alle andern großen und kleinen Stämme und Völker haben zunächst die Mission, im revolutionären Weltsturm unterzugehen. Daher sind sie jetzt kontrerevolutionär.

[...] 

Ein slawisches Volk, dem die Freiheit lieber ist als das Slawentum, beweist allein dadurch seine Lebensfähigkeit, sichert sich schon dadurch seine Zukunft.

[...]

Es ist kein Land in Europa, das nicht in irgendeinem Winkel eine oder mehrere Völkerruinen besitzt, Überbleibsel einer früheren Bewohnerschaft, zurückgedrängt und unterjocht von der Nation, welche später Trägerin der geschichtlichen Entwicklung wurde. Diese Reste einer von dem Gang der Geschichte, wie Hegel sagt, unbarmherzig zertretenen Nation, diese Völkerabfälle werden jedesmal und bleiben bis zu ihrer gänzlichen Vertilgung oder Entnationalisierung die fanatischen Träger der Kontrerevolution, wie ihre ganze Existenz überhaupt schon ein Protest gegen eine große geschichtliche Revolution ist.

So in Schottland die Gälen, die Stützen der Stuarts von 1640 bis 1745.

So in Frankreich die Bretonen, die Stützen der Bourbonen von 1792 bis 1800.

So in Spanien die Basken, die Stützen des Don Carlos.

[...]

Der nächste Weltkrieg wird nicht nur reaktionäre Klassen und Dynastien, er wird auch ganze reaktionäre Völker vom Erdboden verschwinden machen. Und das ist auch ein Fortschritt.

En terwijl de "Antifanten" Hezbollah als een zogenaamd sektarische en islamistische (één lettertje verschil om hun islamfobie en racisme te verdoezelen) organisatie proberen te stigmatiseren, vergeten ze er natuurlijk bewust bij te zeggen dat Hezbollah al jaren geleden een bondgenootschap heeft gesloten met de beweging rond generaal Michel Aoen, het boegbeeld van de christelijk-maronitische Libanezen. Elke religie kent overigens haar traditionele orthodoxie, het sji'isme en het soefisme zijn voorbeelden daarvan in de islamitische wereld (zoals het katholicisme en de orthodoxie dat zijn in de westerse wereld). Maar in plaats daarvan kiezen de anti-Duitsers en andere neoconservatieven voor een trouweloos verstandshuwelijk met Saoedische wahabieten (het wahabisme is een 18de-eeuwse nieuwlichterij) en Amerikaanse, bijbelvaste protestanten. Het protestantisme is op zijn beurt weer een 16de-eeuwse nieuwlichterij, maar dan wel een die in de VS nooit opgehouden is (cf. mormonisme of de sektarische Pinksterbeweging). De Duitse antifascisten nemen de spreekwoordelijke Amerikaanse hond er graag met al zijn vlooien bij. En als ze tegen het Duitse nationaalsocialisme of, beter gezegd, het Europese fascisme zijn, is dat niet omdat ze tegen de (vermeende) misdaden ervan of de oorlog op zich zijn, maar simpelweg omdat ze Duitsland en Europa haten.

Een van de voormalige boegbeelden van de anti-Duitse Antifa, Jürgen Elsässer, verdedigt nu standpunten die als links-nationalistisch of links-populistisch (en anti-imperialistisch) kunnen worden bestempeld.

Published in Artikels

Hoewel het Westen in volle expansie probeert te blijven, als het moet zelfs met de Moslimbroeders en door het verbreken van internationale arrestatieverdragen, kan men zo onderhand akte beginnen nemen van de toenemende oppositie van de BRICS, met name China.

Dus wat is er waar van dat Gele Gevaar? Wel, de Currency Wars zijn niet nieuw, maar de laatste tijd lijkt het alsof de "munt" in "muntoorlog" slechts een deel van het verhaal is.

Alvorens naar Europa te kijken moeten wij echter eerst een omweg maken via...

Azië: Passieve oorlog in de Pacifische oceaan

Eerst en vooral een kleine opsomming van waar de Stars & Stripes de laatste tijd het nieuws mee haalt in het Verre Oosten:

Wel, voor de een is het de oorzaak, voor de ander het gevolg, maar China is zich de laatste tijd ook nogal thalassocratisch aan het gedragen.

Betekent dit dat schuilkelders binnenkort een goede investering worden vanwege Wereldoorlog 3? Dat (nog) niet, maar kijk eens naar Japan en Zuid-Korea. Dankzij nepbedreiging Noord-Korea blijven deze stevig in de zak van de VSA, hetgeen zich vertaalt in 'gelegitimeerde' (wat?) militaire aanwezigheid, maar ook dat de twee mee gaan in het olie-embargo op Iran. En dat brengt ons bij...

Europa: China wil ons toch oh zo graag uit de nood helpen

China is toch zo bezorgd om ons, nu dat ze haar aandeel in de Amerikaanse staatsschuld afbouwt wil China dolgraag yuans in het Europese gat pompen. Ik herhaal: China wil dolgraag yuans pompen. Lees: zij vraagt erkenning voor de Renminbi als reservemunt.

Ziet iedereen hier een mooie analogie ontstaan met de pseudo-zeeslag hierboven, gezien het huidige aandeel van de USDollar in de Europese schuldenzee?

En voor wat hoort wat, dus daar tegenover staat dat wij China als markteconomie moeten erkennen en de handelsrestricties opheffen. Alleen maar normaal, daar China de laatste jaren opvallend aanwezig is geworden op het Oude Continent en ook België wordt geviseerd.

Maarre... dat is toch oud nieuws van oktober jongstleden? Inderdaad, en dit aanbod was al van de hand gedaan door de Europese Commissarissen. Maar nu dat China niet meespeelt met de Westerse agitaties t.a.v. Syrië en het olie-embargo in Iran omzeilt, moet je weten hoe laat het is wanneer zij dat aanbod vandaag gewoon weer herhalen. Allemaal onder de mantel van de liefde, als je het wil geloven.

En dit is waar het interessant wordt. Met wat er allemaal gaande is de laatste maanden, hoeft het niet te verbazen dat China de kans aangrijpt om haar buitenlands beleid aan dat van de VSA te toetsen. En Europa dient als speelbal. Dat gaat ongeveer zo:

VSA: "Iran is slecht want bommen, Saoedi Arabië zal wel compenseren, denken wij. Jullie hebben geld nodig, onze technocraten zullen jullie wel uitleggen hoe de Euro eenzelfde succesverhaal als de USDollar kan worden. En als jullie niet ja-knikken, dan leggen wij ook sancties aan jullie op."

China: "Jullie hebben olie nodig, Iran heeft olie. Jullie hebben geld nodig, wij hebben geld. En het enige wat wij in ruil vragen zijn wat betere handelsrelaties. Klinkt goed, toch?"

Men ziet olie en schulden, maar achter de schermen vechten oude en nieuwe invloedssferen een geopolitiek spel uit. Natuurlijk is de Europese Unie een transatlantisch verbond zonder notenswaardige interne politieke oppositie, dus wij hoeven ons geen illusies te maken over plotse omwentelingen op dat vlak. Deze Westerse hegemonie staat echter wel op alle fronten onder druk. Nu dat de BRICS en met name China (en allicht met uitzondering van India) hun invloed pro-actief laten gelden, blijft het dus maar de vraag hoe lang het duurt alvorens de eerste barsten zichtbaar worden.

Conclusie

Het is makkelijk gezegd dat kiezen tussen China en de VSA het kiezen tussen de pest en de cholera is (en de PVDA is hier nu al de Chinapartij, dus voor wie een voorproefje van de cholera wil...). Maar op dit moment hebben wij toch geen soeverein beleid, Europa is de speelbal van de grote spelers en komt er hoe dan ook bekaaid uit.

Daarom blijft de centrale vraag: hoe kunnen wij respect voor onze soevereiniteit afdwingen en wie is vervolgens bereid daarin mee te gaan? Een ding is zeker, met de Europese Unie en het schiet-in-je-eigen-voet beleid zal dat niet lukken, dus over prioriteiten hoeft geen twijfel te bestaan.

Published in Artikels

Troepen van de Verenigde Staten zijn hun terugtrekking uit Irak aan het afronden met de deadline einde 2011. We zijn nu richting het tering naar de nering zetten van de gevolgen. Deze gevolgen betreffen het potentieel van een massieve verschuiving in de machtsbalans in de regio, met Iran die van redelijk marginaal verschuiven richting potentieel de dominante macht. Terwijl dit zich ontpopt, zijn de Verenigde Staten en Israël hun tegenzetten aan het maken.

Terwijl het onredelijk zou zijn te stellen dat Irak door Iran gedomineerd zal worden, is het wel redelijk te stellen dat Teheran een overweldigende invloed zal laten gelden in Bagdad, tot het punt dat ze Irakese initiatieven die Iran niet steunt kan blokkeren. Deze invloed zal toenemen naarmate de terugtrekking van de USA concludeert en het duidelijk wordt dat er geen plotse ommezwaai zal zijn in dit beleid. Irakese politici moeten de nabijheid van Iraanse macht in de balans meedragen, tezamen met de afstand en irrelevantie van Amerikaanse macht.

[...]

Echter, het prospect van een Syrisch regime gesteund door Iran zal de mogelijkheid openen voor een westwaartse inzet van Iraanse krachten, en die mogelijkheid alleen heeft significante gevolgen.

[...]
 
Het gevolg is dat zij die angst hebben voor dit prospect - de Verenigde Staten, Israël, Saudi Arabië en Turkije, dit zullen trachten te ondermijnen. Op dit moment is de blokkade niet meer in Irak, waar Iran nu reeds de bovenhand heeft. In de plaats, is het Syrië. En de slag wordt binnengehaald door al het mogelijke te doen in Syrië om al Assad van de troon te stoten.
 
[...]
 
De grootste bedreiging uit Iran is niet nucleair. Het kan nog zo worden, maar zonder nucleaire wapens is Iran nog steeds een bedreiging. De huidige escalatie begon in het Amerikaanse besluit zich van Irak terug te trekken, en werd bestendigd door de gebeurtenissen in Syrië. Als Iran morgen haar nucleair programma opgeeft, blijft de situatie complex. Iran heeft de bovenhand en de Verenigde Staten, Israël, Turkije en Saudi Arabië zijn aan het kijken hoe zij het in hun voordeel kunnen keren.
 
[...]
 
De Verenigde Staten heeft drie mogelijkheden. Aanvaard de evolutie en probeer te leven met wat ervan komt. Probeer een akkoord met Iran te sluiten - een pijnlijk en kostelijk akkoord. Of, trek ten oorlog. De eerste veronderstelt dat Washington kan leven met de gevolgen. De tweede hangt ervan af of Iran wel bereid is met de Verenigde Staten te onderhandelen. De derde hangt ervan af of er genoeg kracht is om oorlog te voeren en Iran's tegenaanvallen te absorberen, mer bepaald in de Straat van Hormus. Al deze factoren blijven dubieus, dus al Assad van de macht halen is doorslaggevend. Het verandert het spel en het momentum. Maar zelfs dat zal enorm moelijk worden en beladen met risico's.
 
We bevinden ons nu in de laatste act van Irak, en het is nog pijnlijker en moeilijker dan we ons hadden voorgesteld. Dit naast de Europese crisis leggen maakt het idee van een systemische crisis in het globale systeem zeer reëel.
 
Bron: Stratfor
U.S. troops are in the process of completing their withdrawal from Iraqby the end-of-2011 deadline. We are now moving toward a reckoning with the consequences. The reckoning concerns the potential for a massive shift in the balance of power in the region, with Iran moving from a fairly marginal power to potentially a dominant power. As the process unfolds, the United States and Israel are making countermoves.
Published in Blog

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter