Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels

Friday27 April 2018

Voor of na de bevrijding: wie zal het zeggen?

De geallieerden wisten niet wat ze aan moesten met de duizenden Joden die in de concentratiekampen door hen waren ‘bevrijd’, waarbij het woord bevrijd niet helemaal de lading dekte. Zo blijkt uit recent onderzoek van Eric Lichtblau over de situatie van de opgesloten Joden in de kampen na de bevrijding. Ze bleven namelijk gevangenen, ditmaal van de geallieerden, omdat men niet wist waar naartoe met de brave lieden.

Ook de bewakers bleven dezelfde: de ‘zogenaamde’ SS-beulen knapten de klus op. De Amerikanen (met generaal George Patton op kop) waren nochtans verantwoordelijk voor het beheer van de bevrijde concentratiekampen, maar waren (toen Israël nog niet bestond en er dus nog geen Amerikaanse basis in Arabisch gebied was) niet speciaal vurige fans van het Uitverkoren volk. Daarom werd van de nood een deugd gemaakt: de accommodatie en faciliteiten waren toch al aanwezig in de kampen, dus kon men de ex-gevangenen (die nu gevangenen van de geallieerden waren geworden) verder rustig in de concentratiekampen blijven opsluiten. De bewakers en verzorgers waren ook nog ter plaatse, krijgsgevangen gemaakte leden van de SS. Verzorgers waren ook voorzien, dokters en verplegend personeel allemaal Angehörige der SS. De Amerikanen vertrouwde de bewaking van Joden dus toe aan mensen die - tot vandaag - officieel ‘kampbeulen’ worden genoemd.

De geschiedenis van de holocaust is wettelijk beschermd, dat wil zeggen: men mag daar niets van in twijfel trekken. Maar het feit dat de Amerikanen na de bevrijding van de kampen zogenaamde kampmonsters in dienst namen om Joden te bewaken, dat doet toch de ogen flikkeren. Of niet soms?

Meer informatie: Eric Lichtblau, Nazi’s in Amerika, Meulenhof.

Tuesday, 04 August 2015 13:49

Het uitmoorden van de Europese boeren (2) Featured

Written by

Concrete praktijkvoorbeelden

Het mag knotsgek genoemd worden dat Aldi België ajuin uit godbetert Nieuw-Zeeland – dus van de andere kant van de wereld! – verkoopt, terwijl er in buurland Nederland massaal ajuin geteeld wordt tegen dumpingprijzen. En als het even tegenzit, is de prijs zelfs gewoon 0 (nul!) euro, wat betekent dat de Nederlandse akkerbouwers zonder overdrijven hun ajuin met hele vrachtwagenladingen naar het stort of naar een vergistingsinstallatie mogen brengen. Ipso facto krijgen ze geen enkele vergoeding voor hun teelt-, oogst- en bewaarkosten en mogen ze zelfs nog de transportkosten om hun ajuin te dumpen betalen ook. Een mens met een beetje gezond verstand vraagt zich af hoe het kan dat in de Benelux geteelde ajuin moet vernietigd worden en supermarkt Aldi ajuin van de andere kant van de planeet laat aanvoeren. Wellicht produceren onze boeren nog niet goedkoop genoeg …

In het najaar van 2014 kregen aardappeltelers voor pas geoogste aardappelen amper 1 cent per kg, terwijl het hen 10 cent per kg kost om die te telen. Sommige aardappelverwerkende bedrijven boden boeren zelfs aan om hun aardappelen te komen oogsten aan 0 cent per kg! Recent kocht ondergetekende in een Belgische winkel een zakje aardappelen, maar ze bleken toch wel afkomstig uit … Spanje, zeker! Onze aardappeltelers raken hun aardappelen aan de straatstenen niet kwijt of krijgen er slechts een zeer lage prijs voor, maar de groothandel mag rustig aardappelen aanvoeren uit het Iberisch Schiereiland. Terwijl we hier in de Benelux de allerbeste landbouwgronden van West-Europa hebben en massaal aardappelen telen.

Een Duits verwerkend bedrijf van biologische wortelen had in 2014 teeltcontracten afgesloten met een aantal Nederlandse biologische akkerbouwers. Dat betekent dat deze boeren tegen een vastgelegde en redelijke prijs wortelen zouden mogen leveren aan de Duitse fabriek. Men zou verwachten dat hiermee de kous af was, maar helaas bleek de marktprijs voor biologische wortelen in september 2014 lager te zijn dan de in de teeltcontracten vastgelegde prijs. En bijgevolg stuurde het Duitse bedrijf een delegatie naar Nederland die de gecontracteerde boerderijen afging en doodleuk een lagere prijs kwam opleggen. In principe zouden de boeren zich natuurlijk kunnen beroepen op de contractueel vastgelegde prijs, maar ze doen dat niet omdat ze maar al te goed weten dat ze dan een superhoge tarra (cfr. supra) van bijvoorbeeld 50%(!) zullen aangesmeerd krijgen.

En hoe werden voornoemde boeren uiteindelijk betaald door dit Duitse wortelenverwerkende bedrijf? Wel, van de vele honderden kuubkisten die elke Nederlandse wortelteler leverde, werd er 1 (één!) apart gewogen, gewassen en gesorteerd. Op basis daarvan bepaalde het bedrijf hoeveel kg consumeerbare en dus verkoopbare wortelen er in de kuubkist zaten. De aldus bekomen hoeveelheid werd dan vermenigvuldigd met het aantal geleverde kuubkisten, want er werd vanuit gegaan dat dit in alle kuubkisten zo was. Via de op deze manier berekende totale hoeveelheid geleverde wortelen kan dan de prijs uitbetaald worden aan de boer. Bij een concrete Zeeuwse boer bleek er volgens het Duitse bedrijf 460 kg in elke kuubkist te zitten, wat weinig is als men weet dat er in 1 kuubkist minstens 900 kg wortelen, gewasresten en grond zit. De boer had echter nog enkele kuubkisten staan in zijn koelcel om te leveren aan kleinere afnemers. Aldus sorteerde en waste hij deze kuubkisten wortelen zelf en rarara … hij bleek er 600 à 700 kg verkoopbare wortelen per kuubkist uit te halen! Ruwweg kan dus verondersteld worden dat deze boer ca. 200 kg wortelen per kuubkist bestolen werd door de Duitse fabriek. En aangezien hij 300 kuubkisten wortelen leverde, komt dit in totaal op 60.000 kg gestolen biologische wortelen. Triestig, maar dit zijn standaardpraktijken die nagenoeg alle aardappel- en groenteverwerkende bedrijven toepassen.

Een aardappelteler uit Flevoland teelde in 2014 11 ha bewaaraardappelen die contractueel geleverd moesten worden aan een aardappelverwerkende fabriek om tot diepvriesfriet verwerkt te worden. De oogst leverde hem 550.000 kg aardappelen op en hij sloeg deze op in zijn bewaarloods om volgens afspraak geleidelijk te leveren tijdens de winter. Helaas kreeg hij te kampen met een – beperkt – bewaarprobleem, waardoor zijn aardappelen aan de buitenkant licht aangetast raakten. Hoewel er met de voedingskwaliteit helemaal niets mis was en deze aardappelen door een klein beetje harder te bakken in de fabriek nog perfect voor consumptie hadden kunnen gebruikt worden, weigerde de fabriek keihard om deze aardappelen af te nemen. Bijgevolg kon de boer zijn aardappelen alleen nog verkopen als voederaardappelen, wat 2 keer niks opbrengt: de man had hiermee zelfs nog niet eens de kosten van het pootgoed terug! Eveneens een standaardpraktijk in de aardappel- en groenteverwerkende industrie.

En wie weet dat het graan dat onze boeren telen al decennia niet meer gebruikt wordt om brood van te bakken, maar doodleuk verwerkt wordt tot veevoeder? Inderdaad, het brood dat wij allen dagelijks eten, wordt gemaakt van geïmporteerd Amerikaans en Canadees graan, omdat dit goedkoper is. Nochtans kan er op onze landbouwgronden graan van uitstekende kwaliteit geteeld worden en hebben wij ons tevens eeuwenlang met graan van eigen bodem gevoed. Eind jaren 1980 ontstond hier in Zeeland onder leiding van Joop de Koeijer, akkerbouwer en toenmalig voorzitter van de Nederlandse Akkerbouw Vakbond (NAV)[5], succesvol verzet tegen met de oprichting van Zeeuwse Vlegel[6], waarbij akkerbouwers, consumenten, molenaars en meer dan 200 warme bakkers in Zuidwest-Nederland zich engageerden om opnieuw brood te bakken met graan van eigen bodem. Dit regionale succes logenstraft de bewering van de agro-industrie dat er bij ons geen bakgraan kan geteeld worden, maar vond voorlopig nergens in de Benelux navolging.

De snijbloemen die hier in de bloemenwinkels te koop worden aangeboden, worden geteeld aan het Victoriameer in Afrika en worden vanuit Oeganda, Kenia en Tanzania elke dag per vliegtuig overgebracht naar België, zodat de winkels verse bloemen zouden kunnen aanbieden en uiteraard ook stevige winsten maken want de consument moet duur betalen voor een boeket bloemen. Te gek voor woorden, maar de kapitalisten vinden dit ‘logisch’, want volgens hen is op die manier produceren ‘goedkoop’ en ‘efficiënt’.

Waarom wegen blokkeren en niet de supermarkten, groothandels en verwerkende industrie?

Waarom blokkeren de Belgische en Franse boeren überhaupt de wegen? Daarmee treffen ze alleen de gewone burger, die nota bene vaak sympathie heeft voor het standpunt van de boeren én steeds meer geïnteresseerd is geraakt in lokaal geteeld voedsel. Waarom blokkeren de boeren niet doodleuk alle distributiecentra van de supermarkten én tegelijk ook alle vestigingen van diezelfde supermarkten in heel het land? Evenals de groothandels en de fabrieken van de verwerkende industrie? En niet voor een paar dagen, maar voor minstens een maand en alleszins tot deze supermarkten, groothandels en verwerkende bedrijven toegeven qua prijzen die ze aan de boeren betalen! Ze hebben er alleszins het (zware) materiaal en de mensen voor. En bovenal primo zouden hiermee de echte verantwoordelijken geviseerd worden en secundo zou dit echte resultaten opleveren, want de supermarkten, groothandels en verwerkende bedrijven zullen op die manier wel moeten toegeven als ze nog ooit zaken willen doen.

Verwijzingen

[5] http://www.nav.nl/
[6] http://www.zeeuwsevlegel.nl/

Tuesday, 04 August 2015 11:52

Het uitmoorden van de Europese boeren (1) Featured

Written by

Boerenverzet tegen lage prijzen

De laatste twee weken van juli 2015 protesteerden wanhopige Franse en Belgische boeren voor de zoveelste keer tegen de extreem lage prijzen die zij krijgen voor het door hen geproduceerde voedsel, waarmee wij ons allemaal in leven houden. Het begon in de Normandische streek Calvados, maar verspreidde zich als een lopend vuurtje over heel Frankrijk. Bijgevolg werden midden in het toeristische seizoen de Franse autosnelwegen dag en nacht geblokkeerd. Zelfs de grens met Duitsland werd afgesloten. De Franse regering greep snel in en onderhandelde op nationaal niveau een aantal prijsaanpassingen, hoewel die ingaan tegen de Europese afspraken.

Dit snelle succes zette de Waalse boeren – net in de week waarin de internationaal gerenommeerde landbouwbeurs van Libramont doorging – aan tot navolging. Meteen werden wegen én de distributiecentra van de supermarktketens Colruyt, Cora en Lidl geblokkeerd. Zelfs in het meestal gematige en doodbrave Vlaanderen schrok een deel van de boeren wakker uit zijn gewoonlijke lethargie. Daar riep het Algemeen Boerensyndicaat (ABS) op om langs secundaire wegen pamfletten te gaan uitdelen aan de automobilisten. Her en der vonden ook enkele kortstondige wegblokkades plaats. In Erpe-Mere (Oost-Vlaanderen) werd zelfs het distributiecentrum van supermarktketen Aldi geblokkeerd.

Het was voor het ABS uiteraard niet de bedoeling om hard op tafel te slaan zoals in Frankrijk – het blijven Vlamingen, hé – maar wel om Minister van Landbouw Borsus te dwingen tot onderhandelingen, wat ook lukte. Vanzelfsprekend leidde deze ‘strategie’ tot niets – behalve wat vage beloften en symbolische toezegginkjes – en werd men afgescheept met de belofte dat dit op Europees niveau zou besproken worden. Maar het is zomervakantie, wat betekent dat dit ten vroegste in september zal behandeld worden …

En die andere zogezegde boerenorganisatie Boerenbond vond de acties van het ABS te ver gaan en wou alleen maar overleg. Boerenbond vertegenwoordigt – laat staan verdedigt – dan ook helemaal niet de belangen van haar boeren-leden, maar wel van haar aandeelhouders. Die zijn immers eigenaar van de diverse bedrijven van de agro-industriële onderneming die Boerenbond in werkelijkheid is en uiteraard willen zij hoge winsten zien. Bijgevolg zet Boerenbond in samenwerking met de gelieerde bank- en verzekeringsgroep KBC al decennialang de Vlaamse boeren aan tot zware investeringen in nieuwe stallen, loodsen, machines en teelttechnieken. In het kader van deze immer aanhoudende schaalvergroting werden talloze Vlaamse boeren de voorbije decennia door hen letterlijk gedwongen(!) om dit soort loodzware investeringen te doen onder de drogreden dat hun bedrijf niet leefbaar zou zijn. Nochtans hadden deze boeren een perfect rendabel bedrijf en werd dit juist onleefbaar door die investeringen. Maar ze hadden de keuze tussen ofwel hun bedrijf kapot investeren ofwel de kredietlijn voor kleine en verantwoorde investeringen dichtgedraaid zien of een bedrijfsovername – zelfs van het eigen ouderlijk bedrijf! – aan hun neus te zien voorbijgaan. Dit leidde de voorbije decennia tot de vernietiging van onze voorheen goed draaiende landbouwbedrijven.

Mansholts beleid moordt de boeren uit

De kern van de zaak is echter dat de Europese Unie van bij het prille begin een liberaal project is en bijgevolg focust het door Sicco Mansholt gepropageerde Europese landbouwbeleid op lage prijzen. Dit leidde er de voorbije halve eeuw toe dat behalve de boeren iedereen in de agrarische productieketen flink geld verdient. Toeleveranciers zoals machinebouwers, tractorfabrikanten, veevoederproducenten (met Boerenbond-bedrijf AVEVE op kop), pootgoed- en zaadveredelingsbedrijven, kunstmestproducenten, agrarische boekhoudkantoren (o.a. Boerenbond-bedrijf SBB), … rekenen de boeren hoge prijzen aan. En afnemers zoals de groothandels en de verwerkende industrie geven de boeren voor hun producten lage en zeer volatiele prijzen. Alle risico’s werden in Mansholts productiemodel dus bij de boeren gelegd[1]. Bijgevolg verdienen zij weinig of niets en moet zij vaak een tweede inkomen buitenshuis gaan zoeken om hun bedrijf overeind te houden.

Dit systeem leidt er toe dat de boeren nog meer gedwongen worden om nog grootschaliger te gaan produceren, wat uiteraard leidt tot nog lagere prijzen. Deze vicieuze cirkel leidde tot een enorme overproductie met in het begin van de jaren 1980 bekende fenomenen zoals de ‘melkplas’, de ‘boterberg’ en het ‘wijnmeer’. Na boerenprotesten introduceerde de Europese Unie toen melkquota en suikerbietenquota: iedere boer mocht sindsdien binnen de hem toegekende quota produceren, wat de Europese landbouw weer een klein beetje leefbaar maakte. Nochtans was het kernprobleem – de aanhoudende druk om grootschalig te produceren en dure investeringen te doen – niet opgelost.

Decennialang werd dit Europese beleid door de nauw met Boerenbond gelieerde CVP- en CD&V-Ministers van Landbouw gepromoot. Onze boerderijen werden zo afhankelijk van de wereldmarkt en zagen hun vroegere zelfstandigheid teloorgaan door het verlies van de directe band met de consumenten en het verdwijnen van streekproducten. Bijgevolg verdwenen in België de voorbije 50 jaar tienduizenden boerderijen.

De recente problemen

Maar laten we eens kijken naar de recentere problemen. Primo is het zelfmoordcijfer onder boeren al meer dan 10 jaar het hoogst van alle Vlaamse beroepssectoren. Secundo produceert de varkenssector al 5 jaar met 15 à 25 euro verlies per slachtklaar varken. Talloze varkenshouders hebben dan ook reeds hun bedrijf moeten stopzetten en een eenvoudige blik op de websites van agrarische vastgoedkantoren leert dat er nog steeds vele varkensbedrijven te koop staan.

Tertio produceert ook de melkveehouderij sinds de recente afschaffing van de melkquota met verlies, iets wat een kind al jaren op voorhand kon voorspellen. We hoeven ons slechts de protesten van enkele jaren geleden in Brussel te herinneren toen de verenigde Europese melkveehouders met zware, nieuwe en dus dure tractoren – dankzij de hen door banken en grootindustrie opgelegde investeringen – de gebouwen van de Europese Commissie met melk bespoten. Het leek wel alsof een werkloze in een peperdure Mercedes kwam protesteren tegen het feit dat hij geen werk vond. Op donderdag 30 juli 2015 publiceerde het Belgische weekblad Landbouwleven/Le Sillon Belge het nieuws dat ca. 30% der Duitse melkveehouders met financiële tekorten kampt vanwege de aanhoudende lage melkprijzen[2]. Het artikel vernoemde nadrukkelijk o.a. “de macht van de distributiesector en het einde van het melkquotum” als oorzaken.

Quarto worden de akkerbouwers al decennialang uitgebuit door de groothandel en de verwerkende industrie. Enerzijds worden zeer strenge producteisen opgelegd om aan hen te mogen leveren en anderzijds bestelen zij de boeren via de zogenaamde ‘tarra’. Dit laatste slaat op het percentage gewasresten, grond, stenen, … dat van bij de oogst tussen de door de boeren geleverde aardappelen, suikerbieten, cichorei of groenten zit. De bepaling van dit percentage gebeurt door de verwerkende industrie via nattevingerwerk: er wordt lukraak een veel te hoog percentage – vaak 20 à 30%! – afgetrokken van de door de boeren geleverde hoeveelheid, waardoor de industrie een deel landbouwproducten gewoon steelt van de akkerbouwers. De aardappelverwerkende industrie gaat zelfs nog een stapje verder met het smoesje dat zij zogezegd niets kan aanvangen met de wat grotere aardappelen die in iedere vracht geleverde aardappelen zitten en rekent die bijgevolg ook doodserieus bij de ‘tarra’. Iedere aardappelteler weet echter maar al te goed dat deze aardappelen wel degelijk verwerkt worden en dus in de praktijk gewoon gestolen worden van de boeren. Bijvoorbeeld in 2014 leverde een Zeeuwse akkerbouwer 5 ha vroege aardappelen aan een aardappelverwerkend bedrijf in Tielt (West-Vlaanderen). Hoewel het kwaliteitsaardappelen waren en de boer in kwestie over een uitstekende teelttechnische kennis en 29 jaar ervaring beschikt, werd er maar liefst 27% ‘tarra’ afgetrokken! Het Tieltse bedrijf was m.a.w. van plan om slechts 73% van de geleverde vracht aardappelen te betalen. De boer belde daarop eens naar dit bedrijf en zei beleefd dat dit toch nogal een hoog percentage was, waarop de reactie was dat ze het nog eens gingen bekijken. Bijzonder vreemd natuurlijk, want primo zou men er toch mogen vanuit gaan dat de bepaling van die 27% tarra op een degelijke manier gebeurd was, secundo kan men zich ook de vraag stellen hoe het bedrijf een paar honderdduizend kg aardappelen ‘nog eens gaat bekijken’ en tertio aangezien het om vroege aardappelen (en dus géén bewaaraardappelen!) ging, mag men er vanuit gaan dat deze al in verwerking waren. Een week later kreeg de boer een nieuwe afrekening in de bus waarbij de hoeveelheid tarra tot 25% teruggebracht was. “Dan weet je dat je bedrogen wordt, hé”, was de reactie van een collega-akkerbouwer, die beroepshalve uiteraard ook met dit soort toestanden vertrouwd was, toen hem dit verhaal verteld werd. Soortgelijke verhalen over ajuin, wortelen, erwten, … kun je horen van iedere akkerbouwer.

Quinto kwam daar sinds 2014 nog het Russische verbod op import van landbouwproducten uit de Europese Unie bovenop. Dit Russische handelsembargo werd ingesteld als terechte tegenreactie op onterechte EU-sancties na valse en onbewezen beschuldigingen tegen Rusland in het kader van een Westerse geopolitieke oorlog tegen dit land. Dit door het roekeloze buitenlandse beleid van de Europese Unie uitgelokte embargo kostte de Europese landbouwers door het verloren gaan van de grote Russische afzetmarkt reeds 5,5 miljard euro[3]. Dit was voor de boeren de druppel die de emmer van jarenlange verliezen, dwangmatige investeringen en decennialange lage en onstabiele prijzen deed overlopen. Het hoeft dan ook geen verwondering te wekken dat de voorbije weken radeloze Franse en Belgische boeren in actie schoten. Het Algemeen Boerensyndicaat roept bij monde van zijn voorzitter Hendrik Van Damme de Europese Unie op om zijn politieke en economische sancties tegen Rusland terug te schroeven, terwijl ook Yves Somville, voorzitter van de Waalse landbouworganisatie Féderation Wallonne de l’Agriculture, het Russische invoerverbod ziet als oorzaak van de ineengestorte prijzen voor melk en varkensvlees[4]. Op 7 september 2015 zullen de Europese boeren voor de zoveelste keer betogen in Brussel tegen het waanzinnige en soms letterlijk (zelf)moordende landbouwbeleid van de Europese Unie.

Verwijzingen

[1] Het moet wel gezegd worden dat Mansholt later – na zijn carrière als Europees Commissaris voor Landbouw – besefte dat dit tot een ramp voor de Europese landbouw zou leiden en op zijn eigen toenmalige beleid is teruggekomen.
[2] www.landbouwleven.be/artikels/30-van-de-duitse-melkveehouders-komt-cash-tekort (Nederlandstalige versie) en www.sillonbelge.be/articles/en-allemagne-gros-probl%C3%A8mes-de-liquidit%C3%A9-pour-30-des-producteurs-laitiers (Franstalige versie).
[3] francais.rt.com/international/5155-embargo-agricole-russe
[4] www.landbouwleven.be/artikels/europa-moet-zijn-sancties-tegen-de-russen-terugschroeven-algemeen-boerensyndicaat

Was het de bedoeling van de Arabische Lente om de islam te democratiseren?

Er wordt door onze elite, en de met haar verbonden propaganda-pers, vaak beweerd dat de Arabische Lente de wil van Arabische volkeren naar een "democratischer" systeem vertolkte. Een systeem dat op onze (wat dat dan ook moge betekenen) "westerse waarden" gestoeld is, een systeem waarin de koppeling tussen godsdienst en staat wordt verworpen. Met andere woorden: was deze revolutie er een die het westerse begrip democratie een Arabische invulling zou geven? Juist daarom werd immers volgens de westerse media en elite de Arabische Lente door de Arabische volkeren gevoerd.

Dat zou ook zijn impact hebben op de miljoenen moslims die in onze "westerse" wereld leven. Zij zouden daardoor het idee – de ontkoppeling tussen staat en godsdienst - hier makkelijker aanvaarden, we zouden een "Europese" islam krijgen (trouwens een eis die het Vlaams Belang stelt aan moslims om hier te integreren). Allemaal dingen die de liberale elites in het Westen op hun verlanglijstjes hebben, kwestie van die landen volledig open te kunnen breken voor de zaligheid van een op consumentistische logica gebaseerd maatschappijmodel.

Maar lag aan de oorsprong van de "Arabische Lentes" misschien niet iets veel minder prozaïsch ten grondslag dan de wens om de islam en de Arabische regimes democratiseren? Voedseltekort bijvoorbeeld, en bijgevolg de stijgende prijzen van voedsel?

"Tijdens de hittegolven van 2010 besliste de Russische regering om een embargo op de uitvoer van graan in te stellen, dat leidde tot een chaos op de beurzen voor voedsel en grondstoffen: wat tot pieken in de prijsstijgingen voor voedsel aanleiding gaf. Dat had tot gevolg dat er in Azië, de Arabische landen alsook in Afrika voedselrellen plaatsvonden. Deze onrusten en rellen noemen we vandaag 'Arabische Lente'" (bron: Stephen Emmott, 10 Billion).

Een alleszins beangstigende conclusie, want dit impliceert dat er van een revolutie in de beleving van de islam helemaal geen sprake is en was. Een Europese islam kan door hen die denken dat te kunnen implementeren in het Westen op hun christelijke buik geschreven worden. Tot daar de droom van burgerlijk-liberale nationalisten, zoals die van het Vlaams Belang. Het is en zal een wensdroom blijven. En wat zoiets met de strijd tegen immigratie van doen heeft heb ik al helemaal nooit begrepen.

Maar wil dat dan zeggen dat we hier geen Arabische Lente zullen meemaken? Helemaal niet. Wanneer we straks met acht miljard mensen (en in 2050 met tien miljard) op deze planeet rondlopen, zullen er (vanwege klimaatsveranderingen, water- en voedseltekort) nog meer en massalere massa’s immigranten naar Europa afzakken (onder wie immense aantallen moslims), dan zal ook hier een voedseltekort ontstaan. De prijzen zullen de pan uitswingen, temeer omdat voedsel in een kapitalistische marktomgeving als gewone handelswaar wordt beschouwd. Dat lijkt raar in een tijd dat onze boeren op straat komen vanwege de lage prijzen die ze op de markt krijgen. Zij zijn echter door het streven naar winstmaximalisatie van de agro-industrie (waarbij agro niet voor "boerenwerk" maar wel voor kapitaalscumulatie op de kap van boeren staat) en door de geglobaliseerde retail-business (vrijhandel) tot verdwijnen gedoemd. Of we moeten die boerenbedrijven - op een of andere manier nationaliseren. Dat kan door staatssubsidies, zonder er kolchozen van te maken natuurlijk. Er zijn middelen genoeg om onze boeren te redden, als we maar afstappen van het absolute winstprincipe dat binnen het huidige kapitalisme heerst. En als we maar terug "nationalistisch" denken en handelen. Eigen boeren eerst!

Anders zullen we niet een gewone "Arabische Lente" krijgen (die nog onderdrukt kon worden in derdewereldlanden, omdat de regimes daar nog niet zijn verzwakt door een verwijfde "westerse" moraal), maar heuse hongeropstanden.

En als je vandaag ziet hoe agressief bandeloos en anarchistisch, illegalen bij de tunnels van Calais tekeergaan, en hoe zwak de staat daartegen optreedt, dan weet je genoeg. Zonder tegengeweld zullen wij verpletterd worden. Het probleem (tot nu toe, maar dat zal veranderen, wees er maar zeker van) is de politieke correctheid, wat eigenlijk een eufemisme voor politieke lafheid is.

En om deze ommekeer te realiseren is er een nieuw soort politieke beweging/partij nodig. We weten dus wat we moeten doen. En om te eindigen een strofe uit een liedje: "Zwijgen kan niet meer, ik zou niet weten hoe. Zwijgen kan niet meer, ik zou niet weten waarom."

Ook toen een vorige oorlog dreigde ging het feest door, net zoals nu.

Spijts het feit dat sommigen er lacherig over deden, het smalend weglachten, zoals het schoolmeestertje van de N-VA (Peter De Roover ) deed toen ik hem met deze vraag confronteerde tijdens de vragenronde na een voordracht over Europa en Vrede, zijn wij van het N-SA altijd blijven beweren dat de mogelijkheid (waarschijnlijkheid) van een (burger)oorlog in Europa bestond en bestaat. Vandaag meer dan ooit. En dit mede als gevolg van massa-immigratie. En vandaag kan de oorlog tussen Turkije en de Koerden - die op dit eigenste ogenblik weer is opgelaaid - de lont zijn die het vuur aansteekt. Die de bom zal doen barsten. Wie zal er dan nog lachen? Dat mannetje in Antwerpen dat zich nu al moet verstoppen achter paracommando’s en geheime agenten? Die dwerg met zijn Latijnse spreuken misschien? Ik denk het niet. Hijzelf en zijn familie hebben reeds hun voorzorgen genomen, ze gaan op reis met tien man van de veiligheidsdienst en twee gepantserde wagens. Hij weet wat er komt, zijn familie geniet dan ook nu al bescherming.

Ontkenners van deze feiten zijn er bij N-VA genoeg, net zoals bij alle burgerlijke partijen. (Om nog maar te zwijgen over de grote massa, die geen slecht nieuws wil horen. Zij wil niks weten van een ‘Tomorrowland’ waar bloed in plaats van drugs en drank vloeit.) Ontkenning is het resultaat en het doel van massahypnose. Zeker wanneer de ontkenners (negationisten) ook nog eens in partijpublicaties ervoor pleiten voorstander te zijn van afscheuring van grote delen van het Turks grondgebied om er de Koerden hun eigen staat (Koerdistan) te laten oprichten, wat de N-VA (nota bene een regeringspartij) doet. Sommigen denken dat ‘separatisme’ - de scheuring van een staat of land - een soort van onschuldig, voor sommigen zelfs winstgevende hobby is. Zeker Vlaams-nationalistische separatisten bekijken dat op deze manier, terwijl ze in eigen land participeren in ‘Belgische’ regering(en). Zelfs in Belgische parlementen en instellingen de eenheid van dit land in stand helpen houden. Maar terwijl ze in eigen land hun vel niet durven te riskeren, door amok te maken tegen de Belgische elite (om hun ‘separatisme’ uit te voeren), staan ze wel luid te juichen voor elke club die dat doel nastreeft in het buitenland. En het feit, dat daarbij terroristische methoden worden gebruikt, schijnt die Vlaams-nationalisten van de N-VA (en ja, ook van die van het VB) niet te storen. Het is weinig geruststellend te weten dat een dergelijke partij de minister levert die het ‘terrorisme’ moet bestrijden in ons land. Het stoort de supporters van de Koerden ook niet dat de PKK van Öcalan keiharde stalinisten zijn, bondgenoten van onze eigenste PVDA. Mooi gezelschap nochtans, een club die massamoord als politiek instrument niet ongenegen is. Is het daarom dat de N-VA geen krimp geeft wanneer Peter Mertens, volkscommissaris van de PVDA, zijn zoveelste optreden voor de VRT komt opvoeren? Zich op het scherm komt ‘ontlasten’: door met vuiligheid te smijten naar ‘racisten’, ‘enge’ nationalisten, anti-multiculturalisten en verder naar al wie die fan van de communistische concentratiekampen zo voor de ziekelijke geest komt?

Als men maar het woord afscheuring of separatisme in de mond neemt, dan juichen de heren van het belgicistisch Vlaams-nationalisme als gekken, dan kan je hun steun krijgen. Nu ja, verwacht daar ook weer niet teveel van natuurlijk. De eigen ‘nationaal-revolutionairen’ steunen ze natuurlijk nooit. Bah nee, daar zijn ze vies van! Ik kan mij niet herinneren dat burgerlijke Vlaams-nationalisten de VMO ooit gesteund hebben. Nee, zij (wij) werden ‘wandluizen’ genoemd door dat schorem van de Vlaams-nationale partijpolitiek. En ja, ook bij het VB was het niet anders. Geen voorzitter of ander kopstuk van de partij was op de begrafenis van Bert Erikson te zien. De heren leden die dag aan Belgische parlementaire buikloop. De ‘Belgische’ burgerij zou het hun ‘kwalijk’ nemen, zo werd mij gezegd, de linksen zouden het kunnen ‘misbruiken’ griende de boodschapper van dienst. Maar de Koerden van de PKK, de Basken van de ETA , de Ieren van de IRA, de Hottentotten ... mensenlief, wat steunen ze de afscheidingsbewegingen die in de wereld bestaan! Nochtans waren en zijn dat allemaal communisten, buiten de Hottentotten dan, die zijn te klein om met een hamer en een sikkel rond te zeulen. En we moeten die van IS niet vergeten natuurlijk, die gasten halen ook alles uit de kast om Syrië, Irak en Libië te splitsen, eigenlijk niet zo verschrikkelijk veel verschil met de doelstellingen van wat de Koerden willen bereiken in die landen, en dat daarna Iran aan de beurt komt is een zekerheid. Als er maar gesplitst wordt, nog zo goed, dan kunnen de grootmachten er gemakkelijker mee spelen. Kunnen die volkeren als hansworst dienen, net zoals wij voor hansworst mogen spelen binnen de Europese Unie. Immers, deze belachelijke, vernederende autonome regio Vlaanderen in Europa lijkt wel een afdeling van een supermarkt. En dat is het ook: een afdeling vol artificiële producten, met permanente afslag op de sociale welvaartstaat als doelstelling. Uitverkoop, leegkoop.

In het verleden kon men dat allemaal nog als een uiting van een soort Vlaams-nationaal kermisgevoel benoemen, folklore die werd gekoesterd: voor separatist spelen en staan juichen aan de zijlijn, bedoel ik, en wel voor buitenlandse communisten die zich voor de gelegenheid vermomd hadden als nationalist. Het was ongevaarlijk amusement. Maar vandaag dreigt ‘separatisme’ aanwakkeren - in het buitenland - toch andere koek te worden. Anders dan in eigen land, waar het thema alleen als stemmenlokker dient en door niemand serieus wordt genomen, zelfs niet door de separatisten zelf. Het bewijs ervan is, dat wanneer zij aan de macht zijn, ze niet meer spreken over ‘splitsen’ maar ijveren voor het cumuleren van Belgische mandaten. Zodat ze goed aan de Belgische staat kunnen blijven plakken. Pappen en nathouden, zo heet dat in technische termen.

Maar door de invoer van vreemde ‘culturen’ in ons land zitten er hier nu veel separatistische communisten, samen met de voorstanders van een islamitisch kalifaat (een soort van commune) in onze wijken en steden. Ze voelen zich Belg of Vlaming zeggen ze, maar staan te koken van colère als er zich in hun ‘tweede’ thuisland (hun echte thuisland eigenlijk) een akkefietje voordoet, waarbij ons land voor hen enkel dient als bevoorradingsdepot om zich tegoed te doen aan de door ons opgebouwde welvaart. Dat krijgen we dagelijks op onze nieuwszenders te zien: negers uit Congo, Somaliërs, Ethiopiërs, Roma-zigeuners, Tadzjieken, Rwandese Hutu’s (afgewisseld door Rwandese Tutsi’s), Afrikaanse Zoeloes, Koerden, Turken, Basken en verder alles wat er in de multiculturele soep aan smurrie drijft. Dat volkje komt op gezette tijden in onze straten boel schoppen, elkaar met geweld en uitroeiing bedreigend. Een vredelievende bende, dat moge duidelijk zijn. Ze doen geen vlieg kwaad, zegt de elite (ook onze politie zingt hetzelfde liedje), maar zo te zien zouden ze elkaar toch liever de schedel inslaan, terwijl ze de blanke autochtonen voor rot schelden omdat ze hier (voorlopig) hun goesting niet mogen doen. Ze gebruiken in feite onze straten om hier hun oude strijd verder uit te vechten, strijd die ze in hun eigen land ‘zogezegd’ ontvlucht zijn. Raar is dat: ze zijn ooit hun land ontvlucht, omdat daar altijd geweld en strijd heerst, maar zijn er als de kippen bij om hun ‘nationale’ strijd hier gewoon voort te zetten, in onze straten.

En nu komen we op een kritiek punt: naarmate de ‘vreemde’ gemeenschappen die in ons land woekeren hun stammentwisten in hun thuislanden zien escaleren, zullen ze die in hun gastlanden proberen te implementeren. Ongetwijfeld opgejut door de geheime diensten van hun thuislanden, maar ook met steun en opgepookt door ‘bevriende’ partijen in de gastlanden zelf (bijvoorbeeld steun van de PVDA voor de PKK, maar ook steun van de N-VA voor andere Koerdische groepen – zie de invloed van de Koerdische Zuhal Demir in die partij) en in andere partijen zitten dan weer andere soorten van minderheden die daar de dienst uitmaken. Groen! is daar al het verst in gegaan. Deze niet-confessionele partij wordt geleid door een moslima. Dat zal ons partijenstelsel sowieso op een gegeven ogenblik doen springen, het is al bezig. Wie herkent zich nog in een bestaande partij? Ze dragen niet meer de kleur van een ideologie, maar de kleur van culturele, etnische, raciale ‘diversiteit’.

In het geval van het verder escalerende conflict tussen Koerden en Turken - of beter gezegd: tussen Koerdische Turken en Turken van niet-Koerdische afkomst - kan het dus spannend worden in ons ‘Europa van de Volkeren’ en in ons eigen land. Vermits België het Madurodam van Europa is, staan wij aan de frontlijn. Dit kan een testcase voor het ontvlammen van een algemene burgeroorlog op Europese bodem worden. De cijfers zijn hallucinant te noemen, zo leven er in ons land 150.000 Turken en 30.000 Koerden. In Duitsland is het nog angstaanjagender, daar leven 3 miljoen Turken naast (nou ja, naast is een verkeerd woord) 750.000 Koerden. Als het conflict tussen de Koerden en de Turkse staat tot een open oorlog escaleert (wat nu schijnt te gebeuren naar aanleiding van de eerste bombardementen op Koerdische stellingen in Irak) zal vroeg of laat ook bij ons gevochten worden. Of dat in de vorm van terreuraanslagen of met openlijke straatopstanden zal gebeuren is onderhevig aan het feit hoe dit conflict verder zal evolueren. En ook van het feit of en hoe onze elite zich opsplitst in fracties die de verschillen (culturen) zullen steunen die in hun schoot al actief zijn.

En wij zijn betrokken partij, laat daar geen twijfel over bestaan. De Turken opereren vandaag onder NAVO-paraplu. En een bijkomend gevaar is dat de coalities aan vechtende partijen in Syrië (of waar dan ook in het Nabije Oosten) op elk ogenblik van samenstelling kunnen wisselen. Nu de Turken de autonome regio’s van de Koerden bombarderen en ze misschien zelfs zullen binnenvallen (om ze als ‘veilige zones’ te bezetten). Op dat ogenblik zullen de Koerden waarschijnlijk (met hulp van Iraakse fracties en andere spelers in de regio) Turkije aanvallen? En dan barst de bom ook in de NAVO landen los. Volgens het NAVO-verdrag zijn wij immers op dat ogenblik verplicht om Turkije te helpen. Dan zijn wij betrokken partij geworden in een (echte) oorlog, vroeger zou dat misschien (op eigen bodem) tot een paar terreuraanslagen hebben geleid in de NAVO-lidstaten, en dat zou het zijn geweest. Vandaag zullen de betrokken, maar ook hier levende volkeren de oorlog tot in onze huizen brengen. Opgejut door linkse en (door fracties van) nationalistische partijen, die de kant zullen kiezen van de ‘separatisten’, in dit geval de Koerden).

En dat is op zich dé voorwaarde voor elke burgeroorlog: de elite die zich in fundamenteel tegengestelde fracties opsplitst, terwijl er ‘gewapende’ groepen actief worden die de strijd willen (zullen) uitbreiden naar binnenlandse doelen, en wel om zo (onder andere) de steun aan de NAVO ongedaan te maken die in het buitenlandse conflict actief is. Maar ook om andere doelen te bereiken zal er dan gevochten worden. Zo zal links (samen met de vreemdelingenpopulaties in ons land en de multiculturele collaborateurspartijen) een machtsgreep proberen te plegen om een paradigmawissel van macht naar de multiculturele elites mogelijk proberen te maken. Dit zal verpakt worden als een antifascistische, antiracistische strijd, strijd tegen discriminatie en ongelijkheid, een beetje zoals de Russen de nationale revolutie in Oekraïne proberen te nekken. Rusland is dan ook het moederland wat betreft de marxistische retoriek over antifascistische strijd. Het gebruikte deze retoriek zelfs in hun concentratiekampen om het moorden te rechtvaardigen. En delen van de elite in de Europese Sovjetunie zal maar wat graag dat liedje overnemen, met als doel om hun multiculturele gedrocht Europa aan de bevolking definitief op te dringen. Frankrijk kijkt daarbij zelfs in de richting van het Middellandse Zeegbied en in ruil voor brokken van de buit laat Duitsland betijen. Daardoor valt verdere islamitische immigratie niet meer te stoppen in het kerngebied van Europa.

En als eenmaal de duivel uit de doos is, zal men een verdere fractionering van alle bevolkingsgroepen zien ontstaan. Kijk naar het voorbeeld van Irak, Syrië en Libië, waar iedereen tegen iedereen vecht. Dan zullen we een ware multiculturele revolutie meemaken, eentje die ons zal doen sidderen en beven, ons zal doen verdwijnen als volk als we ons niet organiseren; En het ziet er niet naar uit dat dat laatste zal lukken, vanwege het egoisme en malfoutisme dat we zo koesteren. Wanneer we ons niet organiseren, willen we immers niet terugvechten, wat van ons uiteindelijk de nieuwe vluchtelingen zal maken.

Ik weet niet of Fernand Huts dat heeft bedoeld toen hij in Knack van deze week zei bang te zijn voor een nieuwe oorlog in Europa, maar voor ons is het duidelijk: er zal inderdaad een oorlog uitbreken. Laten we ons daarop voorbereiden.

Page 9 of 35

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter