Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels

Sunday19 November 2017

Ja hoor, zo kan ie wel weer... Hoor ik u denken bij die titel. Een radicaal voorstelletje dat al enige tijd de ronde doet: bevries een kap van het spaargeld gedurende x-aantal jaar en gebruik dat om ons uit het economisch slop te trekken. En het zou werken - ware het niet dat dit de munt (speculatief als die is) geen goed zou doen.

Maar eigenlijk neem ik u in het ootje. Dit voorstel komt dit keer immers van de kapitaalbonzen zelf: consultancy bureau McKinsey en Barton Wiseman (Canadese Pensioenen). Volgens deze hoge hoeden is de enige manier om "kwartaalkapitalisme" om te zetten naar duurzame groei door de grote institutionele investeerders in te schakelen.

En waar halen die investeerders hun fondsen? Precies, van pensioensparen en beleggingen op lange termijn. De meest conservatieve fondsen daarin vormen de fundamenten van deze kapitalen en het zijn vooral de kleine beleggers die voor deze formules kiezen.

Met andere woorden, dat radicale voorstel van spaargelden te bevriezen? Dat heeft een groot mankement. Het zou ondernemers, particulieren, de economie, de overheid etc. helpen, maar ten koste van... de banken. Die doen niet mee in dat verhaal en dat kunnen we niet hebben, aldus McKinsey & co. Speculatief kapitaal, dat bouwt op de voormelde fundamenten, kan zo zijn gangetje gaan. Zolang er daarnaast voor de vorm tenminste ook een beetje "duurzaam" belegd wordt. Lees: zolang er aan public relations wordt gedaan.

Dit zet meteen een nieuwe trend in gang, want er staat nog een andere ontwikkeling op til waar de heren experts niet over spreken (ja, ik heb er het Harvard Business Review artikel op nagelezen). Sommigen spreken hierdoor van een nieuwe wereldwijde economische crash of rond 2016 of rond 2025 en de logica is de eenvoud zelve. Bundel eerst alle andere doom & gloom scenario's (vertraging Chinese groei, deflatie/inflatie, peak government etc.) en combineer dat dan met een van de fundamentele basisprincipes achter pensioenfondsen.

Dit principe stelt immers dat de werknemer verantwoordelijk is voor zijn eigen pensioenopbouw. In de Verenigde Staten kan je dit goed zien in de ERISA-Wet van de jaren '70, een wet die bedoeld was om mensen meer vrijheid over de allocatie van hun spaargeld te geven. Bij ons is het wat meer complex, maar het principe blijft gelijk.

Maar combineer dit op eerste zicht onschuldig feit met een plotse crash van de aandelenmarkten én de vergrijzing en er begint wat te dagen. Wie een pensioenopbouw heeft, die trekt dat geld dan wel uit de markt. Niet nog eens vijf jaar wachten op herstel wanneer je al een 75-jarige babyboomer bent, het is welletjes zo. En wie niets heeft opgebouwd (zoals 80% in de Verenigde Staten), die moet het hebben van een overheidspensioen, maar die overheid kan op dat moment niet nog verder in de schulden duiken om zo'n 150 miljoen een leefbaar inkomen en exponentieel toenemende medische verzorgingskosten te betalen.

De deflatie van de aandelenmarkt heeft zich overigens al meer dan tien jaar geleden ingezet, de booms & busts zijn sindsdien niet meer dan artificieel ingegeven.

En dan moeten we geloven dat die grote investeringsfondsen de economie op het goede pad moeten zetten? Wanneer ze de basis van hun kapitaal kwijtraken omdat mensen cash willen om in hun stijgende dagelijkse kosten te voorzien?

Wie doet hier nu werkelijk aan kortetermijndenken?

De politieke elite is er weer in geslaagd om met schijnmanoeuvres het huidige banksysteem in stand te houden. Banken moeten volgens de nieuwe wet een onderscheid maken tussen ‘spaarbank en ‘investeringsbank’, iets wat vroeger (vóór de liberaliseringswaanzin) reeds bestond. Dit is eerder een semantische opdeling: de kapitalistische doctrine ziet speculatie via investeringsoperaties immers niet als gokken, maar als investeren met de opportuniteit tot winstmaximalisatie (dit bij goede marktverhoudingen).

Wie zal dus een goede investering van een gokbiljet onderscheiden: de politici (of ex-politici) die in de raden van bestuur van banken zitten? Zullen die ‘winst-opportuniteiten (door banken aangestuurde ‘bubbels’) ontmoedigen? Want voor die ontploffen, zijn dat immers legitieme opportuniteiten binnen de markt. Financieel (bank)kapitalisme kan immers maar gedijen wanneer luchtspiegelingen voor reële economische waarden worden gewisseld. Anders zou er sprake zijn van een op reëele economische waarde gebaseerde economie. Dat is dan niet meer een ‘kapitalistische’, maar een door productie en productiemiddelen gedreven kapitaaleconomie (ook als die zich in de dienstensector bevindt). Dat is iets helemaal anders dan ‘kapitalisme’, de verouderde marxistische meerwaarde-theorie even daar gelaten (want dat zou ons te ver voeren van het onderwerp).

Maar het probleem van over-investering (in de niet reële economie) zal met de nieuwe wet dus blijkbaar worden opvangen: de wet bepaalt dat maximaal 2,5 % van het eigen kapitaal zal mogen worden ingezet voor risicovol’ investeringskapitaal (zo luidt het althans). Klein probleem hierbij is dat grootbanken zich bij de ECB tegen bijna nultarief kunnen bevoorraden om zo hun buffer voor risicokapitaal te halen en zelfs meestal ver daarboven te gaan. Dat moet in toom gehouden met de zogenaamde stresstesten, maar die blijken onbetrouwbaar. En is de kapitaalmarkt vandaag niet een vorm van gestresseerd (artificieel) verhogen van winstmarges?

Feit blijft dat men ervan uitgaat dat een bank dus met ‘eigen middelen de meer risicovolle investeringen zal dragen. Maar sinds wanneer dragen banken met eigen geld risico? Dat moet een zienswijze zijn die stamt uit de tijd van vóór de Medici-banken, sindsdien maken private banken hun munten en biljetten zelf aan, en als ze dat niet meer alleen aankunnen, dan gebruiken ze ‘centrale banken’. Voor de rest ondersteunen ze dat met spaargeld, de rente die ze daarmee opstrijken,  is hun winst en komt van de massa aan niet bestaande geldmiddelen. Kan men de rente niet meer betalen, dan komt er een taxatie van de massa, een taxatie door de staat die in dienst staat van dezelfde elite als die van de banken. Staatsteun om de banken te redden moet als een vorm van dergelijke taxatie worden gezien, net als lage intresten op spaargeld trouwens.

En wanneer de discrepantie tussen aangemaakt ‘geld’ en uitgeleende deposito’s te groot wordt, dan krijg je een krach/crash of hyperinflatie (meestal beide). Dat dit nu nog niet is gebeurd, dat is omdat staten de ‘schulden’ opkopen. Dat is kapitalisme voor u. De rekening zal volgen. De Bazel II-richtlijnen moeten daar dan weer een antwoord op geven: de banken moeten nu 7% tot 10 % van hun uitgeleend kapitaal in reserve houden. Waanzin als je bedenkt dat ze daarbovenop voor 90% kunnen investeren (speculeren), en dat is een nog zeer voorzichtige schatting.

Binnen het kapitalisme moet men beter het zekere voor het onzekere nemen, en dat kan alleen als het volk eigen banken in bezit heeft. Die mogen niet speculeren zoals het slechte voorbeeld van ARCO en de christelijke coöperatieven hebben aangetoond natuurlijk. Maar dit was alleen mogelijk omdat men het ‘ideologisch’ concept achter de coöperatieve instellingen heeft verraden, en ook zeker uit liberale hebzucht.

Elke ‘natie’ moet terug zijn eigen ‘betaalmiddelen’ maken, dat wil zeggen: zijn eigen geld drukken los van de ECB. De spaarmiddelen moeten ingezet worden om de eigen industrie en dienstensector, het onderwijs en de handel van geld te voorzien tegen lage interesten. Dit kan alleen duurzaam wanneer de staat eigen banken bezit, die op een coöperatieve manier worden beheerd. Met echt volkstoezicht.

De lage intrest aan spaarders kan dan gecompenseerd worden door ‘winstaandelen’ in bedrijven en banken te verwerven, en die dan op hun beurt om te zetten in middelen voor bijvoorbeeld de pensioenen. Door het gemeenschapsgeld dat naar bedrijven gaat, verwerft diezelfde gemeenschap aandelen in plaats van rente. Veel efficiënter dan een miljonairstaks, en fundamenteel antikapitalistisch van opzet en doel. Nu gaat de winst van de lage interest op geld immers naar de private banksector, maar met een solidaristische banksector zal die naar de gemeenschap vloeien. En wanneer de interest drastisch zal verhogen, kunnen we toch tegendruk geven. We krijgen 'eigen' ruimte om te reageren op globale veranderingen.

Dat men met de huidige liberale marktideologie niet in staat is om de private bankensector uit te bannen, zullen we niet ontkennen. Maar we kunnen de banken wel de eigen risico’s laten nemen (en die van hen die zich desolidariseren door bij hen klant te zijn) door ze geen staatssteun meer te geven voor geld dat bij hen belegd is. Als men dan toch per se wil speculeren en zich wil desolidariseren door op korte termijn te denken, dan moeten we de liberale mens bedienen met zijn eigen ideologische consequenties. Het is dus je goede recht om geld bij een private bank te deponeren (binnen het liberaalkapitalisme welteverstaan), maar als echte vrijemarktmens moet je dan ook zelf opdraaien voor je houding als het fout loopt. Als een bank failliet gaat (door ‘speculatie’), dan moet je maar op je liberale’ blaren zitten

We zullen nooit de private banken controleren, tenzij een meerderheid van landen een ‘solidaristische’ maatschappijvisie implementeert. Tot dan zullen alleen genationaliseerde banken onder de controle van de natie’ en in het belang van het ‘volk’ kunnen opereren onder solidaristischevoorwaarden. Dat sommigen dit (onterecht) ook een vorm van socialisme noemen, dat nemen we er graag bij. De rest is boerenbedrog.

Tuesday, 03 December 2013 13:04

Svoboda: nieuwe lieveling van de westerse media? Featured

Written by

Svoboda is een Oekraïense nationalistische oppositiepartij die deel uitmaakt van de Europese Alliantie van Nationale Bewegingen, waarvan ook de British National Party, het Franse Front National en het Hongaarse Jobbik deel uitmaken.

Niks bijzonders, ware het niet dat de (West-)Europese partners van Svoboda bij de westerse massamedia als extreem-rechts geboekstaafd staan en dus als politieke paria's behandeld worden. Svoboda, dat dezer dagen prominent aanwezig is op antiregeringsbetogingen in Oekraïne, kan daarentegen op een (schijnbare) voorkeursbehandeling rekenen. Aanleiding voor die onlusten was de weigering van de pro-Russische president Viktor Janoekovitsj om een associatieovereenkomst met de Europese Unie te ondertekenen.

Is dat overigens geen eigenaardig déjà vu? Toen Viktor Joestsjenko, de pro-westerse presidentskandidaat en latere president van Oekraïne, in 2004 door 'neonazi's' en 'skinheads' (zoals dat heet) bleek te worden gesteund en zelfs een beroep op hen deed, namen diezelfde westerse media dat immers ook voor lief:

De Vries, C. (30 december 2004). Neonazi's en skinheads steunen Joestsjenko, De Morgen/De Volkskrant, p. 6

De westerse media en opiniemakers kennen weinig scrupules als het erom gaat nieuwe 'wingewesten', zoals nu Oekraïne, in te lijven bij de EU (en uiteindelijk ook de NAVO). Zo ook hadden twee bekende nationale veiligheidsadviseurs van de Verenigde Staten, Henry Kissinger en later Zbigniew Brzezinski, in de jaren '70 geen scrupules toen ze, om de USSR te verzwakken, de diplomatieke betrekkingen met maoïstisch China herstelden (en Taiwan opofferden). Nochtans was maoïstisch China een regime dat de 'conservatieve' (poststalinistische) USSR in wreedheid en collectivistische waanzin vele malen overtrof:

'KOESTER HET GEWELD'

Al van bij de aanvang laat Dikötter er geen twijfel over bestaan dat Mao geweld en terreur koestert om z’n doel te bereiken. Mao haalt daarvoor de mosterd bij z’n sponsor en leidsman, Sovjet- dictator Jozef Stalin. Dikötter legt minutieus uit hoe Mao het gemeenschapsgevoel in de dorpjes kapot maakt door per se ‘klassen’ in te voeren - zoals ‘landheren’ - die er eigenlijk niet zijn. Daardoor zet hij iedereen tegen iedereen op. Bovendien introduceert hij grootschalig georganiseerd geweld tegen ‘contrarevolutionairen’. Mao werkt net als Stalin met quota: minstens één op de duizend tegenstanders moet worden omgebracht. Op tal van plaatsen wordt dat door ijverige communisten opgedreven tot drie op duizend. In totaal gaat het om miljoenen mensen die vaak zonder enige reden de dood worden ingejaagd. Dat schept een sfeer van angst en terreur in heel China. De oorlog in Korea, waarin China meegezogen wordt doet daar een schep bovenop.

Bron: De tragiek van de bevrijding - Frank Dikötter (cobratv.be)

Diezelfde pro-Chinese politiek leidde er overigens ook toe dat de VS het uitermate wreedaardige regime van de Rode Khmer ('Democratisch Kampuchea') bleven erkennen, ook nadat het allang met Vietnamese (en Russische) steun in het grootste deel van Cambodja was verslagen.

Eenzelfde verdeel-en-heers- of machtsevenwichtpolitiek werd nadien in Centraal-Azië voortgezet door Brzezinski, die werkzaam was onder Jimmy Carter, de VS-president die als eerste de 'mensenrechten' tot thema maakte (waaruit zich vanaf de jaren '90 dan weer het 'humanitaire' interventionisme zou ontwikkelen). Hij had onder meer het lumineuze idee om in Afghanistan een internationaal netwerk van moedjahedien (jihadisten) op te richten en te bewapenen, om zo het Rode Leger tot een uitputtingsoorlog te dwingen en de USSR (verder) te verzwakken. Zo is Al Qaeda (alias De Basis) ontstaan vanuit de tactische berekening (misrekening?) van Brzezinski en als covert operation van de CIA:

Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog en sinds dat bewuste akkoord met de Saoedi's [het Quincy-pact, n.v.d.r.] is de Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten zeer stabiel geweest: petromeum was de drijfveer. De Amerikanen hadden uit de Tweede Wereldoorlog een zeer belangrijke les getrokken: om een machtspositie te bekleden in de wereld is de bevoorrading in grondstoffen en brandstof van kapitaal belang. En de controle over de grondstoffen in de landen van het Zuiden was met de Koude Oorlog bijzonder complex geworden. Vandaar dat de oorlog in Afghanistan zo'n belangrijk moment is geweest in de Amerikaanse geschiedenis. Het ging hier om een oorlog met het Rode Leger, waarmee de Amerikanen wraak wilden nemen voor hun nederlaag in Vietnam. Vanaf 1979 hebben de VS deze oorlog gevoerd met hulptroepen: de omkadering was Pakistaans, de financiering - met publieke en privé fondsen - was Amerikaans en Saoedisch. Op die manier werden de meest radicale islamistische milities - zoals de groep van Gulbuddin Hekmatyar - gevormd, getraind en gefinancierd. Na de nederlaag en de terugtrekking van het Rode Leger uit Afghanistan is dit apparaat van de Amerikaanse politiek in deze regio niet verdwenen. De islamistische netwerken bleven onverminderd gesteund door de Pakistaanse geheime diensten (de ISI of Inter Service Intelligence), de Amerikaanse CIA en tal van privé agentschappen. Je zou kunnen stellen dat de Amerikanen uit louter bureaucratische overwegingen deze netwerken in stand hebben gehouden.

Bron: "Islamitisch fundamentalisme is vooral islam-business" aldus Richard Labévière (Uitpers)

Berucht om zijn machtsevenwichtpolitiek (en imperalisme) kreeg het Britse Rijk als bijnaam 'het perfide Albion' van de Franse keizer Napoleon. Tot in de recente geschiedenis zijn de voorbeelden van Brits verraad dan ook legio. Laten we even terugkeren naar, alweer, Oost-Europa. De Polen, die altijd al sterke anti-Russische sentimenten gehad hebben (kijk maar naar Brzezinski, zelf van Poolse afkomst), zijn na de Tweede Wereldoorlog behoorlijk bedrogen door hun westerse 'geallieerden'. Churchill en Roosevelt gaven Stalin hun Poolse vaderland op een serveerblaadje cadeau (en al wie Stalin niet zinde erbij). De massamoord op 25 000 Poolse officieren, bevolen door Stalin en bedoeld om van de Polen een volk zonder elite te maken, werd op het Nürnberg-tribunaal ei zo na niét in de schoenen van de 'boze nazi's' geschoven. Stalins beulen mogen al van geluk spreken dat de slachting nooit werd berecht! Maar wacht even: was Polen niet de aanleiding voor heel de Tweede Wereldoorlog? En hebben Polen niet hun leven gegeven, in het bijzonder bij de slag om Monte Cassino, om hun vaderland terug te krijgen zoals het was? Stalin, die drie weken na Hitler zélf Polen was binnengevallen, mocht de door hem veroverde gebieden in Oost-Polen - in strijd met alle beloftes en charters! - behouden. De geallieerden hebben hem ook nooit de oorlog verklaard, zoals ze dat na de Duitse inval met Hitler deden...

Who Started WWII - Lecture by Victor Suvorov

De westerse media en opiniemakers doen niets anders dan dit spel van machtsevenwichten meespelen. Natuurlijk houden ze niet écht van Oekraïense nationalisten, laat staan van primaire xenofobe boneheads (zoals die die in het oudere artikel hierboven werden opgevoerd). En natuurlijk houden ze ook niet écht van de islamistische 'haatbaarden' van Al Qaeda of Al Nusra in bijvoorbeeld Syrië. Het is dan ook niet slim om bijvoorbeeld over 'linkse' media te spreken en zich daarop blind te staren, zoals een nieuwskanaal dat zich ReAct (van reactionair?) noemt zo vaak doet. De houding van de media is 'dialectisch' net zoals de geopolitiek van het Westen en net zoals het liberalisme zelf: een spel van alles en zijn tegendeel. Van links én rechts dus, voor zover ze het stempel 'politiek-correct' hebben gekregen, d.w.z. de regels van het spel en de (onderliggende) waarden en denkbeelden van het liberalisme aanvaarden of gewoon (tijdelijk) bruikbaar zijn om een bepaald doel te bereiken (bijv. bepaalde jihadisten). De beste (geo)politieke 'strategen' zijn degenen die zich bewust zijn van het 'vloeibare' karakter van deze machtsstructuur en aldus (letterlijk en figuurlijk) een 'bewegingsoorlog' in plaats van een 'stellingenoorlog' kunnen voeren. Zodoende waren figuren als Kissinger of Brzezinski in staat om hun eigen (ideologische) tegenstanders in (tactische) medestanders te veranderen en hen als pionnen op een schaakbord vooruit te schuiven. Daarbij werden ze niet gehinderd door enige scrupules, in de veronderstelling dat ze die hebben natuurlijk...

Zbigniew Brzezinski to Jihadists: Your cause is right!

Hetzelfde perfide, 'anglofiele' en liberale Westen probeert de laatste jaren met alle mogelijke middelen (telegeleide 'burgerbewegingen', denktanks, lobby's, ngo's, massamedia enz.) onrust te stoken in de onderbuik en zelfs in het hart van Rusland. Het doel daarvan is vooral de onrust zélf, ook al hebben de liberale opiniemakers natuurlijk meer sympathie voor bijvoorbeeld Femen (tegenwoordig gepatroneerd door de Oekraïense 'filantroop' Vadim Rabinovitsj) en Pussy Riot dan voor etnische en religieuze separatisten, die evenzeer op tijd en stond vanuit het Westen werden en worden gesteund, en wel om het centrale gezag van Moskou te ondermijnen (bijv. American Committee for Peace in Chechnya). Als Russische nationalisten door Poetin vervolgd worden, krijgt dat echter véél minder weerklank in de westerse media. En toch, ook tijdens de betogingen tegen diens herverkiezing kwamen de zwart-geel-witte rijksvlaggen van de Russische (Slavische) nationalisten prominent in beeld. Ze hadden en hebben immers hun plaats in de 'bonte' oppositiecoalitie die zich toen rond voormalig schaakkampioen Gary Kasparov schaarde en vandaag rond Alekseij Navalny schaart. Als etnische nationalisten hebben zij vooral een afkeer van het feit dat Rusland een Russische Federatie is, m.a.w. een meervolkerenstaat. Dat maakt hen op zijn minst tot een potentiële bondgenoot van de westerse strategen:

“To understand Russian nationalism, even racism, you need to realize that despite their political, cultural, and numerical dominance, many Russians see themselves a nation without a state,” Sean Guillory of the University of Pittsburgh's Center for Russian and Eastern European Studies wrote in The Nation.

Bron: The Kremlin Is Losing Control of the Nationalist Movement It Helped Create (The Atlantic, 8 november 2013)

De westerse geopolitiek bespeelt dus 'links' en 'rechts' om door het stoken van onrust 'pluralisme' (lees: verdeeldheid) ingang te doen vinden in relatief homogene samenlevingen, met relatief gesloten economieën en een relatief sterk centraal gezag. En dat pluralisme is uiteindelijk niets anders dan de voorbode van multiculturalisme en nationale desintegratie naar westers model. Het is een 'spel' van zaaien en oogsten. En de 'oogst' of - beter gezegd - buit, die bestaat uit de onmetelijke bodemrijkdommen en staatseigendommen waar westerse bedrijven geen rechtstreekse toegang toe hebben. Op langere termijn hopen strategen als Brzezinski, die Anglo-Amerikaanse geopolitiek bedrijven naar het voorbeeld van Halford Mackinder, dat nergens in Eurazië een tegenmacht kan opstaan voor hun eigen neokoloniale, unipolaire wereldorde.

Dat je een gestoorde geest moet hebben om, zonder rekening te houden met de kosten van migratie, plompverloren de stelling "immigratie is een positief verhaal" te poneren is duidelijk. Dat een immigrationistische extremist dat zonder enige tegenspraak kan doen is dan ook  een bewijs van hoe de machtselite en het kapitaal winsten genereren uit immigratie.

Als de elite niet met de winst zou gaan lopen en de gemeenschap niet de kosten zou dragen, dan zou iemand die dergelijke beweringen doet als een sociaal gevaar worden beschouwd. Als een vakbondsman zou zeggen dat het eenheidstatuut de maximale voordelen van de bedienden moet toepassen en dat dit een positief verhaal is, de man zou gelyncht worden door de media en de politieke kaste. En het "Centrum" van De Witte zou de vakbondsman door dik en dun moeten verdedigen. Wat het Centrum natuurlijk niet zal doen, omdat het discriminatie bij eigen volk niet zo erg vindt. En als iemand zoals Dewitte dan zegt dat een immigrant alle rechten en uitkeringen moet krijgen waar de eigen bevolking recht op heeft zonder voorafgaande inspanning, dan is dat plotseling de normaalste zaak van de wereld.

Rare anti-discriminatie. Voor mensen die hier al generaties lang werken, kan gepingeld worden over hoe gelijk ze wel mogen zijn en dat het allemaal niet te veel mag kosten. Daar wordt met geen woord over gerept als het over immigratie gaat. En dan de hersenkronkel van De Witte dat de huizenprijzen in dit land danzij de immigratie nog altijd stijgen in tegenstelling tot in andere landen is toch te gek voor woorden? Dat is niet positief voor de mensen die een huis willen kopen, dat is hoogstens positief voor de bouwers en verkopers van huizen! In het voordeel van de kapitaalbezitter dus, en in het nadeel van de eigen bevolking die steeds hogere prijzen mogen ophoesten. Met als neveneffect dat de huurprijzen de pan uitswingen. En dat die huurprijzen steeds hoger worden, is een gevolg van de onatuurlijke bevolkingsexplosie: immigratie. Voor wie is dat positief, mijnheer De Witte?

En het foefje dat mensen die hier als immigrant werken door het feit dat ze belastingen betalen in hun onkosten zouden voorzien? Wat een economische debiel moet je zijn om daar op uit te komen? De overhead die de gemeenschap moet dragen voor een modaal gezin is al veel hoger dan de input aan belastingen en taksen die worden afgedragen door dat gezin. Als je weet dat een immigratiegezin een veel lagere - of geen - input via belastingen heeft, dan is de rekening tooch vlug gemaakt? Of hebben die advocaten en andere intellectuelen die het Centrum De Witte bevolking hun diploma op de rommelmarkt gekocht? Je zou het zo denken als je de onzin van De Witte leest...

En ja, mijnheer De Witte, ook de lagere klasse van onze eigen bevolking kost de gemeenschap veel geld. Maar dat is een natuurlijke verantwoordelijkheid die we dragen tegenover het eigen volk. En dat we die mensen niet optimaal vooruithelpen, zal u toch niet ontkennen? Of kan dat u geen barst schelen, mijnheer?

U wil namelijk de steeds schaarser wordende middel herverdelen:van onze armen naar ingevoerde armen!

 


 

 

Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) moet voor 30 juni hervormd worden, zo besliste de federale regering vorig jaar. Jozef De Witte is er klaar voor, maar hij weet dat die streefdatum niet gehaald zal worden. Hij formuleert in De Zondag alvast drie strijdpunten voor het vernieuwde CGKR: 'Racisme en discriminatie op grond van geloof en levensbeschouwing, de negatieve perceptie rond migratie en de strijd tegen mensenhandel.'

In de gratis krant De Zondag doet Jozef De Witte de drie speerpunten van zijn CGKR uit de doeken. Hij heeft de afgelopen 10 jaar in België op het vlak van discriminatie een forse vooruitgang gezien wat betreft seksuele geaardheid, handicap en leeftijd. 'Op drie andere domeinen blijven de uitdagingen even groot als toen. In de eerste plaats: racisme en discriminatie op grond van geloof en levensbeschouwing.' De Witte somt daarbij antisemitisme, islamofobie en het hoofddoekendebat op. Dat laatste is volgens de directeur van het CGKR een debat 'over iets wat vrijheid inperkt, namelijk een verbod op het dragen van een hoofddoek.'

Meer: Knack

Saturday, 08 June 2013 07:51

Antifa is geweld Featured

Written by

Er is de laatste dagen veel beroering over het overlijden van een jonge 'antifascistische’ militant in de Franse hoofdstad Parijs na een vechtpartij met rechtse militanten.

Over het hoe en wat er juist op het fatale moment gebeurd is kan ik me, in tegenstelling tot vele anderen, niet over uitspreken. Je hebt de juiste informatie nodig om me een correct beeld te vormen.

Feit blijft echter wel dat de antifa altijd synoniem zijn geweest voor geweld, steeds opnieuw.

Onder het voorwendsel van 'antifascisme', denken deze geweldenaars dat het geoorloofd is om telkens opnieuw op te roepen tot geweld, de mensen aan te zetten tot geweld en ook nog eens tot geweld over te gaan. Om daarna hun handen in onschuld te wassen.

Het zijn praktijken die we reeds lang kennen, ze gaan in ons land terug tot september 1944, toen het krapuul en het uitschot van de straten zich plotseling massaal aansloot bij de 'partizanen' van het communistisch ‘verzet’. Onder het mom van antifascisme konden zij bij de makkelijkste doelwitten tussen echte en (vooral) vermeende collaborateurs moorden en plunderen, verkrachten en vernederen en zo de echte weerstanders tot schande te maken.

 

Ook tijdens de Schoolstrijd en de Koningskwestie lieten de zogenaamde antifascisten zich niet onbesproken met hun aandeel in de brandstichting, plundering en geweld.

Oók tijdens de eerste herdenkingen (!) van dr. August Borms in Merksem schuwden zij extreem geweld niet.

Het zou ons te ver leiden om een opsomming te maken van de gewelddaden en misdaden die 'antifascisten' gepleegd hebben over de jaren, maar enkele voorbeelden wil ik u toch niet onthouden. Zo was er in de jaren zeventig een anticommunistische betoging in Leuven van de Vlaamse Militanten Orde (V.M.O.) die de geschiedenis is ingegaan als ‘De Slag van Leuven’, waar extreem antifascistisch geweld tot veel gewonden heeft geleden bij Vlaamse manifestanten en politie.

 

Hierbij hebben verschillende mensen tot op de dag van vandaag blijvende lichamelijke schade opgelopen, denken we maar even aan Vlaams Belang parlementslid Pieter Huybrechts, die hierbij een oog verloor.

Het geweld van het inmiddels gevormde Anti-Fascistisch Front (AFF, nu enkel nog bekend als de blog) kent eind de jaren zeventig tot begin de jaren tachtig een hoogtepunt, met vele gewelddadige betogingen en acties, zoals het verstoren van Vlaams-nationale meetings en manifestaties allerhande.

Persoonlijk herinner ik mij nog aan de viering van Ward Hermans en de betogingen tegen het stemrecht voor gastarbeiders.

Het was trouwens in december 1982, naar aanleiding van wederom een V.M.O.-betoging in Antwerpen tegen het stemrecht voor gastarbeiders, dat het AFF zwaar onder vuur kwam te liggen in de publieke opinie.

Voor wie er toen bij was staat deze dag in het geheugen gebrand wegens het extreme geweld van de antifascistische tegenbetogers. Met katapulten en stalen ballen, Molotov cocktails, stalen buizen en houten balken voorzien van scheermesjes, probeerden de horden van het Anti-Fascistisch Front de betoging te verhinderen. Zonder succes, overigens.

Vooral de ordediensten deelden zwaar in de klappen met grote veldslagen op de Suikerrui en het Sint-Jansplein, om niet te vergeten de regelrechte moordaanslag op een agent aan de Tunnelplaats.

De menselijke en materiële schade in Antwerpen was enorm.

Het werd even stil rond het AFF, omdat ze duidelijk overhoop lagen over het al dan niet aanhouden van hun gewelddadige manier van ‘protesteren’.

Er volgen wel nog gewelddadige acties van het AFF, voor de boycot van Zuid-Afrikaans fruit en tegen het Vlaams Blok. Maar het AFF als organisatie komt minder onder deze naam naar buiten.

Sindsdien houden zij zich vooral bezig met het oproepen tot verbieden van allerlei bijeenkomsten, zich beroepend op dezelfde 'fascistische' justitie die ze ooit viseerden. Het verdacht maken van mensen en het scheppen van een gewelddadig klimaat kom je ook al een heel eind mee, dat laatste heb ik zelf nog mogen ondervinden 1 Mei j.l. in Antwerpen.

Ook het aanvallen van mensen op weg naar één of andere manifestatie waar zij zich als echte democraten niet mee akkoord kunnen verklaren waren hun deel.

Zo was er een Wim Maes herdenking (!) in Brasschaat waarbij leden van de Vlaams Nationale Jeugdbeweging (VNJ) in Antwerpen op de bus stonden te wachten, tot ze vakkundig in elkaar werden getrapt door antifascisten.

Ook het geweld begin jaren negentig tijdens een zogeheten moskeewandeling in Antwerpen, waarbij nadien een hoogbejaarde man uit Borgerhout met karatetrappen werd vermoord, mogen ze gerust op hun palmares schrijven.

 

Het zou de heren en dames van het AFF, die enkel het systeem en de burgerij dienen, niet mis staan om wat meer bescheiden te zijn en niet zo hoog van de toren te blazen als er ergens, waar dan ook, geweld wordt gebruikt.

En tot op de dag van vandaag werken zij nog steeds ‘naamloos’, deze helden van het AFF, net als de gelegenheidspartizanen van september 1944.

Te laf om hun naam te zetten onder hun daden en schrijfsels, beïnvloedbare jongeren aanzetten tot geweld en dan hun handen wassen in de onschuld.

Hypocrieten!

Page 9 of 32

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter