Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels

Sunday19 November 2017

Sunday, 22 March 2015 20:27

De pyrrhusoverwinning van SYRIZA

Written by

“Als we nog één veldslag winnen, gaan we (eraan) ten onder!” Dat antwoordde de Griekse koning Pyrrhus in 279 v. Chr. na een zoveelste moeizame overwinning op de Romeinen. Vandaag ziet het ernaar uit dat Alexis Tsipras, de nieuwe Griekse premier, goed op weg is een nieuwe betekenis te geven aan het begrip dat sindsdien bekend staat als “pyrrhusoverwinning”.

De verkiezingsoverwinning van Tsipras lijkt wel de kroniek van een aangekondigde dood. Herinnert u zich nog dat hij eind januari met veel bombarie de samenwerking met de gehate Trojka (Europese Commissie, Europese Centrale Bank en Internationaal Monetair Fonds) opgezegde? Wel, amper een maand later, op 20 februari, had zijn minister van Financiën al een akkoord met diezelfde Trojka bereikt. Met andere woorden, de samenwerking is al hervat nog voor ze goed en wel was opgezegd. “We hebben een veldslag gewonnen, maar nog niet de oorlog”, zei Tsipras, van wie niet kan worden gezegd dat hij ook de eerlijkheid van Pyrrhus heeft. Als een verlenging van het bestaande(!) noodpakket al een gewonnen veldslag wordt genoemd, is het duidelijk dat Tsipras’ “oorlog” erin alleen in bestaat om Griekenland koste wat kost in de eurozone te houden.

Minister van Financiën Yanis Varoufakis noemde het akkoord dat hij had bereikt met de Trojka (in de hoedanigheid van de Eurogroep) “een kleine stap in de juiste richting”. Waaruit die (mars)richting dan wel bestaat? Toch niet de verkiezingsbeloften van het uiterst-linkse SYRIZA, waarvoor Tsipras en hijzelf verkozen zijn? De enige overwinning die ze op hun conto kunnen schrijven, bestaat erin dat de voorwaarden van het (bestaande) noodpakket versoepeld zijn en de Grieken een “alternatief” besparingsplan mogen opstellen. Daarmee vervallen onder meer de verplichting van de Trojka om de lonen en pensioenen te verlagen (maar dat betekent nog geen verhoging!) alsook die om de btw op voeding en geneesmiddelen te verhogen (maar dat betekent nog geen verlaging!). Met andere woorden: het was al slecht en het zal even slecht blijven. Er verandert gewoon niets. Het status-quo wordt verlengd. Griekenland blijft aan het kredietinfuus liggen en zal dat krediet met rente en sociale rampen dubbel en dik moeten terugbetalen.

Wel veranderd zijn de woorden “Trojka”, “memorandum” en “crediteurs”, die in de tekst van de Eurogroep werden geschrapt en vervangen door “instellingen”, “akkoord” en “partners”. Zo luidt het in de open brief van een ontgoochelde Manolis Glezos, Europees parlementslid voor Syriza en verzetsheld uit de Tweede Wereldoorlog (cf. “SYRIZA Begins to Crack: ‘Legendary’ SYRIZA MEP Apologises to the Greek People for Their Deception”, XA Ameriki, 23 februari 2015). De hele maskerade, een typisch staaltje van politiek-correcte taalmanipulatie, kan echter niet verhullen dat alvast een heleboel verkiezingsbeloften van Syriza niet ingelost zullen worden. Zo zal het minimumloon niet worden verhoogd tot 751 euro en evenmin de privatiseringsgolf van de vorige regering teruggedraaid. Zelfs nieuwe privatiseringen worden helemaal niet uitgesloten, hooguit zullen ze voortaan aan een uitvoerige beoordeling onderworpen worden. Dat was tot nog toe niet het geval in het door corruptie geplaagde Griekenland. Griekenland blijft dus een land onder Europese curatele, waar inspecteurs van de Trojka, excuseer, “instellingen” de besparingen zullen superviseren. Een land dat van zijn nationale soevereiniteit enkel nog de soevereine schuld overhoudt.

Het probleem met verkiezingen in Griekenland of elders is natuurlijk dat kiezers zich steeds weer blindstaren op beloftes van de burgerlijke partijen (die niet het volk als geheel, maar fracties van de burgerij vertegenwoordigen). Ze hebben meestal niet het flauwste benul van hoe die beloftes verwezenlijkt moeten worden. De verkiezingen zijn zelf ook een maskerade, omdat ze de illusie voeden dat de sociale hiërarchie zichzelf periodiek even opheft, kan worden geteld en opnieuw uitgevonden. Daar is natuurlijk niets van aan. SYRIZA is niet alleen op vlak van kiezersbedrog in hetzelfde bedje ziek als de andere partijen, maar ook dwaas als het oprecht geloofde dat verkiezingen genoeg zijn om een verandering van de machtsverhoudingen te bewerkstelligen. De sociale hiërarchie blijft immers wat ze is: een hiërarchie van geldgevers en geldnemers, schuldeisers en schuldenaars. Hét kiezersbedrog dat in de sterren geschreven stond, was natuurlijk de onmogelijke belofte van SYRIZA om Griekenland in de Eurozone te houden en tegelijk het door diezelfde Eurozone opgelegde besparingsbeleid af te wijzen. Gezien de trotskistische, internationalistische en eurocommunistische achtergronden van die partij hoeft dat niet te verbazen. Zo hielden Tsipras en ECB-voorzitter Mario Draghi in juni vorig jaar al topoverleg als “internationalisten” onder elkaar. Een andere ogenschijnlijke eigenaardigheid is dat Syriza banden zou hebben met het Institute for New Economic Thinking (INET) van George Soros, de superspeculant van joodse komaf die al langer protestbewegingen financiert in Oost- en nu dus ook Zuid-Europa (cf. “Wie sich George Soros als Euro-Retter inszeniert”, Wirtschaftswoche, 14 februari 2013).

Het moge duidelijk zijn dat SYRIZA zonder stappenplan aan zijn “revolutie” begonnen is. De eerste stap die de partij zou moeten zetten is natuurlijk uit de Eurozone treden en naar de drachme terugkeren. Die laatste kan dan tegen een voordelige wisselkoers (of zelfs meervoudige wisselkoers) de uitvoer aanzwengelen om de handelsbalans te versterken. De eerste stap naar een sociale revolutie is dus een nationale revolutie door een herbevestiging van de staat in zijn hoedanigheid van uitvoerende macht. De publieke opinie in de EU-landen, zelfs in Griekenland, is de afgelopen jaren echter zodanig bang gemaakt voor de mogelijke gevolgen van een euro-exit dat ze blind is geworden voor de rampzalige werkelijkheid van de euro in Griekenland zelf. Natuurlijk is uit Eurozone treden alleen niet genoeg, maar het is wel de eerste stap. Wie het geldwezen – en dus ook de kapitaalvorming en het kapitaalverkeer – op een andere leest wil schoeien kan dat immers niet doen zonder een eigen betaalmiddel en een eigen, liefst genationaliseerde nationale bank.

“Als we nog één veldslag winnen, gaan we (eraan) ten onder!” Dat antwoordde de Griekse koning Pyrrhus in 279 v. Chr. na een zoveelste moeizame overwinning op de Romeinen. Vandaag ziet het ernaar uit dat Alexis Tsipras, de Griekse premier, goed op weg is een nieuwe betekenis te geven aan het begrip dat sindsdien bekend staat als “pyrrhusoverwinning”. 

De verkiezingsoverwinning van Tispras lijkt wel de kroniek van een aangekondigde dood. Herinnert u zich nog dat Griekenland eind januari de samenwerking met de gehate Trojka (Europese Commissie, Europese Centrale Bank en Internationaal Monetair Fonds) had opgezegd? Wel, amper een maand later, op 20 februari, had de Griekse minister van Financiën al een akkoord met diezelfde Trojka bereikt. Met andere woorden, de samenwerking was hervat nog voor ze goed en wel was opgezegd. “We hebben een veldslag gewonnen, maar nog niet de oorlog”, zei Tsipras, van wie niet kan worden gezegd dat hij de eerlijkheid van Pyrrhus heeft. Als een verlenging van het bestaande(!) noodpakket immers een gewonnen veldslag wordt genoemd, is het duidelijk dat Tsipras’ “oorlog” erin bestaat om Griekenland koste wat kost in de eurozone te houden.

Minister van Financiën Yanis Varoufakis noemde het akkoord dat hij had bereikt met de Trojka (in de hoedanigheid van de Eurogroep) “een kleine stap in de juiste richting”. Waaruit die (mars)richting dan wel bestaat? Toch niet de verkiezingsbeloften van het uiterst-linkse Syriza, waarvoor Tsipras en Varoufakis verkozen zijn. De enige overwinning die ze op hun conto kunnen schrijven, bestaat erin dat de voorwaarden van het (bestaande) noodpakket versoepeld zijn en de Grieken een “alternatief” besparingsplan mogen opstellen. Daarmee vervallen onder meer de verplichting van de Trojka om de lonen en pensioenen te verlagen (maar dat betekent nog geen verhoging!) alsook die om de btw op voeding en geneesmiddelen te verhogen (maar dat betekent nog geen verlaging!). Met andere woorden: het was al slecht en het zal even slecht blijven. Er verandert gewoon niets. Het status-quo wordt verlengd. Griekenland blijft aan het kredietinfuus liggen en zal dat krediet met de nodige rente moeten terugbetalen.

Wel veranderd zijn de woorden “Trojka”, “memorandum” en “crediteurs”, die in de tekst van de Eurogroep werden vervangen door “instellingen”, “akkoord” en “partners”. Zo luidt het in de open brief van een ontgoochelde Manolis Glezos, Europees parlementslid voor Syriza en verzetsheld uit de Tweede Wereldoorlog. De hele maskerade, een typisch staaltje van politiek-correcte taalmanipulatie, kan echter niet verhullen dat alvast een heleboel verkiezingsbeloften van Syriza niet ingelost zullen worden. Zo zal het minimumloon niet worden verhoogd tot 751 euro en de privatiseringsgolf van de vorige regering niet teruggedraaid. Zelfs nieuwe privatiseringen worden helemaal niet uitgesloten, hooguit zullen ze voortaan uitvoerig beoordeeld worden. Dat was tot nog toe niet het geval in het door corruptie geplaagde Griekenland. Griekenland blijft een land onder Europese curatele, waar inspecteurs van de Trojka, excuseer, “instellingen” de besparingen blijven superviseren. Een land dat van zijn nationale soevereiniteit enkel nog de soevereine schuld overhoudt.

Het probleem met verkiezingen in Griekenland of elders is dat kiezers zich steeds weer blindstaren op beloftes van burgerlijke partijen (die niet het volk als geheel, maar enkel fracties van de burgerij vertegenwoordigen), zonder het flauwste benul te hebben van hoe ze verwezenlijkt zouden moeten worden. De verkiezingen zijn zelf ook een maskerade, omdat ze de illusie voeden dat een sociale hiërarchie zichzelf even opheft, vervolgens kan worden geteld en tot slot opnieuw uitgevonden, wat natuurlijk niet het geval is. Syriza is niet alleen op vlak van verkiezingsbeloftes en kiezersbedrog in hetzelfde bedje ziek als de rest, maar ook dwaas als het oprecht geloofde dat verkiezingen genoeg zijn om een verandering van de sociale hiërarchie te bewerkstelligen. Een hiërarchie die er een is van geldgevers en geldnemers, schuldeisers en schuldenaars (Peter Sloterdijk). Hét kiezersbedrog dat in de sterren geschreven stond, was natuurlijk de onmogelijke belofte van Syriza om Griekenland in de Eurozone te houden en tegelijk het door diezelfde Eurozone opgelegde besparingsbeleid af te wijzen. Gezien de trotskistische, internationalistische en eurocommunistische achtergronden van die partij hoeft dat natuurlijk niet te verbazen. Tsipras had onder meer in juni vorig jaar al topoverleg met ECB-voorzitter Mario Draghi.

Een andere (ogenschijnlijke) eigenaardigheid is dat Syriza banden heeft met het Institute for New Economic Thinking (INET) van George Soros, de superspeculant van joodse komaf die al langer links-liberale protestbewegingen financiert in Oost- en nu dus ook Zuid-Europa. Naast Syriza zou INET ook banden hebben met het Spaanse Podemos. Van Podemos hoeft dat overigens minder te verbazen omdat het voortgekomen is uit de Indignados, een protestbeweging zonder ideologie of discipline, en dus een vogel voor de kat is.

Het is duidelijk dat Syriza zonder stappenplan aan zijn “revolutie” begonnen is. De eerste stap die het moet zetten is natuurlijk uit de Eurozone treden en naar de drachme terugkeren. Die laatste kan dan tegen een voordelige wisselkoers (of zelfs meervoudige wisselkoers) de uitvoer aanzwengelen en zo de handelsbalans versterken. De eerste stap naar een sociale revolutie is dus een nationale revolutie. De publieke opinie in de EU-landen is de afgelopen jaren zodanig bang gemaakt voor de mogelijke gevolgen van zo een uittreding dat ze zelfs stekeblind is voor de afschuwelijke werkelijkheid van de Eurozone zelf. Natuurlijk is uit Eurozone treden alleen niet genoeg, maar het is wel de eerste stap. Wie het geldwezen (en dus ook de kapitaalvorming) op een andere leest wil schoeien kan dat immers niet doen zonder een eigen betaalmiddel en een eigen nationale bank.
Saturday, 14 March 2015 10:39

Verdedig het Belgische leger, verdomme! Featured

Written by

De jaarlijkse betoging van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) stond dit jaar in het teken van defensie. Op zich een relevant thema, ware het niet dat NSV erin geslaagd is om dat zelf compleet irrelevant te maken. Met de slogan “Van Syrië tot Oekraïne: Stop de NAVO-oorlogsmachine!” lag de klemtoon aanvankelijk nog op anti-imperialisme. De huidige slogan “Voor een Europees leger” klinkt dan weer als een onverholen (en domme) oproep tot Europees imperialisme. De slogan is wereldvreemd en zelfs gevaarlijk dubbelzinnig. Op het probleem van een Europese defensie zal hier niet dieper worden ingegaan om de eenvoudige reden dat die sinds de mislukking van het plan Pleven al meer dan zestig jaar in het slop zit. Wel zal het – concreet – gaan over de noden van de Belgische defensie, waarvan de toekomst op het spel staat. Als er één Europees leger is dat voor nationalisten hier en nu écht zou moeten tellen, dan is dat wel het Belgische. Nochtans loopt NSV net daar in een wijde boog omheen: stoer genoeg om voor een Europees fantoomleger te mobiliseren, maar niet om (eerst) een standpunt over het Belgische leger in te nemen. Zelfs Vlaams-nationalisten lijken met hun “vlucht vooruit” te beseffen dat de splitsing van een klein leger nogal belachelijk is.

Ironisch genoeg heeft de NSV-slogan enkele dagen geleden toch enige politieke relevantie gekregen, zij het dan misschien niet op de manier die de nationalistische studenten gehoopt hadden. Niemand minder dan de voorzitter van de Europese Commissie, Jean-Claude Juncker, heeft er zowaar een lans voor gebroken (cf. "Juncker breekt lans voor Europees leger", Nieuwsblad, 8 maart 2015)! Juncker hoopt zo een dam op te werpen tegen het Russische imperialisme in Oost-Europa. De illusies van NSV moeten echter al meteen de kop ingedrukt worden, want conform het Verdrag van Lissabon (2009) –  de grondwet van de Europese Unie –  zal een dergelijk Europees leger met handen en voeten gebonden zijn aan de NAVO (die zelf onder Amerikaans opperbevel staat). Het thema van de NSV-betoging kan dan dubbelzinnig zijn, artikel 42 van het Verdrag van Lissabon is dat niet. Het bepaalt dat ook een hypothetisch Europees leger (nog) steeds een NAVO-leger zal zijn:

“2. […] Het beleid van de Unie overeenkomstig deze afdeling laat het specifieke karakter van het veiligheids- en defensiebeleid van bepaalde lidstaten onverlet, eerbiedigt de uit het Noord-Atlantisch Verdrag voortvloeiende verplichtingen van bepaalde lidstaten waarvan de gemeenschappelijke defensie gestalte krijgt in de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), en is verenigbaar met het in dat kader vastgestelde gemeenschappelijke veiligheids- en defensiebeleid.”

“7. […] De verbintenissen en de samenwerking op dit gebied blijven in overeenstemming met de in het kader van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie aangegane verbintenissen, die voor de lidstaten die er lid van zijn, de grondslag en het instrument van hun collectieve defensie blijft.”

Het probleem van een Europese defensie wordt ook niet opgelost door simpelweg artikel 42 te wijzigen en zo de banden tussen de EU en de NAVO door te knippen. Neen, dan begint het pas! Het echte probleem is dat een leger (net zoals een munt) tot de nationale soevereiniteit van een staat behoort, dat er geen Europese staat is en dat zoiets ook niet wenselijk is. Europees belang kan dus enkel als het belang van een statengemeenschap worden geformuleerd en zelfs dat is problematisch, omdat alle grote en middelgrote Europese landen er hun eigen (postkoloniale) invloedssferen op na houden. De enige uitzondering is Duitsland, dat geen noemenswaardige invloedssfeer buiten Europa heeft (zij het dat Europa zelf zijn invloedssfeer is). In principe is aan de geopolitieke voorwaarden die eerder al tot twee wereldoorlogen hebben geleid maar weinig veranderd, in die zin dat buiten-Europese rivaliteiten nog steeds kunnen leiden tot een binnen-Europese oorlog. De Europese geopolitieke roeping van Duitsland verklaart ook waarom Merkel zich nu inzake Oekraïne zo hard opstelt tegenover Rusland: zowel Duitsland als Rusland rekenen dat “grensland” tot hun invloedssfeer.

Kiezen voor de “vlucht vooruit” is ondoordacht en onverantwoord. Zelfs jeugdige Sturm und Drang kan daarvoor geen excuus zijn. Veel visionairs of avantgardistisch is er trouwens ook niet aan, kijk maar naar Juncker. Echt visionair of avantgardistisch zou een Nieuwe Marsrichting zoals die van het Verdinaso zijn, want op vlak van landsverdediging en staatsopbouw zit het Vlaams-nationalisme nog altijd in hetzelfde sukkelstraatje als weleer. Alleen was het Vlaams-nationalisme toen naïef in zijn pacifisme, dat gevoed werd door het verzet tegen het Frans-Belgisch Militair Akkoord (1920). Dat pacifisme ging zelfs zover dat in het “Federaal Statuut” (1931) van de Frontpartij, de eerste denkoefening over een federaal België, werd gepleit voor een volledige ontwapening van het land! De Verdragen van Locarno (1925) werden voldoende geacht om de Belgische grenzen en de verplichte neutraliteit te waarborgen. Uit de verdeeldheid die over het Federaal Statuut ontstond, kwam onder meer het Verdinaso voort, dat met zijn Nieuwe Marsrichting in 1934 afscheid zou nemen van het Vlaams-nationalisme. Die Nieuwe Marsrichting was visionair omdat ze niet alleen aan de basis lag van de latere Benelux, maar ook omdat ze vooruitliep op een belangrijke koerswijziging in het Belgische buitenlandbeleid: de opzegging van het Frans-Belgisch Militair Akkoord in 1936 en het begin van de Zelfstandigheidspolitiek (onder invloed van Leopold III). De belangrijkste les van het Verdinaso voor vandaag is dat de landen en volkeren van de Benelux gefedereerd moeten worden, dat dat dient te gebeuren door realistische middelen (economische en militaire samenwerking) met als doel een sterk blok te vormen tegenover Frankrijk en Duitsland.

Vandaag de dag compenseert het Vlaams-nationalisme zijn gebrek aan machtsdenken met machtsgeilheid, d.w.z. de illusie van macht. Door de partijpolitieke postjesverdeling is nu zowaar voor het eerst een Vlaams-nationalist minister van Landsverdediging geworden! Wat dat Vlaams-nationalistische curiosum daar verloren heeft? Niemand die het weet. De man zit daar als Limburger van dienst en om te besparen. Na de onbekende soldaat heeft België nu ook een onbekende minister van Landsverdediging: Steven Vandeput. Met een Vlaams-nationalist op de post van Defensie (in een federale regering met Vlaams-nationalisten) wordt de subversie van het land en zijn leger nu paradoxaal genoeg van bovenaf georganiseerd. Het gevolg is dat niet alleen het Belgische leger door zijn eigen regering wordt ondermijnd, hetzelfde geldt ook voor de sociale zekerheid en de overheidsbedrijven. In het beleid van de regering-Michel hebben liberale uitverkoop en Vlaams-nationale afbraak elkaar gevonden, ja zijn ze zelfs inwisselbaar geworden. Het geheel staat daarbij onder toezicht van een Europese curator. Het echte nationalisme dat dit land daarentegen nodig heeft, is er een dat een dam kan opwerpen tegen enerzijds die subversie “van bovenaf” en anderzijds een subversie “van onderaf”. De subversie “van bovenaf” slaat vanzelfsprekend op de vaandelvlucht van de politieke en economische elites van dit land, die van “onderaf” op de rampzalige demografische ontwikkeling die van de Belgen in snel tempo een minderheid in eigen land aan het maken is. Het Vlaams-nationalisme is in deze tijden een dwaasheid die het Vlaamse volk zich niet langer kan veroorloven.

Waar komt het subversieve regeringsbeleid voor het Belgische leger concreet – in cijfers – op neer? Het leger zal deze legislatuur maar liefst 1,5 miljard euro moeten besparen en jaarlijks ook nog eens 200 miljoen euro minder budget krijgen. Het defensiebudget zal in 2019 nog slechts 0,5% van het BBP bedragen, terwijl de NAVO 2% vooropstelt. Het personeelsbestand van het leger zal worden teruggebracht van 30 000 naar 22 000, wat het absolute minimum is om operationeel te blijven. Daarbovenop moet ook nog een vervanger voor de F-16 worden gevonden. Het is dus niet overdreven om te stellen dat het Belgische leger in zijn voortbestaan wordt bedreigd, met als gevolg dat België voor zijn eigen landsverdediging volledig afhankelijk dreigt te worden van vreemde mogendheden. Mutatis mutandis brengt het Vlaams-nationalisme ons land daarmee weer in dezelfde penibele situatie als het Frans-Belgisch Militair Akkoord (= vazallendom) of het Federaal Statuut van de Fronters (= ongewapende neutraliteit, dus uiteindelijk ook vazallendom). Zo een vazallendom zou onaanvaardbaar moeten zijn vanuit nationalistisch standpunt, ware het niet dat al wat vandaag doorgaat voor nationalistisch in Vlaanderen een dwaze en verloren zaak is.

Ondertussen leidt de dreiging van Islamitische Staat, die over een vijfde colonne in het hart van de Europese grootsteden beschikt, tot paniek en steekvlampolitiek bij het democratische zootje ongeregeld dat Europa regeert. Paracommando’s worden in zeven haasten opgetrommeld om synagogen en ambassades te bewaken. En als er in Parijs wordt geschoten, dan echoot het tot bij minister Turtelboom in Brussel: "Europa heeft eigen special forces nodig" (De Morgen, 12 januari 2015). Alleen: wat zal dat kosten, heertjes en dametjes van de Belgische politieke elite? Jullie, klaplopers, hebben immers gemakkelijk spreken: oproepen tot Europese commando’s, maar zelf niets bijdragen en teren op de bijdragen van anderen. Bij de grote antiterreuroperatie in Verviers moest België ook al een beroep doen op Frankrijk. Hoelang zal het duren vooraleer de “partners” daar genoeg van krijgen? De samenwerking met Nederland komt nu al onder druk te staan volgens Raymond Knops, defensie-expert van het CDA: “Ik durf te zeggen dat België met [zijn] besparingsbeleid echt wel de samenwerking met Nederland onder druk zet. En meer nog: [het] legt een bom onder de internationale samenwerking. Dit maakt van België allesbehalve een solidaire partner” (cf. “Nederland bezorgd over te zuinig Belgisch leger”, Het Laatste Nieuws, 12 februari 2015, p. 4).

Tot slot nog een realistische aanbeveling in het licht van een Europese defensie: zoek de vervanger van de F-16 in Europa en niet in de Verenigde Staten, zoals de C130 zal worden vervangen door een Airbus. Doe ook groepsaankopen in Benelux-verband om de kosten te drukken.

“Belangrijk ook: de keuze voor een vliegtuigmerk en partnerland is niet alleen financieel, ze is ook politiek. Als we de Amerikaanse F-35 kiezen en samenwerken met Nederland zullen onze economische relaties met beide landen verbeteren. Maar het is ook een keuze voor het soort buitenlandbeleid dat je wil. Als je kiest voor een Amerikaans toestel, ga je sneller meedoen aan Amerikaanse operaties. Hetzelfde geldt voor andere landen waar vliegtuigfabrieken staan, zijnde Frankrijk, Zweden en Groot-Brittannië” (cf. “Minder massa, meer soepelheid”, De Morgen, 21 februari 2015, p. 12).

Op de laatste NAVO-top in Wales beloofde premier Charles Michel dat België niet op defensie zou besparen. Dat was september 2014. Nog geen maand later was de regeringsformatie afgerond of de premier had al woord gebroken (cf. “NAVO-chef herinnert premier Michel aan belofte niet te snoeien in Defensie”, Knack, 9 januari 2015). Zo (vlug) gaat dat met dat soort regeerders. De vraag is hoelang het Belgische leger de vernederingen en de onbekwaamheid van de politici nog zal dulden. Zijn toekomst staat op het spel en dat is wat telt. De Europese defensie begint voor ons immers in België en niet in Euroland of Dromenland.

Tuesday, 03 March 2015 22:43

Censuur: ieder krijgt zijn deel!

Written by

De Vrije Universiteit Brussel (VUB), een notoir bolwerk van zelfverklaarde vrijzinnigheid (en vrijmetselarij), censureert een Vlaams auteur op verzoek van de Israëlische ambassadeur (cf. “Debatweek VUB aangepast na druk Israëlische ambassadeur”, Knack). De auteur in kwestie is Lucas Catherine die bekend staat vanwege zijn kritische boeken over Israël en de bezetting van Palestina. Hij kan een linkse antizionist worden genoemd, aangezien zijn kritiek op Israël is ingegeven door algemeen-menselijke en niet zozeer nationalistische motieven (het ene sluit het andere evenwel niet uit, welteverstaan).

Met die censuur op verzoek van een buitenlandse ambassade wordt eens te meer aangetoond dat in een wereld zonder grenzen (zo gekoesterd door het koor van liberale woordenkramers) buitenlandse agenda's steeds meer de binnenlandse agenda bepalen. En buitenlandse agenda's zijn er in overvloed: die van Israël zoals gezegd, maar ook die van onder meer Qatar (cf. “Nicolas Sarkozy doit rompre avec le Qatar”, Le Monde), Saudi-Arabië (cf. “Steun aan Saudi-Arabië tast geloofwaardigheid van de strijd tegen terrorisme aan”, Knack) en – op een ander vlak – China (cf. “Vande Lanotte plat op de buik voor China”, De Morgen).

Hoeft het nog gezegd te worden dat in een multiculturele en multireligieuze samenleving, die uiteindelijk een samenleving van minderheden is, iedere minderheid zich steeds wel op een of andere manier aangesproken kan voelen door de “onwelvoeglijke” woorden of gedachten van een andere minderheid (en de meerderheid). In zo een samenleving zal, naarmate de versplintering en de balkanisering vordert, censuur (op verzoek of in het algemeen belang) steeds meer de norm worden. En die censuur zal ook steeds willekeuriger en buitensporiger vormen aannemen, temeer omdat generaties verwende kinderen (en volwassenen) opgevoed zijn met het idee over aangeboren rechten te beschikken (en enkel rechten, geen plichten of dienstbaarheid). Rechten waar bovendien enkel de leden van minderheden individueel én collectief aanspraak op kunnen maken. De meerderheid daarentegen, die wordt collectief rechteloos en dus machteloos gemaakt (nota bene: in haar eigen land). Als ze zich collectief (als ras, volk of natie) immers op haar rechten wil beroepen, dan is er sprake van “discriminatie” of “racisme” (d.w.z. een misdrijf). Het anders-zijn is zodoende alleen een recht voor minderheden en dus in feite geen recht, maar een voorrecht. Met andere woorden, een flagrant voorbeeld van discriminatie, zij het dan zogenaamde “positieve” discriminatie.

Censuur is niet alleen een gevolg van rechtstreekse buitenlandse inmenging door diplomaten of lobbyisten, maar ook van onrechtstreekse inmenging die migratie-gerelateerd is. Ze komt voort uit de invloed van immigranten wier loyaliteit bij hun thuisland of hun godsdienst ligt, die aan gezinshereniging kunnen doen in een land waarvan ze niet eens staatsburger hoeven te zijn en die hun belangenverenigingen en hun gebedshuizen vanuit het buitenland kunnen laten financieren. Zij maken optimaal gebruik van de (voor)rechten en de vrijheden die hun geboden worden. Zij hoeven alleen maar een liberaal vrijheidsbegrip in te vullen dat louter negatief geformuleerd is (cf. “mijn vrijheid houdt op waar die van een ander begint”). Censuur is weliswaar een inperking van die negatieve vrijheid, maar niet in tegenspraak ermee. Ze kan zelfs worden gezien als een logisch gevolg van de tegenstrijdigheden die in het liberalisme zelf vervat zijn. Te veel “anderen” maken het samenleven nu eenmaal problematisch, dus zal het op de duur over eieren lopen geblazen zijn. In zo een nu al “superdivers” genoemde samenleving zal ieder enigszins veralgemenend woord of veralgemenende gedachte al gauw taboe zijn. Dat alles om de lieve vrede te bewaren... Behept als ze zijn met individuele en collectieve rechten zullen de minderheden zich gedragen als kruid-je-roer-mij-niet en zo de meerderheid koeioneren, daarbij publiekelijk lippendienst bewijzend aan de liberale vrijheid (en enkel lippendienst, want hun private, intieme overtuigingen zijn hun ware overtuigingen). De bedenkers en de verantwoordelijken van deze fantastische mensentuin zullen – bijgestaan door een leger van subsidiologen, politieke commissarissen en verklikkers allerhande – hun handen vol hebben met het beheer ervan! Zij hebben zelf een kunstmatig kruitvat gecreëerd en verwijten vervolgens al wie hun plannen bekritiseert dat zij met vuur spelen (een vuur dat ze nota bene zelf maar al te graag elders in de wereld – van de Maghreb tot de Mashreq – aansteken als het hun eigen geopolitieke agenda uitkomt!).
 
Antifascisme, antiracisme, strijd tegen extreemrechts. Het zijn jarenlang de stokpaardjes en dekmantels geweest van al wie zich in het kamp van de censuur bevindt. Zo heeft ook Lucas Catherine in de jaren ’90 zijn steentje bijgedragen in de hetze tegen het toenmalige Vlaams Blok (cf. “Vuile Arabieren: bedlectuur voor Vlaams-Blokkers”). Ook de satiristen van Charlie Hebdo dachten allicht dat hun strijd tegen het Franse Front National (FN) hun een onbeperkt krediet zou opleveren bij heel wat jongeren met een migratieachtergrond. Toch werden ze niet gespaard, de hypocriete satiristen die wel het FN wilden laten verbieden, maar niet de wet Fabius-Gayssot afschaffen; de salonrevolutionairen van het multiculturalisme werden genadeloos verslonden door hun eigen migrantenkinderen. Ze konden in hun laatste nummer wel lachen met Houellebecq en Zemmmour, auteurs die de Fransen een spiegel van een decadent en islamiserend land voorhouden, maar het waren de grappenmakers zelf die door de kogels van islamisten werden vermoord. Le retour du bâton. Ook rechts-populisten in heel Europa proberen op hun manier politiek-correct te zijn. Ze denken dat snoepreisjes naar en andere vrijages ten opzichte van Israël zullen helpen om hun partijen salonfähig te maken: dit filosemitisme is in zekere zin de pendant van het antisemitisme, omdat het aan Joden een invloed toeschrijft die ze in werkelijkheid niet hebben (maar die niettemin aanzienlijk is).

Conclusie: de zeloten van de censuur zijn niets anders dan de nuttige idioten van het hyperliberalisme. Ze zijn de wegbereiders van een liberale dictatuur 2.0 die de stoutste verwachtingen van Orwell en Huxley nog overtreft en waarvan ze zelf de contouren (nog) niet goed waarnemen. En aangezien ze nu eenmaal niet zo slim of sterk zijn als ze van zichzelf dikwijls denken, krijgen ze af en toe ook een koekje van eigen deeg. Maar wat baten kaars en bril als de uil niet zien en wil. Het blijven tenslotte (nuttige) idioten...

Wednesday, 24 September 2014 13:54

Tijd voor een nieuw nationalistisch elan Featured

Written by

 

Onderstaand stuk “Een nieuw nationalisme elan” werd twee maanden geleden geschreven, meer dan 2500 mensen hebben het sindsdien gelezen. Wat bewijst dat er wel degelijk interesse naar een ‘nationalistisch’ politiek - ideologisch denken bestaat.  Maar in de politiek kan het vlug gaan, vandaag beslist een Kamercommissie  van het Belgische parlement ( waar Vlaams nationalisten thuis zijn ) over militair ingrijpen in Irak ( en mogelijks ook Syrië). We gaan het  hier niet hebben over de geopolitiek kant van de zaak , maar over de consequenties die een deelname aan oorlog in deze landen, voor het eigen land / grondgebied heeft.

Voor het eerst sedert de tweede wereldoorlog zal België oorlogsdaden verrichten tegen een deel van de eigen bevolking. Dit omdat meer dan 400 mensen met de Belgische nationaliteit ,vechten in die landen). Een deel van de hier ingevoerde vreemde bevolking dus. Men zal proberen deze mensen te elimineren ,te doden, mensen die zich Belg noemen, en dat in de ogen van de elite ook zijn. Voor echte nationalisten is dat nooit het geval geweest, voor ons bleven het vreemdelingen. Maar voor de Belgische elite ( en voor de multiculurelen van de burgerlijke partijen ,die vandaag de jacht op hen openen ) zijn het landgenoten.

Wij hebben reeds lang beweert dat de multiculturele samenleving zal leiden tot een soort van burgeroorlog, ik werd daar dikwijls voor uitgelachen , weggezet als een onnozelaar. Maar nu lacht  niemand meer ( nu zelfs onze geheime diensten het in hun broek doen voor terugkerende jihadisten). Want aan alle voorwaarden voor terrorisme in ons land, een vorm van burgeroorlog dus . Is vandaag met deze situatie voldaan. Je hebt een ideologie (de islam ) dat niet louter een geloof is maar een unificator voor een strijd om land en macht, waardoor terroristen bij een deel van de bevolking die dit geloof/ideologie aanhangt ,zoals Mao reeds wist, als een vis in het water zal kunnen bewegen. Je hebt zo een grondslag tot rekrutering , omdat deze ideologie een basis en een verschoningsgrond voor terreurdaden bied. En, het belangrijkste , men beschikt over buitenlandse financiers die wapens en geld kunnen leveren  ( terrorisme en bij uitbreiding een burgeroorlog kan alleen succesvol zijn als er een buitenlandse basis voorhanden is , basis die rugdekking en schuilplaatsen voor strijders kan leveren, dat heeft de geschiedenis afdoende bewezen. Heeft de Europese elite dat niet afdoende bewezen in de Oekraine, waar men zo een staatsgreep -met succses- heeft helpen plegen?

Vandaag plant de burgerij om haar eigen-ingevoerde- burgers te gaan bombarderen in het buitenland, en nu reeds is men bang dat dit tot geweld in het eigen land zal leidden; terecht ,zoals wij altijd al hebben voorspelt.

Voor ons nationalisten kan deze ontwikkeling een ‘nieuw’ elan geven in onze strijd tegen massa-immigratie. Wie nooit had gedacht dat de burgerij ‘radicaler’ zou optreden dan wat men meestal als extreemrechts bestempelt ( stel u voor dat iemand van ons ooit zou hebben opgeroepen om moslims met bommen te gaan bestoken hij zou levenslang  hebben gekregen) die mag nu zijn visie aanpassen aan de raeliteit. Wanneer de belangen van de burgerij –zelfs als die belangen in het buitenland liggen, zoals nu het geval is met Irak en Syrië- dan is er plots geen sprake meer van discriminatie of vreemdelingenhaat , maar van het voeren van een realpolitik. Nu de burgerij zal overgaan tot het fysiek uitschakelen van vreemdelingen die Belg zijn, is onderstaand artikel zeker relevanter dan ooit. De trigger die een beweging tegen immigratie nodig had  is nu voorhanden. De maskers van het  vreedzaam samenleven  vallen af. De sluier van de multiculturele ramp die ons treft ,maar die lange tijd werd verdoezelt, wordt door de elite nu zelf afgerukt. Geweld is nu voor de elite legitiem, geweld tegen hun eigen –ingevoerde-burgers .

Weinigen hadden dit ooit durven vermoeden of hopen, maar voor ons is het een opportuniteit voor een  nieuw nationalistisch elan.

-----------------------------------------------------

TIJD VOOR EEN NIEUW NATIONALISTISCH ELAN
 

Dat een deel van de politiek machtskaste zich ooit tegen de door haarzelf ingevoerde immigranten zou keren, dat hebben we op deze blog jaren geleden al voorspeld. Dat dit een opportuniteit in de machtsverhoudingen kan teweegbrengen (die immigratie terug meer bespreekbaar maakt), ook dit hebben we voorspeld.

De politieke kaste, zij die de zaken van de kapitalistische bazen verzorgt, staat dan ook onder zware druk, enerzijds door de crisis, anderzijds  door de industriële achteruitgang, dit door delocatie van ons industrieel productieapparaat naar lageloongebieden binnen- en buiten Europa.

Nadat men eerst in de verschillende Europese staten het salariaat in zijn geheel, door besparingen en afbraak van sociale verworvenheden, maar ook door het spaargeld negatief te vergoeden, deze crisis heeft laten betalen, stap de politiek kaste nu over op specifieke maatregelen tegen afzonderlijke delen van de hier levende bevolkingsgroepen.

Wat men jaren als racistisch en discriminatoir heeft weggezet -wanneer nationalisten het voorstelden- is het vandaag normale politieke praktijk aan het worden om discriminatoire maatregelen door te voeren van bovenaf.

Wat nogmaals de stelling bewijst dat niks in de politiek als statisch mag worden beschouwd, zeker niet de politieke moraal of de heersende moraliteit in het algemeen.

Dus ook niet dat wat op een bepaald ogenblik als politiek correct wordt gepropageerd door de elites. Dit omdat de machtsverhoudingen binnen de elites (zeker tijdens crisissen) verschuiven, vooral omdat vandaag meer dan ooit hun economische- en financiële belangen op het spel staan. Daartoe dienen zij de macht te behouden over de staat (of die nu Europees dan wel nationaal is maakt geen verschil, het maakt wel deel uit van een andere deling binnen de elites, maar dat valt buiten dit artikel), dat is essentieel. En macht behouden over het staatsapparaat, dat wil vooral zeggen macht over de financiële middelen behouden. Waarom macht over de staat? Omdat de staat het enige georganiseerd gewapende instituut is, daar de macht over behouden/verkrijgen zoals de N-VA dit op dit ogenblik probeert te doen is een absoluut voorwaarde om ook de macht over economie en kapitaal veilig te kunnen stellen.

Zo zijn de voorgestelde maatregelen van de Nederlandse Minister van Sociale Zaken Jetta Klijsma (nota bene een socialiste) gericht tegen vreemdelingen die de Nederlandse taal niet machtig zijn een schoolvoorbeeld van een dergelijke shift in aanpak. Een morele shift dewelke een economisch belang verbergt, van non-discriminatie naar discriminatie. De Nederlandse regering wil met name dat bij werklozen die niet over de vereiste taalkennis beschikken de uitkering tot 40% wordt ingekort.

Dat dit een discriminatoire maatregel is, dat staat buiten kijf. Want buiten enkele complete zulthoofden van autochtone afkomst die hun eigen taal niet machtig zijn is deze maatregel overduidelijk bedoeld voor vreemdelingen of Nederlanders van vreemde origine die werkloos zijn. Het 70-puntenplan van het vroegere Vlaams Blok suggereerde reeds dergelijke maatregelen en het werd daarvoor afgekamd als onmenselijk en wreed, als pure discriminatie tegenover allochtonen ook. Maar zo te zien is discriminatie op basis van afkomst, ras of taal helemaal niet verwerpelijk wanneer de politieke kaste ze nodig acht omwille van besparingsmaatregelen.

De politieke kaste staat in alle Europese landen met het water aan de lippen, de crisis is zich aan het uitdiepen en verdiepen, het industriële apparaat (de productiemiddelen) zijn overgebracht naar lageloongebieden binnen- en buiten Europa. Vandaag zijn er 26 miljoen werklozen in Europa, en in ons land moet de staat elke dag 1 miljoen mensen financieel onderhouden (gepensioneerden en staatsambtenaren niet meegerekend). Ook (sommige) economieën –denk aan die van de dienstencheques en andere bedrijfssectoren- moeten financieel door de staat worden ondersteund om toch nog competitief te kunnen zijn. De staat is, in tegenstelling tot wat de liberale -zogezegd volkse- politieke grondstroom in Vlaanderen denkt en zegt, nog nooit zo nodig geweest voor het in stand houden van de macht en het bezit voor de huidige superrijke elite als vandaag.

Hoe delicaat de instandhouding (en de verdeling/herverdeling) van deze macht is, kan men afleiden uit de moeilijke regeringsvorming. Dat heeft weinig met karakterverschillen van de politici of een links-rechts tegenstelling te maken, meer met positiebepaling ten overstaan van Europa (waar de echte macht ligt over steunpakketten en investeringsbudgetten). Daar liggen ook de Vlaams-Waalse belangenconflicten/tegenstellingen van vandaag. Het is lang niet meer een culturele of identitaire strijd die wordt uitgevochten, maar een financiële. Wat niet wil zeggen dat er geen cultureel-democratisch conflict tussen de twee landsdelen bestaat (kijk maar naar de zetelverdeling) maar daar hebben de regionalisten het bijna nooit over.

Dat alles noopt echter ook tot drastische besparingen (gezien vanuit kapitalistisch-liberaal oogpunt dan) in de uitgaven om zo het kapitalisme toe te laten zich te heroriënteren, ook om haar winstposities veilig te stellen via het afleiden van collectief bezit naar privébezit (het zogenaamd redden van banken/bedrijven bijvoorbeeld).

 

De politieke en economische elite heeft haar geloof in de God van de vrije markt, Hij die alles zou reguleren naar geest en geweten en automatisch zou zorgen voor een deling van de welvaart naar alle klassen. Zo heeft ze ook tegelijkertijd de toestroom van immigranten laten gelijklopen met een massale uitvoer van productiecapaciteit. De markt zou alles wel in verhouding brengen, vraag en aanbod en dergelijke nonsens dienden als overtuigingstruuk. Dit was, dit is (het gaat nog steeds door) een misdadige beslissing geweest, het had niks met diversiteit te maken, het had niks met verdraagzaamheid te maken. Het was kortzichtigheid door het aanhouden van oude economische, op het kapitalisme gebaseerde doctrines die hen daartoe nog steeds drijft.

Het had en heeft alles te maken met een hopeloze poging tot loonbeheersing, dit door het afnemen van druk op de arbeidsmarkt te organiseren door de overvloed aan arbeidskrachten aan te laten groeien. We beschikten en beschikken in eigen land echter over arbeidsreserves genoeg, dit door de jarenlange afvloeiingen in de Waalse industriebekkens die voor een massa aan beschikbare arbeidskrachten  hebben gezorgd.

Maar men heeft  altijd geweigerd om de Waalse arbeiders in te schakelen in de Vlaamse industrie omdat die een strijdbare en syndicale traditie hadden opgebouwd en men deze mentaliteit niet naar Vlaanderen wilde zien overwaaien allicht.

In een periode van industriële ontwikkeling, die echter in ons land reeds kort na de oorlog stagneerde (wanneer men ze over het gehele Belgische grondgebied bekijkt) zou men, vanuit kapitalistisch oogpunt, deze immigratie nog hebben kunnen goedpraten. Maar omdat ze vooral werd doorgevoerd nadat onze industrie reeds aan het afkalven was, is/blijft ze misdadig.

Deze crisis bewijst vandaag reeds dat de grote kapitaalgroepen en hun politieke zaakvoerders niet zullen terugschrikken om specifieke groepen in de samenleving te viseren en over zal gaan tot discrimineren. Kijk naar de discriminatie die gesalarieerde mensen treft wanneer zij worden ontslagen bij tal van bedrijfsherstructureringen, stel dat tegenover de bonussen en lonen van CEO’s die de ontslagen organiseren. Kan dit nog anders dan als pure discriminatie worden ervaren door de op straat gezette mensen?

We hebben reeds meermaals aangetoond dat discriminatie op basis van kapitaal in een kapitalistische maatschappij de normale gang van zaken is (een voorbeeldje uit de duizenden: de rechtspraak zal voor iemand met geld altijd een stuk voordeliger verlopen dan voor hij die zich door geldgebrek niet kan laten verdedigen door een topadvocaat) iedereen weet dat en niemand noemt dit discriminatie, maar dat is het natuurlijk wel.

Als men ziet dat vandaag zelfs sociaalfilosofen als Mark Elchardus de SP.a aanraden om dringend het vraagstuk van de immigratie te herzien (en dit niet in positieve zin) omdat het de partij anders nog meer irrelevant zal maken dan ze vandaag is, dan moet men - als antiliberale nationalist - niet gaan pleiten om het discours inzake immigratie af te zwakken.

Integendeel, net nu een deel van de elite (kijk naar de N-VA, maar ook naar socialisten en liberalen) een meer kritische houding gaan aannemen in verband met immigranten en immigratie, moet men de antiliberale nationalistische standpunten terug meer op scherp stellen. Dit in plaats van ze af te zwakken. Anders riskeert men achter de politiek realiteit aan te gaan lopen. Wat een partij zoals het VB nu reeds doet.

Want waar vandaag de tolerantie tegenover allochtonen  nog volop positief lijkt, is zoals aangetoond de realiteit al aan het veranderen. De elite moet het alleen nog in verkoopbare – lees burgerlijk politieke- praktijk en woordkramerij verpakken. Wat vandaag in Nederland reeds gebeurt met de specifieke maatregelen tegenover werkloze allochtonen, dus.

De vraag hoe men dit alles moet verwoorden vanuit antiliberale nationalistische hoek is een tactische vraag.

De vraag mag niet zijn "hoe zwakken we het thema af?", dat zou een ideologische zwenking -richting liberalisme- vooropstellen, maar "hoe brengen we het aan de man met een ideologische consistente inhoud?"

Als een anti-immigratiepartij zoals het Vlaams Belang  terug enige relevantie wil krijgen zal zij zich terug aan de spits moeten hijsen ten overstaan van zij die ook dit thema zullen gebruiken tot het verwerven van politieke macht zoals bijvoorbeeld de liberalen en mogelijks ook de socialisten - maar vergeten we daarbij vooral niet de N-VA.

Verjonging van de partij is daarbij op zich geen garantie voor een hernieuwde kijk op thema als immigratie en sociale politiek. Verjonging is trouwens nooit een voorwaarde tot idelogische herbronning. Neem het voorbeeld van de vroegere Volksunie. Jongeren genoeg, zij hebben de partij kapot vernieuwd, het was iemand van de oudere generatie (Karel Dillen) die het nationalisme een nieuw elan gaf. Of de 'jongeren' die de macht overnemen bij het VB over voldoende capaciteiten tot ideologische en ethische reflecties beschikken laat ik in het midden, maar waar hebben zij daar ooit uiting aan gegeven in het verleden? Sommigen draaien al behoorlijk lang mee. En juist nu is er een totaalpakket aan inzichten en standpunten nodig. Standpunten over economie die aansluiten bij een consistent verhaal over ethische nationalistische kwesties, over een tegenmoraal die de corrupte liberale moraal op het terrein -in debatten bijvoorbeeld- kan verslaan.

Men moet een antiliberaal programma durven ontwikkelen, niet in het minst omdat daar ruimte tot groei zit. Aan liberale en ultraliberale partijen is er geen gebrek in dit land, zelfs de PS en de nog niet hervormde SP.a zitten op die kar. En dit betekent niet perse dat men de grondstroom in Vlaanderen moet ontkennen, die rechts (lees liberaal) zou zijn. Maar die invulling kan veel breder gaan dan wat men vandaag doet. Anders ook, de waarheid heeft vele gezichten.

We hebben dus een schoktherapie nodig, iets zoals het vroegere 70-puntenplan er een was.

Maar met dien verstande dat het een sociaaleconomisch programma moet zijn waar nationale waarden tegenover liberale globalistische worden geplaatst.

Een vernieuwd nationalisme, zonder zich over te geven aan het liberale globalisme en massadenken. De praktijk van een vastgeroeste, maar verder lege consumptiemaatschappij achter ons latend.

Die oude maatschappij is dood, laten we ze begraven.

Sunday, 10 August 2014 17:40

Een bovengrens aan privébezit... een revolutionaire gedachte Featured

Written by
 

 

Waarom niet de vraag durven stellen: moet er niet een bovengrens aan bezit worden vastgelegd. Want wat is de consumenten-input van super miljardairs boven een bepaald (het mag hoog zijn ) bedrag aan eigendom nog .Wat is de winst –meerwaarde-voor de economie en de samenleving bij een bovenmatige bundeling van bezit in handen van enkele individuen. Zeker wanneer de bundeling van bezit in handen is van een kleine minderheid, en dat de aangroei van dit privébezit ten koste gaat van vooral de middenklasse en zelfs de hogere middenklasse, waardoor die gaan besparen op het inkomen en de uitkeringen van de onderklasse. Het is een afvalrace, de superrijken romen de inkomens van de hogere en lagere middenklasse af, dit is nodig om tot de centralisatie van kapitaal te komen zoals we die vandaag zien, de middenklasse op haar beurt- en omdat zij de politieke macht bezit ,kan ze dat vrij gemakkelijk doen- duwen de lonen en inkomens van de rest van de 99% niet superrijken naar beneden . Omdat volgens hen de loonmassa die naar de werkende bevolking gaat  te hoog is ( blijkbaar ook van henzelf ,want prijzen van diensten van vrije beroepen en middenstand zullen te hoog liggen , dit omdat ze zijn gebaseerd op de hogere lonen van de massa, en er bij een lagere loonmassa minder consumptie zal zijn voor deze diensten en producten aangeboden door deze middengroepen. Dus zullen de prijzen (en bijgevolg) de inkomens) van hen( logischerwijze) ook naar omlaag moeten. 

 

Zo krijg je het eigenaardige fenomeen dat de middenklasse-via haar politieke vertegenwoordigers- niet alleen zichzelf verarmd, maar ook ( om  op hun beurt het eigen verliest goed te maken tegenover de superrijke klasse ) dat verlies probeert te compenseren  op de massa van werkende mensen, dit door lager lonen(weliswaar in eerste instantie het brutoloon) te verlagen. Zo wordt de lagere klasse financieel drooggelegd omdat het korten op brutolonen de eigen kosten voor collectieve diensten  zal verhogen,objectief gaat de koopkracht dus achteruit, wat de facto een netto-loonverlies betekend.. Dit ondanks de propaganda van de elite dat dit niet het geval is (deze propaganda is echter nodig om de massa mee te krijgen in het verhaal van loonderving) We nemen niet u loon af, wel dat van de staat is de redenering, raar dat juist de bezetters van de staat (de politieke elite) met een dergelijk verhaal op de proppen komt, en de massa daar schijnt in te trappen.

De anarchistische prins Kropotkin wist reeds dat een economische dictatuur veel erger ,en gevaarlijker is dan een politieke dictatuur ( laten we de discussie, dat de ene de ander nodig heeft, even buiten beschouwing  ). Omdat een economische dictatuur door de middenklasse wordt ondersteunt ,onder meer omdat ze er financieel belang ,en er in termen van politieke macht, weinig last van heeft. Volgens Kropotkin is het dus alleen mogelijk een -revolutie – in gang te zetten ,en te laten slagen (en de revoluties in verschillende landen tijdens de 19de en 20ste  eeuw in Rusland en elders bewijzen zijn theorie ) omdat daar het kapitaal gecentraliseerd was in handen van de adel, bij een klein percentage van de bevolking dus. Deze massale centralisatie van kapitaal in handen van een kleine groep van mensen werd door deze revoluties teruggedraaid, tenminste voor een tijd toch. Tot voor enkel jaren de globalisering ( en daarmee de centralisatie van kapitaal) terug een dominante  factor werd ,omdat het proces  in omgekeerde richting ging.

 

 Waar de adel vroeger kapitaal, grondbezit en slaven als bezit centraliseerden –en als reacties daarop revoluties uitbraken van zij die toen als middenklasse bestonden .Dit om zo de centralisatie van kapitaal in handen van een klein groep ongedaan te maken. De middenklasse deed dit in samenwerking met -de ene keer nationalisten, de andere keer socialisten en communisten. Vandaag zijn het de 1% rijksten in de wereld die de positie van de adel hebben ingenomen. Zij zijn de nieuwe adel. Een revolutie, in de vorm van een globalistische vrijemarkteconomie heeft het proces terug omgedraaid in hun voordeel.

Er is tot vandaag echter geen tegenrevolutie mogelijk geweest –zeker niet in Europa- omdat de rijke elite-  via haar economische dictatuur ( de wereldwijde liberale vrijhandel ) de hogere middenklasse liet meeprofiteren van het systeem. De politiek klasse teerde (en doet dit nog- kijk naar de N-VA in Vlaanderen en de PS in Wallonië )dan weer op de serviliteit tot die hogere middenklasse. De politieke legitimiteit voor het systeem werd richting massa verder ontleend door kruimels naar de onderklasse te strooien. Deze kruimels kwamen niet voort uit een herverdeling van kapitaal (zeker niet in ons land) zoals men vaak beweert (omdat men zo een illusie van een democratisch verdelend liberalisme in stand wou houden) maar door leningen aan te gaan op de kapitaalmarkten ( waar het grootkapitaal nog eens winst op kon maken).Zo puren de grote kapitaalgroepen zelfs winst uit ons sociale systeem. Dacht u, dat ,mochten zij de kost van immigratie moeten betalen ze er geen eind aan hadden gesteld?

Maar doordat de centralisatie ( door een kleine groep van mensen) van enorme kapitalen, voor een groot deel ten koste gaat van de middenklasse ,zal de band tussen beide groepen steeds losser komen te zitten. Zij zullen op termijn elkaars tegenstanders en vijanden worden. Waardoor ook de politieke klasse zal verschuiven van positie ( en er nieuwe partijen naar boven zullen komen) die de verschoven stellingen zullen bemannen. Volgens Kropotkin ligt daar de mogelijkheid tot revolutie en maatschappijverandering, en vandaar dat men vandaag al de vraag moet stellen: moet er geen bovengrens aan bezit worden vastgelegd. Het is een revolutionaire eis die alle klassen kan verenigen( buiten de 1% rijksten dan ).Het is ook een nodige eis, want door een verdere centralisatie van kapitaal zal er aan de basis , en in de breder samenleving een tekort aan besteedbaar kapitaal ontstaan, wat nu reeds voelbaar is voor wie en huis wil kopen bijvoorbeeld. Er is geld genoeg op de kapitaalmarkt, maar men krijgt het moeilijk geleend. De miljonairstaks van de communisten moet ook als katalysator dienen tot een opstand die gesteund wordt door de middenklasse, maar  is een pleister op een open wond. Om nog maar te zwijgen van het feit dat die taks door de middenklasse zelf zal worden betaald. Toch is het een goede tactische zet van hen, en noopt sociale nationalisten tot een tegenvoorstel zoals het onze, om zo de massa niet in een communistische val te laten trappen.

 

Meer nog ,een grens aan eigendom stellen, gaat veel verder en is fundamenteler van aard dan het communistisch voorstel van een miljonairstaks. Is dit utopisch , alles wat door de mens is gemaakt, kan worden aangepast en verandert .Het is dus geen kwestie van utopie ,maar van wil en noodzaak .En wat hebben we daarvoor nodig , een vrije geest ,durf en nieuwe politieke organisaties. En is dit een communistische eis, helemaal niet, want hij stelt geen einde aan het privébezit. Het maakt wel een einde aan de concentratie van dat privébezit .Omdat dit systeem (de concentratie van kapitaal )het hebben van 'bezit' voor de grote massa van de middenklasse,  zeker voor de onderklasse, onmogelijk maakt. Overbodig bezit ( wat kan een mens met het zoveelste miljard doen?) naar het volk -of naar de natie als collectief  overdragen kan ons uit de crisis helpen. Het alternatief is een oorlog, en wie wil dat.

 

De burgerij beweert dat geen enkele vrijheid 'absoluut' is, of kan zijn, neem de vrijheid van spreken als voorbeeld. Waarom zou de vrijheid, om oneindig veel kapitaal te verzamelen, dan wel absoluut zijn. En voor "rechtse" liberalen die deze tekst weer als bewijs zien van het extreem-linkse en cultuurvreemd gedrag van onze solidaristische beweging, even dit. De Joden schreven reeds in de Thora dat men op het Sabbatsjaar alle schuld moest kwijtschelden ( de concentratie van kapitaal ongedaan moest maken dus) wat kan men dan tegen ons voorstel hebben. Het past toch in de Joods- Christelijke traditie waar "rechtse liberalen" zo mee dwepen! Voeg de daad bij het woord ,in plaats van alles in links-rechts perspectief te zien. Solidarisme 2.0 maakt fusion van ideologieën mogelijk, dat is dringend nodig.Ook voor hen die nieuw leven in een oude partij willen blazen.Maar de kans dat dit slaagt is klein. Oude ideeën sterven niet vlug, ze verdwijnen gewoon in de mist van de geschiedenis.

 

< Een belangrijke voorschrift betrof het sabbatsjaar. Elke zevende jaar moet elke schuldeiser de schuld kwijtschelden van wie bij hem geld geleend had. Als je een volksgenoot als slaaf hebt, moet je die bij het zevende jaar zijn vrijheid teruggeven; je mag hem dan niet met lege handen laten vertrekken <

 

 

 

------------------------------------------------------------------

 

De Franse miljardair Bernard Arnault heeft in 2013 340 miljoen euro winst gemaakt met zijn Belgische firma’s. De Belgische fiscus kreeg daarvan nog geen 5 miljoen euro. Dat schrijft De Tijd zaterdag.

 

De firma’s hebben zopas hun jaarrekeningen ingediend bij de Nationale Bank van België voor het jaar 2013. Daaruit blijkt dat de winst voor belastingen amper verschilt van de winst na belastingen.Door een samenspel van notionele intrestaftrekken, opgestapelde verliezen, DBI-aftrekken, dubbelbelastingverdragen met Luxemburg en belastingvrije reserves is op die winst maar 4,86 miljoen euro belasting betaald of 1,5 procent.
--------------------------
 
Het één procent rijkste Belgen bezit niet 12 maar 17 procent van de rijkdom. Dat bewijst een nieuwe berekening van ECB-econoom Philip Vermeulen.

 

Ook blijkt dit uit een grootschalige enquête van de Europese Centrale Bank (ECB) naar vermogens  dat het kransje van het ene procent rijkste Belgische gezinnen ruim 12 procent van de rijkdom controleert. Maar uit nieuwe berekeningen van ECB-econoom Philip Vermeulen blijkt dat dat een sterke onderschatting is.De one percent bezit geen 12 procent, maar 17 procent van het vermogen. Ze zijn bovendien dubbel zo rijk als uit de ECB-studie blijkt. Elk gezin met een rijkdom van meer dan 2,6 miljoen euro behoort tot het rijkste procent.

 

Niet alleen voor België is het verschil na herrekening groot. Voor Nederland is dat het spectaculairst: de happy few bezit geen 9 procent, maar 17 procent. In Italië stijgt het aandeel van de superrijken van 14 naar 20 procent. 

 

Bron: De Standaard

 

 

 

Page 8 of 32

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter