Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels

Saturday20 January 2018

Wednesday, 09 December 2015 15:07

Franse bondgenoten van Vlaams Belang vrijen moslims op

Written by

... terwijl PEGIDA-Vlaanderen VB-kopstukken naar voren schuift als anti-islamactivisten

Hierboven de hoofding van een van de zeshonderdduizend pamfletten die Wallerand de Saint-Just, lijsttrekker voor het Front National in de regio Ile-De France in de Parijse banlieues liet verspreiden. “Musulman peut-être, mais Français d’abord” stond erop te lezen.

Marine Le Pen spreekt allang niet meer over het feit dat Frankrijk ‘bezet’ wordt door moslims en een invasie door vreemdelingen ondergaat. Zij spreekt nu over het ‘fenomeen’ immigratie en beweert (net als links en de liberale burgerij dat doen) dat ‘Islamitische Staat’ en andere islamstrijders niet de ‘echte’ islam aanhangen, dus niet dé islam verkondigen. Hoe komen die atheïsten allemaal – plots – tot zoveel kennis over de islam, vraag ik mij soms af. In een toespraak zegt Marine Le Pen dat ze niet wil dat haar islamitische landgenoten – “zij  die gehecht zijn aan de natie en onze waarden” (sic) – verward worden met hen die geloven dat ze mogen doden in naam van de islam. Ze heeft duidelijk niet eens de moeite genomen om de Koran (en vooral de Hadith of Overleveringen goed te lezen). Maar waarschijnlijker lijkt ons dat zij en haar partij gewoon plat op de buik zijn gaan liggen voor de ingevoerde islambevolking in haar land. Hoe kan men immers wetten die voortspruiten uit de Koran ooit als ‘verlichtend’ bestempelen?

Het Front National heeft gisteren een mooi resultaat neergezet tijdens de eerste ronde van de Franse ‘regionale’ (departementale) verkiezingen. Dat is goed nieuws voor de Franse ‘nationale’ beweging en voor de nationalistische beweging in het algemeen. We mogen ons echter niet blindstaren op verkiezingsoverwinningen, want een verkiezing speelt zich altijd af binnen de krijtlijnen van wat de bourgeoisie als ‘verandering’ toelaat. In feite zijn de meeste deelnemende partijen schatplichtig aan de ‘consensus’ (binnen de burgerij) die bepaalt hoe het systeem kan en mag worden bijgestuurd zonder dat de werkelijke machtsstructuren worden aangetast of veranderd. Dan bedoelen we: de economische en bancaire macht, de politieke en juridische macht, de macht over de ‘bovenbouw’ van het systeem.

Burgerlijk ‘rechtse’ partijen hebben, net zoals linkse, nooit de ambitie om een systeemwissel te veroorzaken of te organiseren. Zij hebben hooguit tot doel een bepaalde fractie van de burgerij meer macht en middelen te laten veroveren en zo de belangen ervan beter te ondersteunen en te verwezenlijken. Het politieke doel van die partijen is er niet op gericht om het systeem te veranderen, wel om de machtsverhoudingen binnen het systeem te herverdelen. Zo hebben wij reeds vroeger aangetoond dat er een strijd aan de gang is binnen de burgerij, een strijd om de ‘nationale’ belangen binnen de bestaande natiestaat te houden en zelfs te herbevestigen (wat zich uit in de politieke strekking die zich ‘euro-kritisch’ noemt).

Die ‘nationale’ tendens ondersteunen wij als solidaristische beweging met alle kracht, want hoe sterker een ‘nationale’ fractie van de burgerij is hoe gemakkelijker de massa’s kunnen worden bereikt met propaganda en inzichten die een nationaal gevoel en het nationalisme  in het algemeen versterken. Daarom is de overwinning van een nationalistische fractie van de burgerij een goede zaak. Het zal het discours over immigratie en de uittreding uit de EU steeds meer als een ‘normaal’ politiek gegeven ingang doen vinden. Wat op zijn beurt bewegingen die ‘nationaal-revolutionair’ zijn (zoals het N-SA) meer mogelijkheden geeft om de massa te bereiken met een ‘radicalere’ invulling van dat nationalisme.

 


We beseffen terdege dat burgerlijk ‘nationalistische’ partijen zich nooit aan de afspraken met hun kiezers (zullen) houden. Het voorbeeld van N-VA is in dezen sprekend. Die partij heeft nu de opvang en inburgering van vreemdelingen van de Belgische elite overgenomen en heeft om het systeem te kunnen behouden (en te versterken) zelfs haar belangrijkste partijdoel, de Vlaamse onafhankelijkheid, in de vuilnisbak gekieperd. Ook toen het Vlaams Belang bij verkiezingen hoge scores haalde, waren er stemmen binnen die partij die opriepen tot ‘gematigdheid’ met als doel regeringsdeelname te bewerkstellingen. Ook gematigdheid inzake immigratie, iets wat N-VA nu in de praktijk brengt …

De conclusie bij de eerste ronde van de Franse departementale verkiezingen moet dan ook zijn dat wij de resultaten van het FN toejuichen, dat wij de overwinning van een burgerlijke nationalistische fractie verwelkomen, maar dat dit ons niet in slaap mag wiegen, doen achteroverleunen in zelfgenoegzaamheid. Integendeel, een nationalistisch réveil, de terugkeer van de natiestaat en zijn belangen moet voor ons een aansporing zijn om de ‘nationaal-revolutionaire’ beweging verder uit te bouwen. Want politiek gaat in de eerste plaats over wie – en in welke mate – de economische en financiële macht in handen heeft, wie over immigratiestromen beslist, wie een multiculturele (en in die zin internationalistische) koers kan varen en wie niet.

De geschiedenis van ons land leert ons dat successen van (weliswaar) Vlaams-nationalistische partijen niet noodzakelijk de belangen van het autochtone salariaat hebben gediend. De belangen van die groep worden alleen gediend in de mate dat de vertegenwoordigers ervan een politiek wapen in handen hebben. En een dergelijk wapen kan onze solidaristische beweging zeker zijn. Daarom moeten we ze verder blijven uitbouwen en versterken.

 

 

De opkomst en het niveau van de behandelde thema’s vorige zaterdag staan garant voor de verdere uitbouw van zo een beweging. Terwijl andere ‘nationalisten’ feesten, zorgen wij ervoor dat onze militanten een politieke vorming krijgen. Vorming en kennis zijn wapens in deze tijden, ‘revolutionaire’ wapens zelfs gezien het lage politieke bewustzijn van de massa. Een gevecht aangaan met je tegenstanders, met je vijanden, dat kan je maar winnen wanneer je een wapen bezit en dat wapen is het geloof in onze zaak – en de kennis om ze te verdedigen.

Bedankt aan de mannen en vrouwen die dat gevecht hebben willen aangaan en zullen aangaan in de toekomst. De anderen laten we hun frustraties verder botvieren op hun plastieken scherm thuis.

Saturday, 28 November 2015 18:16

Wat betekent wahabisme?

Written by

Wat betekent wahabisme? In essentie een verbond tussen religie en staat.

Rond het jaar 1744 werd Abdoel Wahab uit de stad Al-Diziyah verdreven door de plaatselijke bevolking. Hij had er namelijk een vrouw laten stenigen wegens overspel, zonder dat hij daar de rechterlijke macht toe had. Bij zijn vlucht naar het oosten kwam Abdoel Wahab terecht bij een plaatselijke (kleine) stammenhoofdman met de naam Mohammed ibn Saoed. Die stammenleider wou zijn gebied graag uitbreiden en sprak om dit doel te bereiken over het ‘verenigen’ van de Arabische stammen (lees: van grondgebied op het Arabische schiereiland). Die gebieden waren echter nooit verenigd geweest, omdat daar meestal afzonderlijke bedoeïenenstammen leefden die rondreisden. De vereniging waarover sjeik ibn Saoed het had, dient dus eigenlijk te worden begrepen als het ‘veroveren’ of, beter nog, het ‘roven’ van grondgebied van andere stammen.

Abdoel Wahab van zijn kant had een visie op de islam ontwikkeld die als anti-modern kon worden beschouwd (naar de maatstaven van die tijd welteverstaan). En dat is tot op vandaag niet veranderd. Kort samengevat komt het er op neer dat hij terug wou naar het tijdperk van de eerste drie ‘kaliefen’, toen de islamieten nog getrouw de Koran en de Hadith (overleveringen) volgden, dus ‘recht’ waren in de leer. Vooral de moslims die niet ‘recht’ in de leer gebleven waren, werden (en worden) door het wahabisme geviseerd en niet zozeer de ongelovigen. Ongelovigen zijn weliswaar vijanden, maar wanneer ze zich aan de islamitische wetten houden, kunnen ze worden getolereerd  (als ze ‘braaf’ zijn tenminste). Neen, veeleer de ‘afvallige’ geloofsgenoten, zij die de dwalingen van ‘shirk’ belijden, worden geviseerd. Dat zijn moslims die deel denken te hebben aan Gods goddelijkheid.

Daarom wordt al wie een andere opvatting heeft over de islam of het opvolgingsrecht van de kaliefen als ketters weggezet (bijvoorbeeld de sjiieten die Ali als eerste kalief erkennen en niet Aboe Bakr). Een frappant voorbeeld van deze houding was dat Abdoel Azziz ibn Saoed alle graven van Mohammeds metgezellen liet verwoesten, toen hij in 1804 Medina veroverde. Toen hij Mekka bezette, liet hij daar een ander heiligdom, namelijk het huis waar Mohammed zou geboren zijn, tot op de grond afbreken. Ja, het zijn leuke kerels die wahabieten, je zou hen kunnen vergelijken met christenen die het stalletje Jezus in Bethlehem zouden afbreken (als dat al echt zou bestaan natuurlijk). Veel verschil met Islamitische Staat valt er in de houding van de wahabieten niet op te merken, geen wonder dat Saoedische prinsen (die veelal gehuwd zijn met leden van de familie Wahab) de IS-terroristen steunen.

... en probeert zo zijn verraad aan de eigen arbeidersklasse te verdoezelen.

In een interview in Knack van deze week wordt aan de rode baron van het ABVV, Rudy De Leeuw, gevraagd wat hij denkt van de asielinvasie en hoe zijn rode sociaal-fascistische vakbond (waarbij “sociaal-fascist” staat voor: sociaal in woorden, fascist in daden) denkt iets aan de werkgelegenheid voor de indringers te doen.

Daarop antwoordt de ABVV-kapo dat het niet de schuld is van de asielindringers dat ons sociaal systeem wordt vernietigd. Neen, zegt de rode ‘arbeiders-aristocraat’, dat is de schuld van de neoliberale N-VA-regering: zij is verantwoordelijk voor de afbraak van het sociale systeem volgens deze rode moppentapper.

Even terzijde: onder de regering van zijn rode spitsbroeders sp.a en PS werden er al veel asociale maatregelen genomen, zoals daar zijn: de invoering van de degressiviteit in werkloosheidsuitkeringen, de omvorming van de wachtuitkeringen voor instromers op de arbeidersmarkt (waardoor jongeren langer van een uitkering worden uitgesloten) en nog veel meer.

Soit, het kan zijn dat ofwel het rode geheugen van de ABVV-man niet al te goed werkt, ofwel dat hij die maatregelen van zijn socialistische vrienden in het geniep wel goed gedaan vindt ... En dat laatste is misschien ook wel zo, want de socialisten zijn niet minder neoliberaal dan N-VA of Open VLD. Je weet wel: “sociaal” in woorden, “fascist” in daden ... Waar de hele bende neoliberalen het immers allemaal roerend over eens is, is dat de asielinvasie “opportuniteiten” met zich meebrengt. De roden (en groenen) zijn daarvan nog fanatieker overtuigd dan de donkerblauwe smurfen van de huidige regering.

 

Sunday, 11 October 2015 14:45

Een dag vol nostalgie die oproept tot strijd vandaag

Written by

Positieve nostalgie, dat was het warme gevoel dat gisteren als een zweep door mijn lijf joeg toen ik de VMO-tentoonstelling bezocht die kameraad Jan De Beule en zijn “jonge” ploeg hadden ingericht. Het gelukzalige gevoel dat je bloed sneller doet stromen, je hart opjaagt als gek, en wel bij het zien van de grote groep mensen die de tentoonstelling samen met jouw bezoekt.

Het “éénheid in de strijd”-gevoel dat zulks oproept bij een mens is onbetaalbaar, door niets te vervangen. Door geen geld of materiële luxe van de wereld. Het machtige gevoel omringd te worden door een pak volk dat ook vandaag nog interesse betoont voor de strijd die de VMO toen voerde. De zin voor militantisme die je met die mensen deelt. En het goede nieuws: het was vooral een jongere generatie die daar aanwezig was (naast de vele oude kameraden), maar met eenzelfde besef dat inzet nodig is. Dat is wat ons verbindt, oud en jong, verleden en heden. Fierheid ook over de oude kameraden, die je op het tentoongestelde fotomateriaal herkende. Treurnis ook bij het lijfelijke ervaren van de dood, wanneer je overleden kameraden weer tot leven ziet komen, al was het maar op beeld. Maar in je hart, je ziel leven zij zolang de strijd wordt voortgezet. Leven zij.

Het gevoel erbij te zijn geweest, dat geeft een gevoel van euforie, voldoening over het feit dat we met velen waren, dat we onvermoeid, standvastig handelden, dat we kameraadschappelijk de strijd hebben gevoerd. De liefde voor “de zaak” en de verbetenheid daartoe te hebben opgebracht, dit alles te hebben meegemaakt, er zijn geen woorden voor. Alleen wie geen echt “hart” voor het eigen volk heeft, kan op zoiets neerkijken, zoals de linkse bourgeoisie doet, die heeft alleen een “hart” voor de vreemde arbeiderklasse. Zij is altijd “hard” voor het eigen arbeidersvolk.

Maar het gevoel van nostalgie is een te korte impuls. Het verwelkt als een blad in de herfst als het niet tot de werkelijkheid van vandaag wordt gebracht. Het moet aanleiding geven tot het realisme van vandaag. Wat toen kon, dat kan nu nog steeds. Waar de mensen van de VMO in staat toe waren, dat kan de huidige generatie herhalen. Ik geloof niet in het doemdenken wat dat betreft, maar wel in de wil tot inzet, de wil tot verzet van een nieuwe generatie van activisten. Ik zie het met mijn eigen ogen. Ik hoor de vraag ernaar met mijn eigen oren. De wil bestaat. Wij ouderen zijn verplicht te helpen.

Ook al heeft partijpolitiek een volledige generatie als een roesmiddel verdoofd. Ook al heeft een volledige generatie nationalisten zich het geloof in de parlementaire democratie laten smeren door de elite (meestal dan nog beroepspolitiekers uit eigen kringen). De huidige asielinvasie heeft deze illusie echter weggeveegd. De jongeren willen van die partijpolitieke vuiligheid af. De neergang van ons sociaal systeem, het neoliberalisme dat tot een vereenzamende, individualistische ‘ik’-maatschappij heeft geleid, de rat race naar consumptievoldoening die nooit tot een eindpunt komt en zo tot frustratie en woede leidt ... Dat alles wekt bij de nieuwe generatie (maar ook bij de generatie van dertigers en veertigers) een gevoel van onmacht, uitzichtloosheid, maar bij een deel ook een wil tot strijd.

En dan is een dag vol nostalgie, een dag vol voorbeelden van oude strijd, een nuttig iets. Een dag waarop oude kameraadschappen geëerd en herdacht worden, wordt zo tot een dag van nieuwe kameraadschappen. De strijd van een volk, een sociale klasse, onze strijd, zal nooit sterven. De strijd voor sociale welvaart voor ons volk, de strijd voor ons land, die kan niet worden vernietigd. Deze strijd, kameraden, werd door de makkers van de VMO gevoerd, maar vandaag moeten jullie hem opnemen, en dat doen jullie ook. Laten we deze voortdurende, nooit eindigende strijd om ons bestaan samen organiseren. We zijn als generaties met elkaar verbonden, wij zijn één volk, wij zullen samen de strijd voeren. Wij zijn bereid!

Met dank aan Jan, Pascale en de rest van de familie De Beule, met dank aan de kameraden en aan hun echtgenotes/vriendinnen, aan hen die hebben meegewerkt om dit mogelijk te maken. Dank aan de vele jonge gasten voor hun interesse deze dag. Bedankt, kameraden!

Page 6 of 33

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter