Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels Voorhoede

Saturday21 October 2017

Voorhoede

Voorhoede

Tuesday, 01 December 2015 13:28

Saoedi-Arabië: een godsgeschenk?

Als de verzamelde Vlaamse linkerzijde (Groen, SP.a en PVDA) na veertig jaar stilzwijgen de betrekkingen tussen België en Saoedi-Arabië wil herzien, dan is dat allesbehalve een late bekering. Het is zelfs geen bekering, maar veeleer een wanhoopspoging om de façade van hun multiculturele utopie te redden en hun allochtone achterban uit de wind te zetten.

Externe vijand

Geef toe, wat is er gemakkelijker dan een externe vijand te zoeken in tijden van crisis? Een externe vijand als bliksemafleider en zondebok. Precies dat wat ze “extreemrechts” al jarenlang verwijten, maar dan op een andere manier. Toegeven dat er een samenlevingsprobleem met moslims zou zijn is te veel gevraagd. Dat zou immers de bestaansreden van hun eigen allochtone “Volksfront” ondermijnen. Dat “Volksfront” is een monsterverbond van westerse decadentie en islamitische intolerantie. Een monsterverbond bovendien van internationaal financierskapitaal en industrie enerzijds en linkse activisten anderzijds. Vanuit een autochtoon standpunt is het trouwens niets anders dan een Anti-Volksfront.

Wat is er gemakkelijker in tijden van fysieke en mentale lafheid dan een externe vijand te zoeken? Een externe vijand die niet lijfelijk aanwezig is, die niemand rechtstreeks “kwetst” of kan “kwetsen”. Meegenomen daarbij is dat die vijand ook nog eens zijn voeten veegt aan alle waarden die de linkerzijde pleegt te verdedigen, tenminste tegenover het autochtone deel van haar achterban (en niet of veel minder tegenover het allochtone deel). Die vijand biedt links de gelegenheid om nog eens al zijn troeven uit de kast te halen, temeer omdat hij ook nog eens bijzonder kapitaalkrachtig is. Wat de linkerzijde door haar monsterverbond met de burgerij en het allochtonendom niet meer kan vinden in het binnenland, zoekt ze dan maar in het (verre) buitenland: een reactionaire en kapitalistische vijand.

Thursday, 26 November 2015 10:37

"De uitdaging van IS is niet helemaal slecht"

“De kracht van IS, van islamistische militanten en van degenen die bereid zijn te sterven om ‘kruisvaarders’ uit hun landen te verdrijven, niet-moslims te onthoofden, de sharia op te leggen en het Westen aan te vallen ligt in een leegte in de ziel van de westerse mens.

Veel Europeanen zijn de ‘hollow men’ (holle mensen) uit de beschrijving van T.S. Eliot.

Ze hebben de christelijke wieg van hun geloof afgezworen, zich verontschuldigd voor de zonden van hun voorouders en smartengeld proberen te betalen, La Dolce Vita omarmd, het materialisme en het hedonisme, zeventig jaar geprofiteerd van de Amerikaanse defensie, opgehouden met kinderen te hebben, hun grenzen opengegooid om volkeren uit de voormalige koloniën naar het continent te laten komen en het te laten herbevolken, en vaderlandsliefde de rug toegekeerd om diversiteit en globalisme te vieren.

Ze hebben de wereld bij zich thuis uitgenodigd. En de wereld, die komt genieten van de overvloedige vruchten die de welvaartsstaat te bieden heeft en zal op een dag dankzij het westerse concept van ‘één man, één stem’ regeren over de landen die door hun voorouders geregeerd werden.

De gekoloniseerden worden stilaan de veroveraars.

De uitdaging van IS is niet helemaal slecht. Ze zal uitmaken of Europa al dan niet de wil heeft om te overleven.”

Pat Buchanan

Bron: Buchanan

Wednesday, 18 November 2015 15:45

“De lafheid van de flaminganten”

Weet je, Jelle, aan de lafheid van de flaminganten na de oorlog heb ik mij altijd geweldig gestoord. Na Parijs kwam ik terecht in de gevangenissen van Sint-Gillis en Kortrijk. Daar zijn mijn ogen pas echt opengegaan, jongens toch. Veel van die VNV’ers, propagandapolitici pur sang, durfden zelfs niet met ons, gewezen frontsoldaten, te praten omdat dat hun zaak negatief zou beïnvloeden. De arrivisten, godverdomme. Als wij een kameraad zagen in de bak, dan gingen we naar hem toe. Punt uit. Dat heeft mij zeer geslagen. Vanaf dan heb ik beslist om me nooit meer voor de kar van de politiek te laten spannen.

“Hetzelfde met de grote VNV-leider Hendrik Elias. Op een bepaald moment in ‘44 komt die binnen in een hotel in het Duitse Liebstadt waar ik mijn bevelen moest ophalen. Elias passeert mijn tafel, ik klak mijn hielen bij elkaar, maar meneer reageert niet. Hij deed zelfs de moeite niet om eens met me te komen babbelen en te vragen hoe het met de Vlaamse jongens zat. Aan mijn kentekens kon hij nochtans meteen zien dat ik een Vlaming was. Niets, niets. Dan heb ik gezegd: Elias, een streep erdoor. Och, het waren allemaal dezelfde.”

Dries Vermeersch (grootvader)

“Je weet ondertussen ook wel dat de waarheid van je grootvader niet dé waarheid is, maar zijn waarheid. En je wil eigenlijk het liefst van al uit zijn mond horen dat hij misleid was door prekende priesters die hem tegen het bolsjewisme opstookten. Je wil horen dat hij zich vergist heeft of dat hij spijt betoont. Dat hij Hitler een nare vent vond. Dat het fascisme de dood van zijn eigen zoon zou betekenen. Dat de Vlamingen bedrogen zijn door de Duitsers. Maar dan kijk je rond in zijn huis en zijn bureau en zie je een koppelriem van het Vlaamsch Jongerenkorps; een stekjesdoos waar ‘Mijn trouw is mijn eer’ in gegraveerd staat, met een dolk eronder; mappen met correspondentie uit de jaren 80 waarbij hij aangesproken wordt als ‘dierbare kameraad’; een boekenband Vlaanderen in Uniform 1940-1945; jaargangen van het Berkenkruis; een gipsen kop van Cyriel Verschaeve. Diehard Vlaamsche symbolen die mijn grootouders als een warm deken om zich slaan. Je merkt dat hij vandaag nog altijd voor zuiverheid van gedachten kiest. Voor rechtlijnigheid. Idealisme. Einwandfrei. Onberispelijk. Een woord is een woord. Bitterheid omdat niet iedereen zo denkt als hij.

Jelle Vermeersch (kleinzoon)

Bron: Vermeersch, J. (7 november 2015). De Morgen, p. 6.

Thursday, 12 November 2015 01:30

Vluchtelingensteden?

“Niet zozeer de vervanging zelf bevalt de remplacistes, maar wel de vervangbaarheid: het feit dat de mens inwisselbaar is zoals een voorwerp, dat er geen grens meer is tussen de mens en het fabricaat. Om mens en machine inwisselbaar te kunnen maken moeten mensen eerst onderling inwisselbaar zijn.

Culturele ontworteling en de ondergang van het schoolsysteem zijn evenzeer noodzakelijk om van volk te veranderen als de Europese normen voor de industrialisering van livarot [een Normandische kaas, n.v.d.v.].

Duitse werkgevers, gevolgd door de Franse, wrijven zich in de handen bij de migratievloedgolf die op ons afkomt. Ze zeggen onder elkaar en tegen onze samenlevingen: trek u niets meer aan van uw uitgeputte werk- en daklozen, vervang hen! Profiteer van de migratievloedgolf, er zijn monsterkortingen! Europa heeft immigranten nodig, zeggen ze.

Neen, Europa heeft geen immigranten nodig. Europa heeft lucht nodig, groen, leegte, ruimte die van beton en exploitatie gevrijwaard is. Het heeft onvervangbare mensen nodig en een geestelijke wedergeboorte.

De moraal is niet van hen, maar van ons. De ecologie is niet van hen, maar van ons. Net zoals het anti-remplacisme – de afwijzing van de volksverandering en de inwisselbaarheid in het algemeen – een vorm van ontologie is, is het ook een vorm van ecologie. De media tonen ons het ene scherm na het andere de verschrikkelijke ecologische schade die door de overbevolking wordt aangericht om meteen daarna – bekoorlijk en ongedwongen als we ze in hun onsamenhangendheid kennen – samen met de Duitse werkgevers en enkele anderen te herhalen dat we koste wat het kost immigranten nodig hebben vanwege de ontvolking.

Hoe kan iemand beweren vóór de biodiversiteit te zijn en tegelijk voorstander zijn van de algemene inwisselbaarheid van mensen, mannen en vrouwen, geslachten en volkeren? De enige ware politieke, historische, morele scheidingslijn van vandaag is die welke tussen de remplacistes en de antiremplacistes loopt.”

Renaud Camus, La Librairie de Renaud Camus (25 september 2015).

Thursday, 15 October 2015 09:21

Sociologie van het populisme

Noot van de vertaler: voor de rest van dit (radio-)interview kunt u op “Lees meer” klikken.

[Peter] KapernZegt u nu, meneer Bude, dat er een punt bestaat waarop de systeemkritiek die u vastgesteld en omschreven hebt ook voor het systeem gevaarlijk kan worden?

[Heinz] Bude: Ze kan gevaarlijk worden als ze aansluiting vindt bij diegenen over wie we nu helemaal niet gesproken hebben, en die een soort nieuwe klasse van werkende armen [neue Proletarität, n.v.d.v.] in de Duitse maatschappij vormen. Ik zou hen het proletariaat van de diensteneconomie noemen. Dat zijn de mensen die uw pakketten aan huis bezorgen. Zij hebben het gevoel dat hun prestaties niet opwegen tegen het geld dat ze maar verdienen en de sociale erkenning die ze maar krijgen. Dat zijn meestal mensen die niet stemmen, die zich helemaal niet voor politiek interesseren. Als zij zich verbinden met de ontgoochelden en verbitterden uit de middenklasse van de Duitse maatschappij en in feite de boodschap meekrijgen dat ons een verkeerd beeld van de Duitse maatschappij wordt voorgehouden, dat we géén sterke maatschappij zijn, dat we géén uiterst succesvolle maatschappij zijn, maar wel een maatschappij die mensen beledigt en met voeten trapt, en als zich dan een autoritaire rebel, zoals ik hem juist genoemd heb, als spreekbuis aandient – “ik spreek voor jullie en ik weet waar het op staat” – dan vrees ik dat er een potentieel is van zeker 25%, wanneer men het proletariaat van de diensteneconomie zou meerekenen. Iets van dezelfde omvang als het Franse Front National.

Bron: Deutschlandfunk

Ter Apel - Tussen januari 2014 en begin dit jaar hebben ten minste 34 Syrische kindbruiden asiel aangevraagd in Nederland.

Daarnaast zouden er nog eens 22 zogeheten 'nareizende bruiden' onderweg zijn naar Ter Apel, tienermeisjes waarvan de man al in ons land verblijft. Dat blijkt uit een intern stuk van de Immigratie en Naturalisatie Dienst (IND) waar RTV Noord inzage in heeft gehad.

Hoe oud zijn de kindbruiden?
De cijfers dateren van eind maart 2015. De IND schrijft onder meer dat negen van de 34 geregistreerde kindbruiden inmiddels de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt. Wat ook opvalt is de jonge leeftijd van een aantal nareizende bruiden. Volgens de IND zijn er twee meisjes van dertien en twee van veertien jaar onderweg naar Nederland. Verder blijkt dat de oudste man (38) getrouwd is met een meisje van 15 jaar. Of de bruidjes inmiddels in Ter Apel zijn aangekomen is niet bekend.

Getraumatiseerde tieners
Volgens Ineke van Winden van het Centrum tegen Kinderhandel en Mensenhandel (CKM) in Leeuwarden gaat het in veel gevallen om getraumatiseerde tieners. 'Deze meisjes zijn nog kinderen. Veelal afkomstig uit Syrische vluchtelingenkampen in Libanon, Jordanië en Turkije en daar uitgehuwelijkt. Ze hebben eigenlijk hulp nodig. Op het moment dat ze gevangen zitten in een gedwongen huwelijk is de kans op nieuwe trauma's groot.'

Politiek gevoelig
Kindhuwelijken worden in Nederland erkend, mits geregistreerd in land van herkomst. Volgens critici is het gedoogbeleid van de overheid er vooral op gericht om politiek gevoelige discussies te voorkomen. En dat het politiek gevoelig ligt, blijkt ook wel uit de reactie van fractievoorzitter Richart Joling van de PvdA in de gemeente Vlagtwedde. Hij noemt de cijfers van de IND schokkend. 'Als overheid staan wij dus toe dat deze meisjes seksueel misbruikt worden. Ik vind dat zeer verwerpelijk en zeer ernstig.'

Duidelijk beleid ontbreekt
De cijfers van de IND dateren dus van voor de huidige vluchtelingenstroom. Volgens Joling vragen er op dit moment gemiddeld drie kindbruiden per week asiel aan in Ter Apel. Hij baseert zich op bronnen binnen het COA. 'Ik heb begrepen dat de medewerkers van het COA niet zo goed weten wat ze met de situatie aan moeten. Duidelijk beleid ontbreekt.

De kinderen mogen uiteindelijk zelf bepalen of ze hulp willen of samen met hun echtgenoot opgevangen willen worden.'

Volgens Van Winden is het van groot belang dat het COA en andere zorginstellingen de 'doelgroep' scherp in de gaten houden. 'Wat is hier aan de hand. Wat zien wij gebeuren rondom de asielzoekerscentra. Hebben we oog voor de meisjes die ineens uit de opvang verdwijnen.'

Verdwenen
Zo verdween er begin deze maand ineens een 14-jarig Syrisch meisje. Ze was hoogzwanger en verbleef sinds anderhalve maand in Ter Apel. De politie gaat er vanuit dat ze samen met haar echtgenoot is gevlucht en ergens in Oost-Europa zit.

Te druk
Recente cijfers over het aantal kindbruiden ontbreken dus. Volgens woordvoerder Yvonne Wiggers van het ministerie van Veiligheid en Justitie is het daar momenteel simpelweg te druk voor. 'We kunnen op deze korte termijn geen cijfers leveren. Ook niet bij benadering.'

Als het aan de Tweede Kamer ligt wordt de wet zo snel mogelijk aangepast. Huwelijken die in het buitenland zijn afgesloten worden voortaan alleen erkend als beide partners 18 jaar of ouder zijn. De Eerste Kamer moet zich nog uitspreken over de wetswijziging. Dat gebeurt waarschijnlijk in november.

Wednesday, 23 September 2015 00:57

Russische tank in Latakia (Syrië)

“Onze landcomponent heeft nog een handvol voertuigen met een kanon erop, al de rest bestaat uit mitrailleurs. Als onze soldaten een tank van IS tegenkomen, maken zij geen schijn van kans.”

Alexander Mattelaer

Bron: Amkreutz, R. (14 september 2015). ‘Wij tegen IS-tanks? Geen schijn van kans’. De Morgen, p. 6.

Het begrip “imperial overstretch”, dat vertaald kan worden met overbelasting of verrekking van een imperium, werd geïntroduceerd door de Britse historicus Paul Kennedy.

Bron: Wikipedia

Protéger son pays d'une invasion n'est pas du racisme ni de la xénophobie mais du patriotisme.

Freddy Delvaux, PS-gemeenteraadslid, Sambreville.

De Franstalige socialisten worden er niet graag aan herinnerd, maar ook zij hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog gecollaboreerd met de Duitse bezetter. Het gaat dan nog niet eens om de families Onkelinx of (zelfs) Happart, die weliswaar gecollaboreerd hebben, maar niet uit een socialistische overtuiging. (De Onkelinxen en de Happarts deden dat overigens niet aan de Waalse, maar aan de Vlaamse kant gezien hun Limburgse wortels.)

Bekend is natuurlijk vooral de collaboratie van Hendrik (“Henri”) De Man (1885-1953), boegbeeld van de rechtervleugel van de toenmalige Belgische Werkliedenpartij (BWP). De Man was echter geen Waal, maar een Antwerpenaar. Neen, voor de meest Duits- en Europeesgezinde socialistische collaborateurs uit Wallonië moest men zijn bij de AGRA (“Amis du Grand Reich allemand”, in 1942 omgedoopt tot “Mouvement socialiste wallon”), zowat de tegenhanger van het katholieke Rex. Minder bekend is ook dat heel wat Belgische trotskisten zodanig ontgoocheld vanuit de Spaanse Burgeroorlog (1936-‘39) teruggekeerd waren dat ze later maar wat graag aan het Oostfront tegen Vadertje Stalin gingen vechten.

Als PS-voorzitter Elio Di Rupo vandaag dus zegt dat er geen plaats is voor “racisten” in zijn partij, dan is dat minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Er is het natuurlijk het oorlogsverleden van zijn partij om te beginnen, maar met een senator als Edmond Picard (1836-1924) had de BWP voordien al een van de grootste “racisten” van het land en van zijn tijd in haar rangen (alsook de eerste zelfverklaarde nationaalsocialist van België). Er rest de (Franstalige) socialisten dus niets anders dan te doen wat alle weldenkenden doen wanneer ze met een ongemakkelijke waarheid geconfronteerd worden: verzwijgen wat niet kan worden verdraaid of vervalst.

Vandaag wordt België opnieuw geconfronteerd met een invasie en een bezetter, alleen lijken de rollen omgekeerd (niet dat de socialisten het collaboreren verleerd hebben, integendeel!). Enerzijds is er de fysieke bezetter in de persoon van de immigrant (asielzoeker, vluchteling enz.) die komt en zich hier nestelt. Anderzijds is er de politieke bezetter in de gedaante van (alweer) Duitsland. De PS, die dit land decennialang op alle niveaus (inclusief Europees) meebestuurd heeft, is dus in alle opzichten een collaborateurspartij. Het maakt daarbij niet uit of de bevelen vanuit Duitsland racistisch dan wel “antiracistisch” zijn, het blijven immers bevelen vanuit Duitsland en de collaborateurs de slaafse uitvoerders ervan. Net zomin veranderen de aard van de bezetter en die van de bezetting iets aan het feit van de bezetting zelf. En net zomin verandert de aard van de invaller en de wijze waarop hij binnenvalt iets aan het feit van de inval.

Aldus stelt zich ook de vraag tot wie de PS-voorzitter zijn boodschap eigenlijk richt of, beter, zou moeten richten. Zijn de zogenaamde racisten van vandaag immers niet de landsverdedigers en verzetslui van gisteren? En zijn de zogenaamde antiracisten niet de nieuwe landverraders en collaborateurs? Let op: zogenaamd, want er bestaat geen mens of hij heeft wel een raciale en etnische aanhorigheid (zelfs de halfbloed). Er bestaat immers niet zoiets als een rasloze mens, zoals er ook niet zoiets als een geslachtsloze mens bestaat of een wortelloze boom. En dus kan het antiracisme niets anders zijn dan een omgekeerd racisme: gericht tegen het bestaan van mensenrassen op zich (en diversiteit in het algemeen) en/of gericht op de belangenbehartiging van de reeds genoemde fysieke bezetters. Niet alleen racisme is voor of tegen iemand gericht, ook het antiracisme is dat!

Sommigen zullen nu denken: hoe durft u die vreedzame vluchtelingen te vergelijken met een militaire agressor? Of in dezelfde denktrant: hoe durft u wetten van een militaire bezetter te vergelijken met die van een supranationale bureaucratie, die “we” zelf democratisch gecreëerd hebben? Het antwoord op die laatste vraag valt helaas buiten het bestek van dit korte artikel. Men moet zich ook afvragen of degene die zich die vraag stelt niet reeds al te ver heen is om ooit weer bij zijn positieven te komen. Laten we echter kort besluiten met de woorden van Walter Ulbricht (1893-1973), de “eerste onder de gelijken” van de DDR: “Es soll demokratisch aussehen, aber wir müssen alles in der Hand haben”. Er zijn manieren genoeg om een democratische façade op te trekken ...

Het antwoord op de eerste vraag is gelukkig eenvoudiger: een oorlog behoeft geen oorlogsverklaring en zelfs geen leger om een oorlog te zijn. Een burgeroorlog is immers evengoed een oorlog als een klassieke oorlog en dikwijls zelfs erger en wreder dan een klassieke, juist omdat er geen – of niet alleen – (reguliere) legers in meevechten. Dat de vluchtelingen die nu ongecontroleerd binnenstromen ongewapend zijn, is overigens geen reden tot geruststelling. Bewapening is immers maar een kwestie van tijd. Georganiseerd waren ze al vóór ze hierheen kwamen, en wel om hier te kunnen komen.

Beleven we nu wat tussen 1939 en 1940 de “Schemeroorlog” werd genoemd?

Page 1 of 13

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter