Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels Displaying items by tag: onafhankelijkheid

Saturday21 October 2017

Thierry Vanroy heeft in een reactie op de uitspraken van Bart De Wever over de Vlaamse beweging (herinnert u zich dit nog?), het succes van de N-VA en de nederlaag van het Vlaams Belang een analyse geschreven met een concreet voorstel ter inhoudelijke vernieuwing van die laatste. Wij herhalen wat wij toen ook al gezegd hadden:

De ontwikkelingen volgen zich in toenemende mate op, de oude paradigma's zijn dood en begraven. Ook de komende tijden zullen vormingsdagen worden ingelegd voor precies deze reden. Wie hier reeds op aanwezig is geweest, die weet de waarde van deze vormingsdagen.

 


 

 

Op 29 december 2011 zei ik het al, de Vlaamse beweging heeft afgedaan: “Jullie letten niet op de wereld, maar de wereld let ook niet op jullie. Ik ben er ook mee opgehouden.” En nu Bart De Wever: “De enige bijdrage die de Vlaamse Beweging vandaag nog kan leveren aan een onafhankelijk Vlaanderen, is ophouden te bestaan.” Ik had, net als Bart De Wever, een reden om dit te verkondigen en het zal niemand moeten verbazen dat het nu ook weer niet zo impulsief van zowel mij als van Bart De Wever kwam.

“Ach, eerst Vlaamse onafhankelijkheid, daarna zien we wel verder.” “De beweging is een huis met vele deuren.” “De V-partijen moeten samenwerken.” Wat blijft daar nog van over, nu dat Bart De Wever zelf afstand neemt? Of nog, waarom zou ik of iemand anders wel moeten luisteren, wanneer hij dat zelf niet doet?

De Vlaamse beweging wordt door haar politieke frontman Bart De Wever gevraagd om Seppuku te plegen, om zo haar bestaansreden te bereiken. Laat dat feit eerst even heel goed doordringen. Nee, Peter de Roover, u gaat dat niet weglachen: De Wever lacht u weg. En ik lach met u en al helemaal met uw voorganger Defoort, die samen met Mei’68-pedofiel Cohn-Bendit nu door de Europese wandelgangen huppelt. Want dat vinden u en De Wever minder kwalijk. Op dat vlak ken ik mijn prioriteiten wel. De Wever zijn commentaar is geen nieuwe marsrichting, geen opbouwende kritiek. Dit is een eindpunt. Al wie nu nog kritiek heeft op de Vlaamse beweging, staat in zijn recht. Vooral electoraal, terwijl het juist daar taboe is om aan de beweging te raken.

Maar eigenlijk was ik erover opgehouden. Toch krijg ik nog steeds pertinent vragen over mijn standpunten en dan vooral over mijn lidmaatschap van het Vlaams Belang. Dus, in een poging zowel de N-VA, het Vlaams Belang, de Vlaamse beweging, het nationalisme en ikzelf allemaal in één artikel te rammen: Allons-y!

Published in Artikels

Op 30 januari, dag van de algemene staking, begaven de leiders van de drie grote vakbonden zich naar het Brusselse Schumanplein, waar de instellingen van de Europese Unie gevestigd zijn, om er voor de tv-camera’s van de verzamelde internationale pers te pleiten voor de invoering van euro-obligaties. Toevallig? Nee, niet als men weet dat het Europese Vakverbond waar ze lid van zijn voor 80% gefinancierd wordt met geld van de Europese Commissie (1). Het is nota bene diezelfde Europese Commissie die de Belgische en andere Europese regeringen tot zware besparingsoefeningen veroordeelt. Zo kopen de sluwe commissarissen van de EU als het ware hun eigen tegenstanders. Schijndemocratie, het is niet alleen een euvel dat in het verre buitenland voorkomt.

Euro-obligaties zijn intussen een belangrijk strijdpunt geworden, onder meer naar aanleiding van de sociale verkiezingen in eigen land en de presidentsverkiezingen in Frankrijk. Toch is het een dom idee. “Crisisbestrijding” door oude schulden met nieuwe schulden af te betalen, grootbankiers zouden niets liever hebben dan in onzekere tijden tegen (hoge) rentes aan staten te lenen. De rentebetaling is verzekerd. Belastingen, maar ook de natuurlijke rijkdommen en het menselijke kapitaal (veelzeggend eigentijds begrip!) van een land sluiten een staatsbankroet immers zo goed als uit. Schulden maken lijkt dus een aantrekkelijke kortetermijnoplossing. En het lijkt wel de enige oplossing die vakbonden (en sociaaldemocraten) nog uit hun oude hoed kunnen toveren. Het pleidooi voor euro-obligaties is echter vooral ook een heel politiek of, liever gezegd, financieel correct idee. Als pleisters op een houten been zouden Europese schulden, bovenop de nationale schulden van de lidstaten, hooguit de doodsstrijd van de eurozone nog wat kunnen rekken. Meer ook niet. Als ze de situatie al niet zouden verergeren.

Published in Artikels

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter