Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels Displaying items by tag: Frankrijk

Friday15 December 2017

Thursday, 07 January 2016 11:13

Medeplichtige krokodillentranen

De pre-revolutie volgens de echtgenote van een Charlie Hebdo-slachtoffer

“Jeannette Bougrab, de partner van de vermoorde cartoonist en Charlie Hebdo-hoofdredacteur Stéphane Charbonnier (Charb), is Parijs en Frankrijk ontvlucht. Ze woont en werkt tegenwoordig in Finland. In Humo vertelt ze deze week: ‘Ik geloof steeds meer dat we in een prerevolutionaire tijd leven, zoals tijdens het interbellum. De opkomst van extremistische partijen zoals het Front national (FN) is daar één van de uitdrukkingen van. Net zoals andere vormen van radicalisering – zoals religieuze – en massawerkloosheid. De toekomst doet niets goed vermoeden.’”

Bron: AFF (7 januari 2016)


Ondanks het feit dat we de analyse van mevrouw Bougrab hierboven volgen, moeten we er toch enkele zaken aan toevoegen om ze in de juiste context te plaatsen, en meer bepaald datgene waarover ze zwijgt (en gezien haar afkomst is het normaal dat ze daarover zwijgt). Dat is wat links en een deel van de hoogopgeleide elite altijd doen, selectief de geschiedenis en toekomst duiden.

Een voorbeeldje om dat te demonsteren: links loopt heel hoog op met de Franse Revolutie, met revolutionairen als Marat, Danton en Robespierre en natuurlijk met de Parijse Commune (1792). Los van het feit dat de drie genoemde mannen massamoordenaars waren, waren ze ook lid van de Nationale Conventie (wetgevende vergadering, parlement). Achter het spreekgestoelte van die Nationale Conventie (en in de zaal waar de vergaderingen doorgingen) waren grote beelden opgehangen van de Romeinse fasces – en voor wie dat niet kent, het woord “fascist” is ervan afgeleid.

U hebt het goed gelezen. Links en de liberale burgerij, die samenspanden om het volk te kunnen belazeren, aanbaden toen de fasces. (Net zoals vandaag, alleen rolden er toen duizenden hoofden.) Dat deden de Franse revolutionairen om het Romeinse Rijk te eren. En zoals wij allemaal weten, was dat Rijk een militaire, militaristische of, zo u wilt, “fascistische” onderneming avant-la-lettre. Later deed Mussolini krak hetzelfde toen hij de fasces als symbool nam. Bottomline is: links en de burgerij durven nogal eens de boel te belazeren als ze het verleden en het heden analyseren, meer bepaald de eigen rol die ze daarin hebben gespeeld of willen spelen.

Published in Artikels
Wednesday, 19 August 2015 12:47

4GW

“De evolutie van de oorlog en het internationale recht is een ander belangrijk thema. Met de ‘humanitaire oorlogen’ waarvan we vandaag getuige zijn, veranderen oorlogen in politieacties die de soevereiniteit van de staten schenden. Zoals Carl Schmitt beschreven heeft, zijn alle traditionele onderscheiden tussen frontlijn en achterland, strijders en burgers, reguliere en irreguliere troepen, politie en leger, buitenlandse en binnenlandse politiek langzamerhand opgeheven.
 
In een tijd waarin de ‘hete vrede’ de ‘koude oorlog’ afgelost heeft, verdwijnt uiteindelijk de grens tussen oorlog en vrede: wanneer de wapens zwijgen, wordt de oorlog met propaganda en ‘heropvoeding’ voortgezet. Men verliest zelfs uit het oog dat het doel van de oorlog vrede is.”

Bron: De Benoist, A. (2011), Die Aktualität Carl Schmitts, Sezession 42, p. 15.

Published in Translated

Op 30 januari, dag van de algemene staking, begaven de leiders van de drie grote vakbonden zich naar het Brusselse Schumanplein, waar de instellingen van de Europese Unie gevestigd zijn, om er voor de tv-camera’s van de verzamelde internationale pers te pleiten voor de invoering van euro-obligaties. Toevallig? Nee, niet als men weet dat het Europese Vakverbond waar ze lid van zijn voor 80% gefinancierd wordt met geld van de Europese Commissie (1). Het is nota bene diezelfde Europese Commissie die de Belgische en andere Europese regeringen tot zware besparingsoefeningen veroordeelt. Zo kopen de sluwe commissarissen van de EU als het ware hun eigen tegenstanders. Schijndemocratie, het is niet alleen een euvel dat in het verre buitenland voorkomt.

Euro-obligaties zijn intussen een belangrijk strijdpunt geworden, onder meer naar aanleiding van de sociale verkiezingen in eigen land en de presidentsverkiezingen in Frankrijk. Toch is het een dom idee. “Crisisbestrijding” door oude schulden met nieuwe schulden af te betalen, grootbankiers zouden niets liever hebben dan in onzekere tijden tegen (hoge) rentes aan staten te lenen. De rentebetaling is verzekerd. Belastingen, maar ook de natuurlijke rijkdommen en het menselijke kapitaal (veelzeggend eigentijds begrip!) van een land sluiten een staatsbankroet immers zo goed als uit. Schulden maken lijkt dus een aantrekkelijke kortetermijnoplossing. En het lijkt wel de enige oplossing die vakbonden (en sociaaldemocraten) nog uit hun oude hoed kunnen toveren. Het pleidooi voor euro-obligaties is echter vooral ook een heel politiek of, liever gezegd, financieel correct idee. Als pleisters op een houten been zouden Europese schulden, bovenop de nationale schulden van de lidstaten, hooguit de doodsstrijd van de eurozone nog wat kunnen rekken. Meer ook niet. Als ze de situatie al niet zouden verergeren.

Published in Artikels
Sunday, 11 December 2011 14:25

De nieuwe Euro onder de loep

 

Dit weekeinde, exact 20 jaar na het Verdrag van Maastricht, werd de eurozone wakker met een nieuwe munt. Hij heet de euro, hij ziet er hetzelfde uit, maar de mechanismen zijn permanent veranderd. Wij voorspelden dat de euro in haar oude vorm met de euro(zone)top van afgelopen donderdag 8 december en vrijdag 9 december 2011 haar zwanenzang zou zingen en dat is precies wat er gebeurd is.

Daarmee zijn de spelregels dus permanent veranderd, tijd om deze Brave New World te begrijpen, hetgeen redelijk ingewikkeld was, zelfs voor mij, dus zet je even rustig neer en laten we alles van de afgelopen dagen en de komende maanden eens binnen de juiste context plaatsen.

Wat er in een notendop uit de eurotop is gekomen (klik hier voor de volledige tekst):

Alle ministers, behalve die van het Verenigd Koninkrijk, zijn akkoord met een fiscaal pact. Dit fiscaal pact betekent dat de Europese regels de nationale wetgeving mogen annuleren, als een lidstaat zich niet aan die Europese regels houdt.

Eerst waren het ook nog Denemarken, Hongarije, Nederland, Finland, Ierland, Zweden en Tsjechië die met een njet dreigden, maar de meeste draaiden binnen de 24 uur zo'n 180° om door, ehm, Merkozy's toverstokje? Niemand weet het en de landen die het nu toch eerst langs hun parlement laten gaan, moet je niet meer serieus nemen. Kijk maar naar het Finse parlement, dat de dag voor de eurotop nog gestemd had dat het ESM (Europees Stabiliseringsmechanisme) ongrondwettelijk is, maar

Published in Artikels

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter