Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels Displaying items by tag: Frankrijk

Saturday21 October 2017

Thursday, 07 January 2016 11:13

Medeplichtige krokodillentranen

De pre-revolutie volgens de echtgenote van een Charlie Hebdo-slachtoffer

“Jeannette Bougrab, de partner van de vermoorde cartoonist en Charlie Hebdo-hoofdredacteur Stéphane Charbonnier (Charb), is Parijs en Frankrijk ontvlucht. Ze woont en werkt tegenwoordig in Finland. In Humo vertelt ze deze week: ‘Ik geloof steeds meer dat we in een prerevolutionaire tijd leven, zoals tijdens het interbellum. De opkomst van extremistische partijen zoals het Front national (FN) is daar één van de uitdrukkingen van. Net zoals andere vormen van radicalisering – zoals religieuze – en massawerkloosheid. De toekomst doet niets goed vermoeden.’”

Bron: AFF (7 januari 2016)


Ondanks het feit dat we de analyse van mevrouw Bougrab hierboven volgen, moeten we er toch enkele zaken aan toevoegen om ze in de juiste context te plaatsen, en meer bepaald datgene waarover ze zwijgt (en gezien haar afkomst is het normaal dat ze daarover zwijgt). Dat is wat links en een deel van de hoogopgeleide elite altijd doen, selectief de geschiedenis en toekomst duiden.

Een voorbeeldje om dat te demonsteren: links loopt heel hoog op met de Franse Revolutie, met revolutionairen als Marat, Danton en Robespierre en natuurlijk met de Parijse Commune (1792). Los van het feit dat de drie genoemde mannen massamoordenaars waren, waren ze ook lid van de Nationale Conventie (wetgevende vergadering, parlement). Achter het spreekgestoelte van die Nationale Conventie (en in de zaal waar de vergaderingen doorgingen) waren grote beelden opgehangen van de Romeinse fasces – en voor wie dat niet kent, het woord “fascist” is ervan afgeleid.

U hebt het goed gelezen. Links en de liberale burgerij, die samenspanden om het volk te kunnen belazeren, aanbaden toen de fasces. (Net zoals vandaag, alleen rolden er toen duizenden hoofden.) Dat deden de Franse revolutionairen om het Romeinse Rijk te eren. En zoals wij allemaal weten, was dat Rijk een militaire, militaristische of, zo u wilt, “fascistische” onderneming avant-la-lettre. Later deed Mussolini krak hetzelfde toen hij de fasces als symbool nam. Bottomline is: links en de burgerij durven nogal eens de boel te belazeren als ze het verleden en het heden analyseren, meer bepaald de eigen rol die ze daarin hebben gespeeld of willen spelen.

Published in Artikels
Thursday, 12 November 2015 01:30

Vluchtelingensteden?

“Niet zozeer de vervanging zelf bevalt de remplacistes, maar wel de vervangbaarheid: het feit dat de mens inwisselbaar is zoals een voorwerp, dat er geen grens meer is tussen de mens en het fabricaat. Om mens en machine inwisselbaar te kunnen maken moeten mensen eerst onderling inwisselbaar zijn.

Culturele ontworteling en de ondergang van het schoolsysteem zijn evenzeer noodzakelijk om van volk te veranderen als de Europese normen voor de industrialisering van livarot [een Normandische kaas, n.v.d.v.].

Duitse werkgevers, gevolgd door de Franse, wrijven zich in de handen bij de migratievloedgolf die op ons afkomt. Ze zeggen onder elkaar en tegen onze samenlevingen: trek u niets meer aan van uw uitgeputte werk- en daklozen, vervang hen! Profiteer van de migratievloedgolf, er zijn monsterkortingen! Europa heeft immigranten nodig, zeggen ze.

Neen, Europa heeft geen immigranten nodig. Europa heeft lucht nodig, groen, leegte, ruimte die van beton en exploitatie gevrijwaard is. Het heeft onvervangbare mensen nodig en een geestelijke wedergeboorte.

De moraal is niet van hen, maar van ons. De ecologie is niet van hen, maar van ons. Net zoals het anti-remplacisme – de afwijzing van de volksverandering en de inwisselbaarheid in het algemeen – een vorm van ontologie is, is het ook een vorm van ecologie. De media tonen ons het ene scherm na het andere de verschrikkelijke ecologische schade die door de overbevolking wordt aangericht om meteen daarna – bekoorlijk en ongedwongen als we ze in hun onsamenhangendheid kennen – samen met de Duitse werkgevers en enkele anderen te herhalen dat we koste wat het kost immigranten nodig hebben vanwege de ontvolking.

Hoe kan iemand beweren vóór de biodiversiteit te zijn en tegelijk voorstander zijn van de algemene inwisselbaarheid van mensen, mannen en vrouwen, geslachten en volkeren? De enige ware politieke, historische, morele scheidingslijn van vandaag is die welke tussen de remplacistes en de antiremplacistes loopt.”

Renaud Camus, La Librairie de Renaud Camus (25 september 2015).

Published in Translated
Tuesday, 03 November 2015 00:13

"Debat over integratie is achterhaald" (1)

Grand Remplacement: naar de essentie van de strijd. Een Italiaans standpunt

Adriano Scianca is een Italiaanse intellectueel die hier zijn blik richt op het concept Grand Remplacement (“Grote Vervanging”). Als culturele verantwoordelijke van Casapound Italia (Italiaanse sociale organisatie van nationaal-revolutionaire/neofascistische inspiratie) brengt hij hulde aan Renaud Camus, omdat die de kern van de zaak heeft geraakt, de centrale as heeft geïdentificeerd waar het hele immigratiediscours om moet draaien.

Het concept Grand Remplacement (“Grote Vervanging”) is ontstaan uit de pen van Renaud Camus, een veelzijdige en controversiële Franse intellectueel, die niet echt beantwoordt aan de clichés over de rechtse intellectueel. Zo was hij kind aan huis bij de intellectuele avant-gardes, van Roland Barthes tot Andy Warhol, en is hij openlijk homoseksueel. Hij leeft tegenwoordig in een kasteel en wijdt het grootste deel van zijn tijd aan het aan de kaak stellen van hoe de Europese volkeren door vreemde volkeren worden vervangen (als gevolg van ongebreidelde immigratie).

Vandaag vindt de these van de Grote Vervanging veel weerklank onder Franse identitaire bewegingen en heeft ze – ondanks enige aarzeling van Marine Le Pens kant – ingang gevonden in het discours van het Front National. In Italië heeft alleen Lega Nord-voorzitter Matteo Salvini zich tot spreekbuis ervan gemaakt.

Men hoeft niet akkoord te gaan met alles wat de bedenker van het concept denkt of schrijft (we denken in het bijzonder aan sommige van diens openlijk pro-Israëlische stellingnames) om de doeltreffendheid ervan te erkennen. Men moet in ieder geval hulde brengen aan Renaud Camus omdat hij de kern van de zaak heeft geraakt, de centrale as heeft geïdentificeerd waar het hele immigratiediscours om moet draaien.

Published in Translated
Wednesday, 19 August 2015 12:47

4GW

“De evolutie van de oorlog en het internationale recht is een ander belangrijk thema. Met de ‘humanitaire oorlogen’ waarvan we vandaag getuige zijn, veranderen oorlogen in politieacties die de soevereiniteit van de staten schenden. Zoals Carl Schmitt beschreven heeft, zijn alle traditionele onderscheiden tussen frontlijn en achterland, strijders en burgers, reguliere en irreguliere troepen, politie en leger, buitenlandse en binnenlandse politiek langzamerhand opgeheven.
 
In een tijd waarin de ‘hete vrede’ de ‘koude oorlog’ afgelost heeft, verdwijnt uiteindelijk de grens tussen oorlog en vrede: wanneer de wapens zwijgen, wordt de oorlog met propaganda en ‘heropvoeding’ voortgezet. Men verliest zelfs uit het oog dat het doel van de oorlog vrede is.”

Bron: De Benoist, A. (2011), Die Aktualität Carl Schmitts, Sezession 42, p. 15.

Published in Translated
Saturday, 15 August 2015 18:58

"Fuck the border, burn the prisons"

In een buitenwijk van Grenoble, aan de oevers van de Isère, laaien vlammen hoog op. “Pers! Wat is er hier aan de hand?”, vraagt de lieve arend [Clément Dio] aan een kapitein van de garde mobile, die midden op de baan staat bij een wegversperring, gevormd door geschrankte vrachtwagens. “Het penitentiair centrum staat in brand”. “En de gedetineerden?”. “Allemaal gaan vliegen. Meer dan tweeduizend. Indien u verder gaat, wees op uw hoede. Eenmaal voorbij Grenoble, staan we nergens meer voor in”. “Hoe is het gebeurd?”. “Ach, heel voorspelbaar”, antwoordt de kapitein. Hij is vooraan de vijftig, met een grijze hangsnor en het uiterlijk van een gezagsgetrouw ambtenaar die gefrustreerd merkt dat de anarchie plots terrein wint, wat zijn gelaarsde voeten uithangt. “Ik durfde er alles op verwedden dat het ooit zo zou eindigen”, zei hij. “Ik ook, ik durfde er alles op verwedden!”, antwoordt Dio doodernstig. “Welaan! U ziet het! Het is inderdaad gebeurd, en hoe! De gevangenis werd van buitenaf aangevallen, de poorten werden met plastic bommen opgeblazen door een honderdtal kerels die schreeuwden: Proletariërs, gevangenen, immigranten, volkeren van de Ganges, allemaal solidair! Daarop is de brand uitgebroken in de vleugel van de politieke gevangenen. Waarop de bewakers alle deuren hebben geopend en ervandoor zijn gegaan. Dat is begrijpelijk. Het is al twintig jaar dat de publieke opinie hen met het beschuldigende vingertje wijst. Zoals ook ons, trouwens. Waarom dan nog ons hachje wagen? Als u het me vraagt, was het allemaal vooraf gepland. De Ganges, ze spraken van niks anders! Het gerucht deed de ronde dat de komst van de boten de muren van de gevangenissen zou doen instorten. Vorig jaar was het de paus! Ze hadden elkaar ervan overtuigd dat Paulus VI in hoogsteigen persoon zou afkomen om de deuren van de gevangenissen te openen. En waarom ook niet, als men ziet wat er nu allemaal gebeurt? De maatschappij loopt naast haar schoenen”.

Jean Raspail (1973/2015). Het Legerkamp der Heiligen. Brussel: Egmont, p. 180.

Published in Blog
Thursday, 31 May 2012 16:11

Hollande is de Franse Obama

Weet u nog hoe Obama tot de Grote Verandering werd verheven in de VSA? En weet u nog hoe hij toen alle financiële postjes binnen instanties zoals de Federal Reserve, de Treasury etc. dezelfde liet? En weet u nog hoe hij - na een Nobelprijs voor de Vrede te ontvangen "als aanmoediging" - meer troepen naar Afghanistan stuurde, de drone-aanvallen in Pakistan opvoerde en Libië platbombardeerde?

Noam Chomsky omschrijft het cyinisch als volgt: Bush martelde, Obama doodt. Yes we can!

En nu in Frankrijk:

President Hollande citeert Bernard-Henri Lévy (persoonlijke vriend Sarkozy) omtrent Syrië en sluit een militaire interventie niet uit. Geen commentaar omtrent hoe het in Libië geëindigd is met de 'interventie' van zijn trigger-happy voorganger.

De nieuwe Minister van Financiën onder Hollande is ondertussen Laurent Fabius, Eerste Minister onder bankier en Algerijnen-executeur Mitterrand en goed bevriend met de baas van ratingbureau Fitch (Marc Ladreit de Lacharrière) en (nogmaals) Bernard-Henri Lévy. In februari was hij nog voor relaties te bestendigen op tournée door Israël en Qatar. 

Merken wij hier een patroon?

En moet het nog gezegd worden dat etnische en religieuze minderheden in de VSA en in Frankrijk, die hoopten op een ander beleid, zich weer mooi bij de neus hebben laten nemen? Vooral zij zullen zich ondertussen behoorlijk onnozel vinden.

Bush of Obama, om het even. Sarkozy of Hollande, idem dito.

En wacht maar eens af hoe de campagne van de N-VA in 2014 zal zijn. De excuusallochtonen op de gemeenteraadslijsten voor oktober zijn nog maar een voorproefje, maar ze gaan hen nodig hebben om hun pro-Trojka en pro-NAVO beleid achter te verbergen tot na hun urnen gevuld zijn.

Published in Blog

Zaterdag. Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en de bloemetjes ruiken, dat is voor ons het uitgelezen moment om zes uur in een hangar te bakken in een van de... 'mindere' wijken van Roubaix, Frankrijk. Terwijl wij door de verlaten industrieterreinen en de arbeidersparadijsjes rijden, wordt ons wel duidelijk waarom het Front National hoge ogen scoort in Département du Nord. Voor Filip Dewinter volstaat het Coninckplein in Antwerpen, maar wat wij hier ondervinden is een sociale dumping van danige proporties waarbij de meest verwaarloosde buurten van Schaarbeek nog niet aan de enkels bij komen.

Het is niet uitsluitend de Benettonreclame, die een garagepoort als doel gebruiken en een basketbal als voetbal. Het is niet uitsluitend de mannen in joggings of djellaba's en de vrouwen in ghetto of abaya's (lang leve google). En het is niet eens uitsluitend de half afgebroken fabrieken en de industriële neef van de toren van Pisa. Nee, het is dat alles in een blender gesmeten en eens flink gemengd tot een zure milkshake. Allicht kom je dit soort wijken ook tegen in verwante sociale experimenten zoals Charleroi, maar het was een attractie op zich om te zien tot waar het beleid van decennia UMPS-corruptie toe kan leiden. De koers Parijs-Roubaix rijdt duidelijk niet hier door deze straten.

Temidden dit spektakel bevindt zich achter klassieke fabriekspoort een tot meetingzaal omgebouwd pakhuis. We zijn vroeg, maar niet de enigen. Meteen de eerste die we aanspreken blijken van Namen te komen, twee professionele muzikanten contemporele en klassieke muziek. Polsen naar hun mening over de Belgische politiek lokt vooral desinteresse uit, hoewel zij zich niet rattachist voelen kunnen zij zich weinig enthousiasmeren voor de toekomst van België.

De deuren gaan open, aan de ingang een affiche van het tournée van de komiek Dieudonné, die onlangs nog het politieke en mediatieke bestel van Brussel over zich heen kreeg. Binnen zo'n 300 stoelen, tafels met boeken en blikjes fris en van voor een verhoog met een tafel, een plant en een gitzwart spandoek van Egalité & Réconciliation. Wij hadden de organisator van te voren gecontacteerd, hij begeleidt ons naar de verantwoordelijke van E&R België. Dat blijkbaar bestaat? Nu ja, de Bergenaar geeft meteen toe meestal in Frankrijk rond te hangen, hem interesseert België nog minder dan de muzikanten. Nog een Belg, maar die is in Parijs gaan studeren en toen nooit meer teruggekomen - we merken een patroon.

Plaatsen ingenomen en de zaal loopt gestaag vol. En voller. En over. Om 15u30 raken wij toch wel onder de indruk, er zijn niet eens genoeg stoelen. Wat de demografische samenstelling betreft, het merendeel is jong volk, nog geen vijf procent van de leeftijd van de sprekers zelf. Ondanks wat Marx.be onlangs over de boodschap van Soral schreef, is hooguit een vijfde van allochtone origine (Belgen en de Frans-Italiaanse organisator niet meegerekend), ondanks dat het thema van de dag "France, Islam, Citoyenneté" is. Opvallend normaal volk trouwens, geen subculturele symboliek en geen mannen in soepjurk. Een deel van de vrouwen in hidjab, maar wel van de modieuze soort. Het is duidelijk dat Egalité & Réconciliation een heel ander volk bereikt dan andere niet-partijpolitieke bewegingen in Frankrijk.

De zaal wordt stil wanneer Alain Soral en Albert Ali binnenkomen, omringd door lijfwachten die zich aan de uithoeken van de zaal opstellen. Een deel van de zaal scandeert "Soral! Soral!" en de conferentie start onder enthousiast applaus.

Na een introductie en een korte inleiding van Soral, begint Albert Ali een historische omkadering. Hij zet de aanwezigen aan om de islam in Frankrijk op basis van vier assen te contextualiseren. Toch is zijn uiteenzetting nogal droog, nog voordat hij zijn laatste punt afrondt onderbreekt Soral voor 'enkele' kanttekeningen. En dat duurde. Niet om te zeggen dat Soral niets te vertellen heeft, hij heeft een perfecte vat op de sociologische dialectiek. Het is in deze ook duidelijk hoe zijn discours van dat van Ali verschilt, hij overstijgt op charismatische wijze de scheidingslijnen onder het publiek met zijn gepatenteerde punchlines zoals "Ik ben tegen 'le métissage' aangezien wanneer je een Franse moslim en een Franse katholiek een kind laat maken, je geheid een Amerikaanse Bling-Bling krijgt." en "Het Frankrijk van vandaag is net zo onleefbaar voor een moslim als voor een integristische katholiek."

Toch is duidelijk dat alles wat volgt niet meer voorbereid is. Soral begint een discours, vat dat samen, voegt iets toe, vat het weer samen, voegt wéér iets toe etc. Ali krijgt er bijna geen woord tussen. Maar opnieuw, dat maakt het niet minder interessant, al wordt onze aandachtspan onderhand wel beproefd met die Franse tong à 200 km per uur.

Ook de vragenronde blijft maar duren, al is dat wel het moment waarop verdeling onder de aanwezigen ontstaat. Soral wordt onder vuur genomen voor zijn duw-en-trek houding tegenover het Front National, zijn steun aan Servië en zijn bocht van 180° tegenover Tariq Ramadan, Albert Ali wordt door de voornoemde twintig procent echter niet in vraag gesteld en krijgt enkele fundamentele vragen over burgerzin onder moslims. Maar ook hier pikt Soral telkens weer langdradig op in, blijkbaar niet zo gelukkig met dat hij enkel kritiek krijgt - al moet hier wel bij opgemerkt worden dat de microdragers uitsluitend de Franse moslims aan het woord laten.

Na een afmattende vier uur stilzitten wordt eindelijk afgerond. Na onze benen te strekken steken wij onze 'elevator pitch' af om nog wat te netwerken. Op vlak van nieuwe contacten kunnen wij niet klagen, de Frans-Italiaanse organisator blijkt zelfs een fan van Casa Pound. Oh en Sire, er zijn nog Belgen, maar tegen dit tempo zingen zij straks wel allemaal de Marseillaise. Bij Soral staat inmiddels een lange rij voor zijn boek te signeren en Albert Ali discussieert met zo'n dozijn moslims. De organisator belooft ons de kans om nog met Soral - inmiddels alweer omringd door zijn lijfwachten - apart te spreken.

Dat is ook notenswaardig, wij lezen graag de website en daar zie je slechts zeer zelden een artikel van Soral, maar er is vrijwel geen video of podcast zonder hem. Egalité & Réconciliation blijft in deze zin een éénmansbeweging en Soral bezet als enige het Pantheon. Le Grand Chef omringd door volgelingen die aan zijn lippen hangen, maar zelf met geen moker te activeren zijn. De rangen danig gesloten houden dat een man zijn wil wet is, dat heeft zijn voordeel, maar het legt ook de achilleshiel bloot. Wie zich nog de tijd van een Karel Dillen of een Bert Eriksson kan herinneren, weet waar dat toe kan leiden. Wat is de meerwaarde van al deze toeschouwers? Als je het ons vraagt zijn het vooral politieke activisten van organisaties die de leden wel activeren. Wij gaan bijvoorbeeld ook niet volledig akkoord met Soral, maar wij halen wel voordeel uit zijn werk en zijn hem daar erkentelijk voor. Maar mensen zoals wij kom je hier dan weer niet tegen.

De vermoeidheid slaat ondertussen toe. Na een klein uur wachten kunnen wij eindelijk met Soral spreken. Hij vindt het sympathiek om nationalisten uit het identitaire Vlaanderen op zijn conferentie tegen te komen en hij wenst ons veel geluk toe. Maar hij voegt er wel gelijk aan toe dat de hele Belgische situatie hem niet zo goed bekend is. Ook andere mensen die wij aanspreken geven toe dat Pierre Hillard een grotere meerwaarde zou zijn in onze contreien. Hij concludeert met zeer druk te zijn en dat hij nu al veel conferenties moet afwijzen. Wij zijn zeker niet zijn prioriteit, maar dat was nog geen definitieve afwijzing.

Een ervaring was het wel. Alain Soral en zijn organisatie Egalité & Réconciliation hebben een zeer bijzondere positie in het nationalistische landschap ingenomen en dat is ons nogmaals bevestigd met deze conferentie. Afsluitend is allicht veelzeggend hoe de vragenronde eindigde. Ongevraagd - maar duidelijk voorbereid - schoot er toch nog iemand nerveus recht en steekt een half levensverhaal af tegenover Soral. Een verhitte uitwisseling volgt en de (inmiddels trillende) man sluit af met dat hij nooit of te nimmer Front National zal stemmen. Twee man applaudiseert. Soral schiet gedecideerd terug. Ongeveer de helft van de zaal schiet in een daverend applaus.

En de rest? Die zijn er zelf blijkbaar nog niet zo goed uit. Of ondertussen de inmiddels kokende zaal uit gevlucht.

 

Namens de afvaardiging,


Ruben, Thierry & anderen - op een zonnig terrasje in Rijsel.

Published in Nieuws & Pers

Op 30 januari, dag van de algemene staking, begaven de leiders van de drie grote vakbonden zich naar het Brusselse Schumanplein, waar de instellingen van de Europese Unie gevestigd zijn, om er voor de tv-camera’s van de verzamelde internationale pers te pleiten voor de invoering van euro-obligaties. Toevallig? Nee, niet als men weet dat het Europese Vakverbond waar ze lid van zijn voor 80% gefinancierd wordt met geld van de Europese Commissie (1). Het is nota bene diezelfde Europese Commissie die de Belgische en andere Europese regeringen tot zware besparingsoefeningen veroordeelt. Zo kopen de sluwe commissarissen van de EU als het ware hun eigen tegenstanders. Schijndemocratie, het is niet alleen een euvel dat in het verre buitenland voorkomt.

Euro-obligaties zijn intussen een belangrijk strijdpunt geworden, onder meer naar aanleiding van de sociale verkiezingen in eigen land en de presidentsverkiezingen in Frankrijk. Toch is het een dom idee. “Crisisbestrijding” door oude schulden met nieuwe schulden af te betalen, grootbankiers zouden niets liever hebben dan in onzekere tijden tegen (hoge) rentes aan staten te lenen. De rentebetaling is verzekerd. Belastingen, maar ook de natuurlijke rijkdommen en het menselijke kapitaal (veelzeggend eigentijds begrip!) van een land sluiten een staatsbankroet immers zo goed als uit. Schulden maken lijkt dus een aantrekkelijke kortetermijnoplossing. En het lijkt wel de enige oplossing die vakbonden (en sociaaldemocraten) nog uit hun oude hoed kunnen toveren. Het pleidooi voor euro-obligaties is echter vooral ook een heel politiek of, liever gezegd, financieel correct idee. Als pleisters op een houten been zouden Europese schulden, bovenop de nationale schulden van de lidstaten, hooguit de doodsstrijd van de eurozone nog wat kunnen rekken. Meer ook niet. Als ze de situatie al niet zouden verergeren.

Published in Artikels
Sunday, 11 December 2011 14:25

De nieuwe Euro onder de loep

 

Dit weekeinde, exact 20 jaar na het Verdrag van Maastricht, werd de eurozone wakker met een nieuwe munt. Hij heet de euro, hij ziet er hetzelfde uit, maar de mechanismen zijn permanent veranderd. Wij voorspelden dat de euro in haar oude vorm met de euro(zone)top van afgelopen donderdag 8 december en vrijdag 9 december 2011 haar zwanenzang zou zingen en dat is precies wat er gebeurd is.

Daarmee zijn de spelregels dus permanent veranderd, tijd om deze Brave New World te begrijpen, hetgeen redelijk ingewikkeld was, zelfs voor mij, dus zet je even rustig neer en laten we alles van de afgelopen dagen en de komende maanden eens binnen de juiste context plaatsen.

Wat er in een notendop uit de eurotop is gekomen (klik hier voor de volledige tekst):

Alle ministers, behalve die van het Verenigd Koninkrijk, zijn akkoord met een fiscaal pact. Dit fiscaal pact betekent dat de Europese regels de nationale wetgeving mogen annuleren, als een lidstaat zich niet aan die Europese regels houdt.

Eerst waren het ook nog Denemarken, Hongarije, Nederland, Finland, Ierland, Zweden en Tsjechië die met een njet dreigden, maar de meeste draaiden binnen de 24 uur zo'n 180° om door, ehm, Merkozy's toverstokje? Niemand weet het en de landen die het nu toch eerst langs hun parlement laten gaan, moet je niet meer serieus nemen. Kijk maar naar het Finse parlement, dat de dag voor de eurotop nog gestemd had dat het ESM (Europees Stabiliseringsmechanisme) ongrondwettelijk is, maar

Published in Artikels

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter