Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home Blog Artikels Een blik op het VB, na twee jaar N-SA

Saturday21 October 2017

Monday, 16 November 2009 17:55

Een blik op het VB, na twee jaar N-SA

Written by 

De voorbije maanden zijn tientallen analyses over het electorale verlies van het Vlaams Belang verschenen. Het was einde 2007 dat ik uit eigen politieke overwegingen - maar ook teleurstellingen - de partij verliet. Bij mijn ontslagbrief werd mij sterkte toegewenst door velen, onder wie mijn lokale VB-afdeling (die "altijd de deur voor me zou open houden"), Bert Deckers en... het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA). Sowieso heb ik nooit rancune gekoesterd tegenover het VB, ik heb zelfs nu nog altijd niet meer dan begrip voor de weg die het gekozen heeft. Het vraagt echter om begrip van anderen dat binnen (of eerder buiten?) die brede Vlaamse beweging het N-SA de enige organisatie is geweest die na mijn ontslag me heeft weten te bekoren.

Daarom mag men dit zien als een vervolg op die afscheidsbrief. Dit markeert echter geen einde, maar een momentopname van mijn geëvolueerde vaststellingen over de partij en politiek in het algemeen, na een kleine twee jaar mee te gaan in het N-SA.


Het bedrog van het Westerse integratiemodel


Het Vlaams Belang stelde in zijn verkiezingsprogramma van 2007 als brave volksnationale partij dat “afstamming opnieuw de basis moet vormen van het Belgische (in de toekomst het Vlaamse) nationaliteitsrecht.” Ik ga nu met de deur in huis vallen. Dit is, het partijprogramma indachtig, een dode letter. Dit programma gaat immers volledig uit van integratie, en dus van het wegwerken van de remmen daarop. Het onderscheid in identiteit wordt hierdoor de facto ingewisseld voor het onderscheid in integratiebereidheid. De gezondheid van de autochtone gemeenschappen (volk, als je wil) alsook de allochtone (in hun eigenheid) is in deze logica dan ook van secundair belang, in de plaats komt het voorkomen van parallelgemeenschappen (zowel allochtone als autochtone) centraal te staan. Logischerwijs zal dit integratiemodel een grootste gemene deler moeten zoeken door al die diversiteit weg te werken, en dat zal het Westers conformisme zijn, hooguit aangevuld met een drang naar conservatisme. Willens nillens, een geloofwaardig alternatief bestaat hier niet voor.

Wie het Vlaams Belang kent, weet dat er bovendien geen ernstige weerstand tegen dit integratiestandpunt bestaat. Radicale VB’ers (solidaristen zoals Bert Deckers en Pieter Huybrechts) zullen wel vertellen dat integratie niet goed is, maar verklaren tegelijk dat allochtonen alsnog naar ‘onze’ (?) regels moeten plooien in afwachting van remigratie, de hoofddoek als meest recent voorbeeld.

Zulke radicalen bedoelen het ongetwijfeld goed, ze zullen zelfs vertellen dat de allochtoon een kans heeft als economisch missionaris het thuisland te helpen dankzij onze goedhartigheid. Wat deze mensen echter in lijn met de partij houdt, is dat zelfs met hun standpunten de (potentiële) oppositie die de immigrant voor de Westerse hegemonie stelt geneutraliseerd wordt. Mijn bezwaar is dan ook de simpele overweging wie voordeel uit dergelijke neutralisering haalt. Kan hier dan nog van systeemoppositie gesproken worden? Mijns inziens is dit niet meer dan de pijlen van de huidige repressieve machtspolitiek – het 'diversiteitsbeleid' – op de allochtoon richten in plaats van, zoals het nu is, de autochtoon. Het resultaat zal sowieso hetzelfde zijn, namelijk een polarisering en dus een patstelling. De aanwezigheid van een politiek rechts zoals het Vlaams Belang valt binnen het systeem dan ook perfect te legitimeren en is helemaal niet zo'n gevaar als de klassieke partijen het voorstellen (hooguit een financiële aderlating daar ze de macht moeten delen, wat ze nu eenmaal niet graag doen). En de wereld blijft draaien.

Het atlantisme


Een doorslaggevende factor van het Westers integratiemodel is wat tegenwoordig de klok luidt doorheen Europa, namelijk de obsessie met de islam. Vrijwel iedereen weet dat immigratie op gang is gekomen door een economische turboperiode, waar de autochtone bevolking de eisen van een industriële oligarchie (hoge productiviteit, laag loon) niet kon inwilligen. Maar in plaats van dat systeem bij de wortel aan te pakken, hamert men op de gevolgen. De islam is hierin de zondebok geworden voor multiculturele criminaliteit, parallelgemeenschappen, mislukte integratieprojecten…

Niet alleen reduceert men de vervreemdingenproblematiek tot een religie (wat op zich al absurd is), men herleidt de islam tot heuse wereldvijand: de nieuwe Sovjets. En net zoals tijdens de Koude Oorlog duwt deze demagogie de Europese naties opnieuw in het kamp van het atlantisme. Wie niet beseft wat er zo mis is met dit atlantisme, of bij haar tegenstanders automatisch denkt aan antisemitisme en conspirationisme, moet beseffen dat het niet om een pro-Europese factor in de VSA gaat (of vice versa), net zo min als het bestaansrecht van de staat Israël ter discussie komt te staan. Atlantisme is het internationale netwerk dat de integriteit van de Westerse wereld garandeert. Nationale en internationale politiek, publieke instellingen, economie, media, filosofie, cultuur, religie, leger enzovoorts zijn doordrongen van een pro-Westers netwerk, hetwelk dwingt tot conformeren en zo elk streven naar een onafhankelijk beleid bij deze factoren onmogelijk maakt. De economische globalisering (haute finance), de internationale militaire operaties (NAVO, Afghanistan, Irak), de diplomatieke relaties (Iran, Rusland), de culturele invloeden (amerikanisering) en ga zo maar verder worden in stand gehouden door deze dominante stroming. Wie zich hiervan afzet is dus niet per se anti-VSA of anti-Israël, maar streeft een recht op onafhankelijkheid na in bovenvermelde factoren, omdat men enkel zo de natie in dienst van de bevolking kan stellen. Met andere woorden, zonder te breken met dit atlantistische netwerk, zet men een hypotheek op een onafhankelijk nationaal beleid.

Dat dit atlantistische netwerk het Vlaams Belang heeft doordrongen, is duidelijk te zien in haar internationale contacten van de laatste jaren. Een opmerkelijk voorbeeld van waar de partij tegenwoordig staat is haar deelname aan het “Anti-Islamisierungskongreß” van Pro Köln in 2008 en opnieuw begin 2009. Vroeger heerste een opvallende radiostilte tussen het Vlaams Belang en Duitsland, maar Pro Köln blijkt het VB tegenwoordig toch te bekoren. Nochtans rijzen er ernstige vragen bij deze burgerbeweging. Niet de vervreemding is van belang, wel de vermeende islamitische ambities voor werelddominantie (cfr. hun eigen documentaire “Wie tolerant ist der Islam?”). Dit leidde bij die openluchtcongressen in het straatbeeld tot een bont allegaartje, onder wie holebi-activisten en militant-zionistische christenen. Pro Köln-kopstukken zelf bieden zich aan als politieke hoeren bij lobby's, Amerikaanse islamcritici en de Israëlische politieke en economische elite. De partij staat in direct contact met groepen die de totale atlantistische integratie (bijv. amerikanisering) nastreven, zoals het internetplatform PI-news (pi-news.net). Maar als men per se een concreet voorbeeld wil waarom Pro Köln onmogelijk tot het Duits-nationale spectrum kan gerekend worden, 14 februari van dit jaar werden de geallieerde bombardementen van februari 1945 op het Duitse volk herdacht, Pro Köln vierde carnaval…

Dat het Vlaams Belang de contacten met deze verzamelpartij openlijk tentoonstelt, zegt iets. Nu, een dergelijk netwerk is de partij nooit vreemd geweest. Alleen beperkte het zich vroeger tot slechts een handjevol verkapte neocons die vooral als ghostwriters voor Dewinter dienst deden (Paul Beliën, Marc Joris…) Sinds hun netwerken openlijk aangehaald worden door de partij is dit de facto het publiek VB-consensus geworden. Bewuste tactiek? Gevolg van 9/11? Machtsovername?

Feit is dat dit een consequente pro-nationale Weltanschauung onmogelijk heeft gemaakt. Het VB gaat in de plaats mee in het pro-Westerse discours en heeft daarmee de weg geopend voor een groot mobiliseringsvermogen, waar islamofoben en arrivisten aller slag zich en masse bij hebben kunnen aanbieden. Dat het hier om een andere poel gaat dan tijdens de groeiperiodes van het Vlaams Blok, behoeft geen betoog. Deze verruiming heeft vanzelfsprekend succes gekend. Dr. Koenraad Elst stelt dat het niet meer dan logisch is, iets minder dan het ondubbelzinnige anti-islamisme zal het electoraal succes van het VB schaden (http://www.brusselsjournal.com/node/4103). Hij stelt als bewijs het marginaal succes van de anti-atlantistische Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NPD) hier tegenover, een genre beter iets dan niets. Intussen kan Dr. Elst wel niet verklaren waarom de burgerbewegingen in de BRD niet meer succes kennen dan de NPD, maar dit terzijde.

Dr. Elst raakt wel de kern van de zaak: Waarheen? Dit is een belangrijke vraag, die binnen een grote partij als het Vlaams Belang door de kopstukken bepaald wordt. En zakkenvullerij of niet, deze top zal het electoraal-succesvolle consensus niet onderbreken door een analyse uit basis of middenkader. Subtiel “vervangen”, “verruimen”, “verjongen” etc. gaat indien enigszins mogelijk in het voordeel van dit consensus, of het gaat helemaal niet. Men behoeft daarin geen dissidente stem. Ook al mag de gemarginaliseerde oppositie nu en dan wel eens wat doen, mensen zoals Bert Deckers worden enkel door mensen zoals Bert Deckers serieus genomen, het veroorzaakt geen deining.

Het geval Laureyssens


Deze evolutie indachtig ben ik onlangs nog op een demagogisch pareltje gestoten. Janice Laureyssens maakte het voor een 61-jarige wel heel bont op een facebook (aiai) discussie. Nu, het was niet de eerste keer dat ik geconfronteerd werd met lichtontvlambare Vlaams Belangers die het liefst je de huid volschelden, maar toen ik erachter kwam dat deze het blijkbaar tot lokaal fractievoorzitster en verkiesbare voor zowel het Vlaams parlement als de Kamer heeft kunnen schoppen in geen tijd, verslikte ik me toch. Gaat het werkelijk zo lang al zo slecht bij het VB? Of gaat het om iets anders?

Ik hoef geen citaten uit die facebook-discussie aan te halen, haar blog (http://janice-laureyssens-visie.skynetblogs.be) volstaat. Afgezien van de typische flauwiteiten die je wel eens in kettingmails krijgt, en absurde uitspraken over een Vlaamse IRA, lijdt Janice aan regelrechte waanideeën op evangelistenniveau wanneer het gaat over anti-atlantisten. Na de facebook-discussie (als je het al een discussie kan noemen) snap ik niet hoe iemand deze mevrouw serieus kan nemen, maar de haat die zij spuwt over het N-SA n.a.v. de Koppen-uitzending leunt tegen strafbare laster en eerroof aan. Leest u de volgende sappige uittreksels maar:

“Ze vinden dat zelfs de grootste schurkenleiders in eigen land mogen doen wat ze willen met de onderdrukte bevolking en onderhielden uitstekende contacten met Saddam Hoessein.”

“Hun idolen zijn Saddam Hoessein, Hitler en Khadaffi.”

“Hun vrienden zijn o.a. Gary Lauck, van het Amerikaanse NSDAP/AO een organisatie die werd opgericht door de nazi  Gregor Strasser  voor onderdanen in het buitenland. Negationist Christian Worch van de Aktionsfront Nationaler Sozialisten/Nationale Aktivisten dat in 1983 werd verboden en later trad hij toe tot de Freiheitlichen Deutschen Arbeiterpartei en daarna begon hij samen met Gottfried Heinrich Küssel het neonazistische Gesinnungsgemeinschaft der Neuen Front (GdNF).”

“Op hun website vind je maar de helft terug van waar ze werkelijk voor staan.”


(http://74.125.77.132/search?hl=nl&client=firefox-a&rls=org.mozilla%3Anl%3Aofficial&q=cache%3Ajanice-laureyssens-visie.skynetblogs.be%2Fpost%2F7367104%2Fkoppen-vanavond&btnG=Zoeken&meta=&aq=f&oq=- Janice heeft na enkele terechte commentaren op deze onzin inmiddels de volledige post verwijderd, maar zo makkelijk komt ze hier niet mee weg, met dank aan google cache. De laatste commentaren die haar rood deden uitslaan ontbreken helaas.)

 

Janice 1  Janice 2

Klik op de afbeeldingen voor een grotere versie.

Dit alles is natuurlijk je reinste kolder, maar dat zulke mensen tot vooraanstaande leden van een vooraanstaande partij worden gepromoveerd neem ik wel serieus. Als Janice ook maar half zo onderbouwd over het N-SA zou oordelen als ik zojuist over Pro Köln gedaan heb, zou ze nog als iemand van slechte wil kunnen worden begrepen. Bovenstaande verzinsels zullen echter door iedere rechter en jury veroordeeld worden, zowel spreekwoordelijk als wezenlijk.

Maar zo’n vaart zal het niet lopen, het is wél aan het Vlaams Belang om te bewijzen dat het een consequent beleid en degelijk beheer kan voeren. Met een bestand van +20.000 leden stelt zich dus de vraag of dergelijke lieden uit een bewuste keuze voor bekwaamheid, dan wel filterproces voor uniformiteit, zich hebben kunnen opwerken.

We zoeken verder op Janice Laureyssens haar palmares. Nuchter bekeken zijn er drie vaststellingen. Ten eerste, ze is geen stemmenkanon. Lokaal werd ze in 2003 enkel door het opstappen van Bart Debie niet alleen districtraadslid, maar tegelijk fractievoorzitster, dit na slechts 3 jaar politiek 'actief' te zijn. Ik zet dat tussen aanhalingstekens, omdat ze ook dit jaar verkiesbaar stond en, ondanks de toch vrij stevige 11de plaats in de VB-provincie Antwerpen, 26ste werd qua voorkeurstemmen. Absoluut geen stemmenkanon, zelfs niet na een decennium, maar toch zo gegeerd door de top? Ten tweede dus, aan haar bekwaamheid ligt het evenmin. Haar blog is een voorbeeld, maar toen ik haar naam googlede (een oneerzame bezigheid, maar gezien zij dat zo nodig vond om mij voor rotte vis uit te maken was mijn nieuwsgierigheid gewekt), kwam ik uit op een heus boekwerk aan onzin, simplismen, emotionele uitbarstingen en wat nog. En dan beweert ze dat door mensen zoals ik "de Vlaamse beweging en niet in het minst onze partij een slechte naam krijgt"? Goed, laatste poging, ambitie misschien? Dan zou ze niet pas nog opgestapt zijn als districtraadsvoorzitster, om vervangen te worden door een 81-jarige. Of haar uitlatingen werden de partijtop wellicht toch net iets te gortig.

Wat het ook moge zijn, het geval Laureyssens bewijst dat het VB tenminste al sinds de aanloop naar Vlaams Belang in 2003 dergelijk volk naar voren schuift. Laureyssens is atlantist wars van de minste nuance (cfr. haar tweede blog: http://het-ander-klokje.blogspot.com/), daarmee is ook meteen alles gezegd over haar ideeënwereld. De enige vorm van diepgang in haar véél te actieve internetleven is dat ze denkt het warme water uitgevonden te hebben door protectionisme te bepleiten, op zich een liberaal beleidsprincipe om de globalisering aan te zwengelen. En dat na een decennium...

Het enige wat ik hieruit kan concluderen is dat Laureyssens alle kansen werden gegeven, maar ze bewees al van in den beginne veel te onbekwaam te zijn om aan serieuze politiek te doen. Het heeft een klein decennium geduurd eerdat ze werd opgegeven. Dit terwijl het Vlaams Belang anti-atlantisten - zelfs al zijn ze nog zo politiek bekwaam - of marginaliseert of regelrecht tot vijand verklaart. Het VB als 'brede volkspartij' omschrijven is dan ook wishful thinking (en dan heb ik het nog niet eens gehad over de wantoestanden op lokaal niveau). Het VB heeft al lang gekozen voor een pro-atlantistische weg en zal publiekelijk geen ander verhaal aanvaarden. Wie het roer toch nog denkt te kunnen draaien, is er aan voor de moeite wanneer mensen zoals Laureyssens blitzcarrière kunnen maken, en nieuw-solidaristen voor communist worden uitgescholden...

Het Vlaams Belang, het N-SA en het principe van politieke beweging


Een politieke beweging bestaat uit verschillende vleugels. Een daarvan is de partijpolitieke, hier verzamelen de publieke vertegenwoordigers van de beweging zich. Dit zijn degenen die aan partijpolitiek willen en kunnen doen, met alle voordelen en nadelen dat het met zich meebrengt. De activisten, die de politieke onderstroom in alle maatschappelijke lagen moeten vertegenwoordigen, worden door deze publieke figuren beschermd en vertegenwoordigd. Activisten zijn de beweging, hun politici worden door hen gelegitimeerd de strijd tot bij de instellingen te brengen en samen zorgen ze voor een synergie. Stellen dat men 'partijonafhankelijk' is, of het nu puur technisch klopt of niet, is de bal sowieso mis slaan. Als de Vlaamse beweging (dan wel het ‘radicale’ deel daarvan) het Vlaams Belang echter gaat erkennen, moet ze zich de vraag stellen of het wel haar vertegenwoordigers zijn. Dit gaat al lang niet meer over Vlaamse onafhankelijkheid, dit is waar de godsvrede stopt, en de analyse begint.

Het Vlaams Belang maakt een evolutie door, het is uit de kinderkribbe gestapt en probeert nu volwassen te worden. Wat de publieke figuren dus bepalen, is wat het VB zal zijn. Dit is elementaire logica: de top bepaalt het middenkader, het middenkader de basis. Met de gevallen Pro Köln en Laureyssens van naderbij bekeken is een open deur ingetrapt, namelijk dat er een cruciale keuze bij het VB gemaakt is tussen 'zij en hen'. Het is geen Nacht van de Lange Messen geworden, maar een subtiel proces. De uitkomst ligt sowieso al vast, gezien naar buiten toe enkel de schijnvertoning van kamp Dewinter tegen kamp Vanhecke-Morel wordt uitgevochten. Dit wijst erop dat het kamp systeemoppositie (Deckers, Huybrechts etc.) niet eens serieus genomen wordt. En gezien de beperktheid (zowel kwantitatief als kwalitatief) van dit kamp, lijkt me dat dit nuchter bekeken voor de top niet minder dan een logische keuze is geweest.

Tegelijk stel ik vast dat enkel het N-SA de afgelopen twee jaar zich georganiseerd heeft als geloofwaardige systeemoppositie. Het N-SA heeft nog een lange weg te gaan, maar op twee jaar tijd heeft ze een kentering veroorzaakt die niet meer te stoppen valt. Het zou dan ook van intellectuele eerlijkheid getuigen als Vlaams Belangers de rol die het N-SA hierin speelt als dusdanig tenminste erkennen (zoals sommigen, Stijn Calle en Yves Pernet bijvoorbeeld, ook doen).

Het N-SA (of op zijn minst wat het N-SA verkondigt) hullen in stilzwijgen zal een cruciale fout voor het VB – en in extensio de Vlaamse beweging – betekenen. Ze maakt een systeemanalyse maar krijgt geen antwoord, zo kan de parallel-opkomende politieke onderstroom, die door het N-SA wordt vertegenwoordigd, blijven groeien. Kritiek over variabele factoren zoals individuen, vorm, stijl, tactiek... zullen daar niets aan veranderen. Het N-SA is de weg van een op zichzelf staande politieke beweging aan het volgen, niet die van een onderdeel van een reeds bestaande. The sky is the limit. Wie dat niet wil beseffen, zal dat mettertijd ondervinden, want het N-SA zijn definitieve vorm ligt nog lang niet vast, dit in tegenstelling tot het Vlaams Belang.

Wie mij wil overtuigen van iets anders mag dat altijd doen, tot dan heb ik geen spijt van mijn ontslag bij de partij (en de 'overstap' naar het N-SA). En door gevallen als Pro Köln en Janice Laureyssens hoop ik dat anderen nu ook enigszins zullen beginnen met te beseffen wat voor een situatie zich op dit moment stelt.


Thierry V.
Coördinator N-SA

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter