Solidarisme.be

twitter 64x64rss 64x64facebook 64x64

Home

Thursday18 January 2018

Wednesday, 18 November 2015 17:41

Jambon: Vlaams-nationale lolbroek en islamlover

Written by

... en Jambon de slaaf van de islam?

Volgens minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) is het onmogelijk om de 600.000 islamitische vreemdelingen (het aantal gastarbeiders van islamitische afkomst dat - officieel - in ons land leeft) ooit terug naar hun landen van herkomst te sturen. Hij vindt dat idee waanzinnig en iedereen die het deelt “crazy”.
 
Diezelfde man wil echter wel een partijprogramma uitvoeren dat ijvert voor de “deportatie” van onze Waalse medeburgers uit het Belgische staatsverband (daar komt separatisme immers op neer). Ze moeten maar terugplooien op een aan hen toegewezen enclave (Wallonië).

Walen buiten, moslims binnen

Concreet wil dat zeggen dat hij 3.500.000 mensen uit ons staatverband wil sluiten, 3.500.000 mensen hun sociale zekerheid wil ontnemen, 3.500.000 landgenoten niet meer wil  bijstaan in hun financiële en andere noden. Hij wil ze verbannen. Repatriëren naar hun thuisland. Walenland.

Wat niet mogelijk zou zijn bij ingevoerde moslims, dat kan volgens de Vlaams-nationalen wél simpelweg worden geflikt met een deel van het eigen volk. Dat terwijl de Vlaams-nationalisten van de N-VA er geen probleem mee hebben om 600.000 moslims van vreemde afkomst verder van alle voorzieningen gebruik te laten maken in dit land (tenminste degenen die in Vlaanderen wonen). Als dat geen knettergek, “crazy” idee is! Gewoonweg stapelgek zijn die lui. Als dat “zorgen” voor eigen volk is, dan zijn wij Sinterklaas.

Het (geïslamiseerde) Vlaanderen dat dit soort van politici voorstaat, mogen zij van ons gerust in hun zakken steken. Wij willen het niet.

Wednesday, 18 November 2015 15:45

“De lafheid van de flaminganten”

Written by

Weet je, Jelle, aan de lafheid van de flaminganten na de oorlog heb ik mij altijd geweldig gestoord. Na Parijs kwam ik terecht in de gevangenissen van Sint-Gillis en Kortrijk. Daar zijn mijn ogen pas echt opengegaan, jongens toch. Veel van die VNV’ers, propagandapolitici pur sang, durfden zelfs niet met ons, gewezen frontsoldaten, te praten omdat dat hun zaak negatief zou beïnvloeden. De arrivisten, godverdomme. Als wij een kameraad zagen in de bak, dan gingen we naar hem toe. Punt uit. Dat heeft mij zeer geslagen. Vanaf dan heb ik beslist om me nooit meer voor de kar van de politiek te laten spannen.

“Hetzelfde met de grote VNV-leider Hendrik Elias. Op een bepaald moment in ‘44 komt die binnen in een hotel in het Duitse Liebstadt waar ik mijn bevelen moest ophalen. Elias passeert mijn tafel, ik klak mijn hielen bij elkaar, maar meneer reageert niet. Hij deed zelfs de moeite niet om eens met me te komen babbelen en te vragen hoe het met de Vlaamse jongens zat. Aan mijn kentekens kon hij nochtans meteen zien dat ik een Vlaming was. Niets, niets. Dan heb ik gezegd: Elias, een streep erdoor. Och, het waren allemaal dezelfde.”

Dries Vermeersch (grootvader)

“Je weet ondertussen ook wel dat de waarheid van je grootvader niet dé waarheid is, maar zijn waarheid. En je wil eigenlijk het liefst van al uit zijn mond horen dat hij misleid was door prekende priesters die hem tegen het bolsjewisme opstookten. Je wil horen dat hij zich vergist heeft of dat hij spijt betoont. Dat hij Hitler een nare vent vond. Dat het fascisme de dood van zijn eigen zoon zou betekenen. Dat de Vlamingen bedrogen zijn door de Duitsers. Maar dan kijk je rond in zijn huis en zijn bureau en zie je een koppelriem van het Vlaamsch Jongerenkorps; een stekjesdoos waar ‘Mijn trouw is mijn eer’ in gegraveerd staat, met een dolk eronder; mappen met correspondentie uit de jaren 80 waarbij hij aangesproken wordt als ‘dierbare kameraad’; een boekenband Vlaanderen in Uniform 1940-1945; jaargangen van het Berkenkruis; een gipsen kop van Cyriel Verschaeve. Diehard Vlaamsche symbolen die mijn grootouders als een warm deken om zich slaan. Je merkt dat hij vandaag nog altijd voor zuiverheid van gedachten kiest. Voor rechtlijnigheid. Idealisme. Einwandfrei. Onberispelijk. Een woord is een woord. Bitterheid omdat niet iedereen zo denkt als hij.

Jelle Vermeersch (kleinzoon)

Bron: Vermeersch, J. (7 november 2015). De Morgen, p. 6.

Tuesday, 17 November 2015 13:20

Islamitische vrienden, laten we scheiden!* Featured

Written by

We leven in een land waar huwelijken ontbonden mogen worden, waar bedrijven werknemers collectief mogen ontslaan, waar zelfs partijen mogen oproepen tot de splitsing van het land zelf (separatisten mogen nota bene vanuit de regering het land ondermijnen!).

Toch rust er een moreel en politiek taboe op het “scheiden”, “ontslaan” of “splitsen” van bevolkingsgroepen in de samenleving zelf: een taboe op discriminatie, segregatie en remigratie. Oproepen daartoe is zelfs strafrechtelijk vervolgbaar. Laten we dit taboe doorbreken nu met de aanslagen in Parijs nog maar eens gebleken is dat het samenleven van bepaalde bevolkingsgroepen niet lukt, een bron is van voortdurende frustraties, criminaliteit en terrorisme. Laat ons stoppen met het gelul en de geldverspilling die er enkel en alleen toe dienen om het taboe in stand te houden. De binnenlandse vrede staat op het spel.

Neen, niet elke moslim is een jihadist, verre van zelfs. De overgrote meerderheid is inderdaad vreedzaam (hoewel sommigen er ook van overtuigd zijn dat ze met vreedzame middelen hetzelfde doel kunnen bereiken als de jihadisten: een geïslamiseerd land). De reden waarom we beter uit elkaar gaan, is eenvoudig: de aanwezigheid van moslims is de voedingsbodem en de conditio sine qua non voor elke vorm van jihadisme. Nogmaals: niet elke moslim is een terrorist, zelfs niet elke terrorist is een moslim. Maar elke moslimterrorist is wel per definitie moslim (sommigen verdraaien zelfs die simpele waarheid). Hoe meer moslims dus, hoe beter ook het jihadisme gedijt. Kijk maar Molenbeek, waar alle jihadisten van Europa zich “onzichtbaar” kunnen maken.

De Ander – de collectieve, politieke of publieke vijand – hoeft niet per definitie moreel slecht te zijn. Dat leert het vriend-/vijandbegrip van Carl Schmitt ons. (Ook bij scheidingen of ontslagen kan niet altijd een individuele schuldige aangewezen worden.) Het loutere anders-zijn volstaat om van de Ander een “vijand” of, zachter uitgedrukt, een tegenstander te maken. Dat anders-zijn impliceert volgens Schmitt echter ook dat elk politiek of publiek conflict tot een (burger)oorlog kán leiden (bij de ene tegenstelling is zoiets al waarschijnlijker dan bij de andere). Of zoals Clausewitz het al zei: “Oorlog is de voortzetting van politiek met andere middelen”.

We weten dat het politieke liberalisme, door zijn individualistische natuur, de ondeugd van de maatschappelijke tweedracht tot een deugd heeft verheven, en dat op alle mogelijke manieren: onder het mom van concurrentie, discussie, diversiteit enz. Voor alle duidelijkheid: met politiek liberalisme bedoelen we niet alleen de partijen die zich expliciet liberaal noemen, maar álle burgerlijke (“democratische”) partijen, die in hetzelfde bedje ziek zijn. Het liberalisme is de ideologie van de sociale en nationale desintegratie (of zoals Pat Buchanan ooit zei: de ideologie van de westerse zelfmoord). We zien nu waartoe het leidt.

Eendracht maakt macht dus? Volledig mee akkoord, maar dan wel op voorwaarde dat het om eendracht onder Vlamingen en Walen en, bij uitbreiding, Europeanen gaat. Als de “mensheid” immers werkelijk solidair zou zijn met de slachtoffers van Parijs, als ze de aanslagen werkelijk zou veroordelen en als de islam alléén een religie van vrede zou zijn, waarom hebben die aanslagen dan eigenlijk plaatsgevonden? Waarom dan eigenlijk vrezen voor een herhaling ervan? Nochtans was dat de boodschap die de westerse staatshoofden en regeringsleiders (onder meer Obama en Michel) verkondigden als reactie op de bloedige aanslagen van Islamitische Staat in Parijs.

Carl Schmitt zei het al: “Wer von Menschheit spricht, der möchte betrügen”. Als de bevolking van een land echter uit 195 verschillende nationaliteiten bestaat (en nog x keer meer etnieën), én als dat het uitgangspunt van het samenleven blijft, dan is ook elk pleidooi voor “nationale eenheid” in feite een verkapt pleidooi voor de mensheid en bijgevolg een leugen. Wie over “mensheid” spreekt, liegt omdat hij er belangrijke politieke tegenstellingen mee probeert te verdoezelen, in het bijzonder de etnische en religieuze conflictstof die nu meer dan ooit aanwezig is.

We moeten de moed hebben om de maatschappelijke breuklijnen die er zijn te erkennen en de existentiële vraagstukken die eruit voortkomen bespreekbaar te maken. Daartoe moeten we in de eerste plaats de “antiracistische” censuurwetten afschaffen en vervolgens bemiddelaars aanstellen die de snelle ontmanteling van de Belgische multiculturele conflictsamenleving in goede banen kunnen leiden.

*Vrij naar Lionel Vandenberghe.

PEGIDA-Vlaanderen transformeert zich tot Vlaams Belang - of is het omgekeerd?

Waarschijnlijk tot grote vreugde van de Vlaams Belang-partijbons is Pegida-Vlaanderen tot partijbeweging gedegradeerd.


“De anti-islambeweging Pegida Vlaanderen heeft vanavond op het Antwerpse Hendrik Conscienceplein een wake gehouden, in de nasleep van de aanslagen in de Franse hoofdstad Parijs. Pegida Vlaanderen meent dat het nodig is de grenzen te sluiten om terrorisme tegen te gaan. Iets meer dan 250 mensen kwamen op het evenement af, waaronder heel wat Vlaams Belangsympathisanten en de partijvoorzitter.”

Bron: HLN

Monday, 16 November 2015 12:01

Politieke elite en bourgeoisie zijn elke autoriteit kwijt

Written by

... omdat ze van ons land een multiculturele (terroristische) dictatuur hebben gemaakt.

“Wanneer een meerderheid van het volk weigert zich nog langer te onderwerpen (omdat het geloof in de grond van hun autoriteit is verdwenen) dan stort het gezag in elkaar. Op dat ogenblik gaat de vroegere ‘gewettigde’ macht als loutere macht functioneren, met als gevolg een toename van geweld en verplichte onderwerping. Blijft dit duren dan laat de geschiedenis zien hoe er tegengeweld ontstaat, rebellie en opstand. Vaak komt dan na verloop van tijd een ‘nieuwe’ autoriteit tot stand, die in een achterafbeweging het oorspronkelijk geweld wettigt. Wat ooit alleen maar een opstand was, wordt herdoopt tot een vrijheidsstrijd. We beseffen het nauwelijks, maar we beleven het einde van een tijdperk.”

Paul Verhaeghe, Autoriteit, De Bezige Bij (2015).

Page 14 of 114

N-SA

  • Over Ons
  • Meedoen
  • This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
  • +32(0)476/39.83.66
  • Inloggen

Info

Web 2.0

Hou het laatste nieuws bij!

RSSFacebookTwitter